Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық конгрегациялық дін қызметкері (1745-1840)
American Congregational minister (1745 1840)
Натанаэль Эммонс, кейде Натаниэль Эммонс деп те жазылады, (20 сәуір, 1745 – 23 қыркүйек, 1840) – американдық конгрегациялық дін қызметкері және Жаңа құдайлық мектебінің ықпалды теологы. Ол Коннектикут штатының Ист-Хаддам қаласында дүниеге келген. Эммонс 1767 жылы Йель университетін бітірген, преподобный Джон Смоллидің (1734–1820) басшылығымен Коннектикут штатының Берлин қаласында теологияны оқыған және 1769 жылы уағыз айтуға лицензия алған. Нью-Йорк пен Нью-Гэмпширде төрт жыл уағыздағаннан кейін, 1773 жылдың сәуірінде Франклиндегі Екінші шіркеудің пасторы болды (1778 жылға дейін Массачусетс штатының Врентхем қаласының бір бөлігі), ол 1827 жылдың мамырына дейін осы лауазымда болды, содан кейін денсаулығы нашарлағандықтан діни қызметтен бас тартуға мәжбүр болды. Бірақ ол көп жылдар бойы өмір сүрді және 1840 жылдың 23 қыркүйегінде Франклинде қарттықтан қайтыс болды. Эммонс ең алдымен теолог ретінде танымал болды және кемінде жарты ғасыр бойы Жаңа Англияда одан кеңірек ықпал еткен дін қызметкері болған жоқ. Ол Самуэль Хопкинстің құдайлық жүйесінің құрылымдық жоспарына ұқсас, өзіндік құдайлық жүйесін жасады және Эммонстың өзінің сенуіне сәйкес, Хопкинсизмде қамтылған және одан дамыған. Ол ескі кальвинистік сенімдерді толығымен тастамаса да, сол кездегі Жаңа құдайлықтың басты өкілі ретінде танылды. Оның жүйесі киелілік пен күнәның ерікті амалдар екенін; адамдардың Құдайдың ықпалымен еркін әрекет ететінін; ең кішкентай құқық бұзудың мәңгілік жазаға лайық екенін; кешірілген және ақталу үшін Құдайдың тек рақымы ғана қажет екенін; толық бұзылуға қарамастан, күнәкарлар өкініп, тәубе етуі керек екенін; және жаңару сенуші үшін белсенді, емес пассивті екенін жариялады. Эммоннизмді оның жеке баптаған жүзден астам дін қызметкері таратып, жалғастырды. Саяси тұрғыдан ол Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде ынталы патриот болды, ал кейіннен оның бірнеше саяси сөздеріне көп назар аударылды. Ол Массачусетс миссионерлік қоғамын құрушы және бірінші президенті болды және Андовер теологиялық семинариясын құруға ықпал етті. Оның өмірінде екі жүзден астам уағыздары мен сөздері жарық көрді. Оның еңбектері 6 томдық болып жарық көрді (Бостон, 1842; жаңа басылымы, 1861). Доктор Э.А. Парктің (Андовер, 1861) естеліктерін де қараңыз.
Nathanael Emmons, sometimes spelled Nathaniel Emmons, (April 20, 1745 – September 23, 1840) was an American Congregational minister and influential theologian of the New Divinity school. He was born at East Haddam, Connecticut. Emmons graduated at Yale in 1767, studied theology under the Rev. John Smalley (1734–1820) at Berlin, Connecticut, and was licensed to preach in 1769. After preaching four years in New York and New Hampshire, he became, in April 1773, pastor of the Second church at Franklin (until 1778 a part of Wrentham, Massachusetts), of which he remained in charge until May 1827, when failing health compelled his relinquishment of active ministerial cares. He lived, however, for many years thereafter, dying of old age at Franklin on the 23rd of September 1840. It was as a theologian that Emmons was best known, and for half a century probably no clergyman in New England exerted so wide an influence. He developed an original system of divinity, somewhat on the structural plan of that of Samuel Hopkins, and, in Emmons's own belief, contained in and evolved from Hopkinsianism. While by no means abandoning the tenets of the old Calvinistic faith, he came to be looked upon as the chief representative of what was then known as the New Divinity. His system declared that holiness and sin are free voluntary exercises; that men act freely under the divine agency; that the slightest transgression deserves eternal punishment; that it is through God's mere grace that the penitent believer is pardoned and justified; that, in spite of total depravity, sinners ought to repent; and that regeneration is active, not passive, with the believer. Emmonsism was spread and perpetuated by more than a hundred clergymen, whom he personally trained. Politically, he was an ardent patriot during the American War of Independence, and a strong Federalist afterwards, several of his political discourses attracting wide attention. He was a founder and the first president of the Massachusetts Missionary Society, and was influential in the establishment of Andover Theological Seminary. More than two hundred of his sermons and addresses were published during his lifetime. His Works were published in 6 vols (Boston, 1842; new edition, 1861). See also the Memoir, by Dr EA Park (Andover, 1861).
Ерте өмір және білім
Коннектикут штатының Шығыс Хаддам қаласында туған Эммонс Сэмюэл мен Рут (Кон) Эммонстың алтыншы ұлы, он екінші және ең кіші баласы болды. Оның ата-анасы дін пәнінің профессорлары болғандықтан, ол бала кезінен христиандық тәрбие алды. Дегенмен, Эммонс еңбек еткісі келмеді және мүмкіндігі болса, одан құтылуға тырысты. Өмір бойы ол ішімдіктен бас тартты, шай мен кофе ішуге сирек жүгінді, қарапайым және шамалы мөлшерде тамақтанды. Ол күніне он екіден он жеті сағатқа дейін оқыды, тамақтану, демалу және діни міндеттерін орындаудан басқа уақытта оқудан көтерілмейтін. Ол "қатал сенімдерге ие және жігерлі ерік-жігерімен ерекшеленетін, мінезінде қаталдық пен салқындық сезімі бар адам" деп сипатталды.
Born in East Haddam, Connecticut, Emmons was the sixth son, and twelfth and youngest child, of Samuel and Ruth (Cone) Emmons. Both his parents were professors of religion, and he was the subject of an early Christian training. Emmons, however, never cared for labor, and intended in some way to escape it if possible. Throughout his life, Emmons abstained almost entirely from alcohol, seldom drank tea or coffee, and ate simply and in moderate quantities. He studied from twelve to seventeen hours a day, seldom leaving his study for anything but meals, rest, and his parochial duties. He was described as "a man of strong convictions and an indomitable will, which gave to his character an aspect of sternness, of chilly dignity".
Жеке өмір
1775 жылы Эммонс Массачусетс штатының Брейнтри қаласында тұратын Мозес Френчтің қызы Деливеренспен үйленді, ол «ақылдылықтың, мейірімділіктің, қайырымдылықтың және адалдықтың үлгісі» ретінде танымал болған. Алайда, ол көп ұзамай ауырып, 1778 жылдың маусымында қайтыс болды. Оның қайтысынан кейін екі ай өткен соң, оның екі кішкентай ұлы, отбасының жалғыз тірі қалған мүшелері, күрт ауырып, бір күні көз жұмып, бір бейітке жерленді. Оның осы оқиғаға байланысты жазған ойлары, жүрегі ауыр күйзелгенімен, Құдайдың даналығы мен мейірімділігіне деген толық сеніммен толы екенін көрсетеді. Бірінші әйелінің қайтысынан шамамен бір жыл төрт ай өткен соң, Эммонс Массачусетс штатының Хэдли қаласынан келген пастор Честер Уильямстың қызы Мартаға үйленді. Ол оған ғана емес, оның тамаша интеллектуалдық және моральдық қасиеттерімен қатар, отбасының күнделікті тұрмысын жеңілдететін, үлгілі үй шаруашылығы дағдыларымен де серік болды. Осы некеден оның алты баласы болды – екі ұл және төрт қыз. 1813 жылы Эммонстың екінші қызы қайтыс болды, содан кейін бірнеше жылдан соң тағы бір ұлы мен қызы дүние салды. Эммонстың екінші әйелі Марта 1829 жылдың тамыз айында 85 жасында қайтыс болды. 1831 жылы Эммонс үшінші рет, Массачусетс штатының Саттон қаласының қайтыс болған пасторы Эдмунд Миллстің жесірімен үйленді. Оның денсаулығы мен рухы жаңарып, бірнеше ұзақ сапарлардың қиындығына төтеп беруге мүмкіндік берді.
In 1775, Emmons married Deliverance, daughter of Moses French, of Braintree, Massachusetts, who was said to have been "a pattern of prudence, condescension, benevolence, and faithfulness". However, she quickly fell into a decline, and died in June 1778. Within two months from her death, his two little sons, the only surviving members of his family, suddenly sickened and died in one day, and were buried in the same grave. His recorded reflections on the occasion show that, while his heart was deeply smitten, it was full of humble trust in the Divine wisdom and goodness. Within about a year and four months from the death of his first wife, Emmons married Martha, daughter of the Rev. Chester Williams of Hadley, Massachusetts. He found her to be a companion not only distinguished for her excellent intellectual and moral qualities, but of such exemplary domestic habits as to relieve him, in a great measure, from the ordinary cares of his family. By this marriage he had six children, two sons and four daughters. In 1813, Emmons' second daughter died, followed within a few years by another son and daughter. Emmons' second wife, Martha, died in August 1829, when Emmons was 85. In 1831, Emmons married for the third time, to the widow of the late Rev. Edmund Mills of Sutton, Massachusetts. His health and spirits seemed to revive, so that he was enabled to endure the fatigue of several journeys of considerable length.
Кейінгі өмір және өлім
1827 жылдың мамыр айында Эммонс уағыз айтып жатқанда, мінберде есінен танып, үйге көтеріліп кетті. Бірақ ол келесі аптада уағызын аяқтады. Қауымның көпшілігі бұл оның соңғы қызметі болады деген ойда болғандықтан, оны ерекше қызығушылықпен тыңдады, және осы ой расталды. Келесі аптада ол пасторлық қызметтен бас тартып, мінберді толтыру үшін дереу шара қабылдауды сұрады. Оның отставкасы кейбір қарсылықтармен қабылданды, бірақ Эммонс жекелей қызметін жалғастырды. Қызметтік міндеттерінен зейнетке шыққаннан кейін, ол көп уақытын оқуға арнады. 1840 жылдың жазы мен күзінде денсаулығы көріне бастап нашарлады, ол 1840 жылдың 23 қыркүйегінде, сәрсенбі күні таңғы үш шамасында қайтыс болды. Оның жаназасы келесі дүйсенбіде өтті, ал уағызды пастор Томас Уильямс Екклесиаст кітабының XII тарауынан, 9 аяттан оқыды, ол жарияланды.
In May 1827, Emmons fainted at the pulpit, in the midst of his discourse, and had to be carried home. He was able, however, on the next Sabbath, to finish his discourse. It was listened to with uncommon interest, in part because the impression was very general in the congregation that it would prove to be, as it actually did, his last public service. On the next Sabbath he sent a letter resigning his pastoral charge, and requesting that the congregation make immediate provision for the supply of the pulpit. His resignation was accepted with some objections, but Emmons continued ministering in private. After he retired from the active duties of his office, he spent a large part of his time in reading. In the summer and autumn of 1840, his strength began perceptibly to decline, he died at about three o'clock on Wednesday morning, September 23, 1840. His funeral was held the following Monday, and a sermon was preached by the Rev. Thomas Williams, from Ecclesiastes XII, 9; which was published.