Кіріспе

Тарихқа дейінгі биома. Экожүйелік гипотеза бойынша, алып мамонт экожүйесі көптеген аймақтық климаттардың кең аумағында таралып, климаттың өзгеруіне ұшырамаған деп есептеледі. Оның өнімді шөптекті жерлері жануарлардың еңсегендер мен бұталарды басыптап, белсенді түрде буланып тұратын шөптер мен дәрілік шөптердің басымдығын қамтамасыз еткен. Голоценнің басында жауын-шашынның артуы температураның көтерілуімен бірге жүрді, сондықтан климаттық құрғақтығы айтарлықтай өзгерген жоқ. Адамдардың аң аулауының салдарынан мамонт экожүйесіндегі жануарлардың тығыздығы төмендегенімен, орманның шөптекті жерлерге таралуын тоқтатуға жеткіліксіз болды, бұл азықтан айырылуға байланысты жануарлардың одан әрі азаюымен орман, бұталар мен еңсегендердің өсуіне әкелді. Мамонт бірнеше мың жыл бұрын оқшауланған Врангель аралында сақталып қалды, ал сол дәуірден қалған мегафаунаның бір бөлігі бүгінге дейін кездеседі, бұл мегафаунаның жойылуына климаттың өзгеруінен басқа да факторлар себеп болғанын көрсетеді. Широкостан түбегінің оңтүстігіндегі Максунуоха өзенінің аңғарындағы тағы екі орны, 14 900 мен 13 600 жылдар аралығында дауланған, мамонт аулаудың іздерін және Солтүстік Американың солтүстік-батысында табылғандарға ұқсас микро пышақтар жасауды көрсетті, бұл мәдени байланысқа нұсқау береді.

Соңғы қалдықтар

[[File:Озеро Дус Холь вечером. Тес Хемский кожуун. jpg|thumb|350px|Убсунурлық биосфералық қорық, Моңғолия мен Тыва Республикасының шекарасында орналасқан, мамонт даласының соңғы қалдықтарының бірі болып табылады.