Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Композитор (1880–1956)
Composer (1880 1956)
Эдгар Лесли Байтон (14 ақпан 1880 – 8 желтоқсан 1956) – Ұлыбританияда туған, кейіннен Австралияда тұратын композитор. Ол бүгінде көбінесе литургиялық әнұраны «Мен жаңа аспанды көрдім» арқылы еске алынады, бұл ағылшын шіркеу музыкасының репертуарындағы танымал туынды. Бірақ соңғы жылдары Бейнтонның ұзақ жылдар бойы назардан тыс қалған басқа да музыкалық шығармалары коммерциялық жазбаларда көбірек қолжетімді болып келеді.
Edgar Leslie Bainton (14 February 18808 December 1956) was a British born, latterly Australian resident composer. He is remembered today mainly for his liturgical anthem And I saw a new heaven, a popular work in the repertoire of Anglican church music, but during recent years Bainton's other musical works, neglected for decades, have been increasingly available in commercial recordings.
Ерте өмір және мансап
Бэйнтон Лондонның Хакни қаласында дүниеге келді. Ол дін қызметкері Джордж Бэйнтон мен оның әйелі Мэри Кэйвтің ұлы еді. Кейін Бэйнтон отбасы Ковентриге көшіп, ол фортепианода ойнау қабілетін ерте көрсетті; тоғыз жасында алғаш рет жеке пианиношы ретінде өнер көрсетті. 1891 жылы Ковентридегі Король Генрих VIII атындағы грамматикалық мектепке музыка бойынша стипендия алды, ал 1896 жылы Уолфорд Дэвиспен теорияны оқу үшін Корольдік музыка колледжіне ашық стипендия ұтып алды. 1899 жылы Сэр Чарльз Вильерс Стэнфордтан композицияны оқуға стипендия алды. Колледжде ол Джордж Дайсон, Уильям Харрис және әсіресе Рутланд Боттонмен дос болып, олардың достығы мен қолдауы Бэйнтонның өмірі бойына жалғасты. Бэйнтон өзінің барлық шығармаларын тізімдеген дәптерді сақтады, алғашқы жазбасы – 1898 жылы жазылған фортепианоға арналған B минорындағы прелюдия мен фуга еді. 1901 жылы Бэйнтон Ньюкасл-апон-Тайн музыка консерваториясында фортепиано профессоры болды. Ол жергілікті музыкалық өмірге белсенді қатысып, шығармалар жазып, орындап, дирижерлік етті. 1905 жылы бұрынғы студенті Этель Иалсқа үйленді, олардың екі қызы болды. Этель өте жақсы пианист және әнші, сондай-ақ Ньюкасл Бах хорының негізін қалаушылардың бірі еді. 1912 жылы консерваторияның директоры болып тағайындалды және оны кеңейту үшін жаңа ғимарат сатып алды. Алфред Уолл онда жұмыс істеді, ал Бэйнтон Уильям Гиллис Уиттакермен де жақын дос болды. Отбасы Хексэмге жақын орналасқан Стоксфилдте тұрды. Бэйнтон жиі ұзақ серуендерге шығып, көбінесе Уилфред Гибсонмен бірге жүретін, ол Бэйнтонды Гордон Ботмлидің әдеби ортасына таныстырды. Бэйнтон Ботмлидің көптеген өлеңдерін музыкаға қосты және оның лирикалық драмаларының біріне опера жазды. Ол жергілікті аймақты Густав Холст, Ральф Воан Уильямс және Арнольд Бакстың бұрын белгісіз туындыларымен таныстырды. Ол ақын Эллиот Доддс және кафедралық органшы Уильям Эллиспен достық қарым-қатынас орнатты. 1930 жылдың сәуірінен 1931 жылдың қаңтарына дейін Австралия мен Канадаға гастрольдік сапармен шығып, шығарма жазудан демалды, ал 1932 жылдың тамызынан желтоқсанына дейін Үндістанға сапар шегіп, Үндістан радиокомпаниясы үшін фортепиано концерті берді. Ақын және музыкант Рабиндранат Тагор оны Калькуттада қонаққа шақырып, үнді музыкасымен таныстырды. 1933 жылы сэр Эдвард Бейрстоу оған Дурхам университетінің құрметті музыка докторы атағын берді.
Bainton was born in Hackney, London, the son of George Bainton, a Congregational minister, and his wife, Mary, née Cave. Bainton later moved with his family to Coventry and he showed early signs of musical ability playing the piano; he was nine years old when he made his first public appearance as solo pianist. He was awarded a music scholarship to King Henry VIII Grammar School in Coventry in 1891, and in 1896 he won an open scholarship to the Royal College of Music to study theory with Walford Davies. In 1899 he received a scholarship to study composition with Sir Charles Villiers Stanford. At college he became friends with George Dyson, William Harris and especially Rutland Boughton, whose friendship and support continued throughout Bainton's career. Bainton kept a notebook listing nearly all his compositions, the first entry being his first known surviving work, Prelude and Fugue in B minor for piano, written in 1898. In 1901 Bainton became piano professor at the Newcastle upon Tyne Conservatory of Music. He became involved in the local musical scene, composing, playing and conducting and in 1905, he married a former student, Ethel Eales, with whom he had two daughters. Ethel was an excellent pianist and singer, and a founder member of the Newcastle Bach Choir He became the Principal of the Conservatory in 1912, and acquired property for its expansion. Alfred Wall was on the staff there, and Bainton also became friendly with William Gillies Whittaker. The family lived at Stocksfield, near Hexham. Bainton would take long country walks, frequently accompanied by Wilfred Gibson, who introduced Bainton into the literary circle surrounding Gordon Bottomley. Bainton set many of Bottomley's poems and wrote an opera to one of his lyric dramas. He introduced his local area to previously unknown works by Gustav Holst, Ralph Vaughan Williams and Arnold Bax, among others. He developed friendships with poet Elliott Dodds and cathedral organist William Ellis. Touring Australia and Canada from April 1930 to January 1931, he took a break from composing, and from August to December 1932 he visited India, giving a piano recital for the Indian Broadcasting Company. The poet and musician Rabindranath Tagore made him a guest in Calcutta and introduced him to Indian music. In 1933, Sir Edward Bairstow awarded him an honorary Doctor of Music at Durham University.
Австралия
1930 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс мемлекеттік музыка консерваториясы оның дағдыларын көргенде әсерге қалды және 1933 жылдың жазында оған директорлық қызмет ұсынды. Сәйкесінше, 1934 жылы Бэйнтон отбасымен бірге Австралияда жаңа өмір бастады. Бэйнтон консерваторияда хор және оркестр сабақтарын өткізді және Сидней опера мектебін құрды. Консерваторияда ол австралиялық композиторларды, соның ішінде Мириам Хайдты оқытты. Австралиялық композитор Винсент Плюш (1950 ж.т.) 1934 жылы Арнольд Шоенберг Сидней консерваториясында гармония және теория пәнінің оқытушысы лауазымына үміткер болғанда, Бэйнтон «модернистік идеялар мен қауіпті тенденциялар» деген негіздермен өтінішті қабылдамағанын жазады. Бэйнтонның анонимді әріптесі Шоенбергтің еврей екенін айтқан екен. Бэйнтонның Сиднейге келгенімен бірге Австралия радио хабарларын тарату комиссиясы үшін тұрақты кәсіби оркестр құру жөніндегі шаралар қолға алынды, ол кейде Жаңа Оңтүстік Уэльс симфониялық оркестрі деп аталатын. Кейіннен ол Сидней симфониялық оркестрі деп өзгертілді. Бэйнтон 1934 жылы осы ансамбльдің алғашқы концертін дирижерлік етті. Ол Эльгардың №2 симфониясы сияқты Австралияда бұрын естілмеген музыканы таныстырды; Бакстың үшінші симфониясы; сондай-ақ Дебюсси, Сибелиус, Делиус және Уолтонның шығармалары. 1944 жылы консерватория опера мектебінің Бэйнтонның «Жеміс ағашы» операсының тұсаукесері баспасөз бен жұртшылық тарапынан жоғары бағаланды. Сұранысқа байланысты қосымша кеш көрсетілімі қойылды, ал осы соңғы іс-шарада фойеде Бэйнтонның бюсті ашылды.
The New South Wales State Conservatorium of Music was impressed by his display of skills in 1930, and offered him the directorship in the summer of 1933. Accordingly, in 1934 Bainton and his family started a new life in Australia. Bainton conducted the choral and orchestral classes at the Conservatorium, and founded the Sydney Opera School. At the Conservatorium he taught Australian composers including Miriam Hyde. Expatriate Australian composer Vincent Plush (b. 1950) writes that when Arnold Schoenberg applied for the position of teacher of harmony and theory at the Sydney Conservatorium in 1934, Bainton turned down the application on the grounds of "modernist ideas and dangerous tendencies." An anonymous colleague of Bainton's allegedly remarked that Schoenberg was Jewish. Coinciding with Bainton's arrival in Sydney were moves to form a permanent professional orchestra for the Australian Broadcasting Commission, which occasionally went under the name of the New South Wales Symphony Orchestra. It was later renamed the Sydney Symphony Orchestra. Bainton conducted that ensemble's inaugural concert in 1934. He introduced music previously unheard in Australia, such as Elgar's Symphony No. 2 in 1934; Bax's Third Symphony; and works by Debussy, Sibelius, Delius, and Walton, among others. In 1944, the premiere production by the Conservatorium Opera School of Bainton's opera The Pearl Tree received acclaim from the press and public alike. An additional night's performance was given due to demand, and on this latter occasion a bust of Bainton was unveiled in the foyer.
Жазбалар
Бейнтонның камералық және оркестрлік музыкасының бір бөлігі соңғы жылдары Chandos және Dutton Epoch пластинкаларын шығарушы компанияларында жазылған. Алдында оның шығармалары жазбаға түсірілмеген немесе радиода таратылмаған.
Some of Bainton's music, both chamber and orchestral, has been recorded in recent years on the Chandos record label and on Dutton Epoch. Previously his work was almost completely neglected in the record or broadcast medium.