Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландия графы және ақыны (1637–1685) Уентворт Диллон, Роскоммонның 4-ші графы (1637–1685) – ағылшын-ирландтық әскербас және ақын.
Irish earl and poet (1637–1685)
Wentworth Dillon, 4th Earl of Roscommon (1637–1685), was an Anglo Irish soldier and poet.
Туған жері
Уентворт 1637 жылдың қазанында Дублинде, шамасы, Сент-Джордж-Лейнде дүниеге келді. Ол Роскомонның 3-ші графы Джеймс Диллон мен Элизабет Вентворттың жалғыз ұлы болды. Оның әкесі Роскомонның 3-ші графы еді. Ол мемлекеттік шіркеудің қағидаларына сәйкес дін ұстанды. Уентворттың анасы – ағылшын, Томас Вентворттың қарындасы, Страффорд графы, демек ол оның қарындасының ұлы болды. Страффорд Уентворт дүниеге келген кезде вице-король қызметін атқарды.
Wentworth was born in October 1637 in Dublin, probably in St George's Lane. He was the only son of James Dillon, 3rd Earl of Roscommon, and Elizabeth Wentworth. His father was the 3nd Earl of Roscommon. He had conformed to the established church. Wentworth's mother was English, a sister of Thomas Wentworth, Earl of Strafford, who was therefore his uncle. Strafford was viceroy at the time of Wentworth's birth.
Ерте өмір
Кішкентай бала кезінде ол Оңтүстік Йоркширдегі әкесі Томасқа тиесілі Вентворт Вудхаус үйінде тәрбиешімен оқыды. Кейіннен ол Нормандиядағы Канға жіберілді, онда сол кезде кальвинист академиясы немесе университеті болды және Уентвортты Сэмюэл Бохарт оқытқан деген болжам бар. Оның әкесі 1649 жылы Лимерикте қаза болды: отбасылық әңгімелерге сәйкес, сол уақытта Кан қаласында болған Уентворт, оқиға болған сәтте, хабар оған жетпес бұрын екі аптаға дейін "Әкем қайтыс болды!" деп айқайлаған. Осылайша ол әкесінен кейін Роскоммонның 4-ші графы атанды. Роскоммон, енді осы лауазымда, Италияға саяхаттап, Римде білім алды. Италиядан ол Лондонға Жаңару дәуірінде оралды. Ол сарайда жақсы қабылданып, құрмет көрді.
As a young child he was educated by a tutor at Wentworth Woodhouse, his uncle Thomas's family seat in South Yorkshire. Later he was sent to Caen in Normandy, where a Calvinist academy or university existed at that time and where Wentworth is supposed to have been taught by Samuel Bochart. His father died accidentally in Limerick in 1649: according to family tradition Wentworth, who was at Caen at the time, exclaimed "My father is dead!" at the moment it happened, two weeks before the news could have reached him. He therefore succeeded his father as the 4th Earl of Roscommon. Roscommon, as he now was, travelled in Italy and studied at Rome. He returned from Italy to London at the Restoration. He was well received at court.
Некелер
Роскомон екі рет үйленді. Екеуі де баласыз болды. 1662 жылдың сәуір айында ол 3-ші баронет, полковник Фрэнсис Куртенэйдің (1660 жылы қайтыс болған) жесірі, сонымен қатар Корк графының 2-ші титулына ие болған, 1-ші Берлингтон графы Ричард Бойлдың қызы Фрэнсиске үйленді. 1674 жылдың 10 қарашасында ол Изабелла Бойнтонға үйленді. Ол Роскомоннан ұзақ өмір сүрді және 1721 жылы қайтыс болды.
Roscommon married twice. Both marriages were childless. In April 1662 he married Frances, widow of Colonel Francis Courtenay, 3rd Baronet (died 1660), and daughter of Richard Boyle, 1st Earl of Burlington, who was also 2nd Earl of Cork. On 10 November 1674 he married Isabella Boynton. She outlived him and died in 1721.
Мансап
1649 жылы ол 1622 жылы өзінің арғы атасы Джеймс Диллон үшін құрылған Роскомон графы титулына ие болды. Азамат соғысынан бұрын отбасына тиесілі барлық жерлерді ол енді Ирландия Парламентінің шешімімен алды. "Джентльмендер зейнеткерлері" капитаны ретінде ол құмар ойындарға деген құштарлығын қанағаттандыруға мол мүмкіндік алды, бұл оның жалғыз кемшілігі болды. Ол бірнеше жекпе-жекке қатысты, бірақ кейінірек 5-ші граф болған інісі Кериден айырмашылығы, ол қарсыластарын өлтіргені белгілі емес. Ирландиядағы иеліктеріне байланысты Лорд Робартс, Лорд Приви-Меркемен болған даулар оның Ирландияда болуын қажет етті, онда ол пікірталас кезінде шешендігімен және іскерлік қабілетімен көзге түсті. Лондонға оралғаннан кейін ол Йорк герцогинясының аттар сақтаушысы болып тағайындалды. 1671 жылы Роскомон француз-голланд соғысы (1672–1678) үшін француз қызметіне ирланд полкін құрды. Ол онымен бірге Францияға барды, бірақ француздар оны 1672 жылы таратып жіберді, ал ол Ирландияға қайтып келді. Роскомонның дидактикалық жазушы және сыншы ретіндегі беделі Хорацийдің «Поэтика өнері» (1680) және «Аударма өлең туралы» (1684) эссесінің бос өлеңмен жасалған аудармасына негізделген. Эсседе поэтикалық стильдің қағидалары алғаш рет нақты айтылды, олар патшайым Аннаның тұсында толыққанды дамыды. Роскомон, қадірлі жазу туралы ұғымдарында жоғары талаптар қойған адам, өзі де өте дұрыс жазатын, және замандастарының ұятсыздықтарынан мүлдем алыс болды. Александр Поуп, оның мұқият теңдестірілген тіркестерінен және өлеңдерінің реттелген ырғағынан бір нәрсе үйренген сияқты, «Чарльздың барлық жылдарында Роскомон тек бір кемшіліксіз лавр гүлдерімен мақтанады» дейді; «Сын туралы эссесінде» Поуп классикалық дәуірден бастап өзі құрметтейтін ақындарды тізімдегенде, Роскомон оның қосқан екі британ ақынының бірі (екіншісі – Уильям Уолш). Роскомон төмен моральдық кодекске әдебиетте сәйкес келетін деградация келеді деп сенді, және ол ақынның шыншылдығы мен тақырыбына деген жанашырлығы маңызды қасиеттер екенін қатыстыра айтты. Оның өнерін осы деңгейде бағалауының өзі де аздық емес. Сонымен қатар, ол Милтонның «Жоғалған жұмақ» шығармасына таңданысын білдірген алғашқы сыншы болып табылады. Роскомон кішкентай әдеби қоғам құрды, оны тіл мен стиль туралы ережелерді қалыптастыруға құқығы бар академияға айналдыруды үміттенеді, бірақ оның ықпалы шектеулі аяға ғана тарады, бірақ оған Джон Драйден және Джордж Савилл, 1-ші Галифакс графы сияқты көрнекті тұлғалар кірді, алайда оның бастамашысы қайтыс болғаннан кейін жоба сәтсіз аяқталды.
In 1649 he had succeeded to the Earldom of Roscommon, which had been created in 1622 for his great grandfather, James Dillon; and he was now put in possession by an act of the Irish Parliament of all the lands owned by his family before the Civil War. As Captain of the Gentlemen Pensioners he found abundant opportunity to indulge the love of gambling, which appears to have been his only vice. He fought a number of duels, but unlike his uncle Carey, later the 5th Earl, he is not known to have killed any of his opponents. Disputes with Lord Robartes, the Lord Privy Seal, about his Irish estates necessitated his presence in Ireland, where he gave proof of some eloquence in debate, and of some business capacity. On his return to London, he was made Master of the Horse to the Duchess of York. In 1671 Roscommon raised an Irish regiment for French service in the Franco Dutch War (1672–1678). He went with it to France, but the French disbanded it in 1672 and he returned to Ireland. Roscommon's reputation as a didactic writer and critic rests on his blank verse translation of Horace's Ars Poetica (1680) and his Essay on Translated Verse (1684). The essay contained the first definite enunciation of the principles of poetic diction, which were to be fully developed in the reign of Queen Anne. Roscommon, who was fastidious in his notions of dignified writing, was himself a very correct writer, and quite free from the indecencies of his contemporaries. Alexander Pope, who seems to have learnt something from his carefully balanced phrases and the regular cadence of his verse, says that "In all Charles's days, Roscommon only boasts unspotted bays"; in his An Essay on Criticism, when Pope lists poets he admires, beginning from the classical age, Roscommon is one of two British poets he includes (William Walsh is the other). Roscommon believed that a low code of morals was necessarily followed by a corresponding degradation in literature, and he insists that sincerity and sympathy with the subject in hand are essential qualities in the poet. This elevated conception of his art is in itself no small merit. He has, moreover, the distinction of having been the first critic to avow his admiration for Milton's Paradise Lost. Roscommon formed a small literary society that he hoped to develop into an academy with authority to formulate rules on language and style, but its influence only extended to a limited circle, although it included such men of distinction as John Dryden and George Savile, 1st Marquess of Halifax, the scheme fell through after its promoter's death.