Британдық броненоссты круизерлер: «Эдинбург герцогі» класы

Кіріспе

Британдық броньды крейсерлер класы

Эдинбург герцогы класы крейсерлері – 20 ғасырдың басындағы алғашқы онжылдықта Корольдік теңіз күштері үшін салынған екі броньды крейсерлер класы. Олар сауда кемелерін қорғаудың орнына, әскери флотпен бірге жұмыс істеуге арналған алғашқы британдық броньды крейсерлері болды. Қызметке кіргеннен кейін, 1913 жылға дейін Атлант мұхиты, Ла-Манш және Ұлттық флоттарға бекітілді, содан кейін Жерорта теңізі флотына ауыстырылды. 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, осы кластағы кемелер неміс броньды және жеңіл крейсерлерін ұстауға қатысты. Неміс кемелері Осман түрік жеріне қашқаннан кейін, кемелерге Қызыл теңізде конвойлерді сүйемелдеу міндеті жүктелді. Олар жыл соңында елге оралмас бұрын үш неміс сауда кемесін жаулап алды. 1916 жылдың мамырында Ютландия шайқасына қатысты, онда барлық экипажымен бірге батып кетті. Ал екінші кеме келесі жылды Солтүстік теңізде блокадада өткізді, содан кейін соғыс аяқталғанға дейін Атлант мұхитына конвойлерді сүйемелдеуге жіберілді. 1920 жылы металл тескілеріне сатылды.

Дизайн және сипаттама

Осыдан кейін Корольдік теңіз күштері бронекерлерін қалай пайдалануды жоспарлағанын қайта қарастырды. Олардың шайқас флотының жылдам қанатын құрайтыны шешілді, яғни қарсыластың флотындағы осындай кемелермен күресу үшін оларға ауыррақ броня және қару-жарақ қажет болды (соның салдарынан үлкен корпус және жоғары құн). 1902–1903 жылғы теңіз бағдарламасында екі бронекер жоспарланды және жаңа тағайындалған теңіз құрылысы директоры Филип Уоттс теңіз тарихшысы Оскар Паркс «90-шы жылдардағы крейсерлік нұсқалары» деп атаған жобаны жасады. Бұл оның алғашқы жобасы болды және ол өзінің алдыңғысы сэр Уильям Уайттың жобаларындағы ең нашар қасиетін сақтап қалды: ол қосалқы қару-жарақты негізгі қару-жарақтан бір палуба төмен орналастырды, амбразураларға, бұл қарулар тыныш теңізде ғана жұмыс істей алатынын білдірді. Бұл мәселенің шешімі құрылыс басталғаннан кейін ұсынылды, Уоттс кемелер күткеннен жеңіл болатынын және алты дюймдік зеңбіректерді негізгі қару-жарақпен бір деңгейде орналастырылған зеңбіректермен ауыстыруға болатын салмақ болатынын білгеннен кейін. Бұл екі кемеге барлығы 398 000 фунт стерлинг тұрады, Адмиралтейство кеңесі үшін тым қымбат болғандықтан, 1904 жылдың 30 наурызында қабылданбады. Эдинбург герцогы класындағы кемелерді , бірақ олар құрылыс кезінде айтарлықтай жеңіл болды, қалыпты жүктемеде және толық жүктемеде жылжыды. Кемелердің экипажы 769 офицер мен сарбаздан тұрды. Олар терең жүктемеде 1 метр биіктікте жылдам құлап, алты дюймдік зеңбіректер болжамдыдай ылғалды болды. Крейсерлер екі 4 цилиндрлі үш кеңейімді бу машинасымен жабдықталған, әрқайсысы бір валды айналдырды, олардың жалпы қуаты 20 Babcock & Wilcox су түтік қазандығы және алты цилиндрлі қазандықпен қамтамасыз етілді. Кемелерде көмірдің ең көп мөлшері және оның жануын күшейту үшін көмірге шашыратылатын жанар май қоры болды. Толық қуатпен олар жылдамдықпен жүгіре алды. Зеңбіректер екі орталық мұнарада орналастырылған, біреуі суперқұрылымның алдында, біреуі артында, ал төрт қанатты мұнаралар түтікшенің бұрыштарында орналастырылған. Орталық мұнаралар 285° бұрыла алды, ал қанатты мұнаралар зеңбірек аузынан шығатын газдарға байланысты жақтан 120° бұрылумен шектелді. Кемелер әр зеңбірек үшін 100 оқ тасыды. Әр зеңбірекке 150 оқ берілді. Әр зеңбірекке 250 оқ берілді. Фридман тек екі торпедалық түтіктерді тізімдеген.

After the preceding , the Royal Navy rethought how it planned to use its armoured cruisers. It decided that they were going to form a fast wing of the battlefleet, which meant that they required heavier armour and armament to fight their counterparts in opposing fleets (thus necessitating larger hulls and higher costs). Two armoured cruisers were planned for the 1902–1903 Naval Programme and the newly appointed Director of Naval Construction, Philip Watts designed what naval historian Oscar Parkes called: "cruiser editions of the s". In these, his first design, he perpetuated the worst feature of the designs by his predecessor, Sir William White, by placing the secondary armament of guns in embrasures a deck below the main armament which meant that the guns were inoperable in anything more than a dead calm sea. A solution for this problem was offered after construction began when Watts learned that the ships would be lighter than expected and that weight would be available to replace the six inch guns with guns raised to the same deck as the main armament. The change would cost a total of £398,000 for the two ships, far too expensive for the Board of Admiralty, so it was rejected on 30 March 1904. The Duke of Edinburgh class ships were designed to displace , but they proved to be significantly lighter as built, displacing at normal load and fully loaded. The ships' complement was 769 officers and enlisted men. They rolled quickly with a metacentric height of 4.2 feet (1 m) at deep load and their six inch guns were as wet as predicted. The cruisers were powered by two 4 cylinder triple expansion steam engines, each driving one shaft, which produced a total of and gave a maximum speed of The engines were powered by 20 Babcock & Wilcox water tube boilers and six cylindrical boilers. The ships carried a maximum of of coal and an additional of fuel oil that was sprayed on the coal to increase its burn rate. At full capacity, they could steam for at a speed of The guns were distributed in two centreline turrets, one each fore and one aft of the superstructure, and four wing turrets disposed in the corners about the funnels. The centreline turrets could traverse a total of 285° while the wing turrets were limited to about 120° on the broadside due to muzzle blast. and the ships carried 100 rounds for each gun. Each gun was provided with 150 rounds. 250 rounds were carried for each gun. and Friedman only lists two torpedo tubes.

Қару-жарақ

Эдинбург герцогы класының кемелерінде Крупп цементтелген броньдан жасалған су желісі бронь белдеуі болды, ол кеме корпусының орта бөлігін 260 фут (79 м) қаптады. Оқ ату мұнараларының алдыңғы беттері 7,5 дюйм қалыңдықпен, ал бүйірлері мен төбесі де брондалған. Барбеттер алты дюймдік броньмен қорғалған, сондай-ақ оқ-дәрі көтерушілер де брондалған, бірақ бронь белдеуі арасында олардың бронь қалыңдығы үш дюймға дейін жұқартылған. Әрбір алты дюймдік зеңбірек алдынан екі дюймдік бронь экраны орнатылған. Төменгі палубаның қалыңдығы рульдік механизм мен қозғалтқыш цилиндрлерінің үстіндегі броньтан басқа жерлерде жұқа болды. Кеменің алдыңғы мачтасы үш аяқты мачтаға айналдырылды, бұл шамамен 1917 жылы қосылған өртті бақылау директорының салмағын ұстап тұру үшін жасалған.

Қызмет тарихы

Эдинбург герцогы мен Қара ханзада Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Канал, Атлантика және Ұлттық флоттарда қызмет етті. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде олар Жерорта теңізінде орналасқан еді. 1914 жылдың желтоқсанында екі кеме 1-ші крейсерлік эскадрильяға қайта қосылды, ол Ұлы флотқа ауыстырылып, 1916 жылдың мамырында Ютландия шайқасына қатысты. Қара ханзада қараңғы түскен кезде флоттан айырылып, сол түні неміс броненосецтерімен бірге батып кетті. Эдинбург герцогы шайқаста зақымдалмады және оның эскадрильясынан тірі қалған жалғыз кеме болды. 1917 жылдың тамыз айында ол конвойлерді сүйемелдеу міндетімен Атлантикаға ауыстырылды. 1920 жылы кеме металл тескісіне сатылды.