Бертольд II, Каринтия герцогі (1061-1077)

Кіріспе

1061 жылдан 1077 жылға дейін Каринтия герцогы болған Бертольд II, Каринтия герцогы (шамамен 1000 – 6 қараша 1078), сондай-ақ Зеренгеннің I Бертольды ретінде де танымал, Швабиялық Зеренген әулетінің бабасы еді. 1061 жылдан 1077 жылға дейін ол Каринтия герцогы және Верона маркграфы қызметін атқарды.

Өмір

Ол Брайсгау аймағындағы Швабия графы және Ахалольфинг әулетінің туысы Бертольд (немесе Безелин) фон Виллингеннің (1024 жылы қайтыс болған) ұрпағы болуы мүмкін. Ертедегі Зеренгерлер Императорлық Оттон әулетінің жақын одақтастары болды; Бертольд фон Виллингеннің ұлы граф Бирхито 998 жылы император Отто III-нің бұйрығымен антипапа Иоанн XVI-ны тұтқындап, кемсіткен дворяндардың қатарында болды. Анасының туысы бойынша Бертольд, мүмкін, Хогенштауфендер әулетінен тегін алады, олар сол кезде Швабияның Ортанау, Тюргау, Брайсгау және Баар графтары ретінде билік еткен. Бертольд тез арада Швабияның ең күшті графтарының біріне айналды, ал Салиялық император Генрих III тіпті өзінің партияластарына Швабия герцогы атағын уәде етті, ол кезде Швайнфурттық Отто иеленген. Бірақ 1057 жылы Отто қайтыс болғаннан кейін Генрихтің жесірі Агнес Поиту Швабия герцогтігін Рейнфельден графы Рудольфқа берді. Бертольд өзінің талабынан бас тарқаны үшін 1061 жылы Эцзонид герцогы Конрад III қайтыс болғаннан кейін Каринтия герцогтігін және Верона маркасын алды. Осының нәтижесінде Зеренгерлер әміршілік үй мәртебесіне көтерілді. Бертольд Зеренгер әулетінен шыққан жалғыз Каринтия герцогы болды. Каринтия мен Веронада да, оның Эцзонидтердегі алдыңғысы сияқты, ол шетелдік билеуші деп есептелді және жергілікті ақсүйектер оны толыққанды қабылдаған жоқ. Оның замандасы Ламберт Херсфельдтің айтуынша, ол тіпті 1072/1073 жылдары уақытша тақтан алынған деп жарияланды. Сонымен қатар, Бертольд патша Генрих IV-пен қатал инвеституралық дау кезінде, Бавария герцогы Велф I-мен бірге, оның бұрынғы қарсыласы Рейнфельденнің Рудольфін антикороль ретінде сайлануын қолдады, Генрих патшаның 1077 жылы Каноссаға саяхатынан кейін. Бұл жағдайда патша Ульмде Императорлық диетаны шақырды, онда ол герцогтікті тартып алып, Каринтияны Еппенштейннің Лиутольдқа берді, оның атасы Адалберо оны 1035 жылға дейін иеленген. Бертольд содан кейін Швабияға қайтып, Генрих патшаның әскерлерінің шабуылдарына қарсы тұруға мәжбүр болды. Ол келесі жылы Лимбург қамалында қайтыс болды және Хирзау аббаттығында жерленді, онда ол аббат Вильгельм басшылығымен монастырь шіркеуінің құрылысын қолдаған.

He was possibly a descendant of one Berthold (or Bezelin) von Villingen (d. 1024), a Swabian count in the Breisgau region and relative of the Ahalolfing dynasty. The early Zähringer were close allies of the Imperial Ottonian dynasty; Berthold von Villingen's son Count Birchtilo was among the nobles capturing and mutilating Antipope John XVI in 998, at the behest of Emperor Otto III. On his mother's side of the family, Berthold probably descended from the Hohenstaufen family, who then ruled as Swabian counts in Ortenau, Thurgau, Breisgau, and Baar. Berthold quickly rose to be one of the most powerful counts in Swabia, and the Salian emperor Henry III even promised his party follower the title of Duke of Swabia, then held by Otto of Schweinfurt. However, upon Otto's death in 1057, Henry's widow Agnes of Poitou gave the Duchy of Swabia in fief to Count Rudolf of Rheinfelden. Berthold received, as compensation for the abandonment of his claim, the Duchy of Carinthia and the March of Verona, after the death of the Ezzonid duke Conrad III in 1061. As a result, the Zähringer finally ascended to the status of a princely house. Berthold remained the only Carinthian duke from the Zähringen dynasty. Both in Carinthia and Verona, like his Ezzonid predecessor, he was considered a foreign ruler and was never really accepted by the local nobles. According to the contemporary chronicler Lambert of Hersfeld, he was even temporarily declared deposed in 1072/1073. Moreover, Berthold fell out with King Henry IV during the fierce Investiture Controversy when, together with Duke Welf I of Bavaria, he supported the election of his former rival Rudolf of Rheinfelden as antiking, after King Henry's Walk to Canossa in 1077. In turn, the king convened the Imperial Diet at Ulm, where he seized the duchy and gave Carinthia to Liutold of Eppenstein, whose grandfather Adalbero had held it until 1035. Berthold then retired to his Swabian home territory, where he had to ward off constant attacks by King Henry's forces. He died the next year at Limburg Castle and was buried in Hirsau Abbey, where he had backed the construction of the monastery church under Abbot William.