Кіріспе
1930 жылдардағы АҚШ жеңіл танктері, заманауи жаяу әскердің жауынгерлік машинасы. M2 жеңіл танкi, ресми түрде «Жеңіл танк, M2» деп аталды, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде шектеулі қолданысқа ие болған соғыстар аралық американдық жеңіл танкi болды. Ең көп тараған үлгісі – M2A4, бір M5 зеңбірегімен және бес .30 калибрлі M1919 Browning пулеметімен жабдықталған. Алғашқыда ол Rock Island Arsenal құрастырған T2 жеңіл танкi прототипінен жасалған, ол Vickers типті жапырақ серіппелі жүйеге ие болған. 1935 жылғы T2E1 сериясында серіппелі жүйе вертикальді волют жүйесімен алмастырылды. Бұл 1936 жылы M2A1 ретінде шағын өзгерістермен өндіріске енгізілді, он данасы жасалды. Соғысқа дейінгі негізгі нұсқасы – M2A2, 239 данасы жасалды, ол соғыстар аралық АҚШ армиясының басты танкi болып саналды. Испания азаматтық соғысы көрсеткендей, тек пулеметпен қаруланған танктер тиімсіз. Осыдан M2A4 зеңбірекпен, 37 мм-лік зеңбірек негізгі қару ретінде пайда болды. Барлығы 375 дана жеткізілді, соңғы он данасы 1942 жылдың сәуір айында жеткізілді. Танк 1942 жылы Тынық мұхитындағы соғыс кезінде АҚШ Теңіз жаяу әскерінің 1-ші танк батальонында ғана соғысқа қатысты. Кейбір дереккөздер M2A4-тің британдық армия танк бөлімдерімен Бірмадағы жапондық императорлық қарулы күштерге қарсы науқанда қолданылғанын мәлімдейді, бірақ тарихшы Майк Грин танктер ешқашан жауынгерлік бөлімдерге берілмегенін айтады. T2E1 1935 жылы M2 ретінде өндіріске түсті, ол кішкентай бір адамдық мұнарада M2 Browning және корпуста .30 калибрлі пулеметтерге ие болды. Тек 10 данасы жеткізілгеннен кейін, жаяу әскер бөлімі M2E2 екі мұнаралы конфигурациясына көшуді шешті, екінші мұнарада .30 калибрлі (7,62 мм) пулемет болды. Бұл ертедегі екі мұнаралы танктерге әскерлер танымал, қалыпты денелі киножұлдыздың атымен «Мэй Уэст» деген лақап ат берді. Екі мұнаралы орналасу тиімсіз болғанымен, 1930 жылдардағы жеңіл танктердің жалпы ерекшелігі болды. Испания азаматтық соғысынан кейін көптеген армиялар, соның ішінде АҚШ армиясы, зеңбірекпен қаруланған танктердің қажеттігін түсінді. Кавалерия өзінің дерлік бірдей M1 ұрыс машинасына үлкен бір мұнараны таңдады. 1938 жылдың желтоқсанында OCM No. 14844 директивасы бойынша бір M2A3 құрастыру желісінен алынып, ауыр броня және қарумен жаңартылды, ол АҚШ жаяу әскерінің стандарттарына сәйкес келуі керек болды. Көлік жаңартылғаннан кейін M2A4 деп қайта аталды. Ол M5 37 мм негізгі зеңбірегімен, 1 дюйм (25 мм) қалыңдықтағы бронямен және жеті цилиндрлі бензиндік қозғалтқышпен жабдықталды. Басқа да жақсартуларға жақсартылған серіппелі жүйе, жақсартылған беріліс және жақсы қозғалтқыш салқындату кірді. M2A4 өндірісі 1940 жылдың мамыр айында American Car and Foundry Company компаниясында басталды және 1941 жылдың наурызына дейін жалғасты. 1942 жылдың сәуірінде қосымша он M2A4 құрастырылды, барлығы 375 M2A4 жеңіл танктері жасалды. Ординарлық басқарма M2A4 танкін уақытша танк ретінде қарастырды, оны одан әрі жетілдіру жұмыстары 1940 жылдың маусым айында басталды. Бірінші M3 Стюарт танктері 1941 жылдың наурыз айында өндіріле бастады. Бастапқы M3 танктері M2A4 танктеріне ұқсас болды, ал екі түр кейде бірге қызмет етті. Оларды оңай тануға артқы бос дөңгелек көмектесті. M2A4 танкінде бос дөңгелек көтерілген, ал M3 танкінде ол жерге сүйреліп, ауыр көлік құралының жүзу қабілетін арттырды. Салмағы 14 тоннаға дейін артты. Танк бастапқыда 37 мм-лік зеңбірек пен алдыңғы корпустағы пулеметтерді сақтап қалды, бірақ мұнарада жақсартулар енгізілді. Ақырында барлық түрлерінен 4500-ден астам дана жасалды.
the modern infantry fighting vehicle
The M2 light tank, officially Light Tank, M2, was an American light tank of the interwar period which saw limited service during World War II. The most common model, the M2A4, was equipped with one M5 gun and five .30 cal M1919 Browning machine guns. It was originally developed from the prototype T2 light tank built by the Rock Island Arsenal, which had a Vickers type leaf spring suspension. The suspension was replaced by the superior vertical volute system in the T2E1 series of 1935. This was put into production with minor modifications as the M2A1 in 1936, with ten produced. The main pre war version was the M2A2, with 239 produced, becoming the main tank of the United States Army during the interwar period. The Spanish Civil War showed that tanks armed only with machine guns were ineffective. This led to the M2A4 with a 37 mm gun as the main armament. A total of 375 were delivered, the last ten as late as April 1942. The tank's only combat service was with the United States Marine Corps' 1st Tank Battalion in 1942 during the Pacific War. While some sources claim that the M2A4 saw action with British Army tank units in the Burma campaign against the Imperial Japanese Armed Forces, historian Mike Green states that the tanks were never issued to combat units. The T2E1 was selected for production in 1935 as the M2, which mounted only the M2 Browning in a small one man turret, and the .30 cal in the hull. After only 10 units were delivered, the Infantry Branch decided to switch to a twin turret configuration in the M2E2, with a .30 caliber (7.62 mm) machine gun in a second turret. These early twin turret tanks were given the nickname "Mae West" by the troops, after the popular busty movie star. The twin turret layout was inefficient, but was a common feature of 1930s light tanks derived from the Vickers. Following the Spanish Civil War, most armies, including the U. S. Army, realized that they needed tanks armed with cannon and not merely with machine guns. The Cavalry had already opted for a single, larger turret on its nearly identical M1 combat car. In December 1938, OCM No. 14844 directed that a single M2A3 be removed from the assembly line and modified with heavier armor and weapons, to meet the standards of the U. S. Infantry. This vehicle, after conversion, was re designated as the M2A4. It was equipped with an M5 37 mm main gun, 1 inch (25 mm) thick armor, and a seven cylinder gasoline engine. Other upgrades included improved suspension, improved transmission, and better engine cooling. Production of the M2A4 began in May 1940 at the American Car and Foundry Company, and continued through March 1941; an additional ten M2A4s were assembled in April 1942, for a total production run of 375 M2A4 light tanks. The Ordnance Department viewed the M2A4 as a stopgap tank; work to improve it further began in June 1940. The first M3 Stuart tanks began to be produced in March 1941; the original riveted M3s closely resembled the M2A4, and the two types occasionally served in the same units; an easy recognition feature was the rear idler wheel. On the M2A4, the idler was raised; on the M3 it trailed on the ground, increasing the flotation of the heavier vehicle. with weight increased to 14 tons. The tank initially kept the same 37 mm gun and the forward firing hull machine guns, but the turret incorporated improvements. Eventually over 4,500 examples of all variants were produced.
Операциялық пайдалану
1941 жылдың желтоқсанына қарай M2A1, M2A2 және M2A3 үлгілері тек оқу мақсатында қолданылды. АҚШ армиясына жеткізілген M2A4 танкілерінің көпшілігі 1940 және 1942 жылдар аралығында да жаттығу үшін ғана пайдаланылды. 1940 жылы АҚШ Теңіз жаяу әскерлері корпусы M3 Стюарт танкілерін өз бронетанктік бөлімшелерін жабдықтау үшін тапсырыс берді, бірақ жаңа танк әлі өндіріске қосылмағандықтан, алдымен 36 M2A4 алды, содан кейін M3 танкілерінің өндірісі басталды. Осы танкілердің көпшілігі Гуадалканал шайқасында 1-ші танк батальонының А ротасы құрамында қолданылды, онда олар мен M3 Стюарттар әдетте жаяу әскер бөлімшелері арасында таратылды. Олардың қолданылуы көбінесе жапондық бекіністерін жоюға немесе жапондық шабуылдарға қарсы шашыранды оқтарды қолдану арқылы Теңіз жаяу әскерлеріне мобильдік оттық қолдау көрсетумен шектелді. Қорғаныс кезінде M2A4 және Стюарт танкілері жұптап орналастырылып, жапондық сарбаздарға қарсы пулеметтен бірін-бірін қамтамасыз етті. Соңында, Теңіз жаяу әскерлері корпусы M2 және M3 танкілерінің 37 мм-лік зеңбіректері жапондық бекіністерін жеңуге жеткіліксіз екенін анықтады, сондықтан оларды 75 мм-лік зеңбіректермен жабдықталған танктермен алмастыруға шешім қабылданды. Гуадалканал операциясы аяқталғаннан кейін А ротасы Австралияға қайтып келді, онда M2A4 танкілері жаңа M4 Sherman танкілерімен алмастырылды, бұл Кап-Глостер шайқасына дайындық үшін жасалды (1943 жылғы желтоқсан). Олар Тынық мұхиты аймағының кейбір бөліктерінде 1943 жылға дейін қызметте болды. Тынық мұхитындағы қызметтен кейін олар оқу мақсатында пайдаланылды. Командир мұнараны нысананың бағытына бұрды. Содан кейін мерген нысананы M5 телескопік көзқарасы арқылы көруге енгізеді. M20 біріктірілген орнатудың 20° бұрылуы болды, бұл қол дөңгелегі арқылы тісті механизмді басқару арқылы немесе механизмдегі үйкелісті жеңіп, мергеннің иық тірегіне қысым жасау арқылы жүзеге асырылуы мүмкін. Зеңбіректің төмендетуі мен көтеруі тісті механизм арқылы немесе тісті механизмдер ажыратылғанда, мергеннің иық тірегінің қозғалысы арқылы бос жүргізілуі мүмкін.
Нысандар (M2A4)
M2A4 ұзындығы 4,27 метр (14 фут), ені 2,44 метр (8 фут), биіктігі 2,44 метр (8 фут) және салмағы белгісіз болды. Онда тік спиральді серіппелі серіппе (vertical volute spring suspension) және жылдамдығы белгісіз, ал қозғалыс ауқымы 322 километр (200 миль) құрады. Оның бір M5 37 мм зеңбірегі (103 оғы бар) және бес .30/06 калибрлі M1919A4 Браунинг пулеметтері (8470 оғы бар) 6-25 мм бронямен жабдықталған.