Кіріспе
Самуэль Элберт (1740 жылғы 1 қараша – 1788 жылғы 1 қараша) – американдық саудагер, солдат, құл иесі және Саванна, Джорджиядан шыққан саясаткер. Элберт Революциялық соғыста шайқасты, 1778 жылғы 19 сәуірде Джорджия штатының Сент-Симонс аралы маңындағы теңіз шайқасында жеңіске жеткен американдық отаршыл күштерге қолбасшылық етті. Ол келесі жылы Бриер-Крик шайқасында жараланып, тұтқынға алынды, бірақ тұтқын алмасу кезінде бостандыққа шықты. Ол Джорджия ополчениесінің генерал-майоры және Континентальдық армияның полковнигі дәрежесіне дейін көтерілді. Соғыс аяқталғаннан кейін ол бригадир-генерал дәрежесіне өкіметтік түрде көтерілді. Сэмюэл Элберт Джорджия штатының Цинциннати қоғамының алғашқы мүшесі болды. 1784 жылы ол АҚШ Конгресіне сайланды, бірақ қызмет етуден бас тартты, өйткені өзін бұл жұмысқа физикалық жағдай тұрғысынан лайық деп санамады. Кейін ол Грузияның губернаторы болып қызмет етті. Элберт масондық ұйымның мүшесі болған. Оның есімі 1779 жылы Саваннадағы Соломон ложасының No. 1 тізімінде Джеймс Джексон, губернатор Джон А. Треутлен және Арчибальд Буллокпен бірге тіркелген. Элберт сонымен қатар 1785 жылы Грузияның алғашқы ағылшын провинциялық Ұлы ложасының соңғы провинциялық Ұлы шебері болды.
Samuel Elbert (1740November 1, 1788) was an American merchant, soldier, slave owner, and politician from Savannah, Georgia. Elbert fought in the Revolutionary War, commanding the victorious American colonial forces in a naval battle near St. Simons Island, Georgia on April 19, 1778. He was wounded and captured at the Battle of Brier Creek the following year, though he regained his freedom in a prisoner exchange. He rose to the rank of major general in the Georgia militia and colonel in the Continental Army. He was brevetted a brigadier general after the end of the war. Samuel Elbert was an original member of the Society of the Cincinnati of the State of Georgia. In 1784, he was elected to the United States Congress, but declined to serve because he did not consider himself physically fit for the task. He did later serve a term as the Governor of Georgia. Elbert was a Freemason. His name appears on the 1779 Masonic membership roles of Solomon's Lodge No. 1 at Savannah along with James Jackson, Governor John A. Treutlen, and Archibald Bulloch. Elbert also served as the last Provincial Grand Master of the first English Provincial Grand Lodge of Georgia in 1785.
Өмір
1740 жылы 1 қарашада Саваннада, британдық Джорджияда дүниеге келген Сэмюэл Элберт баптист пасторы Уильям Элберт пен оның әйелі Сара Гринфилдтің ұлы болды. Элберттің ата-анасы он төрт жасында Оңтүстік Каролинада қайтыс болды. Ол Саваннаға қайтып келді. Элберт Джон Рей атты бай шаруаның жұмысына орналасты, ол коммерция және үкіметте маңызды тұлға болды. Рей Саваннаның жанындағы жеріне Рае Холл деп аталатын әдемі үй салды. Рейдің ықпалымен Элбертке саудагер ретінде үнді елдеріне бару міндеті жүктелді. Ол үндістермен сөкелесуде үлкен жетістікке жетті, көбінесе оларға деген мейірімді қатынасының арқасында. Бір күні Элберт Саваннаға үлкен әділетсіздікті түзету үшін келген үндістер тобын сүйемелдеуге және қорғауға шақырылды – Томас Фидің крик басшысы Мад Туркиені өлтіруі. Оқиға жанжалға ұласты, ал 1774 жылы ақ адамдар мен үндістер арасындағы қарым-қатынас шиеленісті болды. Фи сотталып, түрмеге қамалды. 1785 жылы Элберт Джордж Уолтонға жазған хатында: «Біздің шекарадағы адамдардың осы кедей жабайыларға осылай қатыгездікпен қарауы өкінішті; олардың жерлерін алғаны жеткіліксіз, сонымен қатар оларды тонау, ұрып-соғу және қорлау олардың басына құдайдың азабын әкелуі мүмкін». Ол Рейдің қызы Элизабетке үйленді. 1769 жылы олар Рае Холлда үйленді, бұл одақ, тарихшы Чарльз С. Джонстың сөзіне сәйкес, «Элберттің әлеуметтік жағдайы мен беделін нығайтты». 1772 жылдың маусым айында Элберт Саваннаның бірінші полкінің гранадерлік ротасының капитаны болды және офицерлік лауазымға тағайындалу шарты ретінде үшінші Георгқа адалдық серт берді.
Америка революциялық соғысы
Ол Грузияның Уақытша Конгресінде және оның туындысы – Грузияның қауіпсіздік кеңесінде белсенділік танытты. Қауіпсіздік кеңесі комитетінің ұсынысы бойынша Грузия милициясының роталары өз офицерлерін сайлауға шешім қабылдады. Нәтижесінде корольге адал болған барлық офицерлердің орнына қарсылықты қолдайтын адал жақтастар тағайындалды. 1776 жылдың 4 ақпанында Эльберт подполковник, кейін полковник болып тағайындалды. Зерттеуші К.Э. Перселл айтқандай: «Самуэль Элберт Грузияның тәуелсіздігі үшін күрестің басындағы қозғалысқа ең көп үлес қосты». 1777 жылы Грузия президенті Баттон Гвинет Флориданы басып алып, британдықтардан осы аумақты тартып алуды жоспарлады. Оның жоспары полковник Сэмюэл Элбертті 400 континенталдық әскермен және үш галереяда теңіз арқылы қолдау көрсететін кемелермен, ал полковник Джон Бейкер басқаратын 109 атты әскермен құрлық арқылы жіберуден тұрды. Екі күш Нассау өзенінің сағасына жақын жердегі Соу Пит Блаффта кездесуі тиіс болды, бұл қазір Флорида штатының Джексонвилл қаласының шегінде орналасқан. Бұл экспедиция басталған кезде Гвинет пен Грузияның континенталдық әскерлерінің командирі генерал Лаклан Макинтош арасындағы араздық екі тараптың да жараланған дуэліне әкелді. Баттон Гвинет үш күннен кейін, 1777 жылдың 19 мамырында қан улануынан қайтыс болды. Дегенмен, Флорида Грузияның бір бөлігі болмауының себебі желдің өзгеруі болуы мүмкін. 1777 жылдың 13 мамыры Эльберт пен Бейкердің күштерін біріктіріп, британдықтарды кері шегіндіруге белгіленген күн болды. Көптеген мәселелер Эльберттің теңіз экспедициясының уақтылы түрде мақсатына жетуіне кедергі келтірді. Кемеде болған кезде адамдар ауруға шалдықты, бұл олардың қиындықтарын одан әрі ушықтырды. Сонымен қатар, бұл аймақтағы сулар көктемде салыстырмалы түрде төмен болады, бұл кеме жүргізуді біршама қиындатады. 30 мамырда Элберт өзінің күйеу ағасы, полковник Джозеф Хабершамға жазған хатында: «Егер біз галереяларды Сент-Джон өзеніне жеткізе алсақ, мен өзіммен бірге бар адамдарыммен Шығыс Флориданың бүкіл провинциясын құлатып тастайтын едім» деп жазды. Полковник Бейкердің атты әскері жоспарланғандай Соу Пит Блаффқа келді, бірақ британдықтар олардың ниеттерін білгенін анықтағаннан кейін тез жаңа орынға көшті. Бұл қимыл кезінде полковник Бейкердің әскерлері 400-ге жуық британдық әскермен кездесті. Сана жағынан жеңіліске ұшырап, жаудың қатаң атысына тап болған Бейкердің әскерлерінің көп бөлігі дезертирлік жасады. Полковник Бейкер өзінің қалған күштерімен бірге 17 мамырда Грузияға қайтып оралды. Шамамен үш күннен кейін полковник Элберт әскерлерін Амелия аралының солтүстік жағына түсірді. Оның күштеріне Бейкер жасағынан бірнеше адам қосылды, бірақ барлаудан кейін Элберт британдықтардың әскерлері мен артиллериясы жақсы бекініп алғанын анықтады. Эльберттің кішкентай тобы Амелия тар жолынан өтуге тырысқанда, британдық командир Патрик Тонин оларға әлдеқайда басым күштермен шабуыл жасауды жоспарлады. Толық жеңіске қол жеткізу үшін британдық соғыс кемелері «Ребекка» мен «Хок» Эльберттің флотилиясының қашуына кедергі келтіру үшін шығарылды. Ауыр дауыл тұрып, британдық соғыс кемелері теңізге шығуға мәжбүр болды. Олар қайтып оралар алдында 16 зеңбірекпен жабдықталған көтерілісші бригадамен кездесті. Соңынан болған шайқаста «Ребекка» қатты зақымданып, одан әрі жүре алмады, бұл Элбертке Амелия аралынан қарсылықсыз кетуге мүмкіндік берді. Британдықтарды таң қалдыра алмағандықтан және Бейкер жасағының қолдауы болмағандықтан, Элберт пен оның адамдары Грузияға көп нәрсе жасамай оралды. Біраз уақыттан кейін Элберт генерал Макинтошқа жазған хатында: «Менің ойымша, Грузия өз күштерін нығайтқанша, үлкен шабуыл жасау мүмкін емес, сондықтан біз өз операцияларымызды қорғаныспен шектеуге кеңес береміз. Біздің арамызда Флоридадағы көршілерімен тұрақты хат алмасып тұратын жасырын жауларымыз көп, олар тоқтатылмаса Флоридаға кіру мүмкін емес, олар біздің жақындауымызды уақтылы білмейтін болады». Кейін 1778 жылы губернатор Джон Хаустон мен генерал Роберт Хоу Флоридаға әлдеқайда үлкен әскермен шабуыл жасауға тырысты. Бұл бастамадан бері біртұтас басшылықтың болмауынан сәтсіздікке ұшырады. Екінші шабуылдың сәттіліктерінің бірі - полковник Элберт өз әскерінің 300-ін үш галереяға отырғызып, үш британдық соғыс кемесін, атап айтқанда корольдік шхунасы «Хинчинбрукты», жақында жөнделген соғыс кемесі «Ребекканы» және үшінші кемені, «приз бригі» деп аталғанды, барлығын Фредерика бойындағы жағалауда орналасқан жерде басып алды. Бұл кемелер Грузиялық көтерілісшілерге шамамен екі жыл бойы маза бермеді. Қалыпты жағдайлар Элберттің кішкентай флотилиясына қолайлы болды және британдықтар ұзақ уақыттан кейін туларын түсіріп, кемелерді тастауға мәжбүр болды. Зақым көрмеген Элберт өте қуанды. Элберттің үш галереясы сол кезде Грузия мемлекеттік флоттың маңызды бөлігін құрады. Бұл кемелер «Ли», «Вашингтон» және «Буллох» болды. Төртінші галерея, «Конгресс» деп аталды, мемлекет үшін континенталдық Конгресс рұқсатымен салынған. Галереялардың ұзындығы шамамен 70 фут (21 метр) болды және екі латин туымен, сондай-ақ ескектермен қозғалды және мұрын бөлігінде үлкен зеңбірек орнатылған. Олар ашық теңізге шығуға жарамды болмаса да, олардың маневрлік қабілеті Грузияның жағалау суларында оларды қауіпті етті. Бұл кәсіпкерлік табысы оған тағы бір қару-жарақталған британдық кеме, «Галатеяға» шабуыл жасауды қарастыруға ынталандырды, ол Жеккил аралының солтүстік жағында бекініп тұрды. Көрінеді, ол бұл жоспардан бас тартты, ал «Галатея» өзінің миссиясын аяқтай алмады және бірнеше күннен кейін Сент-Огастин, Флоридаға қайтып кетті. Генерал Хоу Элберт пен оның әскерлерінің британдық кемелерге қарсы жеңісі үшін мақтады және осы оқиғаға байланысты Флоридаға шабуылды жалғастыруға шешім қабылдады. Темдегеннен кейін Самуэль Элберт өз континенталдық әскерлерімен Флоридаға қарай жол тартты. Сатилла өзенін кесіп өткеннен кейін, 24 маусымда британдық колонияларында тіркелген алғашқы күн тоқырауы болды. Әскерлер бұл оқиғаны «қараңғы күн» деп атады және бұл дезертирліктің себебі болуы мүмкін. Элберт, енді генерал Хоумен қосылғаннан кейін, британдықтар тастап кеткен Форт Тонинге жетті. Дәл осы жерде мәселелер туа бастады. Хаустон мен Хоу кімнің континенталдық әскерлеріне басшылық ететініне келісе алмады, ал көтерілісші теңіз командирі коммодор Оливер Боуэн армияға бағынудан бас тартты. Бұған қоса, тоқсыраудың болмауы және әскерлер арасындағы кең таралған аурулар шабуылдаушыларды «Аллигатор көпірі» деген жердегі шайқаста тоқтатуға мәжбүр етті. Генерал Хоу «біздің басты мақсатымыз орындалды» деп жариялады және әскерлерін Грузияға қайтарды. Патриоттар мен роялисттер арасындағы шайқастар жалғасқанмен, 1778 жылғы экспедиция Грузияның британдықтардан Флориданы басып алуға жасаған соңғы әрекеті болды. 1778 жылдың желтоқсанында британдықтар полковник Арчибальд Кэмпбел басқаратын 3500 әскері бар флотты Саваннаны қайта басып алу үшін жіберді. Қаланың басшысы генерал Хоу Элберттің полкімен «Жирадо» плантациясында қону орнын қорғау туралы ұсынысын қабылдаудан бас тартты. Нәтижесінде британдықтар ешқандай кедергісіз қонуға қол жеткізіп, құл Қуамино Доллидің басшылығымен батпақты жер арқылы өтіп, американдық армияға артынан шабуыл жасады. Американдықтар тез арада Мусгров көпірінен шегінуге мәжбүр болды. Әскердің көп бөлігі қауіпсіз түрде көпірден өтіп кеткенімен, британдықтар Элберттің әскері көпірге жеткенге дейін оны басып алды.
I think that little can be done, unless by a formidable invasion, which I judge to be rather too much for Georgia to undertake till her forces are put on a more respectable footing, and therefore recommend confining our operations entirely to the defensive till a more favorable opportunity. We have too many secret enemies amongst us who keep up a regular correspondence with our Florida neighbors, and until they are put to a stop it will be impossible for us to enter Florida without their having timely notice of our approach. A later attempt to invade Florida with a much larger army was initiated by Governor John Houstoun and General Robert Howe in 1778. It was doomed to failure from the start by lack of a unified command. One of the few successes of this second invasion attempt came when Colonel Elbert put 300 of his troops aboard three galleys and caused the surrender of three British warships, his Majesty’s schooner Hinchinbrook, the recently repaired sloop of war Rebecca, and a third vessel referred to as a prize brig, all anchored along Frederica. These ships had been harassing the Georgia rebels for almost two years. Prevailing conditions favored Elbert’s little flotilla and it wasn’t long before the British were forced to strike their colors and abandon ship. Having suffered no casualties, Elbert was ecstatic. Elbert's three galleys comprised a good part of the Georgia State Navy at that time. These vessels were the Lee, the Washington and the Bulloch. A fourth galley, named the Congress, was the other galley authorized by the Continental Congress for the state. The galleys were approximately 70 feet (21 m) in length and were powered by two lateen sails as well as oars and had a very large cannon mounted in the bow. Although not suited for ocean going, their maneuverability made them formidable in the shallow coastal waters of Georgia. The remarkable success of this enterprise encouraged him to consider launching an attack against another heavily armed British vessel, the Galatea, anchored at the north end of Jekyll Island. Apparently he decided against it, and the Galatea, unable to complete its mission, set sail for St. Augustine, Florida a few days later. General Howe commended Elbert and his troops for their victory over the British ships and, partly because of this venture, decided to continue with the invasion of Florida. Meanwhile, Samuel Elbert continued with his Continental troops toward Florida. Just after they crossed the Satilla River, on June 24, the first Solar eclipse recorded in the British colonies occurred. It was called "the dark day" by the troops and may well have been responsible for some of the desertions about then. Elbert, now joined by General Howe, continued on and occupied Fort Tonyn, which had been deserted by the British. It was here that problems began to arise. Houston and Howe were unable to agree on who would lead the continentals in the invasion and the rebel naval commander, Commodore Oliver Bowen, refused to subordinate himself to the Army. This, along with the lack of surprise and widespread illness among the troops, caused the invaders to be halted in a battle at a place called Alligator Bridge. General Howe announced that "our principal objective has been accomplished" and returned his troops to Georgia. Although the skirmishes between the Patriots and the Loyalists continued, the 1778 expedition was the last of Georgia’s attempts to capture Florida from the British. In December of 1778, the British sent a fleet with about 3,500 troops led by Colonel Archibald Campbell to retake Savannah. General Howe, in command of the city, declined to accept an offer from Colonel Elbert to use Elbert’s regiment to defend a landing place known as Girardeau’s plantation As a result, the British were able to land without incident and soon were able to attack the American army from the rear by traversing a swamp under the guidance of a slave named Quamino Dolly. The Americans were soon forced to retreat across the bridge over Musgrove Creek. Although most of the army crossed safely, the British seized the bridge just before Elbert’s command arrived. As a result, Elbert and his men were forced to swim the icy creek to avoid capture. They later joined General Howe about eight miles (13 km) above Savannah.
Бриер сағасы шайқасы
Саванна британдықтар тарапынан басып алынды, және генерал Хоу кейіннен Саваннаны ғана емес, бүкіл Грузияны тастап кеткені үшін әскери сотқа тартылды. Грузияны қорғау Каролинаға қашпаған әскерлермен жалғасты. Олардың арасында Самуэль Элберт болды, ол қалған әскерлерімен бірге қысқа мерзімге Аугустаны басып алды, содан кейін Бриер-Крик аймағына орналасты, онда полковник Кэмпбелл армиясын Аугустаға қарай жол бойы тұрақты түрде мазалады. Ауа райы суық, жағдай қиын болды. 1779 жылғы 29 қаңтарда Элберт Оңтүстік армиясының қолбасшысы генерал Линкольнге жолдаған хатында: "Бізде азық-түлік жеткілікті, артиллерия жоқ, ұсақ қарудың көп бөлігі нашар сапалы және жетіспейді, көптеген жауынгерлер ештеңесіз келді, бізде оларға беретін нәрсе жоқ. Қазба құралдары мен лагерь құрал-жабдықтарын мұнда табу мүмкін емес." Ақпан айының соңында Элбертке генерал Джон Аш және шамамен 1800 қосымша әскер келді. Аш өз әскерінің көп бөлігін Бриер-Крик маңындағы биік жерге орналастырды. Дәл сол жерде Элберт өміріне қауіп келді. Элберт Грузия ополчениесінің бригадир-генералы болғанымен, сол кезде Континентальдық армияда полковник болып, генерал Ашпен бірге үш дивизияның біріне қолбасшылық етіп тұрды. 1779 жылғы 3 наурызда британдықтар күтпеген шабуыл жасап, Аштің негізгі әскерін жылдам жеңді. Аш орманға қашып, шашыраған әскерін қайта жинауға тырысты. Генерал Элберт басқаратын сол қанат Бриер-Крикке кері шегінді. Бриер-Крик артында және барлық жағынан жаумен қоршалған Элберт және подполковник Джон Макинтош 60 континентальдық және 150 Грузия ополчениешілерімен бірге, ешқандай көмексіз шайқастың бағытын өзгертуге батыл әрекет жасады. Грузия тарихи комиссиясының сөздерімен айтқанда, Элберттің кішкентай полкі "Революциялық соғыстағы ең қиын жағдайларға қарсы ең батыл тұрды". Британдық армия резервтерін шақыруға мәжбүр болды, және қашу немесе жеңіске жету үміті жоғалғаннан кейін Элберт өзінің командасының қалдықтарын тапсырды. 150 қаза тапқан адамның жартысынан астамы Элберттің әскерінен болды. Элберт өзі штыкпен шабуылға ұшырағанда, британдық офицер оны масон екенін танып, өмірін сақтап қалуға бұйрық берді. Егер қалған екі дивизия да Элберттің әскерінің соғысқандай қажырлылығымен күрессе, жағдай басқаша болуы мүмкін еді, әсіресе генерал Эндрю Уильямсон 1200 адаммен және генерал Гриффит Ратерфорд 800 адаммен Бриердегі армияны күшейтуге келе жатқандықтан. Нәтижесінде генерал Линкольннің Оңтүстікті бағындыру және соғысты аяқтау жоспары апатқа ұшырады. Кейіннен генерал Аш Элберт әлі де шайқаста болғанда, шайқас алаңынан қашқаны үшін қорқынышпен айыпталды, бірақ ештеңе дәлелденбегендіктен, тергеу соты Ашты тек өте бейжайлық жасады деп тапты. Элберт бір жылдан астам уақыт бойы британдық лагерьде шартты түрде тұтқын болып қалды. Осы уақыт ішінде оған үлкен құрмет пен мейірім көрсетілді. Британдықтар оның адалдығын жоюға бар күшін салды, оған жоғарылау, құрмет және басқа да сыйлықтар ұсынды, бірақ ол американдық мақсатқа берілді. Элбертке тұтқындық кезінде айтарлықтай еркіндік берілді, бұл сол кездегі тұтқындарға қатысты қатал қарым-қатынасты ескере отырып, ерекше жағдай болды. Алайда, отбасылық дәстүрге сәйкес, бұл еркіндік оны өмірін құртуға бағытталған қастандыққа ұшыратты. Бұл торилердің тобына байланысты болды, өйткені олар Элбертті ұнатпауға барлық себептері болды, себебі ол оларға қарсы белсенді түрде күрескен. Олардың жоспары - оны үндістердің қолымен өлтіру еді. Бір күні орманды кезіп жүргенде Элберт тікелей оған бағытталған мылтықтары бар екі үндіні кездестірді. Ол бұрын үндістермен қарым-қатынас жасағанда оларға үлкен мейірімділік көрсеткен. Ол оларға құпия сигнал берді, және олар оны дос деп таныды. Аугустадағы патриоттық қозғалысы Континентальдық Конгреске Элбертті алмасу үшін бригадир генерал Джеймс Инглис Гамильтонды ұсынуды және оны Континентальдық армияда бригадир генерал шеніне көтеруді сұрады. Бұл өтініш 1780 жылы Чарльстонды британдықтар басып алғаннан кейін қабылданды. Элберт дереу солтүстікке, Джордж Вашингтонның штаб-пәтеріне барды. Генерал Вашингтон Элберттің қызметін қабылдауға қуанды, ал 1781 жылы Йорктаунды қоршауда Элбертке бригаданың басшылығы тапсырылды. Йорктаунда ол жас француз генералы маркиз де Лафайетпен жақын достық қарым-қатынас орнатты. Бұл достық соғыстан кейін де жалғасты, және бұл екі адам көптеген жылдар бойы достық хат алмасып тұрды. Элберт Лафайетке деген құрметі соншалық, ол бір ұлын оның құрметіне атады. 1782 жылы Грузияның Бас Ассамблеясы Элбертті, генерал Лаклан Макинтошті, Эдвард Телфейрді және басқа да Грузияның көрнекті тұлғаларын Криктің және Чероки үндістерімен Грузия жерлеріне қатысты келісімдерді талқылау үшін комиссарлар ретінде тағайындады. Кездесу 1783 жылдың мамыр айында Аугустада өтті. 31 мамырдағы келісім бойынша, Чероки Тұғалу және Окони өзендері арасындағы жерді берді. Хью Маккаллдың "Грузия тарихы" кітабында айтылғандай, конференция аяқталғаннан кейін Грузияға Ұлыбритания мен бұрынғы колониялары арасындағы бейбіт келісімге қол қойылғаны туралы хабар жетті.
The articles of provisions we shall have plenty, of artillery we have none, small arms very ordinary in general and scarce, many men have come to camp without any, which we have not to give them. Entrenching tools and camp utensils are not to be had here. In late February, Elbert was joined by General John Ashe and about 1800 additional troops. Ashe deployed most of his troops on high ground near Brier Creek. It was here that Elbert nearly lost his life. Although Elbert was a brigadier general in the Georgia Militia, he was still a colonel in the Continental Army at this time and was in command of one of three divisions under General Ashe. On March 3, 1779, the British launched a surprise attack and quickly routed Ashe’s main army. Ashe disappeared into the woods, ostensibly to rally his scattered troops. The remaining left wing, under General Elbert, was driven back against Brier Creek. With Brier creek behind him and surrounded on all other sides by the enemy, Elbert and Lieutenant Colonel John McIntosh together with 60 Continentals and 150 Georgia militiamen, made a heroic effort to turn the fortune of battle without any help from the other two divisions. In the words of the Georgia Historical Commission, Elbert’s small regiment "made one of the most gallant stands against overwhelming odds of the Revolutionary War." The British Army was forced to bring up its reserves and, with all hope of escape or victory gone, Elbert surrendered the remnants of his command. More than half of the 150 men killed were Elbert's men. Elbert himself was about to be bayoneted when he was recognized as a Mason by a British officer who ordered his life spared. There is ample reason to believe that, if the other two divisions had fought with the tenacity of Elbert’s command, things might have turned out differently, especially since General Andrew Williamson was on his way with 1200 men and General Griffith Rutherford was coming with 800 men to reinforce the army at Brier. As it was, General Lincoln’s plan to win control of the South and bring the war to an end resulted in disaster. General Ashe was later accused of cowardice for leaving the field of battle while Elbert was still engaged, but since nothing could be proved, a court of inquiry found Ashe only guilty of gross neglect. Elbert remained a prisoner on parole in the British camp for more than a year. During this time, he was accorded great respect and kindness. The British made every effort to suborn his allegiance, offering promotion, honors and other rewards, but he remained loyal to the American cause. Elbert was given considerable freedom while being held prisoner, which was unusual given the typically harsh treatment of prisoners at the time. It is a family tradition, however, that this freedom exposed him to a plot upon his life. It was attributed to a gang of Tories who had every reason to dislike Elbert since he had been very active against them. Their plan was to have him killed by Indians. While strolling in the woods one day, Elbert encountered two Indians with guns aimed directly at him. He had always extended great kindness to the Indians whenever he had had dealings with them in the past. He made a secret signal to them, and they recognized him as a friend. The Patriot movement at Augusta petitioned the Continental Congress to offer Brigadier General James Inglis Hamilton in exchange for Elbert, and to arrange for his promotion to the rank of brigadier general in the Continental Army. This request was granted after the capture of Charleston by the British in 1780. Elbert went immediately to George Washington's headquarters in the north. General Washington was elated to accept Elbert's services, and at the Siege of Yorktown in 1781, Elbert was given command of a brigade. While at Yorktown, he made a lasting friendship with a young French general, the Marquis de Lafayette. This friendship continued after war's end, and these two men maintained a friendly correspondence for many years. Such was Elbert's admiration for Lafayette that he named one of his sons after him. In 1782, the General Assembly of Georgia chose Elbert, General Lachlan McIntosh, Edward Telfair and a number of other prominent Georgians to serve as commissioners at a conference with the Creek and Cherokee Indians regarding their title to certain Georgia lands. A meeting took place at Augusta in May 1783. In a May 31 treaty, the Cherokee ceded a tract between the Tugaloo and Oconee Rivers. According to Hugh McCall's The History of Georgia, Before the conference had ended, the news reached Georgia that a peace treaty had been concluded between Great Britain and her former colonies.
Соғыстан кейінгі іс-шаралар
Сэмюэл Элбертке көптеген құрмет көрсетілді. Ол Чатем округінің шерифі сайланды және жаңа мемлекетте жексенбілік мектеп ұйымдастырған алғашқы шіркеу – Христос шіркеуінің Вестримені болып таңдалды. 1784 жылы ол Американ революциясында соғысқан офицерлерден құралған Цинциннати қоғамынан бес делегаттың бірі ретінде таңдалды. Сол жылы ол Грузия Бас Ассамблеясына АҚШ Конгресіне делегат болып сайланды. Бірақ ол соңғы құрметтен бас тартуға мәжбүр болды, себебі ұзақ жылғы соғыстың қиындықтарынан кейін денсаулығының жақсы емес екенін сезінді.
Грузияның губернаторы
Грузияның Бас Ассамблеясы 1785 жылдың 4 қаңтарында Саваннада шақырылғанда, Сэмюэл Элберт Джон Хаустонның орнын басып, штат губернаторы болып сайланды. Элберт бұл құрметке өзі ұмтылмаған және мәселені мұқият қарастыру үшін уақыт сұрады. 1785 жылдың 7 қаңтарында Элберт Палата алдына келіп, құрметті қабылдады және былай деді: «Маған Джорджия штатының Бас Мемлекеттік қызметкері болып тағайындағаныңыз үшін сіздің маған көрсеткен құрметіңізді әрқашан есімде сақтайтын боламын. Менің ел үшін өткен даңқты күресімдегі әрекеттерім елдің құлауын тапқандығы, мен үшін ең үлкен мақтаныш. Сіздің маған көрсеткен сеніміңізге лайық азамат болып қызмет етемін деп уәде беремін. Азаматтардың әділ құқықтары мен мүмкіндіктерін қамтамасыз ететін және штаттың игілігіне пайдалы болатын барлық шараларда Сіздің Құрметті Палатаңыздың қолдауын күтемін». 1785 жылдың қаңтар айында Бас Ассамблея Грузияда діннің тұрақты орнатылуы мен қолдауын қамтамасыз ету үшін, шіркеу және мемлекет істерін араластыратын ерекше заң қабылдады. Сол кездегі губернаторлар дауыс беру құқығына ие болмағандықтан, Элберт және кейінгі губернаторлар, заңның қабылдануын дұрыс көрмеді және оны елемеді, бұл туралы «Джорджия заңдарының жинағында» жазылған. Губернатор ретінде Сэмюэл Элберт білім беру және мәдениет мәселелеріне қызығушылық танытты. Білім беруді қолдайтын танымал жақтас Абрахам Болдуинмен бірге Элберт Джорджия Палатасын «Мемлекеттік білім беру ошақтарын толық құруды» қолдайтын заң жобасын қабылдауға көндірді. 1785 жылдың 27 қаңтарында Палата Франклин колледжіне жарғы берді, кейіннен ол Джорджия университетіне айналды, ал Болдуин университеттің бірінші президенті болды. Осылайша, Грузия мемлекеттік қолдаумен университет ашқан алғашқы штат болды. «Саванна Морнинг Ньюс» газеті бұл оқиғаны «бәлкім, осы ұлы адамның өміріндегі ең маңызды және ұзақ мерзімді оқиғасы» деп бағалады. Салық салу мәселесі 1785 жылдың сәуір айының басында Элбертке жетті, онда Уильям Хьюстон, Джорджияның АҚШ Конгресіне өкілі, Нью-Йорк және Джорджия осы салықтарды салуға келіспеген жалғыз штаттар екенін хабарлаған хат жіберді. Сол кездегі ұлттық астана Нью-Йорк қаласында Джорджияға қарсы пікірлер өте күшті болды, тіпті Джорджияны Одақтан шығару туралы дауыс беруге баруға дейін барды. Элберт Конгресспен толық ынтымақтастықты жақтады, бірақ сол кездегі губернаторлардың билігі кейінгі жылдардағы атқарушы билік өкілдеріне қарағанда шектеулі болды, сондықтан Джорджия салықты қабылдамады.
I shall ever be sensible of the honor you have conferred on me, in appointing me Chief Magistrate of the State of Georgia. It must, in the highest degree, be flattering to me, that my conduct as a soldier through our last glorious struggle, has met the approbation of my Country; and rest assured that it will be my study as a citizen to merit the confidence you have reposed in me. I firmly rely on the concurrence and support of your Honorable House in every measure that will secure the citizens in their just rights and privileges and which may be conducive to the welfare of the State. In January, 1785, an unusual piece of legislature was passed by the General Assembly for the regular establishment and support of religion in Georgia, mixing Church and State matters. Though governors at that time had no power to vote, Elbert and succeeding governors who found the legislation untenable, ignored it, as stated in the Digest of the Laws of Georgia. As governor, Samuel Elbert was intensely interested in educational and cultural matters. Along with another prominent advocate of education, Abraham Baldwin, Elbert persuaded the Georgia House to pass a bill supporting the "full and complete establishment of Public seminaries of learning". On January 27, 1785, the House granted a charter to Franklin College, later to become the University of Georgia, and Baldwin became the university's first president. Georgia thus became the first state to charter a state supported university. The Savannah Morning News stated that this event was " perhaps of more enduring and far reaching importance and good than any other of this great man's notable career." The matter of taxation came before Elbert early in April, 1785, when William Houston, Georgia's delegate to the United States Congress, wrote a letter informing him that New York and Georgia were the only states that had not conceded the right to levy these taxesthat feeling against Georgia in the national capital New York City at the time was very high, even going so far as to threaten to vote Georgia out of the Union. Undoubtedly, Elbert favored full cooperation with Congress, but governors of that did not wield the power that executives of later years were to possess, and Georgia did not accept the tax.
Құрметтер
Грузияның революциялық батырларына деген қызығушылықты оятудың көп бөлігі Саваннадағы Грузия тарихи қоғамының бұрынғы ұзақ жылдық кітапханашысы Уильям Харденнің күш-жігеріне байланысты. Оның қызығушылығы Америка революциясының ұлдарына Сэмюэл Элберттің қабірін табу үшін комиссия құруға түрткі болды. Қабір орны Саванна өзеніне қарап тұрған үнді қазіргісінде табылды. 1971 жылғы 9 мамырда "Атланта Журнал & Конституция" газетіне жазған хатында Саванна кешкі баспасөзінің бұрынғы редакторы Джон Л. Сатлив Элберттің қабірінің табылуы біршама кездейсоқ болғанын мәлімдеді. Көп жыл бұрын Рай плантациясында жұмыс істеген жұмысшылар үндіге тиесілі деп саналған сүйектерді тапты, бірақ скелетпен бірге әскери түймелердің бар екені генерал Роберт Дж. Травистің назарына түсті, ол оларды құтқарып, бұл губернатор Элберттің қалдықтары екенін түсінді. Ол оларды қайта жерлеуге дайындық жасалғанша үстелінің астындағы жәшікте сақтап тұрды. 1924 жылғы 24 наурызда Сэмюэл және Элизабет Рей Элберт Саваннадағы Колониалдық парк зиратында қайта жерленді. Тағы да, Армия, Әскери-теңіз күштері мен Ұлттық гвардия бөлімдерінің қатысуымен оған әскери салтанатты жерлеу рәсімі өткізілді. Эльберт округі мен Эльбертон қаласы оның құрметіне аталған. Саваннада Элберт Уорд және Элберт ескерткіші бар. 1971 жылы Грузияның Эльбертон қаласында Сэмюэл Элберт атындағы жеке мектеп ашылды. Американдық революцияның ұлдары мен қыздары, Масондық қоғам және Грузия тарихи комиссиясы Сэмюэл Элберттің құрметіне көптеген ескерткіштер орнатты.