Кіріспе
Зорлық-зомбылыққа ұқсас күресті ынталандыратын саяси саясат – зорлық-зомбылыққа қарсы күресті басудың орнына, оны қолдайтын саяси саясат. Оның мақсаты – халық арасында жалпы қауіпсіздік сезімін тудырып, адамдарды күшті үкіметтен қорғаныс іздеуге итермелеу. Бұл стратегия ең алдымен 1968-1982 жылдар аралығындағы Италиядағы "Қорғасын жылдарымен" байланысты, онда солшыл марксистік топтар, оңшыл неофашистік парламенттік емес топтар және мемлекеттік барлау органдары бомбалау, адамдарды ұрлау, өрт қою және кісі өлтіру сияқты әрекеттер жасады. Кейбір тарихшылар мен белсенділер НАТО-ны "Гладио" операциясы сияқты жобалар арқылы мұндай терроризмге жол беруге және санкция беруге айыптайды, бірақ бұл мәлімдемеге барлау агенттіктері мен басқа тарихшылар күмәнмен қарайды. Жазушылардың шиеленісті стратегия қолданғанын айтқан басқа да жағдайларға 1970-1990 жылдардағы Түркиядағы "терең мемлекет" ("Эргенекон"), 2000 жылғы фермаларға жасалған шабуылдарды үйлестірген Зимбабведегі соғыс ардагерлері мен ZANU–PF, 1991-1999 жылдар аралығындағы Алжирдегі DRS қауіпсіздік агенттігі және 1982-1986 жылдардағы Бельгиядағы террористік дағдарыс кезінде Бельгияның мемлекеттік қауіпсіздік қызметі жатады. Социолог Франко Феррарезидің сөзіне сәйкес, "шиеленісті стратегия" термині алғаш рет 1969 жылдың 14 желтоқсанында жарық көрген "The Observer" газетінде Пьяцца-Фонтанадағы бомбалау туралы мақалада қолданылған. Бұл мақаланы жазған Нил Ашерсон кейіннен осы тіркес оған "L'Espresso" газетінің журналистері Антонио Гамбино мен Клаудио Ризе ұсынғанын, олар Пьяцца Фонтанадағы бомба жарылысынан кейін бірнеше күнде онымен әңгімелескенін түсіндірді.
A strategy of tension is a political policy wherein violent struggle is encouraged rather than suppressed. The purpose is to create a general feeling of insecurity in the population and make people seek security in a strong government. The strategy of tension is most closely identified with the Years of Lead in Italy from 1968 to 1982, wherein far left Marxist groups, far right neo fascist extra parliamentary groups and state intelligence agencies performed bombings, kidnappings, arsons, and murders. Some historians and activists have accused NATO of allowing and sanctioning such terrorism, through projects such as Operation Gladio, although this is strongly disputed by the intelligence agencies involved and other historians. Other cases where writers have alleged a strategy of tension include the deep state in Turkey from the 1970s–1990s ("Ergenekon"), the war veterans and ZANU–PF in Zimbabwe which coordinated the farm invasions of 2000, the DRS security agency in Algeria from 1991 to 1999, and the Belgian State Security Service during the Belgian terrorist crisis of 1982–1986. According to the sociologist Franco Ferraresi, the term "strategy of tension" was first used in an article on the Piazza Fontana bombing in The Observer newspaper, published on 14 December 1969. Neal Ascherson, one of those responsible for that article, later clarified that the expression had been suggested to him by the journalists Antonio Gambino and Claudio Risé, both of L'Espresso, who had been in conversation with him in the days immediately following the explosion of the Piazza Fontana bomb.
Италия
1968–1982 жылдар аралығында Италия сол және оң жақтағы көптеген террористік шабуылдарға ұшырады, одан кейін үкіметтің ұйымдастырылған ұстаулары мен жаппай тұтқындаулар жүрді. Осы қылмыстарды тергеу және 1990 жылдары қудалау үшін түрлі парламенттік комитеттер құрылды. 1995 жылы Сол демократтар (бұрынғы орталық-сол партиялар мен PCI-дің бірігуі) Италия Парламентінің бір комитетіне ұсынған баяндамасында, АҚШ "керіліс стратегиясын" қолдағандығын, "PCI-ді және белгілі бір дәрежеде PSI-ді елдегі атқарушы билікке жетіп, билікке келуінен тоқтату үшін" деп мәлімдеді. Парламенттік терроризм комиссиясының кеңесшісі болған тарихшы Алдо Джаннули (Aldo Giannuli) Сол демократтардың баяндамасын тарихи емес, ішкі саяси есептеулерге негіделген деп жазды: "Олар билікке келгеннен бері Сол демократтар қауіпсіздік қызметінің мүрағаттарына қол жеткізуде бізге көмектеспеді", - деді ол. "Бұл – жалған батылдық туралы хабарлама". Джаннули, алайда, оң жақты террористерге қарағанда әлдеқайда көп сол жақты террористер сотталып, жазаланғанын айыптады. Гансер сондай-ақ, "Гладио" операциясы – Италияны Шығыс блогының коммунистері басып алған жағдайда, қарсылық күштерін және партизандарды ұйымдастыруға бағытталған операция, 1970 жылдарға дейін жалғасып, оң жақтағы неофашистік қозғалыстарды қарумен қамтамасыз еткенін мәлімдеді. Гансердің қорытындыларына қарсылық білдірілді; ең бастысы, Гансер АҚШ армиясының 30 31B далалық нұсқаулығына көп сілтеме жасайды, АҚШ Мемлекеттік департаменті бұл құжатты 1976 жылғы кеңестік әрекет деп, АҚШ-ты қаралау мақсатында жасалған жалған деп мәлімдейді, ал Рей С. Клайн сияқты басқалар оның шынайы екендігіне және Лисио Геллидің оны ЦРУ бергенін айтқандығына сенеді. 1992 жылы BBC-нің "Operation GLADIO" атты "Гладио" туралы деректі фильмінде неофашистік террорист Винченцо Винчигуера, артынан қалу армиясының осындай стратегиясы болғанын, мемлекеттің халықтың еркімен мемлекетке жүгінуі және қауіпсіздік сұрауы үшін осы террористік шабуылдар қажет болғанын мәлімдеді.