Кіріспе
Классикалық архитектурадағы Дорикалық фриздің тік каналды тақташалары. Триглиф – классикалық архитектурадағы Дорикалық фриздің тік каналды тақташаларын белгілейтін архитектуралық термин, олар бұрыштық каналдарымен ерекшеленеді. Дорикалық фризде триглифтер арасындағы тікбұрышты ойыс кеңістіктер метопа деп аталады. Триглиф ішіндегі каналдар арасындағы көтеріңкі кеңістіктер латын тілінде femur немесе грек тілінде meros деп аталады. Классикалық архитектураның қатаң дәстүрінде, төмендегі алты үшбұрышты "шығанақтар" – guttae жиынтығы әрқашан үстіңгі триглифпен бірге келеді (және керісінше), ал осы ерекшеліктер жұбы тек Дорикалық тәртібі қолданылған ғимараттардың антаблементінде ғана кездеседі. Бұл жұптың жоқтығы ғимаратты Дорикалық тәртібінен Тосканалық тәртібіне ауыстырады. Триглиф көбінесе Витрувий мен Ренессанс авторлары сипаттағандай, қарапайым ескі үйдің ағаш арқалықтарының ұштарын бейнелейтін тектоникалық және скеуморфтық ұғым деп есептеледі. Ағаш арқалықтар үш жерде кесілген, осылайша олардың жалпақ ұштары көбінесе көлеңкеде қалатын еді. Грек сәулеті (кейін рим сәулеті) осы ерекшелікті, сондай-ақ бастапқы ағаш ғимараттарда жиі кездесетін көптеген басқа да ерекшеліктерді сақтап келді, бұл сәулеттің бастауын және адам тарихы мен дамуындағы оның рөлін құрметтеудің белгісі. Каналдар жаңбыр суын ағызуға да мүмкіндік береді.
Triglyph is an architectural term for the vertically channeled tablets of the Doric frieze in classical architecture, so called because of the angular channels in them. The rectangular recessed spaces between the triglyphs on a Doric frieze are called metopes. The raised spaces between the channels themselves (within a triglyph) are called femur in Latin or meros in Greek. In the strict tradition of classical architecture, a set of guttae, the six triangular "pegs" below, always go with a triglyph above (and vice versa), and the pair of features are only found in entablatures of buildings using the Doric order. The absence of the pair effectively converts a building from being in the Doric order to being in the Tuscan order. The triglyph is largely thought to be a tectonic and skeuomorphic representation in stone of the wooden beam ends of the typical primitive hut, as described by Vitruvius and Renaissance writers. The wooden beams were notched in three separate places in order to cast their rough cut ends mostly in shadow. Greek architecture (and later Roman architecture) preserved this feature, as well as many other features common in original wooden buildings, as a tribute to the origins of architecture and its role in the history and development of man. The channels could also have a function in channeling rainwater.
Құрылымы мен орналасуы
Құрылымы тұрғысынан, триглиф бір блоктан метопамен бірге қашалған болуы мүмкін, немесе триглиф блогында жеке кесілген метопаны (тас немесе ағаштан) орынға сығуға арналған ойықтар жасалған болуы мүмкін, мысалы, Афея ғибадатханасындағыдай. Қазір Паестум Ұлттық археологиялық мұражайында сақталып тұрған Фос-дель-Селедегі VI ғасырға жататын метопалардың екі тобының арасында, ертерек тобы бірінші әдіс, ал кейінгісі екінші әдіс қолданылған. Бір ғимараттың ішінде бұрыштардың тартылуын, бағаналар арасының реттелуін және ғибадатханадағы дорикалық фриздің орналасуын ескере отырып, дизайнға өзгерістер енгізілуі мүмкін, бұл дизайнды көбірек үйлесімді етеді. Дорикалық тәртіптің эволюциясында триглифтердің орналасуы, әсіресе бұрыштарда өзгерістерге ұшырады.
Доралықтан тыс
Ренессанстан кейінгі сәулет өнерінде қатаң қағидалар кейде бұзылады, ал гутталар мен триглифтер, жеке немесе бірге, әшекей ретінде еркін қолданылуы мүмкін. Мысалы, Прагадағы (1660-шы жылдар) барокколық Чернин сарайында аркалардың үстіңгі бөлігінде триглифтер мен гутталар орнамент ретінде қолданылған, ал фасадта эклектикалық иондық тәртіп пайдаланылған.