Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын суретшісі Джордж Энглхарт (1750–1829) портрет миниатюраларының ең көрнекті ағылшын суретшілерінің бірі болды және Ричард Косвей, Джон Смарт, Уильям Вуд және Ричард Кросспен бір замандас болды.
English painter
George Engleheart (1750–1829) was one of the greatest English painters of portrait miniatures, and a contemporary of Richard Cosway, John Smart, William Wood, and Richard Crosse.
Отбасы мен үй
Жалпы алғанда, 1750 жылы 26 қазанда Суррейдегі Кью қаласында дүниеге келген деп есептеледі. Оның әкесі Фрэнсис Энглехард (1773 жылы қайтыс болды) – бала кезінде Англияға эмиграциялаған неміс гипстен жасалған мүсіндерді жасаушы; анасы Энн Доуни. Оның жеті бауыры болған. Әкесі қайтыс болғаннан кейін отбасының тегі Энглхарт болып өзгертілді. Ол 1776 жылы бірінші әйелі Элизабет Браунға үйленді және жұбайлар Лондонның Хановер алаңындағы Принц көшесінде тұрақтап қалды. Элизабет 1779 жылдың сәуір айында, небәрі 26 жасында қайтыс болды. Энглхарт Лондонның Мейфэр ауданындағы Гертфорд көшесіндегі 4-үйге көшті. Ол 1785 жылы екінші әйелі Урсула Сара Браунға үйленді; олардың төрт баласы болды: Джордж, Натаниел, Гарри және Эмма. 1813 жылы Энглхарт Миддлсекс округіндегі Хаунслоу маңындағы Бедфонттағы шалбасана үйіне толық зейнеткерлікке шықты. Ол 1783 жылы сатып алған жерге үй салған, ал интерьері Роберт Адамның сәнді неоклассикалық стилінде безендірілген. 1817 жылы екінші әйелі Урсула қайтыс болды, содан кейін Энглхарт үйден бас тартып, Лондонның оңтүстік-шығысындағы Блэкхит ауылына ұлы Натаниелмен бірге көшіп кетті. Энглхарт 1829 жылы 21 наурызда Блэкхитте қайтыс болды және Кьюдегі Сент-Анн шіркеуіне жерленді. Оның туысы Джон Кокс Диллман Энглхарт Регенттік дәуірінде портреттерді миниатюрамен салуда шебер болған.
Engleheart is generally thought to have been born in Kew, Surrey, on 26 October 1750. His father was Francis Englehart (died 1773), a German plaster modeller who emigrated to England as a child; his mother was Anne Dawney. He had seven brothers. The family name was changed to Engleheart after his father died. He married his first wife, Elizabeth Brown, in 1776; and the couple set up house in Prince's Street, Hanover Square, London. Elizabeth died in April 1779, aged only 26. Engleheart moved to 4 Hertford Street in Mayfair, London. He married his second wife, Ursula Sarah Browne in 1785; and the couple had four children: George, Nathaniel, Harry and Emma. In 1813, Engleheart retired full time to his country house in Bedfont, near Hounslow in Middlesex. He had built the house on land he purchased in 1783, and the interiors are said to have been decorated in the fashionable neo classical style of Robert Adam. His second wife, Ursula, died in 1817, and Engleheart soon after gave up the house and went to live with his son Nathaniel in Blackheath, then a village to the southeast of London. Engleheart died in Blackheath on 21 March 1829, and was buried at St. Anne's Church, Kew. His nephew, John Cox Dillman Engleheart, was also an accomplished portrait miniaturist, painting during the Regency era.
Кәсіби мансап
1769 жылдың 3 қарашасында Энглхарт жаңа құрылған Корольдік академия мектептеріне қабылданды. Ол Джордж Баррет пен сэр Джошуа Рейнольдстың шәкірті болды. Энглхарт 1773 жылы жеке тәжірибесін бастады және мансабының барлық кезеңінде негізінен Лондонда жұмыс істеді. Ол 1773 жылдан 1822 жылға дейін Корольдік академияда үздіксіз көрмелерге қатысты. 1775 жылдан 1813 жылға дейін ол өзінің миниатюраларының егжей-тегжейлі эскиздерін қамтитын егжей-тегжейлі төлем кітабын сақтап келді. Кітап оның отбасында бүгінгі күнге дейін сақталып келеді. Энглхарт өнімді суретші болды: төлем кітабында көрсетілген 39 жыл ішінде оның қолынан 4853 миниатюра жасалған. Оның төлемақысы 1775 жылы 3 гинеядан 1811 жылға қарай 25 гинеяға дейін өсті. Оның кәсіби табысы көп жылдар бойы жылына 1200 фунт стерлингтен асып түсті. Энглхарт негізінен пил сүйегіне акварельмен сурет салған, оның туындыларын үш кезеңге бөлуге болады. Оның алғашқы суреттері кішкентай болды. 1775 жыл шамасындағы кезеңдегі суретшілер үшін шамамен 1½ - 2 дюйм биіктігіндегі кішкентай пил сүйегіне сурет салу қалыпты жағдай болды. Осы кезде миниатюристтер әлі де пил сүйегінің толық әлеуетін пайдалануды үйреніп, акварельді оның майлы бетіне жабысудың жолдарын іздеді. Сондықтан үлкен аумақты пил сүйегіне бояу олар үшін қиын болды, сондықтан миниатюраларды кішірейтіп салуға бейімділік болды. Әйелдер үшін кішкентай портрет миниатюраларын білезіктерге тағып кию әлі де сәнге ие болды, ал кішкентай миниатюралар мұны жеңілдетуге көмектесті. Энглхарттың осы дәуірдегі портреттері кейде «G. E.» деп қол қойылады. Ет түсі ақ фонға қызғылт реңктермен боялған, ал бет ерекшеліктері көкшіл сұр түспен ерекшеленеді. 1780–1795 жылдар аралығында Энглхарт өзінің ерекше стилін дамытты, оның сурет салу шеберлігі мен түс таңдауы тұрақты және жоғары сапалы болды. Ол кейде кішкентай миниатюраларды да салады, бірақ көбінесе шамамен 2½ дюйм биіктігіндегі пил сүйегіне сурет салады. Оның туындыларын оңай тануға болады: ол көбінесе өз суретшілерін терең көздерімен, қалың қабауларымен, сәл созылған мұрынымен бейнелейді, ал бетінің ет түсі қоңыр сары түске боялған. Ауыздың бұрыштары диагональді сұр сызықтармен суреттеледі. Энглхарт өзінің суретшілеріне жұмсақтық, сәнділік және тыныштық сезімін сыйлайды; тіпті оның әскери шенеуніктері де майданнан гөрі қонақ бөлмесінде көбірек үйлесімді көрінеді. Ол әйелдердің ақ түсті киімдерінің ақшыл түстерін бөліп көрсету үшін жиі опақ ақ түсті пайдаланған, ал олардың шаштары көбінесе жоғары жиналған және/немесе ұнтақталған, сол кездегі сәнге сай. Ерлер шаштарын ұнтақтап, «en queue» деп атайды, яғни ұзын шашты ұнтақтап, қара лентамен байланған құйрықпен артқа тартылған. Осы кезеңде Энглхарт әрдайым жұмысына қол қоймаған, бірақ осы кезеңнің соңында ол аверстің төменгі бұрышына жазылған «E» әрпімен қол қоя бастады және осы қолтаңба стилін бірнеше жыл бойы сақтап келді. Сонымен қатар, ол портреттерінің артқы жағына толық қол қоя бастады. Энглхарттың мансабының үшінші және соңғы кезеңі шамамен 1795–1813 жылдар аралығында болды. Оның сурет салу стилі алдыңғы жылдары дамығаннан мүлдем өзгермейді, бірақ оның пил сүйектері енді үлкен, шамамен 3–3½ дюйм биіктігінде болады. Оның суретшілерінің киімдері революция нәтижесінде 1789 жылдан бастап Францияда сәнге енген қарапайым стильге сәйкес әлдеқайда қарапайым. 1795 жылы Ұлыбританияда шаш ұнтағын тағы да сәннен шығаруға көмектесті, ол кезде британ үкіметі шаш ұнтағын немесе ұнтақталған парик кигісі келетін адамдарға жылына 1 гинея салық салды; салық Франциямен соғысты қаржыландыру үшін енгізілді (бұл француз революциялық соғыстары кезінде). Бұл дәуірдегі сәнді регенттік стиль деп атайды. Ерлер ауылдық помещиктер сияқты киінген: көбінесе қарапайым теңіз көк немесе қоңыр пальто киіп, ақ түсті жоғары жағалы көйлек пен ақ галстук таққан, шаштары алдына түсірілген (ежелгі римдіктердің киген стилін еліктеп) және кейде маңдайдан тік жоғары қарай итерілген. Әйелдер грек стилінде киінген, ақ муссалин немесе түсті жібек немесе атластан жасалған империялық киім киген; олардың шаштары жоғары жиналған, кезеңнің өтуімен бетінің екі жағына ұзағырақ локондар түскен. Осы уақыт ішінде Энглхарт өзінің екі туысын, Джон Кокс Диллман Энглхарт пен Томас Ричмондты миниатюра салуға үйреткен. Мансабының соңғы кезеңінде Энглхарт өзінің жұмысына «G. E.» әрпімен қайтадан қол қоюға көшкен, қарлығашпен немесе бас әріптермен жазылған. Энглхарт Георг III-ті жиырма бес рет суретке түсірген және оның кең көлемді меценаттар тобы болды, олардың ішінде соттың барлық маңызды тұлғалары болды. Ол сэр Джошуа Рейнольдстың атқарылған көптеген атақты суреттерінің миниатюралық көшірмелерін жасады, және кейбір жағдайларда бұл суреттердің жоғалып кеткеніне байланысты біздің мәліметтеріміздің жалғыз көзі болып табылады. Оның төлем кітабы, бояулары, құралдары және оның миниатюраларының үлкен жиынтығы әлі де оның ұрпақтарының қолында сақталып келеді.
Engleheart entered the newly formed Royal Academy Schools on 3 November 1769. He was a pupil of George Barret, R. A., and of Sir Joshua Reynolds. Engleheart started on his own account in 1773, and worked mainly in London for the whole of his career. He regularly exhibited at the Royal Academy from 1773 to 1822. He kept a detailed fee book from 1775 to 1813, which included detailed sketches of his miniatures. The book remains in the possession of his family to this day. Engleheart was a prolific artist: during the period of 39 years covered by the fee book, no less than 4,853 miniatures are recorded as having been executed by him. His fees ranged from 3 guineas in 1775, up to 25 guineas by 1811. His professional income for many years exceeded £1,200 per annum. Engleheart mainly painted watercolour on ivory, and his work can be categorised into three distinct periods. His initial paintings were small in size. It was common for artists of the period circa 1775 to paint on small ivories of approximately 1½ to 2 inches in height. Miniaturists at this time were still learning to exploit the full potential of ivory, and were struggling to find ways of adhering the watercolour to its greasy surface. Hence, they found it difficult to paint large areas of ivory, and tended to keep the miniatures small. It was still fashionable for ladies to wear portrait miniatures on bracelets around their wrists, and small miniatures helped facilitate this. Engleheart's portraits of this era are sometimes signed 'G. E.' The flesh tones are coloured by reddish tints over a pale ground, with the facial features accentuated using a bluish grey tone. During the period circa 1780–1795, Engleheart developed his very distinctive style, with his draughtsmanship and use of colour becoming consistent and high quality. He still sometimes paints small sized miniatures, but he more frequently paints on ivories of around 2½ inches in height. His works are easily recognisable: he often portrays his sitters with deep eyes under strong eyebrows, together with a slightly lengthened nose, and the flesh colour of the face is painted using a brownish yellow tone. The corners of the mouth are drawn with diagonal grey strokes. Engleheart imbues his sitters with a sense of gentleness, elegance and serenity; even his military officers look more at home in the drawing room than the battlefield. He often used opaque white to pick out the details of the pale coloured dresses worn by his female subjects, and their hair is often worn high and/or powdered, as was the fashion of the time. The men wear their hair powdered 'en queue', i. e. powdered wigs worn over long hair pulled back into a ponytail which was tied with a black ribbon. Engleheart did not always sign his work during this period, but towards the end of this phase he began signing with a cursive 'E' placed in the bottom corner of the obverse, and he continued with this style of signature for quite a number of years. In addition, he also started to sign and date his portraits in full on their reverse. The third and final period of Engleheart's career is circa 1795–1813. His painting style does not really change from that developed in the preceding years, but his ivories are now large, measuring around 3 to 3½ inches in height. The clothes of his sitters are much simpler, following the simple style which came into fashion in France from 1789 onwards, as a result of the Revolution. Powdered hair was further helped out of fashion in Britain in 1795, when the British government imposed a tax of 1 guinea per annum on those individuals wishing to wear hair powder or powdered wigs; the tax being introduced to part finance the war with France (it was during the French Revolutionary Wars). The fashions of this era are referred to as the Regency style. Men tended to dress like country squires: often wearing a plain navy blue or brown coat, with a white high collared shirt and white cravat; their hair was brushed forward (imitating the style worn by the ancient Romans) and sometimes markedly pushed up vertically off the forehead. Women dressed in the Grecian style, wearing empire line dresses in white muslin or coloured silk or satin; their hair is worn up, with longer curls falling either side of the face as the period progressed. During this time, Engleheart tutored two of his relatives, John Cox Dillman Engleheart and Thomas Richmond, in how to paint miniatures. As this final phase of his career progressed, Engleheart reverted to signing his work with a 'G. E.', in either cursive form or block capitals. Engleheart painted George III twenty five times, and had a very extensive circle of patrons, comprising nearly all the important persons connected with the court. He made careful copies in miniature of many of the famous paintings executed by Sir Joshua Reynolds, and in some cases these constitute the only information we possess respecting portraits by Sir Joshua that are now missing. His fee book, colours, appliances and a large collection of his miniatures still remain in the possession of his descendants.
Достар тобы
Оның достарының арасында суретші Джордж Ромни, ақын, суретші және болашақты көре білуші Уильям Блейк, өзге портрет миниатюра шебері Джеремия Мейер және ақын Уильям Хейли сияқты танымал тұлғалар болды.
His friends included such notables as George Romney the artist; William Blake the poet, artist and visionary; Jeremiah Meyer, a fellow portrait miniaturist; and William Hayley the poet.