Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орегондағы тарихи жол
Historic road in Oregon
Барлоу жолы (алғашқыда Маунт-Худ жолы) – қазіргі АҚШ Орегон штатындағы тарихи жол. Ол 1846 жылы Сэм Барлоу мен Филип Фостер Орегонның Уақытша заң шығару жиналысының рұқсатымен салған, және Орегон жолының құрлықтағы соңғы бөлігі болды. Оның салынуы жабық вагонға Каскад тауларынан өтіп, бұрын жеткісіз болған Уилламет аңғарына жетуге мүмкіндік берді. Дегенмен, шамамен 3219 шақырымдық Орегон жолының 161 шақырымы (100 миль) ең қиын болды. Барлоу жолы ашылғанға дейін, шығыстан құрлықпен келе жатқан пионерлер Орегон жолымен Уаскопам миссиясына (қазіргі Даллес) дейін баратын, содан кейін Колумбия өзенімен Ванкувер бекінісіне дейін жүзіп өтетін, бұл қауіпті әрі қымбат сапар еді. Малдарды Маунт-Худ тауының солтүстігіндегі Лоло асуы арқылы айдап өтуге де болады, бірақ бұл жол көліктер үшін тым қиын, ал вагонға жарамсыз еді. Соғыс министрлігінің рұқсатымен сауда бекеті салынды, онда өзеннен өтуге және вагонды бөліп, Колумбияның қалған бөлігімен жүзуге жарамды сал жасауға болады. Барлоу жолы Уаскопам миссиясынан басталып, Тайг аңғарына қарай оңтүстікке қарай бағады (кейбіреулер Тайг аңғарын бастапқы нүкте деп санайды), содан кейін батысқа бұрылып, Ақ өзеннің солтүстігімен және кейін батысқа қарай шамамен ілеседі, Барлоу асуында Маунт-Худ тауының оңтүстік беткейін кесіп өтеді, Кемп-Крик пен Сэнди өзенін бойлап біраз жол жүреді, соңында Орегон қаласына жетеді. Жол 1900-жылдардың басында Маунт-Худ тас жолының салынуымен маңызын жоғалтты. Оның кейбір бөліктері әлі де топырақ жол ретінде сақталған, ал көп бөлігі жаңа көшелер мен тас жолдармен асфальтталған.
The Barlow Road (at inception, Mount Hood Road) is a historic road in what is now the U. S. state of Oregon. It was built in 1846 by Sam Barlow and Philip Foster, with authorization of the Provisional Legislature of Oregon, and served as the last overland segment of the Oregon Trail. Its construction allowed covered wagons to cross the Cascade Range and reach the Willamette Valley, which had previously been nearly impossible. Even so, it was by far the most harrowing 100 mile (161 km) of the nearly 2000 mile (3219 km) Oregon Trail. Before the opening of the Barlow Road, pioneers traveling by land from the east followed the Oregon Trail to Wascopam Mission (now The Dalles) and floated down the Columbia River to Fort Vancouver, then a perilous and expensive journey. It was also possible to drive livestock over Lolo Pass on the north side of Mount Hood, but that trail was too rugged for vehicles and unsuitable for wagons. A trading post (allowed by the Department of War) had been built where river crossings could be made along with the disassembly of wagons to make rafts suitable for floating down the remainder of the Columbia. The Barlow Road begins at Wascopam Mission and heads south to Tygh Valley (some consider Tygh Valley the origin), then turns west and roughly parallels the White River on the north and then west, crosses the south shoulder of Mount Hood at Barlow Pass, follows Camp Creek and the Sandy River for some way, and finally leads to Oregon City. The road was rendered largely irrelevant in the early 1900s by the construction of the Mount Hood Highway. It still exists as a dirt road in some places, while many other parts have been paved over by newer streets and highways.
Жоспарлау және құрылыс
1845 жылдың қыркүйек айының соңында Сэм Барлоу Даллзге келгенде, алпысқа дейін отбасы өзен көлігін күтіп тұрды. Күту мерзімі он күннен асып кетті, ал тасымалдау бағасы тым жоғары болды. Жергілікті сұраныстар таулар арқылы саяхаттау туралы көп мәлімет бермеді, тек судың, ағаштардың және жайылымның мол екені белгілі болды. Барлоу мен Х. М. Найтон Уилламет аңғарына жетудің тиімді әрі арзан жолын табу үшін, жолдың мүмкіндігін анықтауға кірісті. Найтон 20 немесе 25 миль (30–40 км) жүргеннен кейін, бұл жолдың қиын екенін түсініп, қайтып келді. Барлоу жеті вагоннан тұратын керуенмен жолға шықты, егер тау жолы мүмкін болмаса, өзен арқылы тасымалдау үшін қайтуды жоспарлады. 1845 жылдың 1 қазанында Барлоу үш серігімен бірге алдымен барлау жасап, Тигх-Крикке жақын шығыстан Худ тауының етегіне кірді. Олар Худ тауынан шамамен 56 км қашықтықта болды. Олар Уилламет аңғарына көрініс тастағандай болды және жергілікті халықтан Орегон қаласына жететін жол туралы естіді, бірақ бес күннен кейін Тайк-Крикке оралды. Сол жерде Жоел Палмер 23 вагонмен оны күтіп отырды. Палмер Барлоудың артынан жақсы жол іздеп, сол аймақты зерттеуден жаңа ғана оралған еді. Бірлескен топ орманды тазартуға кірісті, көбінесе өртеу арқылы. Олар қазір Барлоу асуы деп аталатын тау жотасының басына жетті, бірақ сонда адасып қалды. Барлоу, Палмер және Харрисон Портер Локк Худ тауының оңтүстік беткейімен, Палмер мұздығының батысынан батысқа қарай жол іздеу үшін шықты. Палмер, серіктерінен жақсы физикалық жағдайда болғандықтан, мұздыққа (вероятно, Зигзаг мұздығына) көтеріліп, айналасындағы жоталар мен өзендер туралы егжей-тегжейлі жазбалар жасады. Олар топқа оралып, вагондарына күзетшілерді орналастырды, бұл жерді Форт Депозит деп атады. Жапайы жерлерге саяхаттауға жарамсыз вагонмен келген бірнеше отбасы Форт Депозитте қалды, ал қалғаны Даллзге қайтып келді. Барлоудың тобы Санди өзенінің бойымен батысқа қарай жаяу жол тартты. Палмер Даллстен Лоло асуы арқылы, Худ тауының солтүстік жағынан өтетін, бұрын пионерлер қолданған жалғыз құрлықтағы жолмен қиылысқандығын байқады. Қазіргі Санди қаласының жанында олар оңтүстік-батысқа бұрылып, Игл-Крикке және қазіргі Клэкамасқа жақын Филип Фостердің фермасына жетті. Бұл заңға губернатор Джордж Абернети қол қойды. Грант бойынша әр вагон үшін 100 цент, ал жылқы, есек, қашыр немесе мүйізді малдың әр басына 10 центтен алынды. Бұл маршрут "Худ тауы жолы" деп аталды, бірақ ол бірден "Барлоу жолы" деп танылды. Жол Филип Фостердің қаржылық қолдауымен және қырық адамнан тұратын бригадамен салынды. Жол бойында бес төлемақы бекеті салынды. Барлоудың 4000 долларға (бүгінгі күнгі ақшамен шамамен) деген есебі кесуге керек ағаштардың мөлшерін дұрыс бағаламады және Санди, Зигзаг, Уайт және Салмон сияқты өзендер арқылы салынуы керек көптеген қиын көпірлерді естен шығарды. Бірінші маусымда Барлоу 152 вагон, 1300 қой, 1559 қашыр, жылқы және ірі қараның өтуін тіркеді. Жолды күтіп-ұстау жұмыстары жүргізілсе де, оның жалпы жағдайы "қиыннан бастап, өткісіз" деп бағаланды.
When Sam Barlow arrived at The Dalles late September 1845, as many as sixty families were waiting for river transport. The expected wait was more than ten days, and the transportation "exorbitantly" priced. Local inquiries turned up little information about traveling over the mountains except that water, timber, and grazing were plentiful. Barlow and H. M. Knighton set out to determine the feasibility of a route, seeking a more expedient and less expensive way to the Willamette Valley. Knighton decided it was impractical after 20 or 25 miles (30–40 km) and returned. Barlow forged on with a train of seven wagons, intending to return for river transport if the mountain passage proved impractical. On October 1, 1845, Barlow and three men scouted ahead of their company and entered Mount Hood's foothills from the east near Tygh Creek, about 35 mile (56 km) from the mouth of the Deschutes River. They came within perhaps 12 mile (19 km) of Mount Hood. They thought they had glimpsed the Willamette Valley, and learned from the Indigenous people in the region of a trail leading to Oregon City, but returned to Tygh Creek about five days after their departure. There Joel Palmer was waiting for him with a 23 wagon party. Palmer had followed Barlow for a better route, and had just returned from exploring the same area. The combined company organized road clearing through the forest, mostly by burning. The clearing party made it to the top of a ridge, now known as Barlow Pass, where they were effectively lost. Barlow, Palmer, and a man named Harrison Porter Locke hiked the south face of Mount Hood west of Palmer Glacier to scout a westward route off the mountain. Palmer, in better physical condition than his companions, climbed high on the glacier (likely Zigzag Glacier), and took detailed notes on the surrounding ridges and rivers. They returned to the group, arranged for guards for their wagons at a place they named Fort Deposit. Several families in wagons ill suited for travel through the wilderness remained at Fort Deposit, while the remainder returned to The Dalles. Barlow's group followed the Sandy River west on foot. Palmer noted an intersection with a trail coming from The Dalles by way of Lolo Pass, around the north side of Mount Hood, which had previously been the only overland trail traversed by pioneers. Near the present day city of Sandy, they turned southwest to reach Eagle Creek and Philip Foster's farm near present day Clackamas. approved by Speaker pro tem Henry A. G. Lee, and signed into law by Governor George Abernethy. equivalent to about $ today) for each wagon and ten cents for each head of horse, mule, ass, or horned cattle. The grant named the route "Mount Hood Road"—but it was immediately known as the "Barlow Road." The road was built with the financial backing of Philip Foster and a crew of forty men. Five toll gates were eventually built along the route. Barlow's estimate of $4000 (equivalent to $ today) had underestimated the number of trees to be cut down and forgotten the numerous challenging bridges that would have to be built over rivers such as the Sandy, Zigzag, White, and Salmon. In its first season of operation, Barlow recorded the passage of 152 wagons, 1300 sheep, 1559 mules, horses, and cattle. Despite ongoing maintenance, the general condition of the road was considered to vary from "rough to barely passable."
Кейінгі қолданылуы және тарихи атаулары
1882 жылға дейін жолдың әртүрлі иелері болды. Кейін меншік құқығы Маунт-Худ және Барлоу жол компаниясына өтті. 1912 жылы Э. Генри Вемме бұл компанияны сатып алып, жолды жақсартты. Вемме 1914 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның адвокаты Джордж У. Джозеф мұрагерлік даудың салдарынан, ол Орегон губернаторы лауазымы үшін 1930 жылғы сайлауға әсер еткендей, жолдың иесі атанды. 1919 жылы Джозеф және оның әйелі жолды Орегон халқына сыйға берді. 1978 жылы АҚШ Конгресі Барлоу жолын қоса, бүкіл Орегон жолын Ұлттық тарихи жол деп жариялады. 2009 жылы Барлоу асуын қамтитын Маунт-Худ ұлттық демалыс аймағы құрылды. Орегон жолы, Барлоу жолының бөлігі – бұл Веммеге жақын жерде орналасқан балама маршруттың шағын бөлігі, ол 1974 жылы Ұлттық тізілімге жеке тіркелді. Сонымен қатар, 1974 жылы Брайтвуд маңындағы Барлоу жолындағы кемпинг – Рок Коррал да NRHP тізіміне жеке тіркелді.
Various owners operated the road until 1882. Ownership then passed to the Mount Hood & Barlow Road Company. E. Henry Wemme purchased that company in 1912, and made improvements to the road. Wemme's attorney, George W. Joseph, became the owner upon Wemme's death in 1914, in a probate dispute so contentious that it shaped the 1930 race for Governor of Oregon. Joseph and his wife donated the road to the people of Oregon in 1919. In 1978, the entire Oregon Trail, including the Barlow Road, was named a National Historic Trail by the U. S. Congress. The Mount Hood National Recreation Area was designated in 2009, including Barlow Pass. The Oregon Trail, Barlow Road Segment is a small segment of an alternate route, near Wemme, that was separately listed on the National Register in 1974. Also Rock Corral on the Barlow Road, a campsite on the Barlow Road near Brightwood, was also separately NRHP listed in 1974.
Бүгін
Каскадтардың батыс жағында, 26-шы АҚШ тас жолы Сандиден Үкіметтік лагерьге дейін шамамен бірдей бағытты ұстанады; Үкіметтік лагерден оңтүстікке қарай, 26-шы АҚШ тас жолы Барлоу өзені бойымен Барлоу жолының батысындағы аңғармен өтеді. Бұл маршрут Орегонның 35-ші тас жолының оңтүстік бөлігінің бірнеше шақырымымен және Маунт-Худ тас жолының көп бөлігімен бірге жүреді. Барлоу жолы Барлоу өзені бойында солтүстік-оңтүстік бағытта топырақты жол ретінде сақталған; ал қалған бөліктері 2 метрге дейін тереңдіктегі түпкірлі ойыстардан тұрады.
On the western side of the Cascades, U. S. Route 26 follows more or less the same route from Sandy to Government Camp; south of Government Camp, US 26 follows a valley just west of the Barlow Road's route along Barlow Creek. The route is concurrent with a few miles of the southern end of Oregon Route 35, and much of the Mount Hood Highway. The Barlow Road is intact as a dirt road in a roughly north–south stretch along Barlow Creek; other portions are pristine ruts up to 6 feet (2 m) deep.