Кіріспе

Джеймс Б. Харкин (30 қаңтар 1875 – 27 қаңтар 1955), сондай-ақ Ұлттық саябақтардың әкесі деп танымал, Канада журналисі, кейіннен мемлекеттік қызметкер болған. Ол табиғатты қорғауға құштар болғанмен, Канада ландшафтын коммерцияландырғаны үшін де кеңінен белгілі болды. Харкин журналистік мансабын сол кездегі консервативті газеттер – «Оттава журналы» мен «Монреаль геральды» газеттерінде бастады. Бірақ, табандылығы мен қабілетінің арқасында жиырма жасының ортасында мемлекеттік қызметке қабылданды. Канаданың Либералдық партиясындағы ықпалды тұлғалар, әсіресе Клиффорд Сифтон мен Франк Оливердің қолдауымен, Харкин 1911 жылы Доминион саябақтары басқармасының алғашқы комиссары болып тағайындалды. Мансабында Харкин Елк аралы, Ревелстоук тауы, Пойнт-Пели, Кутенаи, Вуд-Буффало, Принц Альберт, Райдинг-Маунтин, Жорж шығанағы аралдары және Кейп-Бретон таулы аймағы сияқты ұлттық саябақтардың құрылуын қадағалады. Харкиннің философиясы екі негізгі құрамдас бөліктен тұрды: экономикалық, ол саябақ жерлерін коммерциялық тұрғыдан қарастырды, және гуманитарлық, ол саябақтарды адам рухының физикалық, психикалық және моральдық тұрғыдан әл-ауқатының ажырамас бөлігі деп санады. Осы екі принципті өзара үйлесімді түрде жетілдіру арқылы Харкин Канада туризмінің қарқынды өсуіне қол жеткізіп, сонымен қатар табиғатты қорғау мақсаттарын негіздеді. Парктерді дамытуға қатысты экономикалық көзқарасымен Харкин Парктер басқармасын туристерге Канаданың көркі мен сұлулығын сатумен айналысуға бағыт берді. Харкин автомобильдің пайда болуын Канаданың ұлттық саябақтарына туризмді дамытудың маңызды факторы деп есептеді. Харкиннің ерекше коммерциялық жетістіктеріне саябақтарға көлік құралдарының кіруіне рұқсат беретін автокөлік заңнамасы, саябақтар арқылы өтетін жолдарды жақсарту және саябақтарға келушілердің санын арттыратын маңызды тас жол жобалары кірді. Оның саябақтарды насихаттау стратегиясы, автокөліктерге қолайлы ережелер мен қолжетімділікті жақсарту Канаданың ұлттық саябақтарына туристік сапарларды 1921 жылы 100 000-нан 1928 жылы 550 000-ға дейін арттырды. 1935 жылы Либералдық партияның билікке келуімен Парктер басқармасы басқа ведомстволармен біріктіріліп, Харкиннің комиссар ретіндегі мансабы аяқталды. 1970 жылдардан бастап, Харкиннің қайтыс болғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, оны жағымсыз жарыққа шығаратын көптеген сын-пікірлер пайда болды. Атап айтқанда, Харкиннің комиссар ретіндегі міндеттерін толық білмеуі, оның қызметкерлеріне тым көп сенуі және нарықтағы ең төменгі жалақыдан төмен жалақымен жұмысқа адамдарды алуға тырысуы көп дау тудырды. Сонымен қатар, Вуд-Буффало ұлттық паркін құру жергілікті халықтармен үлкен пікірталас тудырды, ал осы пікірталастың салдары бүгінгі күнге дейін сезіліп келеді.

Ерте өмір

Джеймс Бернард Харкин, «Банни» деген лақап атымен белгілі, 1875 жылдың 30 қаңтарында Онтарионың шығысындағы Ванклк Хилл қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы – доктор Уильям Харкин және Элизабет (МакДоннелл). Ол діншіл католик отбасындағы бес баланың төртіншісі болды, бірақ ағасы Уильям сияқты Харкиннің өзі де діни көзқарастарға қызығушылық танытпады. Олардың әкесі, доктор Уильям Харкин, 1831 жылы Ванлик-Хиллде ирландтық протестант иммигранттарының отбасында дүниеге келген, және діншіл католик болды. Ол сол жерде мектеп мұғалімі болып жұмыс істеді, содан кейін Макгилл университетінде медицинаны оқыды. Харкиннің әкесі 1881 жылы Онтарио заң шығарушы жиналысында сөз сөйлеген кезде жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның әкесі консерваторлардың жақтаушысы болды және Прескотт округінен заң шығарушы жиналысқа депутат болып сайланды. Әкесі қайтыс болғаннан кейін Харкин орта мектепті бітіргенге дейін анасы мен әпкесімен бірге тұрды, содан кейін Мичиган штатындағы Маркетт қаласында дәрігер болған ағасының үйіне көшіп кетті. Харкин бай және саяси беделді отбасында өсті. Әкесінің қазасына қарамастан, Харкиннің балалық шағы Монреаль геральд газетінде он жеті жасында жас тілші ретінде мансабын бастауына мүмкіндік берді.

Саяси мансап

Харкиннің саяси мансабының қалыптасуына негізінен оның отбасы мүшелері ықпал етті. Оның әкесі консерватор болғандықтан, заң шығарушы жиналыста орын алды, ал інісі Оттава журналының белгілі журналисі еді. Осы отбасылық әсерлер Харкиннің саяси жолының дамуында маңызды рөл атқарды және оның бастапқы байланыстарын қалыптастырды. Харкин ағасы Уильям Харкиннің жетекшілігімен Монреаль Herald газетінде жұмыс істеді, бірақ көп ұзамай P. D. Ross басшылығымен Оттава журналына ауысты. P. D. Ross – Оттава журналының иесі болды. Харкиннің ашық, нақты жазу стилін дамытуын көрген соң, ол Харкиннің мансабында ықпалды тұлғаға айналды. Росс Харкинді Либералдық партияның Ішкі істер министрі және Үндістер ісі жөніндегі бастығы Клиффорд Сифтонға ұсынды. Осы ұсыныс Харкинге 1896 жылы, жиырма алты жасында мемлекеттік қызметке қабылдануға мүмкіндік берді. Харкиннің Клиффорд Сифтонның осы тағайындауын қабылдауы көптеген консерваторларды таң қалдырды, өйткені олардың көшбасшысы сэр Чарльз Таппер сол жылы Харкиннің тағайындалуымен бірге Вильфрид Лориерден жеңіліс тапты. Либералдық партияның күшеюі және Харкиннің олардың қызметінде жұмыс істеуі оның келешек тағайындамаларына бағыт берді. Ол 1905 жылға дейін Сифтон үшін талмай жұмыс істеді, содан кейін Сифтон білім беру құқықтары мәселесінде Вильфрид Лориердің қолдауын жоғалтты. Франк Оливер жаңа Ішкі істер министрі болып тағайындалды және саябақтар мен жануарлар дүниесін қолдауға ниеттенді. Оливердің Сифтонға деген наразылығына қарамастан, Харкин Оливермен бірге жұмысын жалғастырды және 1911 жылы Доминион саябақтары басқармасының алғашқы комиссары болып тағайындалғанға дейін Оливердің хатшысы ретінде тағы 6 жыл қызмет етті.

Философия

Бір жағынан, Харкиннің Парктер комиссары ретіндегі табысы мен ұзақ қызмет ету мерзімін экономикалық тұрғыдан, яғни туризмнен түскен табыс арқылы бағалауға болады. Дегенмен, Харкиннің патриоттық мақтаныш пен дене, рухани және психикалық денсаулықты нығайту үшін Канаданың табиғат ландшафтын сақтау философиясы оның жазбаларында және ведомстволық есептерінде анық көрініс тапқан және жақсы құжатталған. Шындығында, кейбір тарихшылар оның коммерциялық және табиғатты қорғау мақсаттарын үйлестіріп, оларды бір-біріне көмектесетіндей ету қабілеті оның комиссар ретінде сәтті болуының негізгі факторы болғанын айтады. Бірақ Харкин ұлттық парктерін салудың коммерциялық себептерін гуманитарлық мақсаттарды негіздеу үшін пайдаланды ма, әлде керісінше ме – бұл Харкиннің өмірбаяндары зерттеуді жалғастырып жатқан ашық мәселе.

Парктердің экономикалық мәні

Харкиннің ұлттық парктерді салуға және кеңейтуге арналған қаржыны алудағы табысы, көбінесе доминиондық парктердің коммерциялық құндылығын Парламентке жеткізу қабілетіне байланысты болды. Парктер бөлімінің жұмысының басында Харкин және оның командасы Америка штаттары мен Еуропа елдерінде туризм қаншалықты кіріс әкелетінін анықтауға тырысты. Оның зерттеулері, соның ішінде тек АҚШ-тың Мэн штаты үшін ондаған миллион доллар құрады, оны таң қалдырды. 1913 жылы ол Төменгі палата мен Сенат мүшелеріне тарату үшін туристік кірістердің жинақталған есебін жариялады. Харкиннің пікірінше, осы тұрғыда Канаданың ұлттық парктерінің экономикалық құндылығы орнатылды және кейіннен парктерді дамытуға жұмсалған оның көптеген ірі шығындарын негіздеді.

Парктердің гуманитарлық мәні

Харкиннің саябақтардың экономикалық құндылығына қатысты философиясына қоса, ол саябақтарды канадалықтардың канадалық ландшафттың сұлулығын қолжетімді түрде танысуының жолы ретінде қарастырды, машинамен немесе пойызбен саябақтарға бару арқылы. Бірақ, комиссар ретіндегі жылдық есептерінде көрсеткендей, ол Канаданың көркем табиғатына көбірек адамдарды тартудың эстетикалық емес, одан да артық мақсаты бар екенін түсінді. Харкиннің саябақ комиссары болған алғашқы жылдары, ол көп рет саябақтар «ойын рухын» қалыптастыруға мүмкіндік беретінін айтты, яғни адам рухын күнделікті стрестен арылу арқылы сыртқы демалыс арқылы қайта жаңарту. Бұл міндетті түрде физикалық белсенділік болуы керек емес, бірақ таза ауамен тыныс алу және табиғатқа жақын болу осы жаңарту процесінің маңызды бөлігі болып табылады. Харкиннің саябақтарды ұлттық демалыс орындары ретінде қарастыру философиясының бұл аспектісі, американдық жабайы табиғатты сақтаушылар Джон Мьюр мен Генри Дэвид Тороның ықпалымен қалыптасқан, олардың екеуін де Харкин өз ведомстволық есептерінде сілтеме жасап келген. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Харкиннің жаңарту теориясы маңыздырақ мәнге ие болды. Сол жылдары Харкин саябақтардың канадалықтардың патриоттық сезімдерін оятуға және «канадалық әскери оқу лагерьлерінде байқалатын күшті және тиімді ерлікке» ықпал ететінін жазды. Соғыстан кейінгі жылдары Харкиннің философиясы ұлттық саябақтардың ең қажетті деп саналған кезеңге бейімделді. Көптеген адамдар үшін өмір зауыдтардағы ұзақ және ауыр еңбек пен үлкен қалаларда тұрудан тұрды, бұл Харкиннің пікірінше, адамның жануарлық инстинктін оятып, қазіргі канадалықтың денесі мен санасын құлдыратып жіберді. Бірақ Харкин жазғандай, осы қысымға қарсы тұрудың тиімді жолы – ұлттық саябақтар физикалық, психикалық және тіпті рухани деңгейде ұсынатын қайта жаңғыртудың құдіреті. Дегенмен, Харкиннің философиясы индустриалдық өмір мен қалалық мәдениетті сынауға бағытталмаған. Оның ойынша, ұлттық саябақтар Канададағы өркениет пен экономикалық өсудің жалғасуына мүмкіндік береді, «жұмыскер табиғатқа қуат алу үшін уақыт-уақыт қашып шығып, қоғамға өнімді мүше ретінде оралу ниетімен».

Туризм

Харкин Канаданың ландшафты экспорттала алмайтын табиғи ресурс екенін түсінді. Ол Парктер бөлімін кейбір сыншылар айтатын, шетелдік туристерді тарту арқылы Канаданың табиғи ресурсын пайдалану бизнесіне бастады. Харкин парктері экономикалық тұрғыдан жиі сипаттады. Парктер бөлімінің алғашқы жылдық есебінде ол Канада ландшафтының құнын акрға 13,88 доллар, ал бидай егістігінің құнын акрға 4,91 доллар деп көрсетті. Ол көптеген табиғи ресурстардан айырмашылығы, ландшафттың үлкен сатылымдары құндылығы мен капиталды жоғалтпай мәңгілікке сатылуы мүмкін екенін мойындады. Канаданың ұлттық парктері негізінен Канадалық Тынық мұхиты темір жолындағы жол жүрісін ынталандыру үшін құрылды. Темір жол туристерді Роки тауларының ұлттық паркіне тартты. Харкин экономикалық өркендеуді мақсат етіп, ұлттық парктерінің дамуын жалғастырды. Парктер туризмді және үкімет, теміржол және шағын бизнес үшін табысты арттырады. Парктерді дамытуға саяси қолдау алу үшін Харкин Канадаға олар ұсынып бере алатын пайдалы мүмкіндіктер туралы хабарлады. Бастапқыда Парктер бөлімі шетелдік келушілерді Канадаға тартуға баса назар аударды. Канаданың ұлттық парктеріне көбінесе қонақүйлерде тұратын және теміржолмен саяхаттайтын бай американдық туристер кіре алатын: Канадаға саяхаттайтындардың 95% -ы американдықтар еді. Сондықтан Харкиннің бастапқы мақсаты – америкалық туристердің ағынын Канадаға кеңейту болды. 1920 жылдары Парктер бөлімі өз бағытын өзгертіп, канадалықтарға назар аудара бастады. Бұрын сыншылар үкімет парктеріне шетелдік байларға субсидия беріп отыр деген пікір білдірген. Харкин автомобильдің енді орта тап канадалық туристерге ұлттық парктеріне баруды логистикалық және қаржылық жағынан мүмкін еткенін айтты. Қалаларға жақын орналасқан парктеріне енді көптеген адамдар бара алатын болды, бұл жұмысшыларға демалыс күндерін кемпингте немесе балық аулауда өткізуге мүмкіндік берді. Парктер бөлімі парктерінің шаршаған кәсіпкерлерді емдейтін және күш-қуат беретін тартымды туризм екенін жариялай бастады. Автомобильдердің пайдалануының артуына жауап ретінде Харкин бөлімнің мақсатын шетелдік және жергілікті «демалысқа шығушыларға» қызмет көрсетуден кеңінен «канадалықтарға» қызмет көрсетуге өзгертті. Харкин туризмді ілгерілету үшін тегін жарнамаға сүйенді. Парктер бөлімінің жылдық есебінде парктерінің коммерциялық және гуманитарлық пайдасы көрсетілген. Бұл міндетті жарияланымдар Канада парламентінің мүшелеріне және газеттерге жіберілді. Олар Парктер бөлімінің алғашқы маркетинг құралына айналды. 1920 жылдары Харкин Мейбл Уильямсты парктерінің физикалық күшті, психологиялық жаңарған және рухани толыққанды ететін Канаданың туған құқығы ретінде танытқан нұсқаулықтар мен әдебиеттерді жазуға тағайындады. Туризмнің артуына байланысты бөлім нұсқаулықтарды басып шығара алды. Олардың мемлекеттік баспа бөліміндегі шығындары бір жылдың ішінде 2000 доллардан 13000 долларға дейін өсті. Парктер бөлімі Канаданың парктерін нұсқаулықтар, лекциялар, слайдтар мен кинофильмдер арқылы ілгерілету үшін Жариялау бөлімін құрды. Бұл табысты бөлім кейіннен Канада үкіметінің туристік бюросы мен Канаданың Ұлттық кино кеңесіне айналды.

Қиындықтар

Харкин Парктер бөлімінің табысқа жету мүмкіндіктерін шектейтін қиындықтарға тап болды. 1914 жылы Ұлттық парктер бюджеті жалпы федералды бюджеттің 0,5% құрады. Автомобильдердің танымалдылығы парктерді дамытуға теміржол қолдауын азайтуға әкелді. 1915 жылдан 1947 жылға дейін орташа жылдық шығындар федералды бюджеттің 0,28%-ына дейін төмендеді, бұл теміржол қолдауының жоғалтуының салдарынан болды. Харкин саясаткерлерді парктер құру парктің мүмкіндіктерінен ләззат алып, сайлаушылардың қолдауын қамтамасыз ететініне көндірді. Сондықтан ол Парктер бөлімінің бюджетін арттыру үшін екі одақтасқа жүгінді: сайлаушылары үшін парктік және жол құрылысын қалайтын саясаткерлер және туризмнен пайда көретін шағын бизнес. Бірақ бұл бюджеттің күшін сақтап тұруға жеткіліксіз болды.

Автомобильдер мен жолдарды дамыту

Харкин автомобиль ережелерін өзгерту және саябақтарға жолдар салу арқылы Канада туризміне үлкен әсер етті. 1905 жылы федералды үкімет Банф ұлттық паркіне жақын немесе белгіленген шектеулерде автомобильдерді пайдалануға тыйым салатын заң қабылдады. Бұрын саябақтар теміржол монополиясы мен мүдделерін сақтау үшін теміржолмен саяхаттайтындардың ғана пайдалануына арналған еді. Харкин теміржол саласымен немесе олардан пайда көретін кәсіпорындармен байланысы болған жоқ. Ол автомобильдердің кеңінен қолданылуын ұлттық саябақтардың коммерциялық табысқа жету мүмкіндігі деп қарады. 1911 жылы Харкин саябақтардағы автомобильдерге қойылған тыйымды алып тастады және автокөліктерге қатысты заңнама енгізді: 25 центтік тіркеу алымы және жылдамдық шектері (қала ішінде сағатына 8 миль, басқа жерлерде – 15 миль). Бұл автокөлік жүргізушілеріне толық еркіндік бермеді, себебі қатаң шектеулер сақталды: автомобильдер Калгариден Калгари-Банф атқарушы жолы арқылы өтуі керек және Банф проспектісі мен Спрей проспектісін қатаң түрде CPR-дің Банф Спрингс қонақ үйіне дейін жүруі керек еді. 1913 жылы Харкин автомобильдерге гольф алаңдарына және жеке үйлерге баруға рұқсат берді. Ол саябақ ішінде автокөліктерді пайдалану үшін жылдық 5 долларлық лицензия және бір жолға 1 долларлық ақы белгіледі. 1915 жылы бұл ереже барлық ұлттық саябақтарға таратылды. 1919 жылы ол жылдамдық шегін сағатына 25 мильге дейін арттырды. Харкин жолдарды салуды туризм мен ұлттық саябақтардың кірістілігін арттырудың тағы бір шарасы деп есептеді. Оның мақсаты – Канада тауларының көркіне автомобильдермен оңай жете алу үшін сапалы автожолдар салу еді. Таулар арқылы салынған жақсы жолдар автотуристердің санын және олардың шығындарын арттырады. 1911 жылы аяқталған Калгари-Банф атқарушы жолы көп жылдар бойы саябақтар бюджетінің үлкен бөлігін жұмсады. Харкин теміржолға және оның мүдделеріне мойынсұнбағандықтан, жол құрылысын күшейтіп, автокөліктердің саябақтарға кіруін жеңілдетті. Харкиннің комиссар ретіндегі қызметі кезінде Банф-Виндермир тас жолы, Эдмонтон-Жаспер-Банф тас жолы және Кикинг Хорс жолы сияқты маңызды жолдар салынды. 1930 жылға қарай 400 мильге жуық саябақ жолдары салынды, оның 145 милі Рокки тауларындағы саябақтарға қызмет етті. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін қолжетімді бағадағы автомобильдер мен жақсы жолдар саябақтарға баруды жеңілдетті. Автомобильдердің арқасында ұлттық саябақтарға келетін канадалықтардың саны артты: 1921 жылы – 100 000, 1925 жылы – 250 000, 1928 жылы – 550 000. Бұл Канада магистральдары бойындағы шағын туристік дүкендерге, жанармай станцияларына, азық-түлік дүкендеріне және мотельдерге жаңа мүмкіндіктер әкелді. Канададағы шағын бизнес секторы ұлттық саябақтарға туризмнің артуымен бірге өсті.

Ағаш бұқа ұлттық паркі

Харкиннің үлесі нәтижесінде 1922 жылдың 18 желтоқсанында «Wood Buffalo» ұлттық паркі құрылды. Парк 1900-шы жылдардың басында Канаданың солтүстігінде қалған бизон топтарын қорғау үшін құрылған. Бүгінде бұл саябақ онда мекендейтін бизондарды сақтап қалуымен танымал. Паркті бастапқыда Харкин және оның бөлімше мүшелері 1500-ге жуық ағаш бұқаның қазіргі тіршілік ортасын қорғау үшін құрды. 1830-шы жылдардың басында миллиондаған бизон болды. Алайда, өркениет пен жаңаруға ұмтылыс 1830 жылы шамамен 40 миллион болған бизон популяциясының 1900 жылы 1000-нан азайуына себеп болды. Құртқа құс ресми түрде жойылу қаупі бар түрлерге жатқызылған. 1941 жылы олардың саны 15-ке жеткен, ал парк көмегімен 1994 жылы 133-ке дейін өсті. Құртқа құс Солтүстік Америкадағы ең биік құс, оның биіктігі шамамен 1,5 метр. Оның денесі ақ, ал қанаттарының ұштары, беті және аяқтары қара түсті. Бұл табиғи саябақтың ландшафтын төрт негізгі бөлікке бөлуге болады, әрқайсысының өзіндік геологиялық ерекшеліктері, жануарлар мекендейтін жерлері және өсімдік жабыны бар. Олардың ішінде Карибу, қайынды жазықтар, Альберта платосы, Слейв өзенінің жайпақ даласы және Бейбітшілік-Атабаска дельтасы бар.

Көшіп-қонушы құстар туралы конвенция туралы заң

1918 жылғы көшіп-қонушы құстар туралы шарт 1916 жылы алғаш рет қабылданды және мал шаруашылығына, базар аңшыларына және көктемгі атуға арналған құстарды қырғыннан қорғауды мақсат етті. Оған жауап ретінде Канада үкіметі құстарды қорғау және сақтау үшін ұқсас заң жобасын жасауды ұсынды. 1917 жылдың тамызында Харкин мен үкімет бұл заңнаманы бекітті. Бұл Канада үкіметінің жабайы табиғатты қорғаудағы рөлінің дамуындағы маңызды кезең болды. Ол жабайы табиғатқа қатысты үкіметтің жауапкершілігін анықтады және Канада үшін жабайы табиғатты қорғау саясатының қалыптасуына ықпал етті. Бұл жаңа сақтау заңының мақсаты құстарды шамадан тыс аулауды қорғау және реттеу болды. "Көшпелі құстар туралы" конвенция арқылы Харкин Канадада аң аулауды қорғау саласында толық билікке ие болу мақсатына жетті. Бұл заң Рокки Маунтин паркінің шекараларын қайта қарауға және Харкиннің ойынша, жануарларды қорғау үшін қажет болған Кананаскис аңғарының қайтадан қосылуына әкелді.

Пронгхорн жобасы

Канаданың ірі сүтқоректілерінің бірі – бұғы тәрізді антилопа, жойылудың алдында тұр деп есептелді. 1910 жылы бұғы тәрізді антилопа Банфтың жайылымынан Вуд-Баффало ұлттық паркіне көшірілді. Харкин бұл жануардың жаңа қорғалған паркте жақсырақ болатынына сенді. 1912 жылдың наурыз айында паркте он төрт антилопаның бар екені хабарланды. Бірақ, бұл әрекет сәтсіз аяқталды, себебі дұрыс тамақтанудың жетіспеуінен бұғы тәрізді антилопалардың саны азайды. 1915 жылы Харкин Альберта провинциясының Немискам ауылының жанында антилопаларды сақтауда маңызды рөл атқарды, онда Foremost ауылының жанындағы ранчода шамамен 200 аш антилопа табылған болатын. Антилопалар алынып, Maple Creek резерватына жеткізілді, онда жеткілікті тамақ пен ресурстар бар еді. 1915 жылдың 18 желтоқсанында министр Уильям Джеймс Рош жеті шаршы мильді ресми түрде резервте қалдырып, Немискам ұлттық антилопа қорығын құрды. 1917 жылы Американың Тұрақты Жабайы Табиғатты Қорғау Қоры Канаданы антилопалар үшін қоршалған қорық құрған алғашқы ел деп мойындады. 2012 жылы бұғы тәрізді антилопаны Саскачеван мен Альбертаның оңтүстігінде кездестіруге болады.

Дау

1970 жылдарға дейін Харкин көреген табиғатты қорғаушы және Канаданың ұлттық саябақтар жүйесін жасаушы ретінде қарастырылды. Содан бері Харкинге қатысты көптеген сын-пікірлер оның бейнесін кері жағынан көрсетті. Харкин 1911 жылы Ұлттық саябақтар бөлімінің комиссары болып тағайындалғанда, саябақтарға консерватизмді қолдау және туризмді дамыту сияқты екі маңызды саясатты бірдей жүзеге асыруы тиіс болды, бұл оның комиссар ретіндегі рөліне қатысты дауларды тудырды. Харкин қызметке қабылданғанда, саябақтар туралы өте аз білетінін және комиссар ретінде одан не күтілетінін толық білмейтінін мойындады. Көптеген өмірбаян жазушылар Харкиннің жұмысы туралы жазған, бірақ оның өмірі өте аз дереккөздерге негізделген, бұл оның комиссарлық міндеттері мен жетістіктеріне күмән тудырады. Харкиннің жеке мұрағаттары ұлттық саябақтармен байланысы туралы көп мәлімет бермейді; олар негізінен 1921 жылы Вильхьялмур Стефанссонның Арктикаға жасаған экспедициясына қатысты жазбалары мен хаттарына арналған. Харкиннің өмірі туралы ақпараттың шектеулі болуы өмірбаян жазушыларды оның шамасынан артық болжамдар жасауға итермеледі, соның ішінде Харкин жазғанның бәрі оған ғана тиесілі деген пікір бар. Саябақтар бөлімінің құжаттары көрсеткендей, Харкинге жатқызылатын көптеген нәрселер шындығында басқалар, әсіресе оның көмекшісі Ф.Х.Х. Уильямсон жасаған. Харкин сондай-ақ географиялық жағдайдың таныс болуы және туризм арқылы саябақтарды дамыту мақсатының ұқсастығы себепті, көптеген саясаттарын Американың Ұлттық саябақтар қызметінен бейімдеді.

1922 жылы Вуд-Быффало ұлттық паркі

Харкин қатысқан алғашқы даулардың бірі – Парктер бөлімінің ағаш бизондары үшін қорық құруға жасаған алғашқы әрекеті болды. Бұл келіспеушілік федералдық үкіметте шиеленіс тудырды және жергілікті халықтарды бұқалардың санының азаюына кінәлі деп айтуға әкелді. 1919 жылғы ақпанда өткен ойыншыл жануарлар, жүнді жануарлар және басқа да жабайы жануарларды сақтау жөніндегі ұлттық конференцияда Үндістер ісі жөніндегі департамент пен жабайы табиғатты қорғаушылар арасындағы шиеленіс анық байқалды. Конференцияның басында сол кездегі Үндістер ісі жөніндегі бас инспектор Артур Миген солтүстік халықтарының жабайы табиғатқа толық тәуелділігін және жергілікті тұрғындарға бұқа аулауға тыйым салу олардың күнкөрісіне қатты және теріс әсер ететінін айтты. Харкин өз пікірін білдіріп, жергілікті халықтарға аң аулауға тыйым салудың жануарларды сақтау үшін маңызды екенін талқылады. Оның сөзіне қарағанда, жергілікті тұрғындар бұл заңды құрметтеуі керек, себебі олар парктің шекарасын құрметтейді. Wood Buffalo ұлттық паркі 1922 жылы Солтүстік Альбертадағы Ұлы құл көлінің оңтүстігінде табылған бес жүз бұқаны сақтау мақсатымен құрылды. Бұл аймақта тұратын жергілікті топтар өздерінің егемендіктерін және дәстүрлі аумақтарында аң аулау құқығын қайтару үмітімен Wood Buffalo ұлттық паркін құруға қарсылық көрсетті, наразылық парктің құрылысынан кейін де жалғасты. Парктің құрылуы жергілікті жерлерде құқық қорғау және әкімшілік қызметкерлерінің санының күрт өсуіне әкелді, бұл федералдық үкіметке жергілікті тұрғындар заңды бұзса, айыппұл, түрме жазасы және қатаң еңбек жазаларын көздейтін жабайы табиғат ережелерін енгізуге мүмкіндік берді.

Арзан жұмыс күші

Канада бойынша саябақтарды дамыту тек ер адамдар жұмысшыларына нарықтық жалақыдан төмен жалақы төленгендіктен және олардың басқа жұмыс мүмкіндіктері болмағандықтан ғана мүмкін болды. 1914-1915 жылдары мыңдаған адам Парктер департаментінде жұмыс істеді. Олардың арасында Ұлы депрессия кезінде жәрдем алғандар мен екі дүниежүзілік соғыстың тұтқындары болды. Харкин өзінің жаңа жұмыс күшіне қанағаттанды, себебі ол оларға күніне жиырма бес центтен төлей алды, ал шалқары жатқан лагерьдегі күндік жалақы екі доллар болатын. Бұл еңбекақысының айырмашылығы Йохо паркінде наразылық тудырды, онда жұмысшылар нарықтық жалақы күніне он екі долларға дейін өскенін, ал олар әлі де жиырма бес цент алатынын айтып, жұмыс істеуден бас тартты. Жағдай Харкиннің бақылауынан шығып, оны Қорғаныс министрлігінен басқаруды қабылдауға мәжбүр етті; жұмысшылар парктен қашып шығуға тырысып, сәтсіз қазба жұмыстарын жүргізді. Ақырында лагерь жабылып, жұмысшылар босатылды. 1924 жылы Жаспер ұлттық саябағындағы Брюль кеніші жабылды. Альберта провинциясы Оттава мен Парктер басқармасынан жаңа жұмыссыздарға көмек сұрады. Харкин парктің бастығына, егер жағдай нашар болса, азық-түлікпен қамтамасыз етуді, бірақ ақша бермеуді, себебі ол одан әрі талаптарды тудырмағысы келмеді деп жауап берді. 1929 жылға қарай Жаспер паркінің бастығы қаржылық қолдау іздеп, Харкиннен жәрдем беру жобаларына жұмыс істеу үшін 20 000 доллар сұрады, бірақ Харкин бас тартты. Жаспердегі жағдайдың нашарлауы 1929 жылғы қор нарығының құлдырауына себеп болды. Егін жинау нашарлап, 1933 жылға қарай жұмыс күшінің бес бөлігі жұмыссыз қалды, ал канадалықтардың 15% жәрдемге мұқтаж болды. Сонымен қатар, 1932 жылы Харкин аптасына алты күн жұмыс істеу режимін енгізді, өйткені ол парктегі жұмысшылар жұмыс істегенде көбірек бағынуға бейім болады деп ойлады. Ол жұмысшыларын азаматтық құқықтарынан айырды, соның ішінде алкогольді ішімдіктерді тұтынуға шектеулер қойды. Бұл шектеулер оның жұмысшыларының наразылығын тудырды. Харкин наразылықты бақылауға алуы керек болды. Ол оны ұжымдық ұйымдарға тыйым салатын және ереуілге шыққан кез келген адамды жұмыстан шығаратын заңмен жүзеге асырды.