Чарльз Мэннерс: британдық басс-оперші және ән ұйымдастырушысы
Charles Manners (bass)
Чарльз Мэннерс (1857-1935) – британдық басс-оперші, әнші және опера компаниясының директоры. "Iolanthe" спектакліндегі рөлімен танымал, ағылшын тілінде операны дамытқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық бас-күйші және опера компаниясының директоры (1857–1935)
British bass singer and opera company manager (1857–1935)
Чарльз Маннерс (27 желтоқсан 1857 – 3 мамыр 1935) – британдық бас-күйші және опера компаниясының директоры. Оның алғашқы өнер көрсетулері D'Oyly Carte Opera Company-де болды, бастапқыда хор мүшесі ретінде, кейін 1882 жылы «Иоланта» операсындағы Private Willis рөлін жасаған жетекші актер ретінде. Келесі жылы D'Oyly Carte компаниясынан кеткеннен кейін ол бірнеше опералық труппаларда өнер көрсетті, ең танымалдары – Карл Роза опера компаниясы және Ковент-Гарден. 1898 жылы ол әйелі, әнші Фанни Мудимен бірге ағылшын тілінде опера қоюға арналған жеке компания құрды. Moody Manners компаниясы 1898 жылдан 1916 жылға дейін Лондон, Британ провинциялары, Солтүстік Америка және Оңтүстік Африкада өнер көрсетті. Қызметтен шыққаннан кейін Маннерс ұлттық опера компаниясын құру үшін күш салды, ол оның қайтысынан соң қырық жыл өткенде құрылды.
Charles Manners (27 December 18573 May 1935) was a British bass singer and opera company manager. His earliest performances were with the D'Oyly Carte Opera Company, first as a chorus member and then as a principal, creating the role of Private Willis in Iolanthe in 1882. After leaving D'Oyly Carte the following year, he sang with several opera companies, most notably the Carl Rosa Opera Company and Covent Garden. In 1898, he and his wife, the singer Fanny Moody, set up their own company, dedicated to presenting opera in English. The Moody Manners company performed in London, the British provinces, North America and South Africa from 1898 to 1916. After his retirement, Manners continued to campaign for a national opera company, which was eventually founded forty years after his death.
Алғашқы жылдар
Манерс Англияның Ходдсон қаласында ирландиялық полковник Дж.С. Мансердің ұлы болып дүниеге келген, ал оның толық аты – Сауткот Рандал Бернард Кэмпбелл Мансер. Ол Ходдсон грамматикалық мектебінде білім алған және әскери мансапты қарастырған. Музыканы кәсіп ретінде таңдамас бұрын инженерлік және брокерлікпен айналысқан. 1881 немесе 1882 жылы ол D'Oyly Carte Opera Company-ге хор мүшесі болып қосылды. Манерстің The Manchester Guardian газетіне 1899 жылдың 27 қыркүйегінде жазған хатында айтылғандай, ол хорда он сегіз ай қызмет еткен, содан кейін жетекші рөлге ие болған, яғни ол 1881 жылдың көктемінде қосылған. Ол 1882 жылдың тамыз айында «Пинатфор» операсындағы Дик Дедиай және «Пираттар» операсындағы Самуил рөлдеріне ие болды. Сондай-ақ ол «Quite an Adventure» қосымша спектаклінде Мистер Уаллаби рөлінде де ойнады. Манерс 1883 жылдың соңында D'Oyly Carte компаниясынан кетіп қалды. 1885 жылы ол жаңа Империя театрында жеңіл операда ән шырқады және жас Мари Темпестпен бірге Опера Комикте «Фей о'Файр» романтикалық операсында Викермарк рөлін ойнады. 1886 жылы ол «The Royal English Opera Company» деп аталған гастрольдік опера труппасына қосылды, кейіннен «Sydney Leslie's Opera Company» деп аталды, «Фигароның үйлену тойы» операсында Бартоло және «Дон Джованни» операсында Комендаторе рөлдерін ойнады. Ол тағы бір гастрольдік компанияда «Фалька» комедиялық операсында ойнады: «Болеслас рөлінде күшті дене бітімі мен жақсы дауысты көрсетуге мүмкіндік бар, және мырза Чарльз Манерс осы мүмкіндікті пайдалануға асықпайды». Ол сол компаниямен Чарльз Лекоктың «Пепита» операсының ағылшын тіліндегі тұңғыш көрсетілімінде генерал Бомбардос рөлін ойнады.
Manners was born Southcote Randal Bernard Campbell Mansergh in Hoddesdon, England, son of Colonel J. C. Mansergh, an Irishman. He was educated at Hoddesdon Grammar School and considered a career in the army. He tried engineering and stockbrokerage before deciding on music as a profession. In either 1881 or 1882 he joined the D'Oyly Carte Opera Company as a chorus member. Efn|According to Manners, in his letter to The Manchester Guardian, 27 September 1899, he served for eighteen months in the chorus before becoming a principal, which would mean that he joined in the spring of 1881. He was promoted to the roles of Dick Deadeye in Pinafore and Samuel in Pirates in August 1882. He also appeared as Mr. Wallaby in the companion piece Quite an Adventure. Manners left the D'Oyly Carte company in late 1883. In 1885 he sang in light opera at the new Empire Theatre, and played Wickermark in a romantic opera, The Fay o' Fire at the Opera Comique with the young Marie Tempest. In 1886, he joined a touring opera troupe called "The Royal English Opera Company", later renamed "Sydney Leslie's Opera Company", playing Bartolo in The Marriage of Figaro, and the Commendatore in Don Giovanni. For another touring company he played in the comic opera, Falka: "as Boleslas there is opportunity for display of a powerful physique and a good voice that Mr. Charles Manners is not slow to make use of." With the same company he played General Bombardos in the English première of Charles Lecocq's Pepita.
Карл Роза және Ковент-Гарден
1887 жылдың маусым айында Маннерс Карл Роза опера компаниясымен бас партияны орындайтын әнші ретінде екі жылдық келісімшартқа қол қойды, ал Лохенгринде Король Генри рөлінде тұңғыш рет сахнаға шықты. Компаниядағы алғашқы рөлдері: Майербердің «L'étoile du nord» операсынан Ұлы Петр, «Маритана» операсынан Испания королі, Аубердің «Масаниелло» операсынан Пьетро және «Роберт шайтан» операсынан Бертрам. Кейінірек ол «Фауст» операсынан Мефистофель және «Ла Джуив» операсынан Кардина Бронни рөлдерін орындады. Компанияның тағы бір мүшесі – корнуолдық сопрано Фанни Муди болды, Маннерс 1890 жылдың 5 шілдесінде Ганновер скверіндегі Сент-Джордж шіркеуінде оған үйленді. Опералық гастрольдерде болмағанда, Маннерс Лондон мен провинцияларда концерттерге қатысып, жақсы пікірлер алды. Ол Симс Ривздің қоштасу концерттерінің сериясында Ривзбен бірге гастрольдеуге шақырылған үш әншінің бірі болды. 1890 жылдың қазан айында Маннерс Ковент-Гарден компаниясына қосылды, Роберто-ил-Диаволо операсында тұңғыш рет сахнаға шықты. «Ағылшын бассо-профондосы, мырза Чарльз Маннерс, Бертрамға арналған музыканы керемет орындады, ал оның актерлік шеберлігі де өте әсерлі болды». Осы басшылық астында, бұл жолы Олимпиада театрында, ол Вагнердің «Лохенгрин» операсында (итальян тілінде қойылған: оның рөлі «Энрико л'Учеллаторе» деп аталды) Эмма Альбанимен бірге Эльза рөлінде; және Генри Вуд дирижерлік еткен «Евгений Онегин» операсының британдық премьерасында Фанни Мудимен бірге Татьяна рөлінде Гремин рөлінде ойнады. 1893 жылы Нью-Йоркте дебют жасады, ал 1896–97 жылдары Мудимен Оңтүстік Африкаға сәтті және табысты гастрольдік сапар жасады. 1898 жылы Англияға оралғаннан кейін олар «Муди Мэннерс» компаниясын құрды. Олардың қолдарында шектеулі капитал болды (Маннерс кейіннен компанияны достарынан қарыз алған 1700 фунт стерлингке құрғанын және бәрін бір жыл ішінде төлегенін айтты), олар 1898 жылдың қыркүйегінде Манчестерден басталып, провинциялық турмен жолға шықты. «Манчестер Guardian» газеті: «Мэннерс мырзаның режиссерлік қабілетінің дәлелі ретінде, оның менеджерлік мансабының екінші аптасында жеті түрлі операны қойғанынан артық дәлел жоқ, олардың екеуі провинцияларда мүлдем жаңа болды». Газетте Маннерс туралы: «оның дауысы Иолантедегі құтқарушы болған шақтағы әдемілігін жоғалтпаған» деп жазылған. Муди компанияның жетекші сопраносы болды. 1902 жылға қарай «Муди Мэннерс» компаниясының екі гастрольдік труппасы болды. Үлкенінің құрамында 175 мүше болды және 1902 және 1903 жылдары Ковент-Гарденде, 1904 жылы Дрюри-Лейнде, ал 1907 және 1908 жылдары Лирик театрында Лондон маусымдарын өткізді, репертуарына «Виндзордың қуанышты әйелдері», «Фигароның үйлену тойы», «Таннехаузер», «Лохенгрин», «Тристан мен Изольда», «Фауст», «Кавалерия рустикана» және «Пальяччи», «Мадам Баттерфлай», «Аида» және «Иль-Троваторе» опералары кірді. «Муди Мэннерс» труппалары Ұлыбританиядан бөлек Солтүстік Америка мен Оңтүстік Африкаға да гастрольдік сапарлар жасады. Жүлдегерлердің бірі Колин МакАлпиннің «Хрест и полумесяц» (1903) романы болды. Ол 1904 және 1906 жылдары Шеффилдте опера фестивальдерін демеушілік етті, оның табысы Шеффилд университетінің құрылуына көмектесті. Ол 1906 жылы Глазгодағы сәтті маусымнан түскен табысты Глазго Гранд Опера қоғамын құруға жұмсады, ол екі дүниежүзілік соғыс арасында ағылшын тіліндегі операны насихаттау жұмысын жалғастырды. Компанияларының жабылуынан кейін Маннерс ұлттық опера компаниясы құру үшін күресін жалғастырды. Ол 1921 жылы «The Musical Times» газетіне былай деп жазды: «Мен мың рет айтамын, Ұлттық Гранд Операны халыққа қолжетімді бағамен, барлық жағынан ұсынуға болады – мен қайталап айтамын, халыққа қолжетімді бағамен, бұл үшін қалалық бюджеттен бір тиын да жұмсалмауы керек». 1926 жылы ол «Ұлттық операның қаржылық мәселесі. Халық үшін, халықтан» деген тақырыпта ұзақ мақала жазды, онда оның ұстанымдарын түсіндірді. Ол мемлекеттік субсидияны мақұлдамады, опера өзін-өзі қамтамасыз ете алатынына және тіпті табысты болатынына сендірді. Кейінірек оның қағидаларын ұстанған әрекеттер, мысалы 2004 жылы Савой театрында Рэймонд Губбайдың әрекеттері сәтсіз аяқталса да, оның ағылшын тілінде операларды ұсынатын ұлттық опера компаниясының арманы орындалды. Маннерс пен Муди Ирландияға зейнеткерлікке кетті, ол Дублин графтығының Дандрум қаласында 77 жасында қайтыс болды.
In June 1887, Manners signed a two year contract with the Carl Rosa Opera Company as a principal bass, making his début as King Henry in Lohengrin. His early roles for the company included Peter the Great in Meyerbeer's L'étoile du nord, the King of Spain in Maritana, Pietro in Auber's Masaniello, and Bertram in Robert the Devil. His later roles included Mephistopheles in Faust, and Cardina Brogni in La Juive. A fellow member of the company was the Cornish soprano Fanny Moody, whom Manners married at St George's, Hanover Square on 5 July 1890. When not touring in opera, Manners took part in concerts in London and the provinces, gaining favourable reviews. He was one of three singers invited to tour with Sims Reeves in Reeves's farewell series of concerts. In October 1890 Manners joined the Covent Garden company, making his debut in Roberto il Diavolo. "The English basso profondo, Mr. Charles Manners, sang with grand effect the music allotted to Bertram, and his acting was powerfully impressive." For the same management, this time at the Olympic Theatre, he appeared as King Henry in Wagner's Lohengrin (given in Italian: his role was billed as "Enrico l'Ucellatore") with Emma Albani as Elsa; and as Gremin in the British première of Eugene Onegin conducted by Henry Wood, with Fanny Moody as Tatiana. In 1893 he made his New York début, In 1896–97 he made a successful and remunerative tour of South Africa with Moody. When they returned to England in 1898, they formed the Moody Manners Company. With limited capital at their disposal (Manners later stated that they founded the company on £1,700 borrowed from friends, and repaid it all within a year), they began with a provincial tour, starting in Manchester in September 1898. The Manchester Guardian commented, "There can be no greater proof of the energy of Mr Manners as a director than the fact of his having produced during the second week of his career as a manager no fewer than seven different operas, two of which were absolute novelties in the provinces." Of Manners himself, the paper wrote, "a highly gifted artist whose voice seems to have lost none of the beauty which was so much admired in the far away days when he was the Lifeguardsman in Iolanthe." Moody was the company's leading soprano. By 1902 there were two Moody Manners touring companies. The larger of the two had 175 members and gave London seasons in 1902 and 1903 at Covent Garden, in 1904 at Drury Lane, and in 1907 and 1908 at the Lyric Theatre when the repertoire included The Merry Wives of Windsor, The Marriage of Figaro, Tannhäuser, Lohengrin, Tristan and Isolde, Faust, Cavalleria rusticana and Pagliacci, Madame Butterfly, Aïda and Il trovatore. There were Moody Manners tours not only of Britain but also of North America and South Africa. one of the prize winners was Colin McAlpin's The Cross and the Crescent (1903). He sponsored opera festivals in Sheffield in 1904 and 1906, whose profits helped to found Sheffield University. He also used profits from a successful season in Glasgow in 1906 to help create the Glasgow Grand Opera Society, which continued his work in popularising opera in English between the two World Wars. After the closure of his companies, Manners continued to campaign for a national opera company. He wrote to The Musical Times in 1921, "I here assert for the thousandth time that National Grand Opera can be given in an all round way at popular prices – I repeat, popular prices – far better than it has ever been given, without a cost of a farthing to the rates or taxes." In 1926 he wrote a long article on "The Financial Problem of National Opera. By the People for the People", explaining his rationale. He disapproved of public subsidy, insisting that opera could be self supporting and even profitable. Although later attempts to follow his precepts, such as those of Raymond Gubbay at the Savoy Theatre in 2004, have failed, his dream of a national opera company presenting operas in English has been realised. Manners and Moody retired to Ireland, where he died at Dundrum, County Dublin, aged 77.