Кампси Эш – Саффолк, Англиядағы шағын ауыл. Тарихы орта ғасырға дейін барып жетеді, Campsey Priory және St John the Baptist шіркеуі бар. Саяхат үшін тамаша!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Campsea Ashe (кейде Campsey Ash деп те жазылады) – Англияның Суффолк графтығында орналасқан ауыл. Вудбридж қаласынан шамамен 5 миль (8 км) солтүстік-шығысқа және Саксмундхем қаласынан 6 миль (10 км) оңтүстік-батысқа қарай орналасқан. Ауылға Ipswich Lowestoft East Suffolk желісіндегі Уикхэм Маркет теміржол станциясы қызмет көрсетеді. Қазіргі заманғы ауыл екі ортағасырлық ауылдың – Кампезия және Эске – орнында пайда болған. Бұрынғысы 1536 жылы жабылған Кампси аббаттығының августиндік әйелдер монастырының орны болды, қазір одан тек ғимараттың шаруашылық бөлімі (mill) және үйі (mill house) ғана ІІ* санаттағы ескерткіш ретінде сақталған. Кампсидегі Жақияның шіркеуі 14 ғасырдан келеді және жергілікті приход шіркеуі ретінде әлі де қолданыста. Бұл да ІІ* санаттағы ескерткіш. Кемпсиде 1920 жылдарға дейін салынған аукцион залы бар, онда әр дүйсенбі сайын аукцион өтеді.
Campsea Ashe (sometimes spelt Campsey Ash) is a village in Suffolk, England located approximately 5 mile (8 km) north east of Woodbridge and 6 mile (10 km) south west of Saxmundham. The village is served by Wickham Market railway station on the Ipswich Lowestoft East Suffolk Line. The modern village covers two medieval villages, Campesia and Esce. The former was the site of an Augustinian nunnery Campsey Priory, suppressed in 1536, of which only the Mill and Mill house still exist as Grade II* listed buildings. The Campsea church of St John the Baptist dates from the 14th century, and survives as the local parish church. It is a grade II* listed building. Campsea has an Auction Room, dating to the 1920s, with a weekly auction held on Mondays.
Атауы
Топонимистер бұл атаудың этимологиясы қиын деп көптен бері мойындап келеді. Скит 1913 жылы жарық көрген «Саффолк округінің жер-су аттары» кітабында Кемпсинің «Кампи аралы» екенін ұсынды, мұнда Кампи – скандинавиялық жеке есім, ал ēg – көне ағылшын тіліндегі сөз. Бірақ бұл пікірді кейінгі ғалымдар қабылдаған жоқ. Геллинг 1988 жылғы «Кешегіге көрсеткіштер» еңбегінде (77–78 беттер) Кемпсині «лагерь» деген мағына беретін ескі ағылшын сөзін қамтитын атаулар тобына енгізді, бірақ бұл сөз латын тілінен келгендігі және римдіктердің ерте замандағы қоныстануымен байланысты болуы мүмкін. Бұл қазіргі кездегі жер-су аттарының стандартты сөздіктерінде келтірілген этимология. Дегенмен, күмән әлі де бар, себебі ēg сөзіне сілтеме жасайтын нақты арал жоқ. Мүмкін, екінші элемент ēg емес, ал атау «лагерь esce» түрінде болса керек, мұнда *esce – күл ағаштарының жиынтығын білдіретін ұжымдық атау. Тарихи тұрғыдан алғанда, Кемпси дұрыс жазылуы (этимологияға қарамастан күмән болғанына қарамастан) және 1960 жылдарға дейін барлық топографиялық карталарда қолданылған. «Кемпси» жазуы 1921 жылы Джеймс Лоутер Кемпси Эштің виконты Улсуотер атанған кезде пайда болған болуы мүмкін, онда «Кемпси» жазуы көне нұсқа деп саналды және геральдикалық атауға сәйкес келеді.
The name has long been recognized by toponymists as being of difficult etymology. Skeat, in his 1913 book on the Place names of Suffolk, suggested that Campsey was Kampi's island', with a Norse personal name Kampi, and Old English ēg. This has not been accepted by any later scholar. Gelling, in her 1988 work Signposts to the past (pages 77–78), included Campsey in a group of names including the Old English word camp, meaning `field' but of Latin derivation and so probably associated with earlier Roman settlement. This is the etymology in the current standard place name dictionaries. But there is still doubt, because there is no obvious island for the ēg element to refer to. It is possible that the second element is not ēg at all, but that the name is camp esce, where *esce is a collective noun for a group of ash trees. Historically, Campsey is the more correct spelling (despite the doubts over etymology) and was used on all Ordnance Survey maps up to the 1960s. The spelling Campsea perhaps originated in 1921 when James Lowther was created Viscount Ullswater of Campsea Ashe, where the spelling Campsea was felt to be more archaic and therefore appropriate to a heraldic name.
Шығуы және ортағасырлық кезең
1086 жылғы "Domesday Survey"-де Кампесия поместьесі гүлденіп, 200 акрға жуық жерді алып жатқан, ал Эска – көршілес, кішігірім елді мекен болған. Вильгельм Жеңімпаз оны қолдаушыларына сыйлаған, олардың иелерінде Алан Руфус, Ричмонд лорды Роберт Малет, Гервей де Берре және Бигод әулеті болды, соңғылары корольмен туысқандық байланыста болған. Аш поместьесі сияқты жерлерге иелік ету және оларды жалға алу келесі ғасырларда түрлі өзгерістерге ұшырады: өлім-жітім, тәжге қайтару, мұрагерлік және неке арқылы. Мысалы, бір кезде қуатты болған Бигод әулеті 1310 жылы жойылды. Плантагенеттер, Сегревтер және де Моубрейлердің қолынан өткен ол, Фицлан және Говард руларының жерлеріне біріктіріліп, Норфолк герцогтарының иелігіне көшті. Олардың меншігінде шамамен 1640 жылға дейін болды. Аш поместьесіндегі шағын жер учаскесі осы иемдіктің бір бөлігі болып қала берді деп саналады. 1195 жылы негісталған монастырь 1536 жылы таратылып, көптеген жерлері мен мүліктері Пархэмдік сэр Уильям Уиллоубиге берілді. Ол Генри VIII-нің заңды емес ұлы, Ричмонд және Сомерсеттің 1-ші герцогы Генри Фицрой үшін құрылған сарайға қызығушылық танытқан. Ол 1536 жылдың шілдесінде қайтыс болды.
In the Domesday Survey of 1086, where the manor of Campesia was flourishing and covered some 200 acres, while Esca was smaller neighbouring settlement. Granted by William the Conqueror to his supporters, their holders included Alan Rufus, Lord of Richmond Robert Malet, Hervey de Berre and the Bigod family, the latter being relatives of the King. The possession and tenancy of the lands, including the small Manor of Ashe, underwent various permutations during the succeeding centuries, by death, reversion to the crown, inheritance and marriage. For example, the once powerful Bigod family died out in 1310. Passing through the hands of the Plantagenets, Segraves and de Mowbrays, it merged into the lands of the Fitzalan and Howard clan, to become Dukes of Norfolk. It was in their possession until about 1640. It is believed that the small parcel of land in the Manor of Ashe continued to be part of the estate. The Priory, founded in 1195, ended its days abruptly in 1536 with the Dissolution and much of its lands and other property was granted to Sir William Willoughby of Parham, who had gravitated to the honeypot represented by the household set up for Henry FitzRoy, 1st Duke of Richmond and Somerset, illegitimate son of Henry VIII, who died on him in July 1536.
Елизавета және кейінгі кезеңдер
1536 жылдан кейін Приори мүлкі бірнеше иелерге сатылды, олардың ішінде Лейн отбасы, Скотттар және Ладхэмдер болды. Басқа жергілікті жерлер Приори мүліктеріне жатпады, бірақ олардың бір бөлігін сэр Уильям Уиллоуби, кейін лорд Уиллоуби сатып алды, ол оларды Грэшемдер, Вентворттар, Стрингерлер және Дженнилер сияқты иелеріне сатқанға дейін. Кемпсия манасын және басқа жергілікті жерлерді сатып алған Джон Гловер шамамен 1558 жылы Эш Мурхолл манасында тұрды және өз жерінде төрт қабатты Элизаветалық үй салды, оны оның ұлы Уильям 1600 жылға қарай аяқтады. 1652 жылы отбасы мүлікті Суффолк графтығының Мендлшем қаласынан Джон Шепардқа сатты. Аш және Чантри Холл манасы жергілікті Джон Брэмге тиесілі болды, ол сондай-ақ Блэксхоллдағы Валенс манасын сатып алды. Мүлік кейін мұрагерлік және сатылым арқылы Реветтерге өтті. Аш Хай Хаус 1652 жылдан 1882 жылға дейін Шепард отбасының үйі болды, 1865 жылы өрт салдарынан зақымданған үйдің бір бөлігі архитектор Энтони Салвинмен сәйкес стильде қайта жаңартылды. 1882 жылы үй мен мүлік Вестморлендтен парламент депутаты болған дипломат Уильям Лоутерге сатылды. 1949 жылы өткен келесі сатылымда Аш Хай Хаус 31 жатын бөлмесі және киім шешетін бөлмелері, 6 жуынатын бөлмесі, 6 қабылдау бөлмесі және кітапханасы бар екені айтылды. 1882 жылы мүліктің жалпы ауданы 4100 акр, 144 акр елен мен үй саябағы және 240 акр орман мен жасыл жеңілдіктер, сондай-ақ 13 ферма құрады. Жаңа иелері келесі 66 жыл бойы Кампсия Аш қаласында тұрды. 1912 жылы мүлік Лоутердің ұлы Джеймске өтті, ол 1905 жылдан 1921 жылға дейін Парламент палатасының спикері болды, кейін Кемпсия Аш виконты Улсвотер атанды. Ол 1949 жылдың наурыз айында 94 жасында Хай Хауста қайтыс болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бірнеше рет сатылғаннан кейін Аш Хай Хаус қирады және қазір тек іргетасы ғана сақталған.
The Priory property was then subject after 1536 to sale through a string of owners, including the Lane family, the Scotts and the Loudhams. Other local lands were not part of the Priory estates, but some of these were purchased by Sir William Willoughby, later Lord Willoughby, before he sold it on the owners such as the Greshams, Wentworths, Stringers and Jenneys. John Glover, purchaser of the Manor of Campsea and other local lands, lived at Ash Moorhall, the manor house, around 1558 and built a distinguished Elizabethan house on his lands, the four storeyed Ash High House, completed by his son William around 1600. The family sold out to John Sheppard of Mendlesham, Suffolk in 1652. The Manor of Ashe and Chantry Hall, (the manor house) were bought by the local John Brame, who also acquired the Manor of Valence, Blaxhall. The whole later passed by inheritance and sale to the Revetts. Ashe High House was the home from 1652 to 1882 of the Sheppard family, part of the house damaged by fire in 1865 being rebuilt in congruent style by the architect Anthony Salvin. In 1882 house and estate were sold to the diplomat William Lowther, for a time MP for Westmorland. At its next sale, in 1949, Ashe High House was described as having 31 bedrooms and dressing rooms, 6 bathrooms, 6 reception rooms and a library. The estate in 1882 amounted to 4,100 acres, 144 acres of deer and home parks and 240 acres of woods and plantations, with 13 farms. The new owners were residents of Campsea Ashe for the next 66 years. The property passed in 1912 to Lowther's son, James, Speaker of the House of Commons from 1905 until 1921, created subsequently Viscount Ullswater of Campsea Ashe. He died at the High House in March 1949, aged 94. After repeated sales following the Second World War, Ashe High House fell into ruin and only the foundations now survive.
Қауымдық шіркеу
Қазіргі Сент-Джон Баптист шіркеуінің құрылысында нормандық тас жұмыстары табылды. 14 ғасырда 76 фут (23 метр) биіктіктегі мұнара салынды. Шіркеудің көп бөлігі осы кезеңде салынған болуы мүмкін, ал алғашқы белгілі адвокация 1312 жылы ұсынылып, сол кезде ректор тағайындалды. Басқа көптеген ауыл шіркеулері сияқты, бұл шіркеу де 18-ші және 19-шы ғасырларда кеңінен қайта жаңартылды: 1789 және 1792 жылдар аралығында сол кездегі дін қызметкері, пастор Килдербидің басшылығымен қайта жаңартылып, өзгертілді, ал шамамен 1869 жылы пастор Реджинальд Бриджес Кнатчбулл Хугессеннің, құрметті Сэр Эдвард Кнатчбуллдің ұлының басшылығымен тағы да жаңартылып, өңделді. Мұнда кем дегенде 1553 жылдан бері қоңыраулар соғылған, бірақ 20-шы ғасырға қарай оларды қауіпсіз пайдалану мүмкін болмады. 1999 жылы жаңа мыңжылдықта қоңырау шалуға мүмкіндік беру үшін жұмыстар жүргізілді, содан кейін 2010 жылы толық қайта жаңарту жүргізілді, қоңыраулардың саны 4-тен 6-ға дейін арттырылды және 1878 жылы алынып тасталған бұрынғы галерея кейінірек орнатылды. Шіркеудің батыс жағында орналасқан бұрынғы ректория, әдемі грузин стиліндегі үй, алғаш рет 1765 жылы айтылған, бірақ осыған дейін де дін қызметкерлерінің тұрағы болған болуы мүмкін. 1826 жылы жөндеуден өткен бұл ғимарат 1906 жылы нашар күйде болды, сол кезде жапырақты шатырдың орнына черепица жабылды. Соңғы соғыста Әйелдер Армиясының жатақханасы ретінде пайдаланылғаннан кейін, ол көп ұзамай жеке қолына сатылды.
At the present parish church of St John the Baptist Norman stonework has been uncovered. In the 14th century came the addition of the tower, which is 76 feet (23m) high. The church probably dates largely from this period and the first known advowson was presented in 1312 and a rector was appointed at that time. Like many other village churches, this church was extensively restored in the 18th and 19th centuries: restored and frankly altered between 1789 and 1792 under the then incumbent, the Rev Kilderbee, and around 1869 further refurbished and modified under the Rev. Reginald Bridges Knatchbull Hugessen, the son of Rt. Hon. Sir Edward Knatchbull, Bt. Bells were here to be rung from at least 1553 but by 20th century could no longer be safely used. Interventions took place in 1999 to permit them to ring in the new millennium, and then in 2010, a full restoration was carried out, the bells being increased from 4 to 6 bells and the earlier gallery, removed in 1878, belatedly replaced to constitute a ringing gallery. The former Rectory, a handsome Georgian house, situated on the west side of the churchyard, is first mentioned in 1765 but it is likely that the site was occupied by a parsonage prior to this. Refurbished in 1826, it was in bad repair by 1906, when the thatched roof was replaced by tiles. Having been used as a hostel by the Woman's Land Army during the last War, it was sold into private hands shortly afterwards.