Кіріспе

Самуэль Элберт (1740 жылғы 1 қараша – 1788 жылғы 1 қараша) – американдық саудагер, солдат, құл иесі және Саванна, Джорджиядан шыққан саясаткер. Элберт Революциялық соғыста шайқасты, 1778 жылғы 19 сәуірде Джорджия штатының Сент-Симонс аралы маңындағы теңіз шайқасында жеңіске жеткен американдық отаршыл күштерге қолбасшылық етті. Ол келесі жылы Бриер-Крик шайқасында жараланып, тұтқынға алынды, бірақ тұтқын алмасу кезінде бостандыққа шықты. Ол Джорджия ополчениесінің генерал-майоры және Континентальдық армияның полковнигі дәрежесіне дейін көтерілді. Соғыс аяқталғаннан кейін ол бригадир-генерал дәрежесіне өкіметтік түрде көтерілді. Сэмюэл Элберт Джорджия штатының Цинциннати қоғамының алғашқы мүшесі болды. 1784 жылы ол АҚШ Конгресіне сайланды, бірақ қызмет етуден бас тартты, өйткені өзін бұл жұмысқа физикалық жағдай тұрғысынан лайық деп санамады. Кейін ол Грузияның губернаторы болып қызмет етті. Элберт масондық ұйымның мүшесі болған. Оның есімі 1779 жылы Саваннадағы Соломон ложасының No. 1 тізімінде Джеймс Джексон, губернатор Джон А. Треутлен және Арчибальд Буллокпен бірге тіркелген. Элберт сонымен қатар 1785 жылы Грузияның алғашқы ағылшын провинциялық Ұлы ложасының соңғы провинциялық Ұлы шебері болды.

Өмір

1740 жылы 1 қарашада Саваннада, британдық Джорджияда дүниеге келген Сэмюэл Элберт баптист пасторы Уильям Элберт пен оның әйелі Сара Гринфилдтің ұлы болды. Элберттің ата-анасы он төрт жасында Оңтүстік Каролинада қайтыс болды. Ол Саваннаға қайтып келді. Элберт Джон Рей атты бай шаруаның жұмысына орналасты, ол коммерция және үкіметте маңызды тұлға болды. Рей Саваннаның жанындағы жеріне Рае Холл деп аталатын әдемі үй салды. Рейдің ықпалымен Элбертке саудагер ретінде үнді елдеріне бару міндеті жүктелді. Ол үндістермен сөкелесуде үлкен жетістікке жетті, көбінесе оларға деген мейірімді қатынасының арқасында. Бір күні Элберт Саваннаға үлкен әділетсіздікті түзету үшін келген үндістер тобын сүйемелдеуге және қорғауға шақырылды – Томас Фидің крик басшысы Мад Туркиені өлтіруі. Оқиға жанжалға ұласты, ал 1774 жылы ақ адамдар мен үндістер арасындағы қарым-қатынас шиеленісті болды. Фи сотталып, түрмеге қамалды. 1785 жылы Элберт Джордж Уолтонға жазған хатында: «Біздің шекарадағы адамдардың осы кедей жабайыларға осылай қатыгездікпен қарауы өкінішті; олардың жерлерін алғаны жеткіліксіз, сонымен қатар оларды тонау, ұрып-соғу және қорлау олардың басына құдайдың азабын әкелуі мүмкін». Ол Рейдің қызы Элизабетке үйленді. 1769 жылы олар Рае Холлда үйленді, бұл одақ, тарихшы Чарльз С. Джонстың сөзіне сәйкес, «Элберттің әлеуметтік жағдайы мен беделін нығайтты». 1772 жылдың маусым айында Элберт Саваннаның бірінші полкінің гранадерлік ротасының капитаны болды және офицерлік лауазымға тағайындалу шарты ретінде үшінші Георгқа адалдық серт берді.

Америка революциялық соғысы

Ол Грузияның Уақытша Конгресінде және оның туындысы – Грузияның қауіпсіздік кеңесінде белсенділік танытты. Қауіпсіздік кеңесі комитетінің ұсынысы бойынша Грузия милициясының роталары өз офицерлерін сайлауға шешім қабылдады. Нәтижесінде корольге адал болған барлық офицерлердің орнына қарсылықты қолдайтын адал жақтастар тағайындалды. 1776 жылдың 4 ақпанында Эльберт подполковник, кейін полковник болып тағайындалды. Зерттеуші К.Э. Перселл айтқандай: «Самуэль Элберт Грузияның тәуелсіздігі үшін күрестің басындағы қозғалысқа ең көп үлес қосты». 1777 жылы Грузия президенті Баттон Гвинет Флориданы басып алып, британдықтардан осы аумақты тартып алуды жоспарлады. Оның жоспары полковник Сэмюэл Элбертті 400 континенталдық әскермен және үш галереяда теңіз арқылы қолдау көрсететін кемелермен, ал полковник Джон Бейкер басқаратын 109 атты әскермен құрлық арқылы жіберуден тұрды. Екі күш Нассау өзенінің сағасына жақын жердегі Соу Пит Блаффта кездесуі тиіс болды, бұл қазір Флорида штатының Джексонвилл қаласының шегінде орналасқан. Бұл экспедиция басталған кезде Гвинет пен Грузияның континенталдық әскерлерінің командирі генерал Лаклан Макинтош арасындағы араздық екі тараптың да жараланған дуэліне әкелді. Баттон Гвинет үш күннен кейін, 1777 жылдың 19 мамырында қан улануынан қайтыс болды. Дегенмен, Флорида Грузияның бір бөлігі болмауының себебі желдің өзгеруі болуы мүмкін. 1777 жылдың 13 мамыры Эльберт пен Бейкердің күштерін біріктіріп, британдықтарды кері шегіндіруге белгіленген күн болды. Көптеген мәселелер Эльберттің теңіз экспедициясының уақтылы түрде мақсатына жетуіне кедергі келтірді. Кемеде болған кезде адамдар ауруға шалдықты, бұл олардың қиындықтарын одан әрі ушықтырды. Сонымен қатар, бұл аймақтағы сулар көктемде салыстырмалы түрде төмен болады, бұл кеме жүргізуді біршама қиындатады. 30 мамырда Элберт өзінің күйеу ағасы, полковник Джозеф Хабершамға жазған хатында: «Егер біз галереяларды Сент-Джон өзеніне жеткізе алсақ, мен өзіммен бірге бар адамдарыммен Шығыс Флориданың бүкіл провинциясын құлатып тастайтын едім» деп жазды. Полковник Бейкердің атты әскері жоспарланғандай Соу Пит Блаффқа келді, бірақ британдықтар олардың ниеттерін білгенін анықтағаннан кейін тез жаңа орынға көшті. Бұл қимыл кезінде полковник Бейкердің әскерлері 400-ге жуық британдық әскермен кездесті. Сана жағынан жеңіліске ұшырап, жаудың қатаң атысына тап болған Бейкердің әскерлерінің көп бөлігі дезертирлік жасады. Полковник Бейкер өзінің қалған күштерімен бірге 17 мамырда Грузияға қайтып оралды. Шамамен үш күннен кейін полковник Элберт әскерлерін Амелия аралының солтүстік жағына түсірді. Оның күштеріне Бейкер жасағынан бірнеше адам қосылды, бірақ барлаудан кейін Элберт британдықтардың әскерлері мен артиллериясы жақсы бекініп алғанын анықтады. Эльберттің кішкентай тобы Амелия тар жолынан өтуге тырысқанда, британдық командир Патрик Тонин оларға әлдеқайда басым күштермен шабуыл жасауды жоспарлады. Толық жеңіске қол жеткізу үшін британдық соғыс кемелері «Ребекка» мен «Хок» Эльберттің флотилиясының қашуына кедергі келтіру үшін шығарылды. Ауыр дауыл тұрып, британдық соғыс кемелері теңізге шығуға мәжбүр болды. Олар қайтып оралар алдында 16 зеңбірекпен жабдықталған көтерілісші бригадамен кездесті. Соңынан болған шайқаста «Ребекка» қатты зақымданып, одан әрі жүре алмады, бұл Элбертке Амелия аралынан қарсылықсыз кетуге мүмкіндік берді. Британдықтарды таң қалдыра алмағандықтан және Бейкер жасағының қолдауы болмағандықтан, Элберт пен оның адамдары Грузияға көп нәрсе жасамай оралды. Біраз уақыттан кейін Элберт генерал Макинтошқа жазған хатында: «Менің ойымша, Грузия өз күштерін нығайтқанша, үлкен шабуыл жасау мүмкін емес, сондықтан біз өз операцияларымызды қорғаныспен шектеуге кеңес береміз. Біздің арамызда Флоридадағы көршілерімен тұрақты хат алмасып тұратын жасырын жауларымыз көп, олар тоқтатылмаса Флоридаға кіру мүмкін емес, олар біздің жақындауымызды уақтылы білмейтін болады». Кейін 1778 жылы губернатор Джон Хаустон мен генерал Роберт Хоу Флоридаға әлдеқайда үлкен әскермен шабуыл жасауға тырысты. Бұл бастамадан бері біртұтас басшылықтың болмауынан сәтсіздікке ұшырады. Екінші шабуылдың сәттіліктерінің бірі - полковник Элберт өз әскерінің 300-ін үш галереяға отырғызып, үш британдық соғыс кемесін, атап айтқанда корольдік шхунасы «Хинчинбрукты», жақында жөнделген соғыс кемесі «Ребекканы» және үшінші кемені, «приз бригі» деп аталғанды, барлығын Фредерика бойындағы жағалауда орналасқан жерде басып алды. Бұл кемелер Грузиялық көтерілісшілерге шамамен екі жыл бойы маза бермеді. Қалыпты жағдайлар Элберттің кішкентай флотилиясына қолайлы болды және британдықтар ұзақ уақыттан кейін туларын түсіріп, кемелерді тастауға мәжбүр болды. Зақым көрмеген Элберт өте қуанды. Элберттің үш галереясы сол кезде Грузия мемлекеттік флоттың маңызды бөлігін құрады. Бұл кемелер «Ли», «Вашингтон» және «Буллох» болды. Төртінші галерея, «Конгресс» деп аталды, мемлекет үшін континенталдық Конгресс рұқсатымен салынған. Галереялардың ұзындығы шамамен 70 фут (21 метр) болды және екі латин туымен, сондай-ақ ескектермен қозғалды және мұрын бөлігінде үлкен зеңбірек орнатылған. Олар ашық теңізге шығуға жарамды болмаса да, олардың маневрлік қабілеті Грузияның жағалау суларында оларды қауіпті етті. Бұл кәсіпкерлік табысы оған тағы бір қару-жарақталған британдық кеме, «Галатеяға» шабуыл жасауды қарастыруға ынталандырды, ол Жеккил аралының солтүстік жағында бекініп тұрды. Көрінеді, ол бұл жоспардан бас тартты, ал «Галатея» өзінің миссиясын аяқтай алмады және бірнеше күннен кейін Сент-Огастин, Флоридаға қайтып кетті. Генерал Хоу Элберт пен оның әскерлерінің британдық кемелерге қарсы жеңісі үшін мақтады және осы оқиғаға байланысты Флоридаға шабуылды жалғастыруға шешім қабылдады. Темдегеннен кейін Самуэль Элберт өз континенталдық әскерлерімен Флоридаға қарай жол тартты. Сатилла өзенін кесіп өткеннен кейін, 24 маусымда британдық колонияларында тіркелген алғашқы күн тоқырауы болды. Әскерлер бұл оқиғаны «қараңғы күн» деп атады және бұл дезертирліктің себебі болуы мүмкін. Элберт, енді генерал Хоумен қосылғаннан кейін, британдықтар тастап кеткен Форт Тонинге жетті. Дәл осы жерде мәселелер туа бастады. Хаустон мен Хоу кімнің континенталдық әскерлеріне басшылық ететініне келісе алмады, ал көтерілісші теңіз командирі коммодор Оливер Боуэн армияға бағынудан бас тартты. Бұған қоса, тоқсыраудың болмауы және әскерлер арасындағы кең таралған аурулар шабуылдаушыларды «Аллигатор көпірі» деген жердегі шайқаста тоқтатуға мәжбүр етті. Генерал Хоу «біздің басты мақсатымыз орындалды» деп жариялады және әскерлерін Грузияға қайтарды. Патриоттар мен роялисттер арасындағы шайқастар жалғасқанмен, 1778 жылғы экспедиция Грузияның британдықтардан Флориданы басып алуға жасаған соңғы әрекеті болды. 1778 жылдың желтоқсанында британдықтар полковник Арчибальд Кэмпбел басқаратын 3500 әскері бар флотты Саваннаны қайта басып алу үшін жіберді. Қаланың басшысы генерал Хоу Элберттің полкімен «Жирадо» плантациясында қону орнын қорғау туралы ұсынысын қабылдаудан бас тартты. Нәтижесінде британдықтар ешқандай кедергісіз қонуға қол жеткізіп, құл Қуамино Доллидің басшылығымен батпақты жер арқылы өтіп, американдық армияға артынан шабуыл жасады. Американдықтар тез арада Мусгров көпірінен шегінуге мәжбүр болды. Әскердің көп бөлігі қауіпсіз түрде көпірден өтіп кеткенімен, британдықтар Элберттің әскері көпірге жеткенге дейін оны басып алды.

Бриер сағасы шайқасы

Саванна британдықтар тарапынан басып алынды, және генерал Хоу кейіннен Саваннаны ғана емес, бүкіл Грузияны тастап кеткені үшін әскери сотқа тартылды. Грузияны қорғау Каролинаға қашпаған әскерлермен жалғасты. Олардың арасында Самуэль Элберт болды, ол қалған әскерлерімен бірге қысқа мерзімге Аугустаны басып алды, содан кейін Бриер-Крик аймағына орналасты, онда полковник Кэмпбелл армиясын Аугустаға қарай жол бойы тұрақты түрде мазалады. Ауа райы суық, жағдай қиын болды. 1779 жылғы 29 қаңтарда Элберт Оңтүстік армиясының қолбасшысы генерал Линкольнге жолдаған хатында: "Бізде азық-түлік жеткілікті, артиллерия жоқ, ұсақ қарудың көп бөлігі нашар сапалы және жетіспейді, көптеген жауынгерлер ештеңесіз келді, бізде оларға беретін нәрсе жоқ. Қазба құралдары мен лагерь құрал-жабдықтарын мұнда табу мүмкін емес." Ақпан айының соңында Элбертке генерал Джон Аш және шамамен 1800 қосымша әскер келді. Аш өз әскерінің көп бөлігін Бриер-Крик маңындағы биік жерге орналастырды. Дәл сол жерде Элберт өміріне қауіп келді. Элберт Грузия ополчениесінің бригадир-генералы болғанымен, сол кезде Континентальдық армияда полковник болып, генерал Ашпен бірге үш дивизияның біріне қолбасшылық етіп тұрды. 1779 жылғы 3 наурызда британдықтар күтпеген шабуыл жасап, Аштің негізгі әскерін жылдам жеңді. Аш орманға қашып, шашыраған әскерін қайта жинауға тырысты. Генерал Элберт басқаратын сол қанат Бриер-Крикке кері шегінді. Бриер-Крик артында және барлық жағынан жаумен қоршалған Элберт және подполковник Джон Макинтош 60 континентальдық және 150 Грузия ополчениешілерімен бірге, ешқандай көмексіз шайқастың бағытын өзгертуге батыл әрекет жасады. Грузия тарихи комиссиясының сөздерімен айтқанда, Элберттің кішкентай полкі "Революциялық соғыстағы ең қиын жағдайларға қарсы ең батыл тұрды". Британдық армия резервтерін шақыруға мәжбүр болды, және қашу немесе жеңіске жету үміті жоғалғаннан кейін Элберт өзінің командасының қалдықтарын тапсырды. 150 қаза тапқан адамның жартысынан астамы Элберттің әскерінен болды. Элберт өзі штыкпен шабуылға ұшырағанда, британдық офицер оны масон екенін танып, өмірін сақтап қалуға бұйрық берді. Егер қалған екі дивизия да Элберттің әскерінің соғысқандай қажырлылығымен күрессе, жағдай басқаша болуы мүмкін еді, әсіресе генерал Эндрю Уильямсон 1200 адаммен және генерал Гриффит Ратерфорд 800 адаммен Бриердегі армияны күшейтуге келе жатқандықтан. Нәтижесінде генерал Линкольннің Оңтүстікті бағындыру және соғысты аяқтау жоспары апатқа ұшырады. Кейіннен генерал Аш Элберт әлі де шайқаста болғанда, шайқас алаңынан қашқаны үшін қорқынышпен айыпталды, бірақ ештеңе дәлелденбегендіктен, тергеу соты Ашты тек өте бейжайлық жасады деп тапты. Элберт бір жылдан астам уақыт бойы британдық лагерьде шартты түрде тұтқын болып қалды. Осы уақыт ішінде оған үлкен құрмет пен мейірім көрсетілді. Британдықтар оның адалдығын жоюға бар күшін салды, оған жоғарылау, құрмет және басқа да сыйлықтар ұсынды, бірақ ол американдық мақсатқа берілді. Элбертке тұтқындық кезінде айтарлықтай еркіндік берілді, бұл сол кездегі тұтқындарға қатысты қатал қарым-қатынасты ескере отырып, ерекше жағдай болды. Алайда, отбасылық дәстүрге сәйкес, бұл еркіндік оны өмірін құртуға бағытталған қастандыққа ұшыратты. Бұл торилердің тобына байланысты болды, өйткені олар Элбертті ұнатпауға барлық себептері болды, себебі ол оларға қарсы белсенді түрде күрескен. Олардың жоспары - оны үндістердің қолымен өлтіру еді. Бір күні орманды кезіп жүргенде Элберт тікелей оған бағытталған мылтықтары бар екі үндіні кездестірді. Ол бұрын үндістермен қарым-қатынас жасағанда оларға үлкен мейірімділік көрсеткен. Ол оларға құпия сигнал берді, және олар оны дос деп таныды. Аугустадағы патриоттық қозғалысы Континентальдық Конгреске Элбертті алмасу үшін бригадир генерал Джеймс Инглис Гамильтонды ұсынуды және оны Континентальдық армияда бригадир генерал шеніне көтеруді сұрады. Бұл өтініш 1780 жылы Чарльстонды британдықтар басып алғаннан кейін қабылданды. Элберт дереу солтүстікке, Джордж Вашингтонның штаб-пәтеріне барды. Генерал Вашингтон Элберттің қызметін қабылдауға қуанды, ал 1781 жылы Йорктаунды қоршауда Элбертке бригаданың басшылығы тапсырылды. Йорктаунда ол жас француз генералы маркиз де Лафайетпен жақын достық қарым-қатынас орнатты. Бұл достық соғыстан кейін де жалғасты, және бұл екі адам көптеген жылдар бойы достық хат алмасып тұрды. Элберт Лафайетке деген құрметі соншалық, ол бір ұлын оның құрметіне атады. 1782 жылы Грузияның Бас Ассамблеясы Элбертті, генерал Лаклан Макинтошті, Эдвард Телфейрді және басқа да Грузияның көрнекті тұлғаларын Криктің және Чероки үндістерімен Грузия жерлеріне қатысты келісімдерді талқылау үшін комиссарлар ретінде тағайындады. Кездесу 1783 жылдың мамыр айында Аугустада өтті. 31 мамырдағы келісім бойынша, Чероки Тұғалу және Окони өзендері арасындағы жерді берді. Хью Маккаллдың "Грузия тарихы" кітабында айтылғандай, конференция аяқталғаннан кейін Грузияға Ұлыбритания мен бұрынғы колониялары арасындағы бейбіт келісімге қол қойылғаны туралы хабар жетті.

Соғыстан кейінгі іс-шаралар

Сэмюэл Элбертке көптеген құрмет көрсетілді. Ол Чатем округінің шерифі сайланды және жаңа мемлекетте жексенбілік мектеп ұйымдастырған алғашқы шіркеу – Христос шіркеуінің Вестримені болып таңдалды. 1784 жылы ол Американ революциясында соғысқан офицерлерден құралған Цинциннати қоғамынан бес делегаттың бірі ретінде таңдалды. Сол жылы ол Грузия Бас Ассамблеясына АҚШ Конгресіне делегат болып сайланды. Бірақ ол соңғы құрметтен бас тартуға мәжбүр болды, себебі ұзақ жылғы соғыстың қиындықтарынан кейін денсаулығының жақсы емес екенін сезінді.

Грузияның губернаторы

Грузияның Бас Ассамблеясы 1785 жылдың 4 қаңтарында Саваннада шақырылғанда, Сэмюэл Элберт Джон Хаустонның орнын басып, штат губернаторы болып сайланды. Элберт бұл құрметке өзі ұмтылмаған және мәселені мұқият қарастыру үшін уақыт сұрады. 1785 жылдың 7 қаңтарында Элберт Палата алдына келіп, құрметті қабылдады және былай деді: «Маған Джорджия штатының Бас Мемлекеттік қызметкері болып тағайындағаныңыз үшін сіздің маған көрсеткен құрметіңізді әрқашан есімде сақтайтын боламын. Менің ел үшін өткен даңқты күресімдегі әрекеттерім елдің құлауын тапқандығы, мен үшін ең үлкен мақтаныш. Сіздің маған көрсеткен сеніміңізге лайық азамат болып қызмет етемін деп уәде беремін. Азаматтардың әділ құқықтары мен мүмкіндіктерін қамтамасыз ететін және штаттың игілігіне пайдалы болатын барлық шараларда Сіздің Құрметті Палатаңыздың қолдауын күтемін». 1785 жылдың қаңтар айында Бас Ассамблея Грузияда діннің тұрақты орнатылуы мен қолдауын қамтамасыз ету үшін, шіркеу және мемлекет істерін араластыратын ерекше заң қабылдады. Сол кездегі губернаторлар дауыс беру құқығына ие болмағандықтан, Элберт және кейінгі губернаторлар, заңның қабылдануын дұрыс көрмеді және оны елемеді, бұл туралы «Джорджия заңдарының жинағында» жазылған. Губернатор ретінде Сэмюэл Элберт білім беру және мәдениет мәселелеріне қызығушылық танытты. Білім беруді қолдайтын танымал жақтас Абрахам Болдуинмен бірге Элберт Джорджия Палатасын «Мемлекеттік білім беру ошақтарын толық құруды» қолдайтын заң жобасын қабылдауға көндірді. 1785 жылдың 27 қаңтарында Палата Франклин колледжіне жарғы берді, кейіннен ол Джорджия университетіне айналды, ал Болдуин университеттің бірінші президенті болды. Осылайша, Грузия мемлекеттік қолдаумен университет ашқан алғашқы штат болды. «Саванна Морнинг Ньюс» газеті бұл оқиғаны «бәлкім, осы ұлы адамның өміріндегі ең маңызды және ұзақ мерзімді оқиғасы» деп бағалады. Салық салу мәселесі 1785 жылдың сәуір айының басында Элбертке жетті, онда Уильям Хьюстон, Джорджияның АҚШ Конгресіне өкілі, Нью-Йорк және Джорджия осы салықтарды салуға келіспеген жалғыз штаттар екенін хабарлаған хат жіберді. Сол кездегі ұлттық астана Нью-Йорк қаласында Джорджияға қарсы пікірлер өте күшті болды, тіпті Джорджияны Одақтан шығару туралы дауыс беруге баруға дейін барды. Элберт Конгресспен толық ынтымақтастықты жақтады, бірақ сол кездегі губернаторлардың билігі кейінгі жылдардағы атқарушы билік өкілдеріне қарағанда шектеулі болды, сондықтан Джорджия салықты қабылдамады.

Құрметтер

Грузияның революциялық батырларына деген қызығушылықты оятудың көп бөлігі Саваннадағы Грузия тарихи қоғамының бұрынғы ұзақ жылдық кітапханашысы Уильям Харденнің күш-жігеріне байланысты. Оның қызығушылығы Америка революциясының ұлдарына Сэмюэл Элберттің қабірін табу үшін комиссия құруға түрткі болды. Қабір орны Саванна өзеніне қарап тұрған үнді қазіргісінде табылды. 1971 жылғы 9 мамырда "Атланта Журнал & Конституция" газетіне жазған хатында Саванна кешкі баспасөзінің бұрынғы редакторы Джон Л. Сатлив Элберттің қабірінің табылуы біршама кездейсоқ болғанын мәлімдеді. Көп жыл бұрын Рай плантациясында жұмыс істеген жұмысшылар үндіге тиесілі деп саналған сүйектерді тапты, бірақ скелетпен бірге әскери түймелердің бар екені генерал Роберт Дж. Травистің назарына түсті, ол оларды құтқарып, бұл губернатор Элберттің қалдықтары екенін түсінді. Ол оларды қайта жерлеуге дайындық жасалғанша үстелінің астындағы жәшікте сақтап тұрды. 1924 жылғы 24 наурызда Сэмюэл және Элизабет Рей Элберт Саваннадағы Колониалдық парк зиратында қайта жерленді. Тағы да, Армия, Әскери-теңіз күштері мен Ұлттық гвардия бөлімдерінің қатысуымен оған әскери салтанатты жерлеу рәсімі өткізілді. Эльберт округі мен Эльбертон қаласы оның құрметіне аталған. Саваннада Элберт Уорд және Элберт ескерткіші бар. 1971 жылы Грузияның Эльбертон қаласында Сэмюэл Элберт атындағы жеке мектеп ашылды. Американдық революцияның ұлдары мен қыздары, Масондық қоғам және Грузия тарихи комиссиясы Сэмюэл Элберттің құрметіне көптеген ескерткіштер орнатты.