Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джеймс Б. Харкин (30 қаңтар 1875 – 27 қаңтар 1955), сондай-ақ Ұлттық саябақтардың әкесі деп танымал, Канада журналисі, кейіннен мемлекеттік қызметкер болған. Ол табиғатты қорғауға құштар болғанмен, Канада ландшафтын коммерцияландырғаны үшін де кеңінен белгілі болды. Харкин журналистік мансабын сол кездегі консервативті газеттер – «Оттава журналы» мен «Монреаль геральды» газеттерінде бастады. Бірақ, табандылығы мен қабілетінің арқасында жиырма жасының ортасында мемлекеттік қызметке қабылданды. Канаданың Либералдық партиясындағы ықпалды тұлғалар, әсіресе Клиффорд Сифтон мен Франк Оливердің қолдауымен, Харкин 1911 жылы Доминион саябақтары басқармасының алғашқы комиссары болып тағайындалды. Мансабында Харкин Елк аралы, Ревелстоук тауы, Пойнт-Пели, Кутенаи, Вуд-Буффало, Принц Альберт, Райдинг-Маунтин, Жорж шығанағы аралдары және Кейп-Бретон таулы аймағы сияқты ұлттық саябақтардың құрылуын қадағалады. Харкиннің философиясы екі негізгі құрамдас бөліктен тұрды: экономикалық, ол саябақ жерлерін коммерциялық тұрғыдан қарастырды, және гуманитарлық, ол саябақтарды адам рухының физикалық, психикалық және моральдық тұрғыдан әл-ауқатының ажырамас бөлігі деп санады. Осы екі принципті өзара үйлесімді түрде жетілдіру арқылы Харкин Канада туризмінің қарқынды өсуіне қол жеткізіп, сонымен қатар табиғатты қорғау мақсаттарын негіздеді. Парктерді дамытуға қатысты экономикалық көзқарасымен Харкин Парктер басқармасын туристерге Канаданың көркі мен сұлулығын сатумен айналысуға бағыт берді. Харкин автомобильдің пайда болуын Канаданың ұлттық саябақтарына туризмді дамытудың маңызды факторы деп есептеді. Харкиннің ерекше коммерциялық жетістіктеріне саябақтарға көлік құралдарының кіруіне рұқсат беретін автокөлік заңнамасы, саябақтар арқылы өтетін жолдарды жақсарту және саябақтарға келушілердің санын арттыратын маңызды тас жол жобалары кірді. Оның саябақтарды насихаттау стратегиясы, автокөліктерге қолайлы ережелер мен қолжетімділікті жақсарту Канаданың ұлттық саябақтарына туристік сапарларды 1921 жылы 100 000-нан 1928 жылы 550 000-ға дейін арттырды. 1935 жылы Либералдық партияның билікке келуімен Парктер басқармасы басқа ведомстволармен біріктіріліп, Харкиннің комиссар ретіндегі мансабы аяқталды. 1970 жылдардан бастап, Харкиннің қайтыс болғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, оны жағымсыз жарыққа шығаратын көптеген сын-пікірлер пайда болды. Атап айтқанда, Харкиннің комиссар ретіндегі міндеттерін толық білмеуі, оның қызметкерлеріне тым көп сенуі және нарықтағы ең төменгі жалақыдан төмен жалақымен жұмысқа адамдарды алуға тырысуы көп дау тудырды. Сонымен қатар, Вуд-Буффало ұлттық паркін құру жергілікті халықтармен үлкен пікірталас тудырды, ал осы пікірталастың салдары бүгінгі күнге дейін сезіліп келеді.
James B. Harkin (30 January 1875 – 27 January 1955), also known as the Father of National Parks, was a Canadian journalist turned bureaucrat with a passion for conservation but also widely renowned for his commodification of the Canadian landscape. Harkin began his career as a journalist under the umbrella of the Ottawa Journal and Montreal Herald, two conservative newspapers at the time, but soon through his persistence and prowess gained entry into civil service during his mid twenties. Under the tutelage of some influential figures working for the Liberal Party of Canada, most notably Clifford Sifton and Frank Oliver, Harkin was able to acquire an appointment to be the first commissioner of the Dominion Parks Branch in 1911. During his career, Harkin oversaw the establishment of national parks that include Elk Island, Mount Revelstoke, Point Pelee, Kootenay, Wood Buffalo, Prince Albert, Riding Mountain, Georgian Bay Islands and Cape Breton Highlands. On a fundamental level, Harkin's philosophy had two dominant components: the economic, which saw park lands in commercial terms, and the humanitarian which saw parks as being integral to the well being of the human spirit on a physical, mental and moral level. In successfully bringing these two principles together in a symbiotic way, Harkin was able to facilitate the incredible growth of Canadian tourism and, at the same time, justify his conservationist goals. With an economic philosophy on parks development, Harkin led the Parks Branch into the business of selling Canadian scenery to tourists. Harkin identified the emergence of the automobile as a key component in driving tourism to Canada's national parks. Some notable commercial achievements Harkin made included motor vehicle legislation that permitted vehicles to enter parks, improvements of existing roads through parks, and major highway projects that connected more visitors to parks. His parks promotion strategy, favourable motor vehicle regulations, and improvements in accessibility notably increased tourism to Canada's national parks from 100,000 in 1921 to 550,000 in 1928. In 1935, following the rise of the Liberal Party, Parks Branch became consolidated with other departments and Harkin's career as commissioner came to an eventual end. Starting in the 1970s, some years after Harkin's death, many critiques of Harkin that cast him in an unfavourable light started surfacing. In particular, Harkin's lack of knowledge of his duties as commissioner, his alleged over dependence on his staff, and his desire to employ men under the market minimum wage were quite controversial. Moreover, the creation of the Wood Buffalo National Park sparked huge debate with local indigenous groups and the rippling effects of that debate are still being dealt with today.
Ерте өмір
Джеймс Бернард Харкин, «Банни» деген лақап атымен белгілі, 1875 жылдың 30 қаңтарында Онтарионың шығысындағы Ванклк Хилл қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы – доктор Уильям Харкин және Элизабет (МакДоннелл). Ол діншіл католик отбасындағы бес баланың төртіншісі болды, бірақ ағасы Уильям сияқты Харкиннің өзі де діни көзқарастарға қызығушылық танытпады. Олардың әкесі, доктор Уильям Харкин, 1831 жылы Ванлик-Хиллде ирландтық протестант иммигранттарының отбасында дүниеге келген, және діншіл католик болды. Ол сол жерде мектеп мұғалімі болып жұмыс істеді, содан кейін Макгилл университетінде медицинаны оқыды. Харкиннің әкесі 1881 жылы Онтарио заң шығарушы жиналысында сөз сөйлеген кезде жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның әкесі консерваторлардың жақтаушысы болды және Прескотт округінен заң шығарушы жиналысқа депутат болып сайланды. Әкесі қайтыс болғаннан кейін Харкин орта мектепті бітіргенге дейін анасы мен әпкесімен бірге тұрды, содан кейін Мичиган штатындағы Маркетт қаласында дәрігер болған ағасының үйіне көшіп кетті. Харкин бай және саяси беделді отбасында өсті. Әкесінің қазасына қарамастан, Харкиннің балалық шағы Монреаль геральд газетінде он жеті жасында жас тілші ретінде мансабын бастауына мүмкіндік берді.
James Bernard Harkin, nicknamed "Bunny", was born January 30, 1875, in the town of Vankleek Hill in eastern Ontario. His parents were Dr. William Harkin and Elizabeth (McDonnell). He was the fourth of five children born into a devout Catholic family but along with his brother William, Harkin was unconcerned with religious motivations. Their father, Dr. William Harkin, was a devout Catholic who was born to Irish Protestant immigrants in 1831 in Vanleek Hill where he became a schoolteacher and soon after went to study medicine at McGill University. Harkin's father died of a heart attack while speaking at the Legislative Assembly of Ontario in 1881. His father was a staunch advocate for the Conservatives in which he held a seat in the Legislative Assembly for the district of Prescott. After the death of his father, Harkin remained with his mother and sister until his high school years when he left to live with his brother who had become a doctor in Marquette, Michigan. Harkin was born into general affluence and a politically powerful family. Despite the passing of his father, Harkin's upbringing influenced his ability to forge the beginning of his career as a cub reporter with the Montreal Herald at age seventeen.
Саяси мансап
Харкиннің саяси мансабының қалыптасуына негізінен оның отбасы мүшелері ықпал етті. Оның әкесі консерватор болғандықтан, заң шығарушы жиналыста орын алды, ал інісі Оттава журналының белгілі журналисі еді. Осы отбасылық әсерлер Харкиннің саяси жолының дамуында маңызды рөл атқарды және оның бастапқы байланыстарын қалыптастырды. Харкин ағасы Уильям Харкиннің жетекшілігімен Монреаль Herald газетінде жұмыс істеді, бірақ көп ұзамай P. D. Ross басшылығымен Оттава журналына ауысты. P. D. Ross – Оттава журналының иесі болды. Харкиннің ашық, нақты жазу стилін дамытуын көрген соң, ол Харкиннің мансабында ықпалды тұлғаға айналды. Росс Харкинді Либералдық партияның Ішкі істер министрі және Үндістер ісі жөніндегі бастығы Клиффорд Сифтонға ұсынды. Осы ұсыныс Харкинге 1896 жылы, жиырма алты жасында мемлекеттік қызметке қабылдануға мүмкіндік берді. Харкиннің Клиффорд Сифтонның осы тағайындауын қабылдауы көптеген консерваторларды таң қалдырды, өйткені олардың көшбасшысы сэр Чарльз Таппер сол жылы Харкиннің тағайындалуымен бірге Вильфрид Лориерден жеңіліс тапты. Либералдық партияның күшеюі және Харкиннің олардың қызметінде жұмыс істеуі оның келешек тағайындамаларына бағыт берді. Ол 1905 жылға дейін Сифтон үшін талмай жұмыс істеді, содан кейін Сифтон білім беру құқықтары мәселесінде Вильфрид Лориердің қолдауын жоғалтты. Франк Оливер жаңа Ішкі істер министрі болып тағайындалды және саябақтар мен жануарлар дүниесін қолдауға ниеттенді. Оливердің Сифтонға деген наразылығына қарамастан, Харкин Оливермен бірге жұмысын жалғастырды және 1911 жылы Доминион саябақтары басқармасының алғашқы комиссары болып тағайындалғанға дейін Оливердің хатшысы ретінде тағы 6 жыл қызмет етті.
Harkin's route into a political career was generated mostly by his family, in which his father was a Conservative with a seat in the Legislative Assembly and his brother was a highly touted journalist for the Ottawa Journal. These early family influences would play a large role in the development of Harkin's political career and would shape his early affiliations. It was through the mentorship of his brother, William Harkin, that he gained employment with the Montreal Herald, but shortly afterwards with the Ottawa Journal under the guidance of P. D Ross. P. D Ross was the proprietor of the Ottawa Journal. He became an influential person in Harkin's career as he saw him develop his knack for clear, concise journalism. Ross recommended Harkin to the Liberal Party's Minister of Interior and Superintendent of Indian Affairs, Clifford Sifton. This recommendation allowed Harkin to enter the government service in 1896 at the age of twenty six. Harkin's acceptance of this appointment by Clifford Sifton surprised many Conservatives that saw their leader, Sir Charles Tupper, defeated by Wilfrid Laurier in the same year as Harkin's appointment. The rise of the Liberal Party and Harkin's employment under them dictated much of his later appointments in which he worked tirelessly for Sifton until 1905, at which point Sifton fell out of favour with Wilfrid Laurier over educational rights. Frank Oliver was appointed as the new Minister of the Interior, and sought to be a supporter of parks and wildlife. Despite Oliver's distaste for Sifton, Harkin retained his position with Oliver and worked a further 6 years as Oliver's secretary until receiving an appointment to be the first commissioner of the Dominion Parks Branch in 1911.
Философия
Бір жағынан, Харкиннің Парктер комиссары ретіндегі табысы мен ұзақ қызмет ету мерзімін экономикалық тұрғыдан, яғни туризмнен түскен табыс арқылы бағалауға болады. Дегенмен, Харкиннің патриоттық мақтаныш пен дене, рухани және психикалық денсаулықты нығайту үшін Канаданың табиғат ландшафтын сақтау философиясы оның жазбаларында және ведомстволық есептерінде анық көрініс тапқан және жақсы құжатталған. Шындығында, кейбір тарихшылар оның коммерциялық және табиғатты қорғау мақсаттарын үйлестіріп, оларды бір-біріне көмектесетіндей ету қабілеті оның комиссар ретінде сәтті болуының негізгі факторы болғанын айтады. Бірақ Харкин ұлттық парктерін салудың коммерциялық себептерін гуманитарлық мақсаттарды негіздеу үшін пайдаланды ма, әлде керісінше ме – бұл Харкиннің өмірбаяндары зерттеуді жалғастырып жатқан ашық мәселе.
On the one hand, Harkin's success and longevity as Parks Commissioner can be measured in economic terms, namely in tourism profits. However, Harkin's philosophy of preserving Canada's landscape for the sake of patriotic pride and physical, moral, and mental well being is also evident and well documented in his writings and departmental reports. In fact, some historians argue that it is in great part his ability to have both his commercial and preservationist goals merge and play off each other that determines his success as commissioner. But whether Harkin used commercial reasons of building national parks to justify the humanitarian reasons or vice versa is an open ended question that some Harkin biographers continue to debate.
Парктердің экономикалық мәні
Харкиннің ұлттық парктерді салуға және кеңейтуге арналған қаржыны алудағы табысы, көбінесе доминиондық парктердің коммерциялық құндылығын Парламентке жеткізу қабілетіне байланысты болды. Парктер бөлімінің жұмысының басында Харкин және оның командасы Америка штаттары мен Еуропа елдерінде туризм қаншалықты кіріс әкелетінін анықтауға тырысты. Оның зерттеулері, соның ішінде тек АҚШ-тың Мэн штаты үшін ондаған миллион доллар құрады, оны таң қалдырды. 1913 жылы ол Төменгі палата мен Сенат мүшелеріне тарату үшін туристік кірістердің жинақталған есебін жариялады. Харкиннің пікірінше, осы тұрғыда Канаданың ұлттық парктерінің экономикалық құндылығы орнатылды және кейіннен парктерді дамытуға жұмсалған оның көптеген ірі шығындарын негіздеді.
Harkin's success in securing appropriations to finance the building and expansion of national parks was largely due to his ability to convey the commercial value of dominion parks to Parliament. At the onset of his Parks Branch career, Harkin and his staff had sought to find out how much revenue was generated by tourism in both American states and European countries. His findings, which included tens of millions of dollars for just the American state of Maine, were astounding and he went on to publish a compiled report of tourist revenue figures for distribution to members of the House of Commons and Senate in 1913. It was in that context, Harkin believed, that the economic value of Canada's national parks was established and would come to later justify his many large expenditures for park development.
Парктердің гуманитарлық мәні
Харкиннің саябақтардың экономикалық құндылығына қатысты философиясына қоса, ол саябақтарды канадалықтардың канадалық ландшафттың сұлулығын қолжетімді түрде танысуының жолы ретінде қарастырды, машинамен немесе пойызбен саябақтарға бару арқылы. Бірақ, комиссар ретіндегі жылдық есептерінде көрсеткендей, ол Канаданың көркем табиғатына көбірек адамдарды тартудың эстетикалық емес, одан да артық мақсаты бар екенін түсінді. Харкиннің саябақ комиссары болған алғашқы жылдары, ол көп рет саябақтар «ойын рухын» қалыптастыруға мүмкіндік беретінін айтты, яғни адам рухын күнделікті стрестен арылу арқылы сыртқы демалыс арқылы қайта жаңарту. Бұл міндетті түрде физикалық белсенділік болуы керек емес, бірақ таза ауамен тыныс алу және табиғатқа жақын болу осы жаңарту процесінің маңызды бөлігі болып табылады. Харкиннің саябақтарды ұлттық демалыс орындары ретінде қарастыру философиясының бұл аспектісі, американдық жабайы табиғатты сақтаушылар Джон Мьюр мен Генри Дэвид Тороның ықпалымен қалыптасқан, олардың екеуін де Харкин өз ведомстволық есептерінде сілтеме жасап келген. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Харкиннің жаңарту теориясы маңыздырақ мәнге ие болды. Сол жылдары Харкин саябақтардың канадалықтардың патриоттық сезімдерін оятуға және «канадалық әскери оқу лагерьлерінде байқалатын күшті және тиімді ерлікке» ықпал ететінін жазды. Соғыстан кейінгі жылдары Харкиннің философиясы ұлттық саябақтардың ең қажетті деп саналған кезеңге бейімделді. Көптеген адамдар үшін өмір зауыдтардағы ұзақ және ауыр еңбек пен үлкен қалаларда тұрудан тұрды, бұл Харкиннің пікірінше, адамның жануарлық инстинктін оятып, қазіргі канадалықтың денесі мен санасын құлдыратып жіберді. Бірақ Харкин жазғандай, осы қысымға қарсы тұрудың тиімді жолы – ұлттық саябақтар физикалық, психикалық және тіпті рухани деңгейде ұсынатын қайта жаңғыртудың құдіреті. Дегенмен, Харкиннің философиясы индустриалдық өмір мен қалалық мәдениетті сынауға бағытталмаған. Оның ойынша, ұлттық саябақтар Канададағы өркениет пен экономикалық өсудің жалғасуына мүмкіндік береді, «жұмыскер табиғатқа қуат алу үшін уақыт-уақыт қашып шығып, қоғамға өнімді мүше ретінде оралу ниетімен».
In addition to Harkin's philosophy on the economic value of parks, Harkin also saw parks as being a way for Canadians to imbue the beauty of Canadian scenery in an accessible manner, be it by car or train to reach park grounds. But, as his annual reports as commissioner show, he also felt there was a higher purpose to exposing more individuals to Canada's scenic beauty beyond mere aesthetics. In Harkin's earlier years as Parks Commissioner, he expressed on many occasions that parks allowed for the fostering of what he coins the "play spirit", which is the rejuvenation of the human spirit from the daily stresses of life through outdoor recreation. This need not be physical recreational activity; however, breathing in fresh air and being within close proximity of nature is an important part of this rejuvenation process. This aspect of Harkin's philosophy in viewing parks as national recreational grounds for therapeutic and rejuvenating effects was in part due to the influence of American wilderness preservationists, John Muir and Henry David Thoreau, both of whom Harkin had quoted in his departmental reports. With the onset of the First World War, Harkin's rejuvenation theory took on a more relevant form. In those years, Harkin wrote that parks were a medium through which Canadians could be in touch with their patriotic feelings, and that parks promoted the "virile and efficient manhood so noticeable in Canadian military training camps." Also, in post war years, Harkin's philosophy again adapted to the context in which he felt national parks were most needed. For many at the time, life consisted of long hours of laborious work in factories and living in big cities, which according to Harkin brought out the animal in man and deteriorated both the body and mind of the modern Canadian subject. But a feasible way to counteract these oppressive effects, Harkin wrote, was through the almost mystical rejuvenation that national park lands offered on a physical, mental, and even moral level. Despite appearing so though, Harkin's philosophy was not a critique of industrial life and urbanism. Rather, it was his belief that national parks were a way for civilization and economic growth in Canada to continue "with the worker escaping periodically to nature to be recharged" but with every intention of returning as a productive member of society.
Туризм
Харкин Канаданың ландшафты экспорттала алмайтын табиғи ресурс екенін түсінді. Ол Парктер бөлімін кейбір сыншылар айтатын, шетелдік туристерді тарту арқылы Канаданың табиғи ресурсын пайдалану бизнесіне бастады. Харкин парктері экономикалық тұрғыдан жиі сипаттады. Парктер бөлімінің алғашқы жылдық есебінде ол Канада ландшафтының құнын акрға 13,88 доллар, ал бидай егістігінің құнын акрға 4,91 доллар деп көрсетті. Ол көптеген табиғи ресурстардан айырмашылығы, ландшафттың үлкен сатылымдары құндылығы мен капиталды жоғалтпай мәңгілікке сатылуы мүмкін екенін мойындады. Канаданың ұлттық парктері негізінен Канадалық Тынық мұхиты темір жолындағы жол жүрісін ынталандыру үшін құрылды. Темір жол туристерді Роки тауларының ұлттық паркіне тартты. Харкин экономикалық өркендеуді мақсат етіп, ұлттық парктерінің дамуын жалғастырды. Парктер туризмді және үкімет, теміржол және шағын бизнес үшін табысты арттырады. Парктерді дамытуға саяси қолдау алу үшін Харкин Канадаға олар ұсынып бере алатын пайдалы мүмкіндіктер туралы хабарлады. Бастапқыда Парктер бөлімі шетелдік келушілерді Канадаға тартуға баса назар аударды. Канаданың ұлттық парктеріне көбінесе қонақүйлерде тұратын және теміржолмен саяхаттайтын бай американдық туристер кіре алатын: Канадаға саяхаттайтындардың 95% -ы американдықтар еді. Сондықтан Харкиннің бастапқы мақсаты – америкалық туристердің ағынын Канадаға кеңейту болды. 1920 жылдары Парктер бөлімі өз бағытын өзгертіп, канадалықтарға назар аудара бастады. Бұрын сыншылар үкімет парктеріне шетелдік байларға субсидия беріп отыр деген пікір білдірген. Харкин автомобильдің енді орта тап канадалық туристерге ұлттық парктеріне баруды логистикалық және қаржылық жағынан мүмкін еткенін айтты. Қалаларға жақын орналасқан парктеріне енді көптеген адамдар бара алатын болды, бұл жұмысшыларға демалыс күндерін кемпингте немесе балық аулауда өткізуге мүмкіндік берді. Парктер бөлімі парктерінің шаршаған кәсіпкерлерді емдейтін және күш-қуат беретін тартымды туризм екенін жариялай бастады. Автомобильдердің пайдалануының артуына жауап ретінде Харкин бөлімнің мақсатын шетелдік және жергілікті «демалысқа шығушыларға» қызмет көрсетуден кеңінен «канадалықтарға» қызмет көрсетуге өзгертті. Харкин туризмді ілгерілету үшін тегін жарнамаға сүйенді. Парктер бөлімінің жылдық есебінде парктерінің коммерциялық және гуманитарлық пайдасы көрсетілген. Бұл міндетті жарияланымдар Канада парламентінің мүшелеріне және газеттерге жіберілді. Олар Парктер бөлімінің алғашқы маркетинг құралына айналды. 1920 жылдары Харкин Мейбл Уильямсты парктерінің физикалық күшті, психологиялық жаңарған және рухани толыққанды ететін Канаданың туған құқығы ретінде танытқан нұсқаулықтар мен әдебиеттерді жазуға тағайындады. Туризмнің артуына байланысты бөлім нұсқаулықтарды басып шығара алды. Олардың мемлекеттік баспа бөліміндегі шығындары бір жылдың ішінде 2000 доллардан 13000 долларға дейін өсті. Парктер бөлімі Канаданың парктерін нұсқаулықтар, лекциялар, слайдтар мен кинофильмдер арқылы ілгерілету үшін Жариялау бөлімін құрды. Бұл табысты бөлім кейіннен Канада үкіметінің туристік бюросы мен Канаданың Ұлттық кино кеңесіне айналды.
Harkin recognized that Canadian scenery was a natural resource that could not be exported. He led the Parks Branch into what some critics call the business of selling scenery, where foreign tourists were to be imported to enjoy Canada's natural resource. Harkin often described parks in economic terms. In the Parks Branch's first Annual Report, he stated the value of Canadian scenery at $13.88/acre, while wheat land was worth $4.91/acre. He recognized that unlike most natural resources, large sales of scenery could be sold in perpetuity without any decline in value or capital stock. The National Parks of Canada were established largely to stimulate traffic on the Canadian Pacific Railway. The railway attracted tourists to Rocky Mountain National Park. Harkin further developed national parks with the goal of economic prosperity. Parks would increase tourism and profitability for the government, railroads, and small businesses. In order to garner political support for parks development, Harkin communicated the profitable opportunities they could provide Canada. Initially, the Parks Branch focused on enticing foreign visitors to Canada. Canadian national parks were largely accessible by wealthy American tourists who stayed at hotels and travelled by railway: 95% of people travelling to Canada were American. Thus, Harkin's initial goal was to extend this flow of American tourists into Canada. By the 1920s, the Parks Branch shifted their focus and began targeting Canadians. Formerly, critics argued that the government was subsidizing parks for wealthy foreigners. Harkin suggested that the automobile now made it logistically and financially possible for more middle class Canadian tourists to access the national parks. Parks located near cities were now widely accessible, allowing workers to spend weekends camping or fishing. The Parks Branch began promoting parks as attractive tourism that heals and invigorates the hardworking business man. Responding to the increased use of automobiles, Harkin redefined the Branch's goals from servicing a foreign and local "recreationist" to the broader "Canadian". Harkin relied on free publicity to promote tourism. The Parks Branch Annual Report outlined the commercial and humanitarian benefits of parks. These mandatory publications were sent to Members of Parliament and newspapers across Canada. They became the Parks Branch's initial marketing tool. In the 1920s, Harkin appointed Mabel Williams to author guidebooks and literature that promoted parks as a Canadian birthright that made one physically stronger, psychologically renewed, and spiritually fulfilled. With increased tourism, the Branch could afford printing the guidebooks. Their spending in the government printing department jumped from $2000 to almost $13,000 in one year. The Parks Branch created a Publicity Division to promote Canada's parks through guidebooks, lectures, slide presentations, and motion pictures. This successful division would later form the Canadian Government Travel Bureau and National Film Board of Canada.
Қиындықтар
Харкин Парктер бөлімінің табысқа жету мүмкіндіктерін шектейтін қиындықтарға тап болды. 1914 жылы Ұлттық парктер бюджеті жалпы федералды бюджеттің 0,5% құрады. Автомобильдердің танымалдылығы парктерді дамытуға теміржол қолдауын азайтуға әкелді. 1915 жылдан 1947 жылға дейін орташа жылдық шығындар федералды бюджеттің 0,28%-ына дейін төмендеді, бұл теміржол қолдауының жоғалтуының салдарынан болды. Харкин саясаткерлерді парктер құру парктің мүмкіндіктерінен ләззат алып, сайлаушылардың қолдауын қамтамасыз ететініне көндірді. Сондықтан ол Парктер бөлімінің бюджетін арттыру үшін екі одақтасқа жүгінді: сайлаушылары үшін парктік және жол құрылысын қалайтын саясаткерлер және туризмнен пайда көретін шағын бизнес. Бірақ бұл бюджеттің күшін сақтап тұруға жеткіліксіз болды.
Harkin faced challenges that constricted the Parks Branch's potential for success. In 1914, the National Parks budget was 0.5% of the total federal budget. The popularity of automobiles lead to a decline in railroad support for parks development. From 1915 to 1947, average annual expenditures slid to 0.28% of the federal budget, demonstrating the effects of lost railroad support. Harkin convinced politicians that creating parks would gain the support of constituents through increased enjoyment from park's amenities. As such, he attempted to increase the Parks Branch budget through two allies: politicians seeking park and road development for constituents and small businesses that would benefit from tourism. This was not powerful enough to keep the budget afloat.
Автомобильдер мен жолдарды дамыту
Харкин автомобиль ережелерін өзгерту және саябақтарға жолдар салу арқылы Канада туризміне үлкен әсер етті. 1905 жылы федералды үкімет Банф ұлттық паркіне жақын немесе белгіленген шектеулерде автомобильдерді пайдалануға тыйым салатын заң қабылдады. Бұрын саябақтар теміржол монополиясы мен мүдделерін сақтау үшін теміржолмен саяхаттайтындардың ғана пайдалануына арналған еді. Харкин теміржол саласымен немесе олардан пайда көретін кәсіпорындармен байланысы болған жоқ. Ол автомобильдердің кеңінен қолданылуын ұлттық саябақтардың коммерциялық табысқа жету мүмкіндігі деп қарады. 1911 жылы Харкин саябақтардағы автомобильдерге қойылған тыйымды алып тастады және автокөліктерге қатысты заңнама енгізді: 25 центтік тіркеу алымы және жылдамдық шектері (қала ішінде сағатына 8 миль, басқа жерлерде – 15 миль). Бұл автокөлік жүргізушілеріне толық еркіндік бермеді, себебі қатаң шектеулер сақталды: автомобильдер Калгариден Калгари-Банф атқарушы жолы арқылы өтуі керек және Банф проспектісі мен Спрей проспектісін қатаң түрде CPR-дің Банф Спрингс қонақ үйіне дейін жүруі керек еді. 1913 жылы Харкин автомобильдерге гольф алаңдарына және жеке үйлерге баруға рұқсат берді. Ол саябақ ішінде автокөліктерді пайдалану үшін жылдық 5 долларлық лицензия және бір жолға 1 долларлық ақы белгіледі. 1915 жылы бұл ереже барлық ұлттық саябақтарға таратылды. 1919 жылы ол жылдамдық шегін сағатына 25 мильге дейін арттырды. Харкин жолдарды салуды туризм мен ұлттық саябақтардың кірістілігін арттырудың тағы бір шарасы деп есептеді. Оның мақсаты – Канада тауларының көркіне автомобильдермен оңай жете алу үшін сапалы автожолдар салу еді. Таулар арқылы салынған жақсы жолдар автотуристердің санын және олардың шығындарын арттырады. 1911 жылы аяқталған Калгари-Банф атқарушы жолы көп жылдар бойы саябақтар бюджетінің үлкен бөлігін жұмсады. Харкин теміржолға және оның мүдделеріне мойынсұнбағандықтан, жол құрылысын күшейтіп, автокөліктердің саябақтарға кіруін жеңілдетті. Харкиннің комиссар ретіндегі қызметі кезінде Банф-Виндермир тас жолы, Эдмонтон-Жаспер-Банф тас жолы және Кикинг Хорс жолы сияқты маңызды жолдар салынды. 1930 жылға қарай 400 мильге жуық саябақ жолдары салынды, оның 145 милі Рокки тауларындағы саябақтарға қызмет етті. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін қолжетімді бағадағы автомобильдер мен жақсы жолдар саябақтарға баруды жеңілдетті. Автомобильдердің арқасында ұлттық саябақтарға келетін канадалықтардың саны артты: 1921 жылы – 100 000, 1925 жылы – 250 000, 1928 жылы – 550 000. Бұл Канада магистральдары бойындағы шағын туристік дүкендерге, жанармай станцияларына, азық-түлік дүкендеріне және мотельдерге жаңа мүмкіндіктер әкелді. Канададағы шағын бизнес секторы ұлттық саябақтарға туризмнің артуымен бірге өсті.
Harkin made an impact on Canadian tourism through changing automobile regulations and increasing road development to parks. In 1905, the Federal Government passed legislation banning the use of automobiles on any road near or within prescribed limits of Banff National Park. Parks had previously been reserved for the exclusive use of railway travelers to protect the railroad monopoly and interests. Harkin held no ties to the railroad industry or those businesses that benefited from their protection. He viewed the predominant usage of automobiles as an opportunity for national park's to gain commercial success. In 1911, Harkin cancelled the prohibition on automobiles in parks and introduced motor vehicle legislation: 25 cent registration and speed limits (8 MPH in townsites; 15 MPH elsewhere). This was not an open invitation to motorists as strict limitations still existed: cars had to travel from Calgary on the Calgary Banff Coach Road and strictly follow Banff Avenue and Spray Avenue to the CPR's Banff Springs Hotel. In 1913, Harkin allowed automobiles to visit golf courses and private homes. He introduced a $5 annual license and a $1 single trip fee for using cars within parks. By 1915, these regulations extended to include all national parks. In 1919, he increased the speed limit to 25 MPH. Harkin identified road development as another measure to increase the profitability of tourism and national parks. His goal was to make the scenery of the Canadian Rockies accessible to automobile traffic through first class motor roads into and through parks. With adequate roads through mountains, there would be increased traffic and significant spending from auto tourists. The Calgary Banff Coach Road, completed in 1911, absorbed a significant portion of the Parks budget for years. With no allegiance to the railroad and its dependants, Harkin increased road development and continued to increase accessibility of automobiles into parks. Under Harkin's tenure as commissioner, major roads such as the Banff Windermere Highway, Edmonton Jasper Banff Highway, and the Kicking Horse Trail were built. By 1930, around 400 miles of parks roads were built, with 145 miles servicing the Rocky Mountain Parks. After World War I, low priced automobiles and suitable roads made parks more accessible. Automobiles increased Canadian attendance to national parks: 100,000 in 1921, 250,000 in 1925, and 550,000 in 1928. This stimulated business for small tourist shops, service stations, grocery stores, and motels along Canadian highways. The small business sector in Canada grew with the increased tourism to national parks.
Ағаш бұқа ұлттық паркі
Харкиннің үлесі нәтижесінде 1922 жылдың 18 желтоқсанында «Wood Buffalo» ұлттық паркі құрылды. Парк 1900-шы жылдардың басында Канаданың солтүстігінде қалған бизон топтарын қорғау үшін құрылған. Бүгінде бұл саябақ онда мекендейтін бизондарды сақтап қалуымен танымал. Паркті бастапқыда Харкин және оның бөлімше мүшелері 1500-ге жуық ағаш бұқаның қазіргі тіршілік ортасын қорғау үшін құрды. 1830-шы жылдардың басында миллиондаған бизон болды. Алайда, өркениет пен жаңаруға ұмтылыс 1830 жылы шамамен 40 миллион болған бизон популяциясының 1900 жылы 1000-нан азайуына себеп болды. Құртқа құс ресми түрде жойылу қаупі бар түрлерге жатқызылған. 1941 жылы олардың саны 15-ке жеткен, ал парк көмегімен 1994 жылы 133-ке дейін өсті. Құртқа құс Солтүстік Америкадағы ең биік құс, оның биіктігі шамамен 1,5 метр. Оның денесі ақ, ал қанаттарының ұштары, беті және аяқтары қара түсті. Бұл табиғи саябақтың ландшафтын төрт негізгі бөлікке бөлуге болады, әрқайсысының өзіндік геологиялық ерекшеліктері, жануарлар мекендейтін жерлері және өсімдік жабыны бар. Олардың ішінде Карибу, қайынды жазықтар, Альберта платосы, Слейв өзенінің жайпақ даласы және Бейбітшілік-Атабаска дельтасы бар.
As a result of Harkin's contribution, the Wood Buffalo National Park was established on December 18, 1922. The park was created to protect the last remaining herds of bison in northern Canada during the early 1900s. Today, the park is known for its preservation of the bison that reside there. The park was initially created by Harkin and his branch members to protect the existing habitat of about 1500 Wood Buffalo. During the early 1830s, there were millions of bison. However, the progress to civilization and modernity created a decline in the bison population from the estimated 40 million in 1830 to less than 1000 by 1900. The whooping crane is officially classified as an endangered species. In 1941, there were 15 and with the assistance of the park, the population increased to 133 by 1994. The whooping crane is the tallest North American bird, with a height of about 1.5 metres. Whooping crane have white colored bodies with black wing tips, face, and legs. The landscape of this natural park can be divided into four primary sections, each with its own unique geological features, wildlife habitats, and vegetation. Some of which include the Caribou, Birch Uplands, the Alberta plateau, Slave River Lowlands, and the Peace Athabasca Delta.
Көшіп-қонушы құстар туралы конвенция туралы заң
1918 жылғы көшіп-қонушы құстар туралы шарт 1916 жылы алғаш рет қабылданды және мал шаруашылығына, базар аңшыларына және көктемгі атуға арналған құстарды қырғыннан қорғауды мақсат етті. Оған жауап ретінде Канада үкіметі құстарды қорғау және сақтау үшін ұқсас заң жобасын жасауды ұсынды. 1917 жылдың тамызында Харкин мен үкімет бұл заңнаманы бекітті. Бұл Канада үкіметінің жабайы табиғатты қорғаудағы рөлінің дамуындағы маңызды кезең болды. Ол жабайы табиғатқа қатысты үкіметтің жауапкершілігін анықтады және Канада үшін жабайы табиғатты қорғау саясатының қалыптасуына ықпал етті. Бұл жаңа сақтау заңының мақсаты құстарды шамадан тыс аулауды қорғау және реттеу болды. "Көшпелі құстар туралы" конвенция арқылы Харкин Канадада аң аулауды қорғау саласында толық билікке ие болу мақсатына жетті. Бұл заң Рокки Маунтин паркінің шекараларын қайта қарауға және Харкиннің ойынша, жануарларды қорғау үшін қажет болған Кананаскис аңғарының қайтадан қосылуына әкелді.
The Migratory Bird Treaty Act of 1918 was first passed in 1916, and sought to preserve migrating birds from extinction as a result of slaughter by suppliers to the milliner's trade, market hunters, and spring shootings. In response, the Canadian government suggested to draft a similar bill to protect and preserve the birds. In August 1917, the legislation was established by Harkin and the government. It was a landmark in the evolution of the Canadian government's role in wildlife protection. It created greater clarification of the government's responsibilities for wildlife and established the emergence of a wildlife protective policy for Canada. The goal of this new conservation act was to protect and regulate the excessive practice of bird hunting. With the Migratory Birds Convention Act, Harkin was able to achieve his goal of receiving complete authority for game protection in Canada. The act led to boundary revisions of Rocky Mountain Park and the re inclusion of the Kananaskis Valley, which Harkin believed was necessary to protect game.
Пронгхорн жобасы
Канаданың ірі сүтқоректілерінің бірі – бұғы тәрізді антилопа, жойылудың алдында тұр деп есептелді. 1910 жылы бұғы тәрізді антилопа Банфтың жайылымынан Вуд-Баффало ұлттық паркіне көшірілді. Харкин бұл жануардың жаңа қорғалған паркте жақсырақ болатынына сенді. 1912 жылдың наурыз айында паркте он төрт антилопаның бар екені хабарланды. Бірақ, бұл әрекет сәтсіз аяқталды, себебі дұрыс тамақтанудың жетіспеуінен бұғы тәрізді антилопалардың саны азайды. 1915 жылы Харкин Альберта провинциясының Немискам ауылының жанында антилопаларды сақтауда маңызды рөл атқарды, онда Foremost ауылының жанындағы ранчода шамамен 200 аш антилопа табылған болатын. Антилопалар алынып, Maple Creek резерватына жеткізілді, онда жеткілікті тамақ пен ресурстар бар еді. 1915 жылдың 18 желтоқсанында министр Уильям Джеймс Рош жеті шаршы мильді ресми түрде резервте қалдырып, Немискам ұлттық антилопа қорығын құрды. 1917 жылы Американың Тұрақты Жабайы Табиғатты Қорғау Қоры Канаданы антилопалар үшін қоршалған қорық құрған алғашқы ел деп мойындады. 2012 жылы бұғы тәрізді антилопаны Саскачеван мен Альбертаның оңтүстігінде кездестіруге болады.
The pronghorn antelope was another large Canadian mammal believed to be on the verge of extinction. In 1910, the pronghorn antelope was moved from the Banff Paddock into Wood Buffalo National Park. Harkin believed the animal would benefit in a new protected park area. In March 1912, the park reported the presence of fourteen antelope. However, the effort was unsuccessful as the pronghorn antelope population decreased due to a lack of proper diet. In 1915, Harkin continued to play an essential role in antelope preservation near the village of Nemiskam, Alberta, where about 200 starving antelope were found in a ranch near the village of Foremost. The antelope were removed and sent to a reserved area of Maple Creek, where sufficient food and resources were available On December 18, 1915, Minister William James Roche approved the formal reservation of seven square miles of land and established the Nemiskam National Antelope Reserve. In 1917, the American Permanent Wild Life Protection Fund recognized Canada as the first country to create a fenced preserve for antelope. In 2012, the pronghorn antelope can be found in southern Saskatchewan and Alberta.
Дау
1970 жылдарға дейін Харкин көреген табиғатты қорғаушы және Канаданың ұлттық саябақтар жүйесін жасаушы ретінде қарастырылды. Содан бері Харкинге қатысты көптеген сын-пікірлер оның бейнесін кері жағынан көрсетті. Харкин 1911 жылы Ұлттық саябақтар бөлімінің комиссары болып тағайындалғанда, саябақтарға консерватизмді қолдау және туризмді дамыту сияқты екі маңызды саясатты бірдей жүзеге асыруы тиіс болды, бұл оның комиссар ретіндегі рөліне қатысты дауларды тудырды. Харкин қызметке қабылданғанда, саябақтар туралы өте аз білетінін және комиссар ретінде одан не күтілетінін толық білмейтінін мойындады. Көптеген өмірбаян жазушылар Харкиннің жұмысы туралы жазған, бірақ оның өмірі өте аз дереккөздерге негізделген, бұл оның комиссарлық міндеттері мен жетістіктеріне күмән тудырады. Харкиннің жеке мұрағаттары ұлттық саябақтармен байланысы туралы көп мәлімет бермейді; олар негізінен 1921 жылы Вильхьялмур Стефанссонның Арктикаға жасаған экспедициясына қатысты жазбалары мен хаттарына арналған. Харкиннің өмірі туралы ақпараттың шектеулі болуы өмірбаян жазушыларды оның шамасынан артық болжамдар жасауға итермеледі, соның ішінде Харкин жазғанның бәрі оған ғана тиесілі деген пікір бар. Саябақтар бөлімінің құжаттары көрсеткендей, Харкинге жатқызылатын көптеген нәрселер шындығында басқалар, әсіресе оның көмекшісі Ф.Х.Х. Уильямсон жасаған. Харкин сондай-ақ географиялық жағдайдың таныс болуы және туризм арқылы саябақтарды дамыту мақсатының ұқсастығы себепті, көптеген саясаттарын Американың Ұлттық саябақтар қызметінен бейімдеді.
Before the 1970s, Harkin was viewed as a visionary conservationist and creator of Canada's national park system. Since then, many critiques of Harkin have cast him in a darker light. When Harkin was appointed National Parks Branch Commissioner in 1911, he had to juggle the twin policy of advocating conservatism while encouraging tourism to the parks, which brought forth controversy to Harkin's role as commissioner. When Harkin accepted the job, he admitted that he knew little about parks in general or what was expected of him in his role as commissioner. Many biographers have written about Harkin's work, but his life is based on a very thin collection of sources, leading to skepticism about his duty and achievements as commissioner. Harkin's personal archival papers say little about his involvement with the national parks; they focus almost entirely on his notes and correspondence on Vilhjalmur Stefansson’s expedition to the Arctic in 1921. The limited information about Harkin's life has led biographers to create several sizable assumptions about him, one being that everything written by Harkin is credited to him alone. Parks Branch papers show that what is attributed to Harkin was actually first drafted by others, especially his assistant, F. H. H. Williamson. Harkin also adapted many of his policies from the American National Park Service, because of the familiarity of geographic location and goal at improving the development of the parks through tourism.
1922 жылы Вуд-Быффало ұлттық паркі
Харкин қатысқан алғашқы даулардың бірі – Парктер бөлімінің ағаш бизондары үшін қорық құруға жасаған алғашқы әрекеті болды. Бұл келіспеушілік федералдық үкіметте шиеленіс тудырды және жергілікті халықтарды бұқалардың санының азаюына кінәлі деп айтуға әкелді. 1919 жылғы ақпанда өткен ойыншыл жануарлар, жүнді жануарлар және басқа да жабайы жануарларды сақтау жөніндегі ұлттық конференцияда Үндістер ісі жөніндегі департамент пен жабайы табиғатты қорғаушылар арасындағы шиеленіс анық байқалды. Конференцияның басында сол кездегі Үндістер ісі жөніндегі бас инспектор Артур Миген солтүстік халықтарының жабайы табиғатқа толық тәуелділігін және жергілікті тұрғындарға бұқа аулауға тыйым салу олардың күнкөрісіне қатты және теріс әсер ететінін айтты. Харкин өз пікірін білдіріп, жергілікті халықтарға аң аулауға тыйым салудың жануарларды сақтау үшін маңызды екенін талқылады. Оның сөзіне қарағанда, жергілікті тұрғындар бұл заңды құрметтеуі керек, себебі олар парктің шекарасын құрметтейді. Wood Buffalo ұлттық паркі 1922 жылы Солтүстік Альбертадағы Ұлы құл көлінің оңтүстігінде табылған бес жүз бұқаны сақтау мақсатымен құрылды. Бұл аймақта тұратын жергілікті топтар өздерінің егемендіктерін және дәстүрлі аумақтарында аң аулау құқығын қайтару үмітімен Wood Buffalo ұлттық паркін құруға қарсылық көрсетті, наразылық парктің құрылысынан кейін де жалғасты. Парктің құрылуы жергілікті жерлерде құқық қорғау және әкімшілік қызметкерлерінің санының күрт өсуіне әкелді, бұл федералдық үкіметке жергілікті тұрғындар заңды бұзса, айыппұл, түрме жазасы және қатаң еңбек жазаларын көздейтін жабайы табиғат ережелерін енгізуге мүмкіндік берді.
One of the first controversies that Harkin was involved in was the Parks Branch's first attempt to create a wood bison sanctuary. The disagreement proved to create tensions within the federal government and also started the theory that local indigenous peoples were to blame for the decrease in the population of buffalo. The tension between the Indian Affairs Department and wildlife conservationists was very evident at the National Conference on Conservation of Game, Fur Bearing Animals, and other Wild Life held in February 1919. The beginning of the conference began with Arthur Meighen, then Superintendent General of Indian Affairs, emphasizing the complete dependence that the northern Native people have on wildlife, and how prohibiting the Native from hunting buffalo would greatly and negatively affect their livelihood. Harkin stated his own views and discussed how wildlife preserves prohibiting Indigenous peoples from hunting was crucial for conservation. He argued that indigenous peoples should respect this, since they have wholesome respect for park boundaries. Wood Buffalo National Park was created in 1922 to help preserve the five hundred buffalo that were found south of the Great Slave Lake in Northern Alberta. Indigenous groups that lived in the area protested the creation of the Wood Buffalo National Park up until its establishment and continued after in hopes of gaining back their sovereignty and their right to hunt on their traditional territories. The creation of the park led to a dramatic increase of law enforcement and administrative personnel on indigenous lands, which allowed the federal government to administer a system of wildlife regulations that would include punishments of fines, jail terms, and hard labor if indigenous persons were to stray from the law.
Арзан жұмыс күші
Канада бойынша саябақтарды дамыту тек ер адамдар жұмысшыларына нарықтық жалақыдан төмен жалақы төленгендіктен және олардың басқа жұмыс мүмкіндіктері болмағандықтан ғана мүмкін болды. 1914-1915 жылдары мыңдаған адам Парктер департаментінде жұмыс істеді. Олардың арасында Ұлы депрессия кезінде жәрдем алғандар мен екі дүниежүзілік соғыстың тұтқындары болды. Харкин өзінің жаңа жұмыс күшіне қанағаттанды, себебі ол оларға күніне жиырма бес центтен төлей алды, ал шалқары жатқан лагерьдегі күндік жалақы екі доллар болатын. Бұл еңбекақысының айырмашылығы Йохо паркінде наразылық тудырды, онда жұмысшылар нарықтық жалақы күніне он екі долларға дейін өскенін, ал олар әлі де жиырма бес цент алатынын айтып, жұмыс істеуден бас тартты. Жағдай Харкиннің бақылауынан шығып, оны Қорғаныс министрлігінен басқаруды қабылдауға мәжбүр етті; жұмысшылар парктен қашып шығуға тырысып, сәтсіз қазба жұмыстарын жүргізді. Ақырында лагерь жабылып, жұмысшылар босатылды. 1924 жылы Жаспер ұлттық саябағындағы Брюль кеніші жабылды. Альберта провинциясы Оттава мен Парктер басқармасынан жаңа жұмыссыздарға көмек сұрады. Харкин парктің бастығына, егер жағдай нашар болса, азық-түлікпен қамтамасыз етуді, бірақ ақша бермеуді, себебі ол одан әрі талаптарды тудырмағысы келмеді деп жауап берді. 1929 жылға қарай Жаспер паркінің бастығы қаржылық қолдау іздеп, Харкиннен жәрдем беру жобаларына жұмыс істеу үшін 20 000 доллар сұрады, бірақ Харкин бас тартты. Жаспердегі жағдайдың нашарлауы 1929 жылғы қор нарығының құлдырауына себеп болды. Егін жинау нашарлап, 1933 жылға қарай жұмыс күшінің бес бөлігі жұмыссыз қалды, ал канадалықтардың 15% жәрдемге мұқтаж болды. Сонымен қатар, 1932 жылы Харкин аптасына алты күн жұмыс істеу режимін енгізді, өйткені ол парктегі жұмысшылар жұмыс істегенде көбірек бағынуға бейім болады деп ойлады. Ол жұмысшыларын азаматтық құқықтарынан айырды, соның ішінде алкогольді ішімдіктерді тұтынуға шектеулер қойды. Бұл шектеулер оның жұмысшыларының наразылығын тудырды. Харкин наразылықты бақылауға алуы керек болды. Ол оны ұжымдық ұйымдарға тыйым салатын және ереуілге шыққан кез келген адамды жұмыстан шығаратын заңмен жүзеге асырды.
The development of parks across Canada was only possible because the male labourers were paid below market wage and had no other job opportunities. Thousands of men worked for the Parks Department from 1914 to 1915. These men included relief workers during the Great Depression and prisoners of both World Wars. Harkin was satisfied with his new work force because he was able to pay them twenty five cents a day, while the daily wage in an isolated camp was two dollars. This labour wage differential caused a protest at Yoho Park, where the men refused to work as market wages had increased to twelve dollars a day while they continued to receive twenty five cents. The situation escalated beyond Harkin's control and caused him to ask the Department of Defense to take over; the men responded by a failed attempt to dig their way out of the park and escape. Eventually, the camp was closed and the men were released. In 1924, the mine at Brule in Jasper National Park was closed. Alberta asked Ottawa and the Parks Branch for aid to go towards the newly unemployed. Harkin responded by telling the park superintendent to provide groceries if conditions were desperate, but not cash as he did not want to encourage further demands. By 1929, the Jasper Parks superintendent was desperately seeking financial support and asked Harkin for $20,000 to go towards work for relief projects, but Harkin refused. The declining conditions in Jasper presaged the stock market crash in 1929. Crops began to fall and by 1933, one fifth of the work force was unemployed while 15% of Canadians were on relief. Also, in 1932, Harkin enforced the six day work week because he felt the parks' workers would be more compliant when occupied. He stripped his workers of civil liberties including restrictions on alcohol consumption. Restrictions lead to protests from his workers. Harkin needed to gain control of the protests. He did this by enforcing a law that prohibited collective organizations and would fire any individual on strike.