Француз сақшылары: Франция королінің элиталық әскері, Француз революциясында маңызды рөл атқарды. Бастилияны шабуылдауға жетекшілік етті, абсолюттік монархияны құлатты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз гвардиясы – француз корольдік армиясының элиталық жаяу әскер полкі. Олар Ескі тәртіп кезінде Франция королінің әскери үйінің ("Франция королінің әскери үйі") құрамдас бөлігі болды. Париде орналасқан француз гвардиясы Француз революциясында маңызды рөл атқарды, себебі гвардияшылардың көпшілігі революциялық жаққа кетіп, Францияда абсолюттік монархияның құлауын қамтамасыз етті. Француз гвардиясы Бастилияға шабуылды бастады және Ұлттық гвардияның ядросын құрады.
The French Guards were an elite infantry regiment of the French Royal Army. They formed a constituent part of the maison militaire du roi de France ("military household of the king of France") under the Ancien Régime. The French Guards, who were located in Paris, played a major part in the French Revolution as most of the guardsmen defected to the revolutionary cause and ensured the collapse of absolute monarchy in France. French Guards led the Storming of the Bastille and formed the cadre for the National Guard.
Тарих
Полк 1563 жылы Карл IX-тың бұйрығымен құрылған. 1635 жылы ол 30 ротадан тұрып, әр ротада 300 фюзельермен барлығы 9 мың адамнан құралған. Олар түрлі мылтықтар ("фюзельдермен") немесе болат сапты зымыранмен қаруланды, сондай-ақ бейбіт уақытта қалыпты азаматтық өмір сүруге құқықтары болды. Де-факто, бұл олардың қызметке талап болмағанда азаматтық жұмыспен айналысуына мүмкіндік берді. Екатерина де Медичидің ықпалымен олар бастапқыда бірнеше гарнизонға таратылды, бірақ гугеноттардың король Карл IX-ты Мео қаласының жанында құрылыққа алуға жасаған әрекетінен кейін, Гардтар монархты қорғау мақсатымен қайта біріктірілді.
The regiment was created in 1563 by Charles IX. It was composed of 9,000 men in 30 companies in 1635 with 300 fusiliers per company. They were armed with a form of musket ("fusils") or steel handled pikes, and were allowed to conduct a normal civilian life in times of peace. In practice this meant that they could undertake civilian employment when not required on duty. At Catherine de' Medici's insistence, they were at first spread over several garrisons, but after the attempted kidnapping of King Charles IX near Meaux by Huguenots, the Gardes were brought back together specifically to protect the monarch.
Арнайы артықшылықтар, рөл және ұйымдық құрылым
Соғыс кезінде Gardes Françaises өздерінің жауынгерлік позицияларын таңдау құқығына ие болды (әдетте жаяу әскердің бірінші қатарының ортасында). Басқа да артықшылықтарына қамал қоршауы кезінде қабырға бұзылғанда шабуылға бастап шығу, казармаларды таңдауда алға басу және арнайы сот құқықтары кірді. Парад кезінде олар Корольдік армияның барлық басқа полктерінен жоғары тұрды. Версаль сарайының сыртын күзету жауапкершілігін Швейцария гвардиясымен бірге атқарды. Сонымен қатар, француз гвардиясы Париждегі қоғамдық тәртіпті сақтауға, астананың түрлі полиция күштеріне көмек көрсетуге жауапты болды. 1764 жылы Gardes Françaises алты батальонға қайта ұйымдастырылды, оның ішінде бес фюзильерлік рота (әрқайсысы 120 адамнан) және 50 адамнан тұратын бір гранадирлік жарты рота болды. 1789 жылы Француз гвардиясы Корольдік үйінің әскерлерінің (Maison Militaire du Roi) ең ірі бөлігін құрады. Алты гранадирлік және 24 фюзильерлік рота толық полк құраған алты батальонға бөлінді. Француз гвардиясының жалпы саны шамамен 3600 адамды құрады. Полк полковнигі әдетте Франция маршалы шеніне ие болды. Гренадирлік рота капитантары майдандық жаяу әскерде полковниктер дәрежесінде саналды. Әр батальонда бір гранадирлік рота (109 офицер мен сарбаз) және төрт фюзильерлік рота (әрқайсысы 132 офицер мен сарбаздан тұрады) болды.
In times of war the Gardes Françaises had the privilege of choosing their own battle positions (usually in the centre of the first line of infantry). Other privileges included leading the assault when a wall was breached during a siege, the first choice of barracks and special rights of trial. When on parade, they took precedence over all other regiments in the Royal Army. They shared responsibility for guarding the exterior of the Palace of Versailles with the Gardes Suisses. In addition, the French Guards had responsibility for maintaining public order in Paris, in support of the various police forces of the capital. In 1764, the Gardes Françaises was reorganized to have six battalions, with five fusilier companies (each 120 men) and one grenadier half company of 50 men. In 1789, the Gardes Françaises constituted the largest element of the Household troops (Maison Militaire du Roi). Six grenadier and 24 fusilier companies were divided into the six battalions that comprised the full regiment. The total number of Gardes Françaises amounted to about 3,600 men. The regimental colonel usually held the rank of Marshal of France. Captains of the grenadier companies ranked as colonels in the infantry of the line. There was one grenadier company (109 officers and men) and four fusilier companies (each numbering 132 officers and men) to each battalion.
Бейне және жұмысқа алу негізі
Француз гвардиясының кейінгі имиджі, әлеуметтік элиталық сарай бөлімі ретінде, тек сарай шенеуніктерімен басқарылатын, көбінесе дұрыс емес болуы мүмкін. Полктің көптеген офицерлері Парижден тыс жерлерден келген, ал кейбіреулері, мысалы, болашақ маршал Абрахам де Фаберт, тіпті провинциялық аристократтардың мәртебесіне де ие болған жоқ. Сапындағылар Францияның түкпір-түкпірінен алынды, бірақ неке арқылы және бос уақыттағы жұмыс істеу арқылы олар Парижде тез жергілікті байланыстар орнатты, бұл Француз революциясы басталғанда олардың мінез-құлқына әсер етті. Гвардияшылар кем дегенде сегіз жылға қабылданып, ең төменгі бойы 1,73 м (5'8") болатын француз азаматтары болуы керек еді, бұл көрсеткіш қатардағы жаяу әскерлерде 1,68 м (5'6") болған. Фонтеной шайқасында француз гвардиясының офицерлері мен олардың ағылшын әріптестері бірінші болып атуға шақырған оқиға кейде аристократтар арасындағы артық ерлікке мысал ретінде келтіріледі. Дегенмен, 18 ғасырдағы соғыста, жауға ең жақын келгенге дейін атысын тоқтатқан бөлім ең тиімді оқ жаудыра алатын. Осы жолы француз гвардиясы бірінші болып атып, шектеулі нәтижеге қол жеткізіп, 411 қаза және жараланғандарға ұшырады.
The subsequent image of the Gardes Françaises as a socially elite palace unit led solely by courtier officers may be largely incorrect. Most of the regimental officers were from outside Paris, and some, such as the future Maréchal Abraham de Fabert, did not have even the status of provincial aristocrats. The rank and file were recruited from all over France but through marriages and off duty employment, they quickly established local ties in Paris, which were to influence their behaviour at the outbreak of the French Revolution. Guardsmen were enlisted for a minimum of eight years and were required to be French nationals with a minimum height of 1.73 m (5'8"), compared with the 1.68 m (5'6") of line infantry soldiers. The reported incident at the Battle of Fontenoy in which officers of the Gardes Françaises and their English counterparts invited each other to fire first is sometimes cited as an example of excessive chivalry amongst aristocratic opponents. However, in 18th century warfare, the unit that held its fire until it was closest to the enemy would be able to deliver the most effective volley. On this occasion the Gardes Françaises fired first, with limited effect, and sustained heavy casualties, of 411 dead and wounded.
Униформа
1685 жылдан 1789 жылға дейін полк қызыл жағалы, манжетті және белбеулі қара "патша көк" пальто киген. Шымдар қызыл (кейін ақ) болды, ал гетры ақ түсті болды. Гренадерлер жоғары жүн тоқылған бас киімдер киетін, ал фюзильер роталары француз жаяу әскерінің стандартты үшбұрышты шляпасын киетін. Пальто мен белбеулер ақ немесе күміс (офицерлер үшін) өрнекпен тоқылған.
During the years 1685 to 1789 the regiment wore dark "king's blue" coats, with red collars, cuffs and waistcoats. Breeches were red (later white), and leggings were white. Grenadiers had high fur hats, and the fusilier companies wore the standard tricorn of the French infantry. Coats and waistcoats were heavily embroidered in white or silver (for officers) braid.
Француз төңкерісі
Француз революциясы басталған кезде Gardes Françaises көрсеткен ықылас, көтерілістің бастапқы табысына шешуші әсер етті. Сол кездегі Франция королінің әскери үйінің қалған екі бөлімі – Швейцария гвардиясы мен Жан қорғаушысы патшаға адал болды, бірақ олар Gardes Françaises-тен кішірек болды және соңғы полктің париждік байланыстары болмады. 1789 жылдың шілде айының басында Бастилияның құлауына дейін болған апталардағы ала-көкпеңделіктер кезінде полк бастапқыда бұйрықтарды орындады және бірнеше рет наразылық білдірген халыққа қарсы қимыл жасады. Сәуір айында Ревейлон қағаз фабрикасындағы көтеріліс кезінде гвардияшылар қарсыласып тұрған халыққа оқ атты, нәтижесінде жүздеген адам қаза тапты немесе жарақат алды. Алайда, париждіктермен жергілікті байланыстарынан өзге, полк өз полковнигі, герцог дю Шательдің бір жыл бұрын енгізген қатаң пруссиялық тәртібіне наразылық білдірді. Полк офицерлері күнделікті басқаруды кіші офицерлерге жүктеді және қатардағы әскерлермен байланыс шектеулі болды. Бұл факторлар 27 маусымнан бастап дезертирлікке әкелді, содан кейін 12 шілдеде француз гвардиясы Корольдік неміс полкіне оқ атты, ал 14 шілдеде қатардағы әскерлердің көп бөлігі бас тартты. Көрсетілген мәліметтерге сәйкес, офицерлер өз әскерлерін Париж гвардиясының казармасының ауласында қайта жинауға тырысқанда сержанттардың тек біреуі олардың жанында болды. Полктің барлық алты батальонының (әрқайсысы шамамен 600 адамнан тұратын) тек біреуі ғана бұйрықтарды орындады. Көтерілісшілер Бастилияға шабуылда маңызды рөл атқарды, артиллериялық зеңбіректерді тиімді пайдаланды және капитуляциядан кейін гарнизонның қырғынға ұшырауына жол бермеді. Бастилияның құлауынан кейін Gardes Françaises Версальдегі күзет міндеттерін қайта бастауға өтініш білдірді. Алайда, бұл ұсыныс қабылданбады және полк 1789 жылдың 31 тамызында ресми түрде таратылды. 1789 жылдың 15 шілдесінде Gardes Françaises-тің барлық офицерлері, полковнигі бастап, өздерінің лауазымдарынан кетті. 21 шілдеде маркиз де Лафайетке жолданған хатында король Людовик XVI полктің 3600 қатардағы әскеріне және музыкалық тобына жаңадан құрылған Гарде Буржуаға қосылуға рұқсат берді. Gardes Françaises кейіннен Ұлттық гвардияның кәсіби ядросын құрады. Осылайша, олар 1789 жылдың 6 қазанында таңертең Париждегі халықтың Версаль сарайына басып кірген кезде тәртіпті қалпына келтіру үшін маркиз де Лафайеттің басшылығымен әрекет етті және сол күні түстен кейін патша отбасын Парижге сүйеп әкелді. 1792 жылдың қазан айында бұрынғы Gardes Françaises соғысқа жұмылдырылған жаңа ерікті бөлімшелер арасында таратылды. Соңғы рөлінде бұрынғы корольдік гвардияшылар 1792-1802 жылдардағы революциялық армияларға офицерлік және кіші офицерлік құрамды ұсынды. 1814 жылғы Бурбон монархиясының қайта орнатылуынан кейін, бұрынғы Корольдік үйдің құрамына кірген әртүрлі әскери бөлімдерді қайта құруға әрекеттер жасалды. Алайда, революцияның шешуші сәтінде Gardes Françaises-тің таянуын ұмыту мүмкін емес еді, сондықтан бұл полкті қайта құруға тырысу жасалмады.
The sympathy shown by the Gardes Françaises for the French Revolution at its outbreak was crucial to the initial success of the rising. The other two units of the Maison militaire du roi de France at the time, the Swiss Guards and the Bodyguard, remained loyal to the king, but they were smaller units than the Gardes Françaises and lacked the Parisian connections of the latter regiment. During weeks of disturbances prior to early July 1789 leading up to the fall of the Bastille, the regiment initially obeyed orders and on several occasions, it acted against the increasingly unruly crowds. In April, during a riot at the Réveillon wallpaper factory, guardsmen had fired on a hostile crowd, killing and wounding several hundreds. However, in addition to local ties with the Parisians, the regiment was resentful of the harsh Prussian style discipline introduced by its colonel, the Duc du Châtelet, who had taken up his appointment the year before. The officers of the regiment had negligently left day to day control in the hands of the non commissioned officers, and had limited interaction with their men. These factors led to desertions from 27 June onward, followed by an incident on 12 July in which French Guards fired on the Royal Allemand Regiment and the final defection of most of the rank and file on 14 July. Reportedly, only one of the sergeants stood by the officers when they tried to reassemble their men in the courtyard of the Paris barracks of the Guard. Of the six battalions (sub units of about 600 men each) in the whole of the regiment, the equivalent of only one battalion remained obedient to orders. The mutineers played a key role in the attack on the Bastille, where they were credited with both the effective use of artillery cannons and with preventing a massacre of the garrison after surrender. Following the fall of the Bastille, the Gardes Françaises petitioned to resume their guard duties at Versailles. However, this proposal was declined, and the regiment was formally disbanded on 31 August 1789. On 15 July 1789 all the officers of the Gardes Françaises, led by their colonel, had resigned their commissions. In a letter dated 21 July, addressed to the marquis de Lafayette, King Louis XVI authorized 3,600 rank and file members of the regiment, including the regimental band, to enter the newly raised Garde Bourgeoise. The Gardes Françaises subsequently provided the professional core of the Garde Nationale. As such, they acted under the command of the Marquis de Lafayette to restore order when a mob from Paris invaded the Palace of Versailles at dawn on 6 October 1789, and escorted the Royal Family to Paris in the afternoon of the same day. In October 1792, the former Gardes Françaises were distributed among the new volunteer units that were being mobilised for war. In their final role, the erstwhile royal guardsmen provided cadres (officers and senior non commissioned officers) for the revolutionary armies of 1792 to 1802. Following the Bourbon restoration of 1814, attempts were made to recreate most of the various military units that had formerly made up the Royal Household. However, the defection of the Gardes Françaises at a crucial point in the revolution could not be forgotten, and no attempt was made to re establish that regiment.