Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Джон Уэсли Этеридж (24 ақпан 1804 – 24 мамыр 1866) – ағылшын дін бағытынан тыс пастор және ғалым. Ол төрт Евангелиені сириялық Пешиттадан ағылшын тіліне алғаш аударған (1846), одан кейін Джеймс Мёрдок Жаңа Өсиеттің толық нұсқасын аударды (1856).
John Wesley Etheridge (24 February 1804 – 24 May 1866) was an English nonconformist minister and scholar. He was the first person to translate the four gospels from the Syriac Peshitta into English (1846), shortly before the full New Testament was translated by James Murdock (1856).
Өмір
Ол Уайт аралындағы Ньюпорттың жанында дүниеге келген. Ол өзінің алғашқы білімінің көп бөлігін әкесінен алған. Ол ешқашан университетте оқымағанмен, грек, латын, еврей, сирия, француз және неміс тілдерін толыққанды меңгерген. 1824 жылы ол Веслиан методистік жоспарына жергілікті уағызшы ретінде енгізілді. 1826 жылы оның дін қызметіне қабылдануы қабылданды, ал қалыпты сынақ мерзімінен кейін 1831 жылғы конференцияда толық құрамына қабылданды. Осыдан кейін ол екі жыл бойы Брайтон қаласында қалды, ал 1833 жылы Корнуоллға көшіп, Truro және Falmouth аймақтарында кезекпен қызмет етті. Фалмуттан ол Дарластонға көшіп, 1838 жылы денсаулығы нашарлаған. Ол көп жыл бойы қосымша штат қызметкері болды және біраз уақыт Кан және Париж қалаларында тұрды, онда ол қоғамдық кітапханаларда өзінің сүйікті шығыстану зерттеулерін жүргізуге қолайлы жағдайлар тапты. Денсаулығы жақсарғаннан кейін, 1843 жылы Булонь-сюр-Мердегі методист шіркеуінің пасторы болды. Ол 1847 жылы Англияға оралды және шығыс Корнуоллдағы Ислингтон, Бристоль, Лидс, Пензанс, Пенрин, Труро және Сент-Остелл аймақтарына тағайындалды. Англияға оралғаннан кейін көп ұзамай Гейдельберг университетінен философия докторы (PhD) дәрежесін алды. Ол шыдамды, қарапайым, еңбекқор және сауатты ғалым болды. Ол 1866 жылдың 24 мамырында Камборн қаласында қайтыс болды.
He was born near Newport, Isle of Wight. He received most of his early education from his father. Though he never attended university he ultimately acquired a thorough knowledge of Greek, Latin, Hebrew, Syriac, French and German. In 1824 he was placed on the Wesleyan Methodist plan as a local preacher. In 1826 his offer to enter the ministry was accepted, and after the usual probationary trial he was received into full connection at the conference of 1831. For two years after this he remained at Brighton, and in 1833 he removed to Cornwall, being stationed successively at the Truro and Falmouth circuits. From Falmouth he removed to Darlaston, where in 1838 his health gave way. For a good many years he was a supernumerary, and lived for a while at Caen and Paris, where in the public libraries he found great facilities for prosecuting his favorite Oriental studies. His health having considerably improved, he became, in 1843, pastor of the Methodist church at Boulogne sur Mer. He returned to England in 1847, and was appointed successively to the circuits of Islington, Bristol, Leeds, Penzance, Penryn, Truro and St Austell in east Cornwall. Shortly after his return to England he received the degree of PhD from the University of Heidelberg. He was a patient, modest, hard working and accurate scholar. He died at Camborne on 24 May 1866.