Кіріспе
Кевин Хаган Уайт (1929 жылғы 25 қыркүйек – 2012 жылғы 27 қаңтар) – американдық саясаткер, ең белгілісі 1968 жылдан 1984 жылға дейін Бостон қаласының әкімі қызметін атқарған. Ол алғаш рет 38 жасында осы лауазымға сайланды. 1960-жылдардың соңы мен 1970-жылдардағы нәсілдік шиеленіс кезеңінде, сондай-ақ Бостон мектептеріндегі сегрегацияны сот арқылы мектеп оқушыларын автобусқа отырғызу арқылы бастаған кезде ол қала әкімі болды. Уайт 1967 жылғы жалпы сайлауда автобусқа қарсы және сегрегацияға қарсы Бостон мектеп комитетінің мүшесі Луиза Дей Хикске қарсы өткен қиын күресте қала әкімі лауазымын жеңіп алды. Бұрын ол 1960 жылы 31 жасында Массачусетс штатының Мемлекеттік хатшысы болып сайланған, ал қала әкімі болып сайланғаннан кейін ол осы лауазымнан кетті. Уайт Бостонның жағалауын, орталық және қаржылық аудандарын жаңғыртумен және Куинси нарығын метрополиялық және туристік орталыққа айналдырумен ерекше көзге түсті. Өзінің алғашқы мерзімінде ол жергілікті "Кіші қалалық әкімдіктерін" іске қосты, бірақ Бостон мектептерінің сегрегациясын жою кезінде 1975 жылғы сайлауда тар үлкен жеңіске жеткеннен кейін оларды тоқтатты және одан кейін классикалық және орталық қалалық саяси жүйені құрды. Ол жоғары лауазымға (Массачусетс губернаторы және АҚШ вице-президенті) ие болуға тырысқанда сәтсіз болды. Оның әкімшілігі жемқорлыққа қатысты ондаған жылдар бойы федералдық тергеулерге ұшырады, нәтижесінде 20-дан астам қалалық әкімшілік қызметкерлері және шамамен осы сандағы бизнесмендер сотталды; бұл тергеулер Уайттың 1983 жылы қайта сайланудан бас тартуына ықпал етті, бұл оған басқа әкімдік кандидаттарымен тақырып бойынша пікірталасқа түсуден және сынға ұшыраудан сақтады. Оның өзі ешқашан қылмыстық құқық бұзған деп айыпталған жоқ.
Kevin Hagan White (September 25, 1929 – January 27, 2012) was an American politician best known for serving as the mayor of Boston for four terms from 1968 to 1984. He was first elected to the office at the age of 38. He presided as mayor during racially turbulent years in the late 1960s and 1970s, and the start of desegregation of schools via court ordered busing of school children in Boston. White won the mayoral office in the 1967 general election in a hard fought campaign opposing the anti busing and anti desegregation Boston School Committee member Louise Day Hicks. Earlier he had been elected Massachusetts Secretary of the Commonwealth in 1960 at the age of 31, and he resigned from that office after his election as Mayor. White was credited with revitalizing the waterfront, downtown and financial districts of Boston, and transforming Quincy Market into a metropolitan and tourist destination. In his first term, he implemented local neighborhood "Little City Halls" but ended them after narrowly winning the 1975 election during the Boston school desegregation busing crisis and subsequently constructed a classic and centralized city political machine. He was unsuccessful in his efforts to obtain higher office (Governor of Massachusetts and Vice President of the United States). His mayoral administration was subject to decades long federal investigations into corruption, which led to the conviction of more than 20 city hall employees and nearly as many businessmen; the investigations were influential in leading White to decline to seek reelection in 1983, allowing him to avoid public debate and criticism by other mayoral candidates on the topic. He himself was never indicted for wrongdoing.
Отбасы және білім
Кевин Х. Уайт 1929 жылдың 25 қыркүйегінде Бостон қаласының Ямайка Плейн ауданында Джозеф пен Патрисия Хаган Уайттың отбасында дүниеге келді. Уайттың әкесі Джозеф және анасының әкесі Генри Э. Хаган Бостон қалалық кеңесінің төрағасы қызметін атқарды. Джозеф К. Уайт бұрын штат заң шығарушысы болған. Кевин Уайт 1956 жылы Бостон қалалық кеңесінің бұрынғы төрағасы Уильям Дж. Галвиннің қызы Кэтрин Галвинге үйленді.
Бостон қаласының әкімі
1967 жылы Уайт бос әкімдік лауазымына сәтті үміткер болып, итальяндық, либералдық және афроамерикандық сайлаушылардың коалициясымен алғашқы сайлауда жеңіске жетті. Уайт, қала жаңарту жобаларын, соның ішінде Бостон қалалық әкімдігін жоспарлау және салуды қамтитын сегіз жылдық қызметтен кейін, мэр Джон Ф. Коллинзден кейін келеді, осылайша ол кейіннен қала орталығындағы жағалау, қаржы және бизнес аудандарын қайта құру және жаңғырту жолын ашты. Хикстің прогрессивті демократ Кевин Уайтқа қарсы науқаны соншалықты шиеленісті болды, тіпті Томас Уиншип бас редакторлығымен «Бостон глобусы» газеті 75 жылдық саяси бейтараптық дәстүрін бұзып, Уайтты қолдады. Уайт жалпы сайлауда 53,25 пайыз дауыспен жеңіске жетті (102 706, Хикстің 90 154 дауысынан 12 552 көп).
Әкімшілік
Мэрияның алғашқы басшылығы Мэрияның жетекші кеңесшілері мен қызметкерлерінің нәсілдік және этникалық құрамының әртүрлілігімен ерекшеленді, соның нәтижесінде көптеген қызметкерлер беделді лауазымдарға және сайлаулы өкілдікке ие болды. Уайт өкімет еткен жылдарының басында жергілікті аудандарда бірнеше "Шағын қалалық әкімшіліктер" құру арқылы қалалық басқаруды децентрализациялады, бұл жергілікті басшыларға және этникалық және нәсілдік азшылықтарға қалалық бюрократияға ықпал етуге және қол жеткізуге мүмкіндік берді. Бірақ 1975 жылы Джозеф Тимлиттиге қарсы өткен тартысты сайлаудан кейін, Бостон мектеп автобустары дағдарысы кезінде, оларды жапты, Бостон қалалық әкімшілігінде билікті қайта орталықтандырып, Чикаго мэрі Ричард Дж. Дейли басқарған саяси машинаға ұқсас жүйені құрды, онда аудандық жетекшілерге Уайттың қолдаушыларын қалалық жұмыс орындарымен және қалалық келісімшарттармен марапаттау өкілеттігі берілді. Осындай қысқа мерзімде Аткинс пен Уайттың әкімшілігі Браунды және Бостонның WGBH телеарнасын концертті көрсетуге көндірді. «Сондықтан бүгін сіздерден бір ғана нәрсе сұраймын: біздер бір-бірімізге қарап, осы «Бақшада» да, үйде де, басқа қауымдастар не істесе де, Бостондықтар ретінде Доктор Кингті бейбіт түрде құрметтейміз деп уәде берейік». – Кевин Уайт Бостон «Бақшасының» сахнасынан.
Қалалық элитаның азаматтық құқықтар мәселесіне жетекшілік етпеуінің тарихы
Барни Франк, ол Уайттың алғашқы мэрлік мерзімінде мэриядағы бас штаб жетекшісі болып жұмыс істеді, Уайттың "Қара мэр" деп аталғанын сипаттады, себебі ол нәсілдік кемсіту мәселесі бар екенін мойындаған Бостонның алғашқы мэрі болды. Уайт әкімшілігінің қызметкері және кейін Бостон қалалық кеңесінің төрағасы болған Брюс Боллинг нәсілдік мәселе бойынша басшылықтың жоқтығын және көп жылдар бойы "орналысқан институттар – қалалық кеңес, мектеп комитеті, мэр, бизнес қауымдастығы, қайырымдылық қоры, діни қауымдастық – ешкім де мектептегі сегрегацияны жою мәселесін жауапты түрде қарастырмады" деп сипаттады. Қала әкімшілігі мектеп жүйесіндегі аз ұлт өкілдеріне жасалған әділетсіздік және сегрегацияға қарсы заңдар мен шешімдерді сақтау мәселесін федералды соттың қаладан талап етуіне дейін қозғамады. 1934 жылғы Ұлттық тұрғын үй туралы заңға сәйкес құрылғаннан бастап, президент Франклин Д. Рузвельт қол қойғаннан кейін, Федералды тұрғын үй басқармасы өз ресми ипотекалық сақтандыру саясатын мектептердің бірігуіне кедергі келтіру үшін пайдаланды. Бостонның тұрғын үй басқармасы 1941 жылдан бастап қаланың мемлекеттік тұрғын үй кешендерін белсенді түрде бөліп келді және 1950 жылы 156-шы Массачусетс Бас сотының тұрғын үйлерде нәсілдік кемсітуге немесе бөлінуге тыйым салған заңын және 1962 жылы президент Джон Ф. Кеннедидің АҚШ-тағы федералды қаржыландырылатын субсидияланған тұрғын үйлерде нәсілдік кемсітудің алдын алуға барлық федералды агенттіктерді міндеттеген 11063-ші жарлығына қарамастан, осы саясатын жалғастырды. 1965 жылдың 20 сәуірінде Бостонның NAACP ұйымы бұл есепке жауап ретінде федералды округтік сотқа қалалық мектептерді біріктіруді талап ете отырып, сотқа шағым түсірді. Массачусетс губернаторы Джон Волп (1961–1963 және 1965–1969) штат заң шығарушы органынан 50 пайыздан астам ақ емес оқушылар тіркелген мектептерді теңгерімсіз деп анықтайтын және Мемлекеттік білім беру кеңесіне расалық теңгерімсіздік анықталған штаттың кез келген мектеп округінен мемлекеттік қаражатты ұстап тұру құқығын беретін заңға өтініш жасады, оған Волп келесі тамызда қол қойды. Расалық теңгерімсіздік туралы заңға сәйкес штат нәсілдік санақ жүргізіп, штатта 55 теңгерімсіз мектепті, оның ішінде Бостонда 46 мектепті анықтады. 1965 жылдың қазан айында Мемлекеттік кеңес Мектеп комитетінен келесі желтоқсанда біріктіру жоспарын ұсынуды талап етті. 1966 жылдың сәуірінде Мемлекеттік кеңес Бостон мемлекеттік мектептерін заңға сәйкес біріктіру бойынша Мектеп комитетінің жоспарын жеткіліксіз деп тапты және ауданға мемлекеттік көмекті тоқтатуға дауыс берді. Оған жауап ретінде Мектеп комитеті келесі тамызда Мемлекеттік кеңеске қарсы шешімді және Расалық теңгерімсіздік туралы заңның конституциялықлығын даулап, сотқа шағым түсірді. 1967 жылдың қаңтарында Массачусетс жоғары соты Суффолк жоғары сотының Мемлекеттік кеңес қаражатты дұрыс емес жолмен алған деген шешімін жоққа шығарды және Мектеп комитетіне 90 күн ішінде Мемлекеттік кеңеске қолайлы жоспар ұсынуды немесе қаржыландыруды мәңгілікке жоғалтуды бұйырды, бұл Мектеп комитеті көп ұзамай жасады және Мемлекеттік кеңес қабылдады. 1967 жылдың маусымында Массачусетс штатының Жоғарғы Сот соты Расалық теңгерімсіздік туралы заңның конституциялықлығын бекітті және АҚШ Жоғарғы Соты Бас судья Эрл Уоррен (1953–1969) 1968 жылдың қаңтарында Мектеп комитетінің апелляциясын тыңдаудан бас тартты. 1971 жылдың 25 мамырында Массачусетс штатының білім беру кеңесі Мектеп комитетінің ауданның ашық тіркелу саясатын пайдаланудан бас тартуына байланысты Бостон мемлекеттік мектептеріне мемлекеттік көмекті тоқтату туралы бірауын шешім қабылдады. 1972 жылдың 15 наурызында Бостонның NAACP ұйымы, кейін Морган Хениганға қарсы деп аталды, Бостонның мектеп комитетіне федералды округтік сотқа шағым түсірді. 1974 жылдың 21 маусымында судья У. Артур Гаррити-младший іс бойынша кездейсоқ тағайындалғаннан кейін, 1961 және 1971 жылдары мектеп комитеті жасаған ашық тіркелу және бақылаудағы ауыстыру саясаты нәсілге байланысты тиімді кемсіту үшін қолданылып отырғанын және мектеп комитеті бос орындары бар ақ мектептерден өткен ақ оқушыларды тағайындаудың орнына, көпшілік ақ мектептерге портативті сыныптар қосу арқылы Бостон мемлекеттік мектептерінде сегрегацияны сақтағанын мәлімдеді. Расалық теңгерімсіздік туралы заңға сәйкес Мектеп комитеті келесі қыркүйекте 17 000-нан 18 000 оқушыны автобуспен тасымалдауға (I кезең) және 1975–1976 оқу жылына желтоқсанның 16-сына дейін біріктіру жоспарын жасауға міндетті болды (II кезең). 1974 жылдың 12 қыркүйегінде 80 мектептің 79-ы оқиғасыз автобуспен тасымалданды (Солтүстік Бостон орта мектебі ғана ерекшелік болды). 1974 жылдың 16 желтоқсанында судья Гаррити белгілеген II кезең жоспарын ұсыну мерзімі аяқталғаннан кейін 20 минут өткен соң, Мектеп комитеті департаменттің Білім беру жоспарлау орталығы ұсынған біріктіру жоспарын қабылдамауға дауыс берді. 1975 жылдың 7 қаңтарында Мектеп комитеті мектеп департаментінің жоспарлаушыларына сотқа тек ерікті автобуспен тасымалдау туралы ұсынысты ұсынуды тапсырды. 1975 жылдың 10 мамырында Массачусетс АҚШ округтік соты бұрынғы Массачусетс Жоғарғы Сот судьясы Якоб Шпигель, бұрынғы АҚШ Білім министрі Фрэнсис Кеппел, Гарвард Білім беру мектебінің профессоры Чарльз В. Уилли және бұрынғы Массачусетс Бас прокуроры Эдвард Дж. МакКормактан тұратын төрт мүшелі комитет жасаған 24 000 оқушыны автобуспен тасымалдауды талап ететін II кезең жоспарын жариялады. Бұл комитет бұрынғы судья Гарритидің ақпан айында құрған болатын. 1975 жылдың 14 маусымында АҚШ Жоғарғы Соты Бас судья Уоррен Е. Бургер (1969–1986) төрағалығымен Мектеп комитетінің II кезең жоспарына шағымдануын қараудан бірауын бас тартты. 1975 жылдың желтоқсанында судья Гаррити Солтүстік Бостон орта мектебін федералдық басқаруға беруге бұйрық берді. 1982 жылдың желтоқсанында судья Гаррити келесі екі жылға сәйкестікті бақылау жауапкершілігін Мемлекеттік кеңеске берді және 1985 жылдың қыркүйегінде судья Гаррити мектептердің басқару құқығын Мектеп комитетіне қайтару туралы соңғы бұйрық берді. 1990 жылдың мамырында судья Гаррити Морган Хениган ісі бойынша соңғы үкімін шығарды, бұл бастапқы істі ресми түрде жапты. 1974 жылдың қыркүйегінен 1976 жылдың күзіне дейін қалада кем дегенде 40 төңкеріс болды (оның ішінде көптеген этникалық қақтығыстар), ал Бостондағы этникалық зорлық-зомбылық оқиғалары кем дегенде 1993 жылға дейін қараша айынан бері жалғасты. 1974 жылдың 21 маусымында судья У. Артур Гаррити Морган Хениган ісі бойынша шешім шығарды, онда Бостон мектеп комитеті қаланың мемлекеттік мектептерін нәсіл бойынша бөлу саясатын ұстанғаны анықталды, оның ішінде көпшілігі ақ оқушылармен толған аудандарда жаңа мектептер мен мектеп үйлері салынды, ал аз ұлт өкілдері бар аудандардағы бос орындар мен сыныптарды пайдаланбады. Шешім ретінде Гаррити қаланың мектептерін біріктіруге бұйрық берді, бұл біріктіру автобусы жүйесіне әкелді. I кезеңде судья Гаррити Массачусетс Білім беру кеңесінің Ішкі тең мүмкіндік бюросының директоры Чарльз Гленн жасаған бұрынғы автобус жоспарын ұстанды, ол 50 пайыздан астам ақ оқушылар бар мектептерді басқа нәсілдермен теңгерлеуді талап етті; бастапқы I кезең жоспарына тек 80 мектеп кірді, бұл Бостон мемлекеттік мектеп жүйесінің 40 пайызын құрады. Гленн жоспары бұрын Массачусетс штатының сот процесінде Массачусетс Білім беру кеңесі мен Бостон мектеп комитеті арасында жасалған. Бұл бұрынғы сот процесінде Бостон мектеп комитеті Мемлекеттік кеңестің комитеттің қайта құруына қарсы шығуына байланысты мемлекеттік қаражатты ұстап тұруына шағымданды.
Ролинг Стоунз
1972 жылы Уайт Род-Айленд штатының полициясы The Rolling Stones тобының мүшелерін Бостон бағында концертке шығар алдында тұтқындағанда жаңалықтарға шықты. Сол күні кешке Оңтүстік жақта тәртіпсіздік болды, және Уайт тәртіпсіздікті тоқтату үшін полиция қызметкерлерін бақшадан көшіруге мәжбүр болды. Егер Stones концерт өткізбесе, 15 000 концертке келген адамдардың арасында наразылық туындауы мүмкін деп ойлаған Уайт, Род-Айленд билігін топ мүшелерін өзінің жеке қамқорлығына беруге көндірді, осылайша олар Бостондағы жоспарланған концертін өткізе алды. Одан кейін ол сахнаға шығып, күтіп тұрған жанкүйерлерді бейбіт болуға шақырды. Уайттың бұл әрекеттері оған жаңадан дауыс бере бастаған жастардың және жасөспірімдердің ата-аналарының арасында қайта сайлануға көмектесті.
Қалалық жаңарту және қайта құру
1963 жылы Бостон қаласының әкімі Джон Ф. Коллинз (1960–1968) және Бостонның қайта дамыту басқармасының атқарушы директоры Эдвард Дж. Лог қаладағы жинақ банктерінің, кооперативтердің және федералды және мемлекеттік жинақ-несие қауымдастықтарының консорциумын ұйымдастырды. Бұл консорциум Бостон банктерінің қалалық жаңарту тобы (B BURG) деп аталды. Олар Роксберидегі Дадли сквері маңындағы Вашингтон паркіне 5,25%-дан төмен пайызбен Федералды тұрғын үй агенттігінің (FHA) кепілдігімен 2,5 миллион доллар көлемінде үйді жаңарту және иеленуге несие беруді жоспарлады. 1968 жылы B BURG құрамында 4 миллиард доллар активтерге ие 22 мекеме болды, бұл аймақтың үнемдеу индустриясының 90 пайызын құрады. 1968 жылдың 11 сәуірінде президент Линдон Б. Джонсон 1968 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға қол қойды, оның VIII және IX тармақтары Массачусетс штатының АҚШ сенаторы Эдвард Брук ұсынған, тұрғын үйді сату немесе жалға беру кезінде кемсітушілікке тыйым салды. 1968 жылдың 13 мамырында Уайт B BURG-пен 50 миллион долларлық несие беру бағдарламасын жариялады. 31 шілдеде B BURG Дадли скверіне жақын Уоррен көшесінде кеңсе ашты. Шілде және тамыз айларында B BURG басшылары Үлгілі қалалар аймағында 29 миллион долларлық несие бағдарламасының географиялық шегін анықтау үшін кездесулер өткізді. Саффолк Франклиннің вице-президенті Карл Эрикссон Блю-Хилл даңғылы бойындағы Маттапан және Роксбери аудандарын ұсынды. 1968 жылдың жазы мен күзінде Маттапанда пошта және телефон арқылы жылжымайтын мүлік туралы жарнама таратыла бастады, ол «блокбастинг» тактикасын қолданды. Үлгілі қалалар бойынша жасалған зерттеуге сәйкес, 1968 жылдан 1970 жылға дейін B BURG бағдарламасы бойынша сатып алынған үйлердің 65 пайызы сатып алу кезінде күрделі жөндеуді қажет етті. Кейіннен 1971 жылы жүргізілген сауалнамада B BURG бағдарламасы бойынша сатылған үйлердің 65 пайызы сатып алынғаннан кейін екі жыл ішінде күрделі жөндеуді қажет етті. Бостондағы FHA бас бағалаушысы Джозеф Кенели 1971 жылы АҚШ Әділет министрлігінен өзінің кеңсесін пайдаланып, отбасы мүшелерінің есебінен 350 000 доллар көлемінде пайда тапқандығы туралы шағым түсті. 1970 жылдың 31 наурызына дейін 1300-ден астам аз ұлттық өкілдер B BURG ипотекасымен үй сатып алды, олардың көп бөлігі Маттапанның еврей аудандарына бағытталды (ондағы қара нәсілділер саны 1960 жылы 473-тен 1970 жылы 19 107-ге дейін өсті). Бағдарламаның алғашқы 20 айында барлығы шамамен 15 000 адам жаңа тұрғын үй тапты. 1920 жылдары алғашқы иммигранттар келгеннен бастап Дорчестер, Роксбери және Маттапан 90 000-ға жуық еврей халқының мекеніне айналды. 1957 жылы Дорчестерде ғана 40 000 еврей, ал Маттапанда тағы 10 000 еврей тұрды. Бірақ 1968 жылдан 1970 жылға дейінгі екі жыл ішінде Суффолк Франклиннің вице-президенті Карл Эрикссонның B BURG несие аймағына кіргеніне байланысты үш аудандағы еврей қоныстарының бес онжылдықтан астам тарихы өзгерді. 1934 жылғы Ұлттық тұрғын үй туралы заңға президент Франклин Д. Рузвельт қол қойғаннан бастап, ресми FHA мүлік бағалау стандарттары ипотекалық сақтандыруға жарамды болу үшін тек ақ нәсілділерді талап етті, сондай-ақ нәсілдік құрамы әртүрлі немесе қара нәсілділерге жақын орналасқан ақ нәсілді аудандарды қоспады. Алайда, ақ нәсілді аудандардағы аз ұлттық өкілдерге ипотека беруден бас тартудың орнына, B BURG Роксбери және Маттапанның белгілі бір аудандарында ғана ипотеканы мақұлдады, бұл аз ұлттық өкілдерге қолжетімді тұрғын үй ұсынысын жасанды түрде шектеді және B BURG несие қорының пайыздық мөлшерлемесін 4,5-5,0% аралығынан 8,5%-ға дейін көтерді. «Блокбастинг» жасалған аудандарда көптеген аз ұлттық өкілдер мүліктің құнынан асып түсетін ипотекалық төлемдерді жасау салдарынан төлемді тоқтатып қойды. 1968 жылы FHA қала ішіндегі несиелерге кепілдік беруді бастайтынын жариялады, бұл «блокбастинг» жасалған аудандарда несие беруге қарсы кедергіні азайтты. 1971 жылдың 13 қыркүйегінен 16 қыркүйегіне дейін Мичиган штатының сенаторы Филип Харт төрағалық еткен АҚШ Сенатының сот антимонополиялық және монополияға қарсы кіші комитеті Бостондағы Джон Ф. Кеннеди атындағы федералды ғимаратта тыңдаулар өткізді. Тыңдаулардың соңғы күні Уайт кеңсесінен алынған мәлімдемеде B BURG институттарының тұрғын үйді жаңарту және иеленуге кеңейту бойынша күш-жігерін мақтады, бірақ Уайт кеңсесінің несие аймағын белгілеуге қатыспағанын мәлімдеді. 1977 жылдың шілдесінен 1978 жылдың маусымына дейін Бостондағы мемлекеттік сақтандырылған ипотекалық несиелердің 91 пайызы Дорчестер, Маттапан және Роксбериде болды, ал қаланың 53 пайызы тек Оңтүстік Дорчестер мен Маттапанда шоғырландырылды, ал Дорчестердегі 93 ипотекалық несиелердің 84 пайызы B BURG бағдарламасының санақ учаскелерінде орналасқан. 1990 жылдардың басында Бостонның 120 000 қара нәсілді тұрғынының басым көпшілігі Дорчестер, Роксбери және Маттапанда тұрды.
Басқа да саяси науқандар
1970 жылы Массачусетс губернаторы лауазымына сайлау науқанында Уайт 1970 жылғы 15 қыркүйекте көп үміткерлі демократиялық партияның ішкі сайлауында 34,33 пайыз дауыспен жеңіске жетті. Ол ең жақын қарсыласы, Массачусетс Сенатының спикері Морис А. Донахьюдан шамалы – екі пайыздық пунктке артық дауыс алды. 3 қарашадағы жалпы сайлауда Уайт республикашыл Франк Сарджентке жеңіліп қалды. Уайттың серігі Майкл Дукакис болды, ол төрт жыл өткен соң, 1974 жылы губернаторлыққа Сарджентке қарсы шығып, жеңіске жетті. 1970 жылғы жалпы сайлауда Уайт Бостон қаласында Сардженттен көп дауыс ала алмады. Уайттың губернаторлық науқаны бірнеше күнге тоқтап қалды, себебі ол асқазан жарасына байланысты жедел операция жасады. Президенттікке үміткер сенатор Джордж Макговерн басқа кандидатты іздеп, сенатор Томас Иглтонды таңдады, ол кейіннен депрессияға қарсы электр тогымен емделгенін жасырғаны үшін жанжалдың ортасына ілікті. Соңында вице-президенттікке кандидат болып бұрынғы Бейбітшілік корпусының басшысы, Чикаго мектеп кеңесінің төрағасы және кейіннен Кеннеди отбасына үйленген елші Сарджент Шрайвер тағайындалды. Он жыл өткен соң, 1982 жылы Макговерн: "Уайтты таңдағанда, [Иглтонмен] болған жағдайдан гөрі жақсы болар еді. Біз Кеннеди мен басқаларды тыйым салуымыз керек болды" деді.
Massachusetts Senate President Maurice A. Donahue. White lost the November 3 general election against Republican Frank Sargent. White's running mate was Michael Dukakis, who challenged and defeated Sargent for the governor's office four years later in 1974. White failed to win more votes than Sargent in the city of Boston in the 1970 general election. White's campaign for governor was interrupted for several days when he underwent emergency stomach surgery for an ulcer. Presidential nominee Senator George McGovern decided to turn elsewhere and selected Senator Thomas Eagleton, who was later embroiled in a controversy over his failure to disclose having received electric shock therapy for depression. Ultimately, the vice presidential nominee was former Peace Corps head, Chicago School Board President, and later Ambassador Sargent Shriver, who had married into the Kennedy family. McGovern commented ten years later, in 1982: "Choosing White would have been much better than what happened [with Eagleton]. We probably should have overruled" Kennedy and the others.
Денсаулық
1970 жылы губернаторлық науқаны барысында Уайтқа асқазанының үштен екі бөлігін алып тастайтын операция жасалды. 2001 жылы зейнетке шыққан Уайт жүрек талмасына ұшырады, нәтижесінде жүрек стимуляторы орнатылды. Қартайған шағында ол оң құлағының есту қабілетін жоғалтып, Альцгеймер ауруымен ауырды.