Хирам Хьюстон Мерритт: Американдық невролог және оның ғылыми еңбектері
H. Houston Merritt
Хирам Хьюстон Мерритт – әйгілі американ неврологі, 35-тен астам неврологты тәрбиелеген. Фенитоиннің құрылысын ашқан, эпилепсияны емдеудегі үлкен жетістік!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америкалық невролог (1902–1979)
American neurologist (1902–1979)
Хирам Хьюстон Меритт-младший (12 қаңтар 1902, Уилмингтон, Солтүстік Каролина – 9 қаңтар 1979, Бостон, Массачусетс) – белгілі академиялық невролог. 1948 жылдан 1967 жылға дейін Нью-Йорк неврологиялық институтының төрағасы және Нью-Йорк пресвитериан ауруханасы / Колумбия университетінің медициналық орталығында Манхэттеннің Вашингтон-Хайтс ауданында неврологтардың бастысы қызметін атқарған Меритт, көптеген неврологтарды тәрбиелеуде маңызды рөл атқарды, оның 35 шәкірті АҚШ-тың әртүрлі университеттерінде кафедра меңгерушісі лауазымына көтерілді. Сондай-ақ ол 1958 жылдан 1970 жылға дейін Колумбия университетінің дәрігерлер мен хирургтар колледжінің деканы болды. Меритттің неврология ғылымына жасаған маңызды үлесіне 1938 жылы Трейси Путнаммен бірлесе фенитоиннің (Дилантин) құрысуға қарсы қасиеттерін ашқандығы кіреді. Бұл жаңалық фенитоиннің фенобарбиталға қарағанда құрысуларды тиімді бақылап, седативті әсерінсіз қамтамасыз етудегі маңызды қадам болды. Гудман мен Гилманның «Терапиялық фармакология негіздері» кітабында айтылғандай:
Hiram Houston Merritt Jr. (January 12, 1902, Wilmington, North Carolina – January 9, 1979, Boston, Massachusetts) was a renowned academic neurologist. Serving as chair of the Neurological Institute of New York and Neurologist in Chief at NewYork Presbyterian Hospital/Columbia University Medical Center in Manhattan's Washington Heights from 1948 to 1967, Merritt played a pivotal role in the training of numerous neurologists, with 35 of his students ascending to department chair positions in universities across the US. He also held the deanship of the Columbia University College of Physicians and Surgeons from 1958 to 1970. Merritt's influential contributions to neurology included the discovery of the anticonvulsant properties of phenytoin (Dilantin) in 1938, alongside Tracy Putnam. This discovery marked a significant breakthrough in seizure management, as phenytoin effectively controlled seizures without the sedative effects associated with phenobarbital. According to Goodman and Gilman's Pharmacological Basis of Therapeutics:
Калий бромиді мен фенобарбиталдың құрысуға қарсы қасиеттерінің бұрынғыдай кездейсоқ ашылуынан өзгеше, фенитоин зертханалық жануарларда электрошоктық құрысуларды тоқтатуға қабілетті заттарды іздеу барысында, фенобарбиталдың седативті емес құрылымдық аналогтарының арасынан табылды. Ол сонымен қатар «Меритттің неврологиясы» атты еңбектің алғашқы бес басылымын жеке жазған автор болды; бұл танымал оқулық қазіргі таңдағы он төртінші басылымына жетті (Луис, Майер және Нобель, 2021). Оның ми-жұлын сұйықтығының (МЖС) қалыпты қасиеттері туралы алғашқы жұмыстарын оның шәкірттерінің бірі Роберт Фишман жаңартып, жариялады, бұл мәселе бойынша қабылданған стандарттық нұсқаулық болып табылады. Меритт өз заманында нейросифилис саласындағы сарапшы ретінде де танымал болды; оның 1946 жылғы монографиясы осы ауру туралы толық мәлімет берді, ал пенициллиннің пайда болуына байланысты ол көп ұзамай медициналық практикадан мүлдем жоғалып кетті. Чарльз Позер, тағы бір көрнекті невролог, Меритттің жетекшілігімен жұмыс істеді және оның дұрыс диагноз қоюдың маңыздылығын үйреткенін айтты.
In contrast to the earlier accidental discovery of the antiseizure properties of potassium bromide and phenobarbital, phenytoin was the product of a search among nonsedative structural relatives of phenobarbital for agents capable of suppressing electroshock convulsions in laboratory animals. He also was the sole author of the first five editions of Merritt's Neurology; this popular textbook is in its fourteenth edition (Louis, Mayer and Noble, 2021). His early work on the normal properties of the cerebrospinal fluid (CSF) was updated and published by one of his students, Robert Fishman, in a text that is the acknowledged standard on the topic. Merritt was also known in his day as an expert on neurosyphilis; his 1946 monograph on the topic provided an overview of this condition, which almost disappeared from the medical eye shortly thereafter owing to the advent of penicillin. Charles Poser, another eminent neurologist, worked under Merritt, and credited him teaching him the importance of a thorough diagnosis.
Өмірбаян
Ол Хирам Хьюстон Меррит ағаның (6 қаңтар 1870 – 9 мамыр 1945) және Десси Элла Клайнның (23 қыркүйек 1872 – 7 қаңтар 1946) ұлы болды. Олар 1898 жылдың 24 қаңтарында Солтүстік Каролина штатының Гилфорд округіндегі Морехед елді мекенінде неке қиып, үйленді. 1968 жылы Салазар ми қан құйылудан зардап шеккеннен кейін Денсаулық сақтау департаменті оны Португалияға жергілікті дәрігерлерге көмектесу үшін жіберді. Мерритт 1979 жылы ми қан тамырлары ауруының және қалыпты қысым гидроцефалиясының салдарынан қайтыс болды; ирониялық жайт, өмірі бойында ол бұл синдромның бар екенін толық қабылдаған емес. Нью-Йоркте оны емдеген студенттері дұрыс емдеу жолы туралы келісе алмады. Соңында ол Массачусетс жалпы ауруханасына жеткізілді, онда нейрохирургиялық операциядан кейінгі салдардан қайтыс болды.
He was a son of Hiram Houston Merritt Sr. (January 6, 1870 May 9, 1945) and Dessie Ella Cline (September 23, 1872 January 7, 1946), who were married on January 24, 1898, in Morehead Township, Guilford County, North Carolina. In 1968, he was sent by the Department of Health to Portugal to assist local doctors after Salazar had a brain haemorrhage. Merritt died in 1979 from complications of cerebrovascular disease and normal pressure hydrocephalus; ironically, the latter condition was a syndrome whose existence he had never fully accepted during his career. His students who were treating him in New York disagreed over the proper course of action. Eventually, he was taken to the Massachusetts General Hospital, where he died from the after effects of a neurosurgical operation.