Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
География және геология
Глэйдс аймағының табиғи тарихы кем дегенде 12 200 жылға дейін жетеді. Көрініп тұрғанындай, Соңғы мұз дәуірінің аяқталуымен тундраның орнын қызыл қарағайлы ормандар басып алған. Уақыт өте келе Глэйдс қазіргі түріне келді. Қазіргі уақытта батпақтың көп бөлігі 3 метрге дейін жететін торф қабаттарымен жабылған. Торфтың астында балдырлы лай қабаты, одан әрі әктастың қабаттары орналасқан. Айналасындағы тау жыныстарында әктас көздері бар екендігі анықталғандықтан, мол көзі Гинтон формациясында болуы мүмкін, бұл Глэйдстің өсімдік әлеміне де маңызды әсер етеді. Бұл аймақ толығымен ашық кеңістік емес, әртүрлі шіріген өсімдіктермен жабылған батпақ немесе ылғалды жер. Тығыз өсімдік жамылғысының астында торф пен шіріген органикалық заттардың қалыңдығы он метрден асады. Жер қозғалмалы немесе батпақты емес, серпімді. Бұл теңіз деңгейінен 1005-1036 метр биіктіктегі жоғары жатқан аңғарда орналасқан, және Кранберри, Кеннисон және Блэк тауларымен қоршалған. 1911 жылы бес бөлек Глэйд анықталып, аттары берілді: Үлкен Глэйд (59 акр), Флаг Глэйд (28 акр), Ұзын Глэйд (20 акр), Дөңгелек Глэйд (8 акр) және Кішкентай Глэйд (1 акр). Ең кішкентайы, Кішкентай Глэйд, уақыт өте өсіп, қазір тану мүмкін емес. Дарлингтонның зерттеулері Глэйдс аймағының бассейніндегі жыныстардың оңай эрозияға ұшырауынан және төменгі жағындағы тұрақты жыныстардан пайда болғанын көрсетті. Бұл аңғардағы тік жарларды болдырмады және төмен градиентті сақтап қалды. Нәтижесінде, жоғарғы жағында 3400 фут (1036 м), ал артқы жағында 3350 фут (1021 м) биіктік пайда болды, бұл судың топлануынан пайда болғандығы мүмкін еместігін көрсетеді. Глэйдстен шығатын су Кранберри өзенінің бастауын құрайды, бұл тротулы балыққа өте танымал, және Ю және Чарльз ағындарымен бірігеді. Ол шамамен 1402 метр биіктіктен басталып, Глэйдс арқылы иіліп өтеді, содан кейін Кеннисон мен Блэк таулары арасындағы тар саңылаудан өтеді. Содан кейін ол таудан 40 шақырым төмен, 585 метр биіктікте Гаули өзеніне қосылады.
The natural history of the Glades has been traced back at least 12,200 years. Apparently, a forest of conifer northern hardwoods replaced tundra with the end of the Last Glacial Period. Over time the Glades formed into what it is today. Now, most of the bog is underlain by peat that is up to 10 feet (3 m) thick. Under the peat is a layer of algal ooze, underlain by marl. Since a limestone source in the surrounding rocks is indicated, an ample source appears to be present in the underlying Hinton Formation, a circumstance that also has significant implications for the Glades' flora. The area is not entirely a glade, but a bog or wetland covered with all sorts of decaying vegetation. The peat and decaying organic matter is more than ten feet thick under the dense plant cover. The ground is not as much as quicksand or swampy, but spongy. It is in a high valley, about 3,300 to 3,400 feet (1,005 to 1,036 meters) above sea level, surrounded by the Cranberry, Kennison, and Black Mountains. Five separate glades were identified and named in 1911: Big Glade (59 acres), Flag Glade (28 acres), Long Glade (20 acres), Round Glade (8 acres) and Little Glade (1 acre). The smallest, Little Glade, has since grown over and is no longer recognizable. Darlington's studies showed that the Glades were formed by easily eroding rocks in the basin and more resistant rock at its lower end. This effectively prevented down cutting and maintained a low gradient in the valley. This resulted in an elevation of 3400 feet (1036 m) at the upper end and 3350 feet (1021 m) at the back, eliminating the possibility of origin by water impoundment. The water from the Glades drains to form the headwaters of the Cranberry River, a popular trout stream joined by the Yew and Charles Creeks. It starts at about 4600 feet (1402 m) elevation, and then it meanders through the glades and recedes through a narrow gap between Kennison and Black Mountains. It then joins the Gauley River 25 mile (40 km) down the mountains at about 1920 feet (585 m).
Экология
Глэйдс 1930-шы, 1940-шы және 1950-ші жылдары көптеген ғылыми зерттеулердің назарында болды. Профессор Морис Брукс 1930, 1934 және 1945 жылдары зерттеулер жүргізді. Содан кейін Штраусбау (1934), Дарлингтон (1943) және Кор (1955) жұмыстары жарияланды. 1974 жылы Кранберри Глэйдс ботаникалық аймағы Ұлттық табиғи ескерткіш деп жарияланды.
The Glades have been the subject of much scientific study, especially during the 1930s, 1940s and 1950s. Professor Maurice Brooks conducted studies in 1930, 1934, and 1945. The work of Strausbaugh (1934), Darlington (1943), and Core (1955) followed. In 1974, the Cranberry Glades Botanical Area was designated a National Natural Landmark.
Флора
Глэйдтерде кездесетін өсімдіктердің көпшілігі Солтүстік Американың солтүстік аймағындағыларға ұқсайды. Олар соңғы мұз дәуірінен кейін 10 мың жылдан астам бұрын тамыр жайған тұқымдардың ұрпақтары. Олардың арасында осы аймақта өсетін екі ерекше етқоректік өсімдік түрі бар: қызғылт құмыралы өсімдік және жергілікті күнжілкі. Олар қоқысты топырақтағы тамырлық қоректің аздығына байланысты етқоректік әдеттерге ие болды. Үлкен Глэйдте екі өте сирек кездесетін өсімдік – бау-бау розмарині мен қара бұршақ өседі. Аймақтың көп бөлігі түрлі мохтарға мекен жасайды. Оларға шпагнум мохы, құс бидай мохы, батпақ мохы және арлан лишайниктері жатады. Бұл өсімдіктердің биіктігі 1 метрге жетеді. Жаз айларында қызыл гүлдейтін, ал қыркүйек айының соңында жеміс беретін кранберри бұталары өседі. Ағаш түрлерінің көпшілігі «батпақ орманы» жағдайында кездеседі, ол негізінен қызыл қарағай, шығыс (немесе Канада) гемологы, сары қайың және қызыл кеспеден тұрады. Батпақты жерлерді қоршаған жоғарғы орманды осы түрлер басты орынға ие, сонымен қатар америкалық бу, қант кеспеағашы, қара вишня, американдық бассу, ақ күл, сары буккей, қара қайың, қияр ағашы, Фрейзер магнолиясы және солтүстік қызыл дуа да бар. Бұталық қабат, ағаш қабатынан айырмашылығы, түрлерге бай. Бұл бұталы батпақтарда, орманды жерлерде және ашық алаңдарда төмен және орташа биіктіктегі ағаш тәрізді өсімдіктердің кең таралуының салдары. Ашық алаңдардың шеттерінде және өзендер бойында басым түр – көбінесе шағылысқан аллер. Сонымен қатар, сабан, пипест, Глэйд Сент-Джонс, үлкен рододендрон, хобблбуш, тегіс жебе ағашы, жабайы жүзім, тоғызқабық, баламалы жапырақты ит ағашы, букберри, қысқы жидек, тау Holly, батпақ раушаны, Аппалачи эндемикалық ұзын сабақты Holly және тағы да басқалары кең таралған. Бұл бұталардың көпшілігі солтүстікке қарай таралған, ал бау-бау розмарині мен ұзын жемісті сервисберри олардың оңтүстік таралу шегінде орналасқан. Канада йеві – бұл аймақта көптеген жылдар бойы кездесетін, бірақ қазір сирек кездесетін мәңгі жасыл бұта. Жақын жердегі Йью Крик осы түрдің атымен аталуы мүмкін, сондай-ақ Глэйдтер орналасқан Йью тауларының кең аймағы да болуы мүмкін. Қаңғыбас бұғылар Канада йевінің санын соншалықты азайтты, ол тек орталық Аппалачи тауларында шашыраңқы жерлерде ғана кездеседі. Мұнда негізінен солтүстікке қарай таралған көптеген шөптер кездеседі, соның ішінде емен саңырауқұлағы, шөптесін шөп, Канада май гүлдері, тау байлаушы шөп, батпақ маригольд, алтын жіп, батпақ саксифрег, ақ ағаш шерме, солтүстік ақ қызғылт түсті, Якобтың сатысы және қара бұршақ. Якобтың сатысы ең оңтүстік орналасқан жері. Мұнда кездесетін шөптер мен шөптерге көк жапырақты, құлазыған ағаш қамыс шөптері, қара шөп, құлазыған жылан маннаграсы, ішкі шөп және Фрейзер шөптері жатады. Глэйдтердегі жабайы лилияларға сары клинтония мен ақ гельборо жатады. Орхидеяларға қызыл погония, кішігірім құйрықты жылан, солтүстік коралл тамыр және шөппен боялған қызыл орхидеялар жатады, олар шілде айында толық гүлдейді. Солтүстік (немесе ерте) коралл тамырлары, бәлкім, АҚШ-тың шығысындағы ең оңтүстік орналасқан жері.
Many of the plants found in the Glades resemble those in the northern region of North America. They are descendants of seeds that took root over 10,000 years ago before the last glacial retreat. Among these are two unusual species of carnivorous plants that thrive in the area—the purple pitcher plant and native sundew. They evolved carnivorous habits because of the scarce root food in the spongy soil. Two very rare boreal plants—bog rosemary and buckbean—live in the Big Glade. Much of the area provides a home for many species of mosses. These include a cover of sphagnum moss, bird wheat moss, bog moss and reindeer lichen. Hummocks of these plants reach a height of 3 feet (1 m). Over top of these grow prostrate cranberry vines that bloom pink flowers in the summer, fruiting in late September. Most tree species occur in the "bog forest" habitat, which is composed primarily of a mixture of red spruce, eastern (or Canada) hemlock, yellow birch and red maple. The upland forests immediately surrounding the wetlands are dominated by these same species, but also include American beech, sugar maple, black cherry, American basswood, white ash, yellow buckeye, black birch, cucumber tree, Fraser magnolia, and northern red oak. The shrub layer, unlike the tree layer, is relatively species rich. This is a consequence of the widespread presence of low to medium height woody plants throughout shrub swamps, forest habitats, and open glades. In the fringes of open glades and along streams, the dominant species is usually speckled alder. Also common are willow, pipestem, glade St. Johns wort, great rhododendron, hobblebush, smooth arrowwood, wild raisin, ninebark, alternate leaved dogwood, bunchberry, winterberry holly, mountain holly, swamp rose, the Appalachian endemic longstalked holly and many more. Most of these shrubs have markedly northern distributions, and bog rosemary and oblongfruited serviceberry are at their southernmost limits of distribution. The Canada yew is an uncommon evergreen shrub that was historically reported as abundant in the area. Nearby Yew Creek is presumably named for this species, as may be the broader Yew Mountains region in which the Glades are located. Browsing deer have reduced the number of Canada yew to such an extent that it is found only in scattered locations throughout its central Appalachian range. Many herbs with primarily northern distributions occur here, including oak fern, pod grass, Canada mayflower, mountain bindweed, marsh marigold, goldthread, swamp saxifrage, white wood sorrel, northern white violet, Jacob's ladder and buckbean. Jacob's ladder is at its southernmost location. Grasses and sedges found here include blue joint, drooping wood reed grass, millet grass, rattlesnake mannagrass, interior sedge, and Fraser's sedge. Wild lilies in the Glades include yellow clintonia and white hellebore. Orchids include rose pogonia, lesser rattlesnake plantain, northern coralroot, and grass pink orchid that are in full bloom in July. Northern (or early) coralroot is probably at its southernmost location in the eastern United States.
Фауна
Глэйдсте өмір сүретін көптеген жануарлар оңтүстіктегі көбейетін жерлерінде болады, оның ішінде Суэйнсон және шұбар таз құстары, Нэшвилл және аза тұтушы құстар, сондай-ақ күлгін финктер. Басқа, осы қандай емес құстар, мысалы, қарғалар мен бүркіттер жиі кездеседі. Глэйдс аймағында ақ құйрықты бұғылар сияқты таныс жануарлар да мекендейді. Жағалау бойында өсетін қаз капустасының арасында қара аюлар көрілген. Кешкі уақытта бобрлардың жұмыс істегенін естуге мүмкіндік бар, олар күндіз көбінесе тыныш болады. Аз жарық пен бобрлардың қара түсі болғандықтан оларды көру қиын. Олар су астында болады немесе қоныстарын салады.
Many animals that live in the Glades are at their southernmost breeding grounds, including birds such as the Swainson’s and hermit thrushes, Nashville and mourning warblers, and purple finches. Other, less exotic, birds like ravens and hawks are common. Other familiar animals including white tailed deer inhabit the Glades. Black bears have been seen in the skunk cabbage growing along the boardwalk. In the evening, you have a good chance of hearing beavers working; they are mostly inactive during the day. It is hard to see the beavers because of little light, and they are dark colored. They also reside submerged or are building their homes.
Ауа райы
Аллегей тауларының биік жерлерінде орналасқан көптеген көршілес аймақтар сияқты, Кранберри Глэйдс ауа райының жиі өзгеруімен танымал. Жалпы алғанда, бұл аймақ Жаңа Англия мен Канаданың климатына ұқсас, салқын және ылғалды. Бұл оның биіктігіне және айналасындағы жоғары таулардың шұңқыр құрауына байланысты, салқын ауа Глэйдсқа төмен қарай ағып түседі. Кранберри Глэйдсте жыл бойы қырау түсу мүмкіндігі бар. Кейбір жылдары қыраусыз кезең 81 күнге дейін қысқарады. Дегенмен, орташа жазғы температура шамамен 23-28°C (74-82°F) аралығында болады. Қыстың ортасында температура тіркелген ең төменгі көрсеткіш -18°C дейін жетеді, және аймақта көбінесе қар көп жауады.
Like many of the adjoining areas high in the Alleghenies, Cranberry Glades is known for frequent weather changes. Generally speaking, the area is cool and wet, comparable to the climates of New England and Canada. This is due to its high elevation and the surrounding higher mountains forming a bowl, draining their cool air downhill into the Glades. The potential for frost exists year round at Cranberry Glades. In some years, the frost free period has been as short as 81 days. Still, the average summer high is in roughly 74 °F 82 °F (23 °C 28 °C). Mid winter temperatures record as low as , and the area often sees heavy snow.
Демалыс
Бүгінде Кранберри Глэйдс Хайленд көрікті жолы бойындағы маңызды туристік аялдама болып табылады. Глэйдс жанында Кранберри Маунтин табиғат орталығы аймақ туралы түсіндіру қызметтерін ұсынады. Глэйдс аймағының ішінде, кейбір батпақтардың жиегімен және кішкентай ормандық бөлікпен өтетін 0,5 миль (1 км) ағаш жол салынған. Бүкіл Глэйдс аймағын Cowpasture Trail – 6,0 миль (10 км) сапасы жақсартылған жаяу жолы кесіп өтеді, ол Кранберри Глэйдс ботаникалық аймағы мен одан әлдеқайда үлкен Кранберри жабайы табиғаты арасындағы шекара қызметін атқарады. Аймақтың экологиялық тұрғыдан сезімталдығына байланысты, келушілерге Глэйдс ішінде дамыған бұл жолдардан бас тартуға рұқсат етілмейді.
Today, Cranberry Glades serves as a major tourism stop along the Highland Scenic Highway corridor. Near the Glades is the Cranberry Mountain Nature Center providing interpretive services. Within the Glades area, a 0.5 mile (1 km) boardwalk that traverses the edge of some bogs and a small wooded section. The entire Glades area is traversed by Cowpasture Trail, a 6.0 mile (10 km) improved hiking path that serves as the border between the Cranberry Glades Botanical Area and the much larger Cranberry Wilderness. Because of the ecologically sensitive nature of the area, visitors are not permitted to leave these developed paths within the Glades.