АҚШ Әскери-теңіз күштерінің жанармай құю кемесі «Вичита»

Кіріспе

АҚШ Әскери-теңіз күштерінің жанармай құю кемесі

USS Wichita (AOR 1) – осы сыныптың жетекші кемесі болды. Wichita қаласының (Канзас штаты) құрметіне аталған екінші кеме. Екінші Wichita (AOR 1) 1966 жылдың 16 маусымында Массачусетс штатының Куинси қаласындағы General Dynamics Quincy Shipbuilding Division компаниясында салынды; 1968 жылдың 16 наурызында суға түсірілді; Хауард Б. Йегердің әйелі демеушілік етті; және 1969 жылдың 7 маусымында қолданысқа берілді.

1969-1974 жылдар

Бостон кеме жасау залында жабдықталғаннан кейін, 17 маусымда «Вичита» батыс жағалауға бағыт алды. Сан-Хуан (Пуэрто-Рико), Гуантанамо шығанағы (Куба) тоқтап, Панама каналын өткен соң, 19 шілдеде Калифорния штатының Лонг-Бич қаласына – өзінің үй портына жетті. Келесі төрт айда ол Лонг-Бичте қалып, құрылыстан кейінгі жұмыстарды аяқтады. Желтоқсан айында стандарттау сынақтарын өткізіп, содан кейін тексеру жаттығуларына қатысты. 1970 жылғы ақпанда кеме Лонг-Бичте екі айлық тексеруден кейін қолжетімді болды. Сәуір айында Лонг-Бичтен қалыпты жұмыстарды бастады, оған типтік оқу және зақымды басқару оқулары кірді, бұл кемені 22 маусымға дейін, Батыс Тынық мұхитына алғашқы рейс жасағанға дейін жұмыспен қамтыды. Тәуелсіздік күні күні 7-ші флот командиріне бағынды. Субиктегі жүгін ауыстырғаннан кейін, Вьетнам жағалауындағы жауынгерлік кемелерді қолдау үшін алғашқы рейс жасады. Батыс Тынық мұхитына алғашқы рейс кезінде «Вичита» «Янки станциясында» жұмыс істеген кемелерді жабдықтау үшін бес рет желілік рейс жасады. Ол әрқайсысын Субик шығанағында тоқтатты және Гонконгқа екі демалысқа барды. Кеме алғашқы рейсін 1971 жылғы 2 ақпанда Лонг-Бичке оралғанда аяқтады. «Вичита» келесі алты айды өзінің үй портынан операциялармен өткізді. Оларға қайта даярлау, кемелерді жабдықтау және АҚШ пен Канаданың басқа порттарына сапарлар кірді. Сондай-ақ, ол жаңа Mark 48 торпедасын сынауға көмекші кеме ретінде қатысты. 7 тамызда ол 7-ші флотпен екінші рейс үшін Лонг-Бичтен кетіп қалды. 24-сі күні Субик шығанағына жетіп, 31-і күні алғашқы желілік рейсін бастады. Вьетнам маңында екі рет болғаннан кейін «Вичита» қазан айының соңында Таиландтың Саттахип қаласына барды. Қараша және желтоқсанның басында тағы екі рейс жасады. 10 желтоқсанда Индо-Пакистан соғысынан кейін Үнді мұхитына бағытталған 74-ші жедел топқа қосылу туралы бұйрық алды. 1972 жылдың қаңтарына дейін Үнді мұхитында болды, содан кейін барлық кемелер Вьетнам жағалауындағы операциялық аймаққа оралды. Алайда «Вичита», Вьетнам маңындағы қысқа тоқталыстан кейін, қажетті жөндеу жұмыстары үшін Субик шығанағына барды. Ақпан айында «Янки станциясына» тағы бір рейс жасап, содан кейін Лонг-Бичке қайтып келді, ол 31 наурызда жетті. «Вичита» АҚШ-та әдеттегідей бір айлық демалысқа және жөндеу жұмыстарына, сондай-ақ Хантерс-Пойнт кеме жасау залында күрделі жөндеу жұмыстарын жүргізуге жететіндей ғана уақыт болды. 17 шілдеде ол тағы да батысқа қарай бағытталды және Қиыр Шығысқа бағыт алды. 4 тамызда кеме Субик шығанағына келді. Келесі алты айда «Вичита» Вьетнамды қоршаған суларға алты рет жабдықтау рейсі жасады. Сондай-ақ, ол Субик шығанағына жиі тоқтап, жабдық тиеп, жөндеу жұмыстарын жүргізді, сондай-ақ Гонконг пен Саттахипке (Таиланд) демалысқа барды. Ол осы рейсін 1973 жылғы 16 наурызда Лонг-Бичке оралғанда аяқтады. Бұл рейс АҚШ-тың Вьетнам соғысына қатысуының аяқталуымен сәйкес келді. Бұл «Вичитаның» жауынгерлік операцияларды қолдауын тоқтатса да, оның Батыс Тынық мұхитына рейс жасау үлгісін тоқтатпады. Ол 7-ші флотпен бірге бейбіт уақыттағы операцияларды кезекпен жүргізіп, АҚШ-тың батыс жағалауында жұмыс істеді. АҚШ-тың батыс жағалауында алты ай болғаннан кейін кеме 7-ші флотпен төртінші рейс жасады, бұл оның бейбіт уақыттағы алғашқы рейсі болды. Ол 7-ші флот кемелеріне және Үнді мұхитында жұмыс істейтін жылдам авиатасымалдаушы күштеріне арналған кемелерге тұрақты қолдау көрсетті. 1974 жылғы 26 наурызда Лонг-Бичке оралды. Рейстен кейін демалыс алып, батыс жағалауында қысқа уақыт жұмыс істегеннен кейін, 28 маусымда Лонг-Бич кеме жасау залына кіріп, алғашқы күрделі жөндеу жұмыстарын бастады. Ол кеме жасауда келесі жылдың қаңтарына дейін болды.

After fitting out in the Boston Naval Shipyard, Wichita on 17 June sailed for the west coast. Following stops at San Juan, Puerto Rico, and Guantánamo Bay, Cuba, and after transiting the Panama Canal, she arrived at Long Beach, California, her home port, on 19 July. For the next four months, she remained at Long Beach undergoing post construction availability. In December, she got underway to conduct standardization trials, followed by shakedown training. In February 1970, the ship began a two month post shakedown availability at Long Beach. In April, she began normal operations out of Long Beach, which included type training and damage control training which kept the ship busy until 22 June, when she began her first deployment to the western Pacific. She changed operational control to Commander, 7th Fleet on Independence Day and arrived in Subic Bay on 11 July. After adjusting her load at Subic, she got underway for her first line period in support of the combat ships operating off the coast of Vietnam. During her first deployment to the western Pacific, Wichita made five separate line swings to replenish the ships operating on Yankee Station. She terminated each at Subic Bay and varied her routine with two liberty calls at Hong Kong. The ship concluded her first deployment when she arrived back in Long Beach on 2 February 1971. Wichita spent the next six months engaged in operations out of her home port. These included refresher training, underway replenishments, and port visits to other American and Canadian ports. She also participated as a support ship in the tests conducted on the new Mark 48 torpedo. On 7 August, she departed Long Beach for her second tour of duty with the 7th Fleet. She arrived in Subic Bay on the 24th and embarked upon her first line swing on the 31st. After two periods on station off Vietnam, Wichita visited Sattahip, Thailand, late in October. Two more line periods followed in November and early December. On 10 December, however, she received orders to join Task Force 74, a contingency force bound for the Indian Ocean in the wake of the Indo Pakistani War. She remained in the Indian Ocean until early January 1972 at which time all ships returned to the operating area off the coast of Vietnam. Wichita, however, after a very brief tour on station off Vietnam went to Subic Bay for a much needed upkeep. She made one more line swing to Yankee Station in February and then headed back to Long Beach, where she arrived on 31 March. Wichita remained in the United States only long enough to allow for the usual month of post deployment leave and upkeep and to conduct some major repairs at Hunters Point Naval Shipyard. On 17 July, she again pointed her bow westward and set a course for the Far East. On 4 August, the ship arrived in Subic Bay. During the next six months, Wichita made six replenishment voyages to the waters surrounding Vietnam. She also made frequent stops at Subic Bay to load supplies and conduct repairs as well as liberty calls at Hong Kong and at Sattahip, Thailand. She concluded that deployment when she arrived back in Long Beach on 16 March 1973. The end of that deployment coincided with the end to American involvement in the Vietnam war. While that stopped Wichitas support of combat operations, it did not interrupt her pattern of deployments to the western Pacific. She settled into a more normal routine alternating peacetime operations with the 7th Fleet with routine duties along the west coast of the United States. After six months on the west coast of the United States, the ship embarked upon her fourth tour of duty with the 7th Fleet, her first under peacetime conditions. She provided routine support for the ships of the 7th Fleet and for the ships assigned to a fast carrier task force operating in the Indian Ocean. She returned to Long Beach on 26 March 1974 and, following post deployment standdown and a brief period of west coast operations, entered the Long Beach Naval Shipyard on 28 June to begin her first regular overhaul. She remained in the shipyard until the following January.

1975-1979 жылдар

1975 жылғы 24 қаңтарда оның үй порты Лонг-Бичтен Сан-Францискоға ауыстырылды. Төрт күннен кейін ол күрделі жөндеуден өтіп, алдыңғы жылдың жазынан бері алғаш рет теңізге шықты. Лонг-Бичтегі сынақтардан кейін, Мексиканың Акапулько қаласына (Синко-де-Майо) (1975 жылғы 5 мамыр), содан кейін Сан-Диегодан қайта даярлаудан өткеннен кейін Уичита 4 сәуірде жаңа үй портына келді. Бір ай дайындықтан соң, кеме 6 мамырда Сан-Францискодан шығып, жеті айлық Батыс Тынық мұхитындағы миссияға бет бұрды. Ол 24 мамырда Субик шығанағына жетіп, 7-ші флотпен қызмет етуді бастады. Бұл миссия барысында кеме толыққанды жабдықталудан өтті және Субик шығанағымен қатар Гонконг, Сасебо және Йокосука сияқты порттарға сапарлады. Оның миссиясы 26 қарашаға дейін жалғасты, содан кейін ол үйіне оралу үшін Субик шығанағынан кетті. Желтоқсанның басында ол Перл-Харборда тоқтады және 15-і күні Сан-Францискоға қайта кірді. Уичита 1976 жылдың барлық кезеңінде Сан-Францискодан қалыпты операциялармен айналысты. Ол типтік оқу-жаттығуларға және бірнеше жедел дайындық жаттығуларына қатысты. Жыл соңында ол Батыс Тынық мұхитына алтыншы рет миссияға дайындалып жатты. Бұл миссия 1977 жылғы 12 сәуірде қайта даярлаудан кейін басталды. Біразға созылған сапардан кейін ол 4 мамырда Субик шығанағына жетті. Бұл миссия кезінде кеме бастапқыда Субик шығанағынан жұмыс істеді, бірақ 26 шілдеден кейін ол Шығыс Қытай теңізі мен Жапон теңізіндегі қызметін шектеді, Жапонияның Сасебо және Йокосука порттарынан жұмыс істеді. 7-ші флотқа қолдау көрсету жұмыстары 6 қарашаға дейін жалғасты, содан кейін ол АҚШ-қа оралу үшін Йокосукадан кетті. Ол 21 қарашада Калифорния штатының Аламеда қаласына жетті. Миссиядан кейінгі демалыстан кейін Уичита Батыс жағалауындағы қалыпты операцияларын жалғастырды. Оған әдеттегі типтік оқу-жаттығулар, жедел дайындық жаттығулары және Американдық және Канадалық порттарға сапарлар кірді. Сондай-ақ ол теңіз резервіндегі әскери қызметшілерді оқытуға көмектесті. RIMPAC 78-нің бастапқы кезеңдеріне қатысқан кезде кеме 1978 жылғы 5 және 6 сәуірде Перл-Харборға жабдықтарды жеткізу және экипажға қысқа мерзімге демалыс беру үшін барды. Ол сол айда RIMPAC міндеттерін аяқтағаннан кейін Перл-Харборға қайта оралды. Осы сияқты іс-шаралармен ол 2 қарашаға дейін айналысты, содан кейін Калифорния штатының Хантерс-Пойнт қаласындағы Triple A кеме құрылыс шебіріне кірді және тоғыз айлық жөндеу жұмыстарын бастады. 1979 жылдың жазында ол бұл күрделі жөндеуді аяқтады. Күрделі жөндеуді аяқтағаннан кейін кеме Хантерс-Пойнт кеме құрылыс шебірінен Аламеда үй портына оралды. 1979 жылғы мамырдан 1980 жылғы наурызға дейін USS Wichita кемесі кемежай кезеңінен кейін қайта даярлау курсын және теңіздегі сынақтарды аяқтады. Кеме "Е" шайқасы сыйлығын жеңіп алды.

On 24 January 1975, her home port was changed from Long Beach to San Francisco. Four days later, she completed overhaul and got underway for the first time since early in the previous summer. Following trials out of Long Beach, a voyage to Acapulco, Mexico (Cinco de Mayo) (5 May 1975), and refresher training out of San Diego, Wichita finally arrived in her new home port on 4 April. After a month of preparations, the ship departed San Francisco on 6 May, bound for a seven month deployment to the western Pacific. She arrived in Subic Bay on 24 May and began a tour of duty with the 7th Fleet characterized by a full schedule of underway replenishments and port visits to such places as Hong Kong, Sasebo, and Yokosuka in addition to Subic Bay. Her assignment lasted until 26 November at which time she departed Subic Bay to return home. She made a stop at Pearl Harbor early in December and reentered San Francisco on the 15th. Wichita spent the entire year of 1976 engaged in normal operations out of San Francisco. She participated in type training and in several operational readiness exercises. By the end of the year, she was preparing for her sixth deployment to the western Pacific. That deployment began on 12 April 1977 after a period of refresher training. After a somewhat extended voyage, she arrived in Subic Bay on 4 May. During this deployment, the ship initially operated from Subic Bay; but, after 26 July, she limited her activities to the East China Sea and the Sea of Japan, operating from the Japanese ports of Sasebo and Yokosuka. Those duties in support of the 7th Fleet continued until 6 November when she departed Yokosuka to return to the United States. She concluded the deployment at Alameda, California, on 21 November. Following post deployment standdown, Wichita resumed normal west coast operations. These included the usual type training and operational readiness exercises as well as port visits to American and Canadian ports. She also helped to train naval reservists. While participating in the initial phases of RIMPAC 78, the ship visited Pearl Harbor on 5 and 6 April 1978 to take on stores and to give her crew a brief liberty. She returned to Pearl Harbor later in the month at the conclusion of her RIMPAC duties. Such activities as these occupied her time until 2 November when she entered the Triple A Shipyard at Hunters Point, California, to begin a nine month overhaul. As of the summer of 1979, she was completing that overhaul. Completing the complex overhaul, the ship returned to its homeport of Alamedae from Hunters Point Shipyard. During the period of May 1979 to March 1980, the USS Wichita completed refresher training and sea trials after the yard period. The ship won a Battle "E" award.

Пайдаланудан шығару

Вичита 1993 жылғы 12 наурызда қызметтен босатылды және 1995 жылғы 15 ақпанда Әскери-теңіз кемелерінің тізілімінен алынып тасталды. 1998 жылғы 18 желтоқсанда ол Америка Құрама Штаттарының Теңіз әкімшілігіне берілді және Калифорния штатындағы Суйсун шығанағындағы Ұлттық қорғаныс резервтік флотына қойылды. 2013 жылы ол АҚШ-тың Техас штатындағы Браунсвилл қаласында EMR International Shipbreaking Ltd. компаниясында қайта өңделді.

Марапаттар

Уичита Вьетнам қызметі үшін төрт ұрыс жұлдызына ие болды. Уичита 24 сағат ішінде ең көп кемелерді (23 кеме) жабдықтап, рекорд орнатқаны үшін Қарулы күштер экспедициялық медалімен марапатталды.