Ginetta: Британдық спорттық автомобильдер тарихы

Кіріспе

Британдық автомобиль өндіруші

Ginetta Cars Limited – Батыс Йоркшир, Лидс, Гарфорт қаласында орналасқан жарыс және спорттық автомобильдерді құрастыруға маманданған британдық компания.

20 ғасыр

Ginetta 1958 жылы Суфолк графтығының Вудбридж қаласында төрт ағайынды Уолклеттер (Боб, Айвор, Треверс және Дуглас) құрған. Олардың алғашқы өнімі – Fairlight, бұл шыны талшықтан жасалған корпус, ол Форд шассиіне орнату үшін 49 фунт стерлингке бағаланған. Өндіріске шығарылмаған алғашқы автомобиль, кейіннен Ginetta G1 деп аталған, соғысқа дейінгі Wolseley Hornet 6 моделіне негізделген. Төрт ағайынды Уолклеттің әрқайсысының өз саласындағы білімі болды: Боб – басқарушы директор, Дуглас – механикалық инженер және электр жұмыстарын да атқарды, Айвор – дизайнер, ал Треверс – стилист, ол Айвормен тығыз байланыста жұмыс істеді. Компания 1962 жылы бастапқы орналасқан жерінен Уитэмге (Эссекс) көшіп, 1972 мен 1974 жылдар аралығында Суфолк графтығындағы Судберидегі теміржол көпіріне жақын Баллингдон көшесіндегі үлкен ғимараттарда орналасты, содан кейін Уитэмге қайта оралды. 1988 жылы Уолклет ағайындыларына кеңірек ғимарат қажет болды, сондықтан компанияны Сканторпқа көшірді, онда олар өрістеуге мүмкіндік алды. 1989 жылдың 7 қарашасында Уолклеттер Ginetta-ны Шеффилдте орналасқан және басқарушы директор Мартин Фафф басқаратын халықаралық энтузиастар тобына сатты. Ginetta сатылатын кезде берік қаржылық жағдайда болды, ал Уолклеттер зейнеткерлікке шықты. Фафф басшылығымен компания Ginetta G20 және Ginetta G33 үлгілерін жасады. Осы кезеңде компания қиын жағдайға түсті.

21 ғасыр

2005 жылдың соңында Ginetta компаниясын LNT Automotive сатып алды, оны жарыс жүргізушісі, инженер және бизнесмен Лоренс Томлинсон басқарды. Оның мақсаты негізін қалаушылардың мақсатына сай келіп, инновациялық, мүмкіндіктері жоғары және құны жақсы спорттық автомобильдер шығару болды. 2007 жылдың ортасында Ginetta Лидс қаласына жақын жердегі зауытқа көшіп, жылына 200 автомобиль сатуды жоспарлады. Томлинсоннің өзі Ginetta G50 моделінің негізгі сипаттамасын жасады, ол Ginetta өндірісінің 50 жылдығын белгіледі және табысты GT4 машинасына айналды. 2010 жылдың наурыз айында Ginetta Сомерсетте орналасқан Farbio спорттық автомобиль өндірушісін сатып алып, олардың моделін Ginetta F400 деп қайта атады. 2011 жылдың наурыз айында Ginetta G55 моделін ұсынды, ол Michelin Ginetta GT Supercup жарысына қатысты және GT3 классының ережелеріне сәйкес жасалды. 2011 жылдың қазан айында Ginetta F400 негізінде жасалған, екі есікті, ортада қозғалтқышы бар G60 спорттық автомобилін ұсынды, ол Ford өндірісіндегі 3,7 литрлік V6 қозғалтқышымен жабдықталған. 2017 жылы Ginetta Линкольнширдегі Гейнсборо қаласының жанындағы Blyton Park сынақ трассасын сатып алып, жол және жарыс модельдерін сынау және жетілдіру үшін пайдаланды.

G2

Ginetta-ның алғашқы машинасы G2, хоббишілер үшін жинап құрастыратын машина ретінде жасалды және Форд машиналарын құрастыруға арналған түтікшелі рама шассиі мен алюминийден жасалған корпусынан тұрды. Шамамен 100 данасы өндірілді.

G3 және G4

G3 1959 жылы шыны талшықтан жасалған корпусымен ұсынылды, ал 1961 жылы G4 моделі пайда болды. G4 жаңа Ford 105E қозғалтқышын қолданды және шыны талшықты GT стиліндегі корпусымен қатар, алдыңғы жағында серіппелі аспап, артқы жағында Ford тірі осімен жаңартылды. G2 және G3 жарыс үшін жобаланған болса, G4 күнделікті пайдалануға жарамды автомобиль болды, бірақ автоспортта көптеген жетістіктерге ие болып, өте бәсекеге қабілетті болды. 1963 жылы ашық корпусты нұсқамен қатар купе нұсқасы да ұсынылды, ал артқы осінде BMC осі Ford осін алмастырды. Жолдық сынақтарда автомобиль 1500 см³ қозғалтқышпен ең жоғары жылдамдыққа жетеді. 1966 жылғы III сериядағы нұсқаға іздемелі фаралар қосылды. 1968 жылы өндіріс тоқтатылды, бірақ 1981 жылы III сериядан кеңірек және ұзын IV сериясымен қайта жаңғыртылды. 1969 жылға дейін түрлі Ford қозғалтқыштарымен 500-ден астам дана жасалды.

G4 IV сериясы

G4 1981 жылы G4 IV сериясы ретінде, жаңа шассимен қайтадан ұсынылды. Шамамен 35 данасы 1984 жылға дейін өндірілді.

G10, G11 және G12

1965 жылғы жарыс автокөліктері көрмесінде ұсынылған Ginetta G10, алдыңғы үлгілеріне қарағанда қуатты жарыс машинасы болуы тиіс еді. Оның салмағы шамамен бір тоннаны құрады және Ford Mustang-тен алынған V8 қозғалтқышымен жабдықталды, ол жанкүйерлер тарапынан жақсы қабылданып, ризашылық білдірді. Ginetta командасының жүргізушісі Крис Мик, Брендс-Хатчта өткен дебюттік жарыста прототиппен жеңіске жетіп, ең табысты GT жарыс машинасы саналатын Jaguar E Type-ті басып өтті. Алайда, Ginetta G10-ның гомологацияланған нұсқасын жасауға үлкермеді, нәтижесінде ол жарысқа қатысудан шеттетілді, жалпы саны үш ғана машина өндірілді. G10-ның сәтті қабылдануынан кейін Ginetta G11-ді шығарды, ол G10-ның көшеде жүруге рұқсат етілген нұсқасы болды, бірдей кузовпен, бірақ Ford V8 қозғалтқышы MGB 1800 қозғалтқышымен ауыстырылды. Дегенмен, қозғалтқыштың кешігіп жеткізілуі машина өндірісін шектеді, сондықтан тек бірнеше данасы ғана жасалды. 1966 жылы таныстырылған G12, G4-тің жаңартылған нұсқасы болды, бірақ оның көптеген жаңа мүмкіндіктері бар еді, олар оны алдыңғы үлгілерінен ерекшелендірді. Автомобильдің жаңа құбырлы болаттан жасалған кеңістіктік шассиі болды, ал пилот кабинасы қосымша беріктік үшін оған орнатылды, сонымен қатар алынып-қойылатын кузов жөндеуді жеңілдетті. Алдыңғы серпімділік Triumph-тен алынған тіреулер мен қос тіректерден (жоғарғы элементтердегі роза түйіндерінің арқасында бұрылу бұрышын реттеу мүмкіндігімен) және серпімді серпімдерден тұрды. Ал артқы жағында, әдеттегідей, бір жоғарғы көлденең байланыстар, төменгі кері тіректер (роза түйіндерімен) және радиус қолдары, сонымен қатар серпімді серпімдер орналасқан. Автомобиль қауіпсіздікті арттыру үшін антиролл тақталарымен жабдықталды, ал Triumph-тен алынған Girling дискілі тежегіштері алдыңғы және артқы осьтерде тоқтату күшін арттырды. Күші 1.0 литрлік Cosworth SCA тік төрт цилиндрлі қозғалтқыштан алынды, бірақ кейін Aston Martin V8 сияқты үлкен қозғалтқыштар да орнатылды, бірақ олар аз сәттілікке жетті. G12 өз класында бәсекелестікті басып өтті, Lotus Elan 26R және Coventry Climaxes-ті оқшаулап, 1150 см³ MN сериясында жеңіске жетті. Трассалық жарыстардан басқа, G12 дөңгелекке көтерілу жарыстарында да сәттілікке жетті, содан кейін G16 онымен ауыстырылды. Шамамен 28 данасы салынды.

Launched at the 1965 Racing car show, the Ginetta G10 was meant to be a more powerful racing car than its predecessors. Weighing around and fitted with a V8 engine from the Ford Mustang, it was well received by the enthusiasts. Ginetta works driver Chris Meek secured a win with a prototype at the car's debut at Brands Hatch, beating a Jaguar E Type which was considered to be the most successful GT racing car. However Ginetta failed to make a homologated version of the G10 in order for it to keep competing and as a result, it was forced out of the competition with a total production of only three cars. Following the reception the G10 had generated, Ginetta produced the G11, a street legal version of the G10 with the same body but with the Ford V8 replaced by the MGB 1800 engine. However, slow deliveries of the engine curbed production of the car and therefore only a handful were made. Unveiled in 1966, the G12 was an evolution of the G4 but had many new features that made it stand apart from its predecessors. The car had a new tubular steel space frame chassis, with the cockpit section mounted to it for extra strength, while removable body work allowed for easy repair. The front suspension consisted of Triumph derived uprights and double wishbones (with camber adjustment courtesy of rose joints on the upper items) and coil springs. While, at the rear, the usual arrangement of single upper transverse links with lower reversed wishbones (with rose joints) and radius arms was present, along with coil springs. The car was fitted with anti roll bars for increased safety, and the Triumph sourced Girling disc brakes at the front and rear ensured increased stopping power. Power came from a 1.0 litre Cosworth SCA inline four engine, though larger engines were fitted later such as an Aston Martin V8, but were less successful. The G12 dominated the competition in its class, outclassing Lotus Elan 26Rs and Coventry Climaxes, winning the 1,150 cc MN series. Outside track racing, the G12 also found success at hill climb events, before it was replaced by the G16. Approximately 28 were built.

G15

1967 жылы G15 моделі, арт жағына 875 см³ Sunbeam Imp қозғалтқышы орнатылып, шығарылды. Бұл екі орындық купе шыны талшықтан жасалған корпусы құбырлы шассиге бекітілген және Imp артқы, Triumph алдыңғы аспасын пайдаланған. 1967 жылдан 1974 жылға дейін шамамен 800 данасы өндірілді. Кейіннен 1,7 литрлік Sunbeam Rapier қозғалтқышы автомобильдің стандартты төрт цилиндрлі қозғалтқышы болды. Мұнай дағдарысының салдарынан 1974 жылы өндіріс тоқтағанға дейін барлығы 80 автомобиль шығарылды. Бұл машина кейін ашық G23 және G24 купе нұсқаларына өзгертті, бірақ ешқайсысы өндіріске түспеді.

G19 және G20

G19 – жалғыз орындық Formula 3 жарыс машинасы, одан тек біреуі ғана жасалған.

ГРС Тора

Тревор Уокллетт 1968 жылғы Hillman Hunter көлігіне ие болған, ол тот басып, пайдаланудан шығарылған. Dutton Sierra estate kit машинасының табысынан шабыттанған Ginetta, Hunter шассиіне орнату үшін Range Rover үлгісіндегі шүберектан жасалған универсал кузовты жасады. GRS Tora Mark I деп аталған бұл көлік алғаш рет 1982 жылдың қазанында көрсетілді және келесі жылы сатылымға шығарылды. Екі есікті болғанымен, төрт есікті Hunter көлігінің алдыңғы есіктері қолданылды. Бұл есіктер стандартты екі есікті көліктерге қарағанда қысқа болғандықтан, артқы орындықтарға кіру қиынға түсіп, пропорциялары да сәл үйлесімсіз болды. Одан да маңыздысы, Hunter көлігінің жанармай бакі мен құйғышының орналасуы артқы есіктің жоғары ашылуына себеп болды, бұл көліктің пайдалылығын шектеді. 1983 жылдың қазан айында GRS Tora Pickup үлгісі көрсетілді. 1984 жылдың тамызында GRS Tora Mark II көліктері жеткізілімге түсті. G26 және G31 үлгілерінде ашылатын фаралар қолданылды; G26 және G30 fastback купелер болды, ал G28 және G31 notchback пішінінде жасалған. Дизайнға Ford Cortina Mk3/Mk4 трансмиссиясы және Ginetta-ның өзі жасаған мырышталған болат шассиге орнатылған бөлшектер қолданылды. Алғашқыда тек төрт цилиндрлі қозғалтқыштар орнатылатын болды, бірақ G28 көлігінің капотының биіктігі Ford Cologne V6 қозғалтқышына орын жасады. Кузов шүберектан жасалған, ал есіктер Ford Fiesta көлігінен алынған болаттан жасалған. Fastback үлгісінің артқы терезесі Fiesta-дан, ал спорттық notchback үлгілері Sierra XR4i көлігінің кішкентай терезесінен алынған. 280 G26 көлігі жасалды.

G27

1985 жылғы қарашада ұсынылған G27, G4 моделінен жасалған екі орындық спорттық автомобиль болды. Ол Triumph Vitesse алдыңғы серпімдерін, өзгертілген Jaguar тәуелсіз артқы серпімдерін пайдаланды және Rover V8-ге дейінгі түрлі қозғалтқыштармен жабдықталуы мүмкін еді. 2018–19 жылғы FIA World Endurance Championship маусымында Ginetta, TRSM Racing Manor командасымен бірлесіп, WEC сериясында 2 G60 LT P1 көлігімен қатысты. 2018 жылғы Ле-Манның 24 сағаттық жарысында #5 нөміріндегі автомобиль класында 5-орынды иеленді, ал #6 нөміріндегі автомобиль 10 сағаттан кейін электрлік ақауларға байланысты жарыстан шықты.