Бетси Дрейк: Актриса, жазушы және психотерапевт өмірі мен шығармашылығы
Betsy Drake
Бетси Дрейк (1923-2015) – американ актрисасы, жазушы және психотерапевт. Кэри Гранттың бұрынғы әйелі, Дрейк қонақ үйінің немересі. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық актриса, жазушы және психотерапевт (1923–2015)
American actress, writer, and psychotherapist (1923–2015)
Бетси Дрейк (11 қыркүйек 1923 – 27 қазан 2015) – американдық актриса, жазушы және психотерапевт. Ол актер Кэри Гранттың үшінші жұбайы болды.
Betsy Drake (September 11, 1923 – October 27, 2015) was an American actress, writer and psychotherapist. She was the third wife of actor Cary Grant.
Ерте өмір және білім
Бетси Дрейк, екі американдық экспатрианттың үлкен баласы, Парижде дүниеге келді. Оның әкесінің әкесі, Трейси Дрейк, және оның інісі 1920 жылы Жаңа жыл қарсаңында Чикагода Дрейк қонақ үйін ашты. Дрейктер 1929 жылғы қор нарығының құлдырауынан ақшаларын жоғалтты. Осының салдарынан ол ата-анасы, бауырлары және күтімшісімен бірге АҚШ-қа қайтып келді. Ол Чикагода, Коннектикут штатының Вестпорт қаласында, Вашингтонда, Вирджинияда, Солтүстік Каролинада және Нью-Йорк қаласында өсті. Ұлттық парк семинариясында театр және актерлік өнерге баса назар бөлгенге дейін ол 12 түрлі жеке және мемлекеттік мектепте оқыды.
Betsy Drake, the eldest child of two American expatriates, was born in Paris. Her grandfather, Tracy Drake, and his brother had opened the Drake Hotel in Chicago on New Year's Eve in 1920. The Drakes lost their money in the 1929 stock market crash. As a result, she returned to the U. S. on the with her parents, brothers, and a nanny. She grew up in Chicago; Westport, Connecticut; Washington, DC; Virginia; North Carolina; and New York City. She went to 12 different schools, both private and public, before concentrating on theater and acting at National Park Seminary.
Мансап
Дрейк Нью-Йорк қаласында актрисалық жұмыс іздеуді бастады, өзін Conover моделі ретінде жұмыс істеу арқылы асырады. Ол драматург Хортон Футпен танысты, ол оған өзінің "Жалғыз жүрек" пьесасында дублерлік рөл ұсынды, бұл оған Актерлер гильдиясына қосылып, кәсіби актриса болуға мүмкіндік берді. Продюсер Хэл Уоллистің назарына іліккеннен кейін, Дрейктің агенты оны Голливуд келісімшартына қол қоюға мәжбүрледі. Ол Голливудты жек көріп, өзін ақылсыз деп жариялап, келісімшарттан босатуға қол жеткізді. Ол Нью-Йоркке оралып, 1947 жылы режиссер Элия Казанға "Тұңғыр тамырлар" пьесасының Лондондық қойылымындағы бас рөлге кастингтен өтті. Кейін сол жылы Казан Дрейкті Актерлер студиясын құрған мүшелердің бірі ретінде таңдады. Кэри Грант оны 1947 жылы Лондонда сахнада өнер көрсеткен кезде байқады. Екеуі де АҚШ-қа бірге қайтып келе жатқанда, бірден жақын қарым-қатынас орнатты. Гранттың тікелей талабымен Дрейк RKO Pictures және Дэвид Селзникпен келісімшартқа отырды, онда ол Грантпен бірге "Кез келген қызға үйлену керек" (1948) атты романтикалық комедияда түсті. New York Times газетінің киносыншысы Босли Кроутер оның ойынын "ақылға қонымды қызықты" деп сипаттады. 1949 жылғы Рождество күні Дрейк пен Грант Гранттың куәсі, Говард Хьюз ұйымдастырған шағын, жекелеген салтанатта үйленді және қарапайым, жеке өмірді таңдады. Олар трансцендентализм, мистицизм және йогамен айналысты. Ол Лос-Анджелестегі үйсіз қалған балалардың жағдайы сияқты мәселелерді қолдады. Бұл жұбайлық "Мистер және миссис Блэндингс" (1951) радиосериалында бірге ойнады. Олар "Бір адамға бөлме" (1952) комедиялық драмасында да бірге түсті, ал Дрейк Англияда және АҚШ-та басты рөлдерде ойнады, сондай-ақ сатирикалық комедиялық фильмде "Сәттілік Рок Хантерді жоя ма?" (1957) рөлінде көрінді. Дрейк "Кемедегі үй" (1958) фильмінің сценарийін псевдониммен жазды, ол өзінің бұрын жазылған, жарияланбаған әңгімесіне негізделген. Грантпен бірге түсуді күткен Дрейкке қарсы, Грант "Мақтаныш пен құштарлық" (1957) фильмін түсіріп жүргенде София Лоренмен роман бастады және Лоренге Дрейктің орнына "Кемедегі үй" фильміне түсуге мүмкіндік берді, бірақ Дрейкке авторлық құқық берілген жоқ. Роман "Мақтаныш пен құштарлық" түсірілімі аяқталғаннан кейін ащы аяқталды, бұл "Кемедегі үй" түсірілімінде проблемалар тудырды. Кейін Дрейк актерліктен бас тартып, басқа мансаптық қызығушылықтарға бет бұрды. Ол Гарвард университетінде білім беру магистрі дәрежесін алып, балалар психотерапевті болды. Дрейк UCLA нейропсихиатриялық институтында психодрама бөлімінің директоры болды, Седарс-Синай ауруханасында жұмыс істеді және жеке психотерапиялық практика жүргізді. Ол UCLA және Pepperdine университеттерінде сабақ берді, сондай-ақ 1975 жылы Америкалық ортопсихиатриялық қауымдастығының 52-ші жылдық мәжілісінде зерттеу жұмыстарын таныстырды. "Бетси Дрейк Грант" деген атпен оның "Балалар, сіздер өте кішкентайсыздар" (1971) романы Atheneum Books баспасынан жарық көрді. Дрейктің соңғы экрандық көрінісі "Кэри Грант: А Class Apart" (2005) деректі фильмінде болды, онда ол Грант пен олардың бірге өткізген уақытын еске алды және оның гомосексуал екені туралы қауесеттерді жоққа шығарды.
Drake began looking for work as an actress in New York City, supporting herself by working as a Conover model. She met the playwright Horton Foote, who offered her a job as an understudy in his play Only the Heart, which enabled her to join the Actors' Equity Association and thus become a professional actress. After coming to the attention of the producer Hal Wallis, Drake was pressured by her agent to sign a Hollywood contract. She hated Hollywood and managed to be released from the contract by declaring herself insane. She returned to New York City and, in 1947, read for the director Elia Kazan for the lead role in the London company of the play Deep Are the Roots. Later that year, Drake was selected by Kazan as one of the founding members of the Actors Studio. Cary Grant spotted her in 1947 while she was performing in London. The two, who both happened to be returning to the U. S. on the , struck up an instant rapport. At the insistence of Grant, Drake was subsequently signed to a film contract by RKO Pictures and David Selznick, where she appeared, opposite Grant, in her first film, the romantic comedy Every Girl Should Be Married (1948). New York Times film critic Bosley Crowther called her performance “foxily amusing”. On Christmas Day 1949, Drake and Grant married in a private ceremony organized by Grant's best man, Howard Hughes, and chose a low key, introspective private life. They delved into transcendentalism, mysticism, and yoga. She took up causes including the plight of homeless children in Los Angeles. The couple co starred in the radio series Mr. and Mrs. Blandings (1951). They appeared together in the comedy drama Room for One More (1952), and Drake appeared in leading roles in England and the U. S., and a supporting role in the satiric comedy film Will Success Spoil Rock Hunter? (1957). Drake wrote the original script for the film Houseboat (1958) under a pseudonym, basing it on an unpublished story she had written. Starring Grant, Drake anticipated co starring in the film. Grant, however, who began an affair with Sophia Loren while filming The Pride and the Passion (1957), arranged for Loren to take Drake's place in Houseboat with a rewritten script for which Drake did not receive credit. The affair ended in bitterness before The Pride and the Passions filming ended, causing problems on the Houseboat set. Drake subsequently gave up acting and pursued other career interests. She earned a Master of Education degree from Harvard University and became a children's therapist. Drake was a director of psychodrama at the UCLA Neuropsychiatric Institute, worked at Cedars Sinai Hospital, and maintained a private therapy practice. She taught at UCLA, Pepperdine University, and presented research at the 52nd Annual Meeting American Orthopsychiatric Association in 1975. Under the name Betsy Drake Grant, her novel Children, You Are Very Little (1971) was published by Atheneum Books. Drake's last screen appearance was in the documentary film Cary Grant: A Class Apart (2005), in which she reflected on Grant and their time together, and denied rumors alleging he was bisexual.
Жеке өмір
1956 жылдың шілдесінде Дрейк итальяндық «Андреа Дориа» мұхит кемесінің суға батуынан аман қалды. Ол кезде ол Грантты Испанияда көріп, АҚШ-қа қайтып бара жатқан еді. Ол басқа да ондаған бай саяхатшылар мен туристермен бірге Гибралтарда кемеге мінді, бұл кеме оның Генуя порты мен Нью-Йорк қаласы арасындағы көптеген аялдамаларының бірі болды. Дрейк бірінші сыныптық жолаушы ретінде кеме палубасындағы жеке кабинада болды. «Андреа Дориа» кемесі «Стокгольммен» соқтығысқанда, Дрейк басқа жолаушылармен бірге құтқару күтіп отырды, себебі кеменің күшті қисаюы салдарынан құтқару шалқаларының жартысы қолдануға жарамсыз болды. Ол атақты француздық жолаушылар кемесі «Иль-де-Франс» құтқарып алған 700-ден астам адамның ішінде болды. Грант пен Дрейк 1958 жылы ажырасып, достас болып қалды және 1962 жылы ресми түрде ажырасты. Олардың некесі оның ең ұзаққа созылған одағы болды. Грант оның қызығушылықтарын мансабынан тысқары кеңейткеніне және сол кездегі заңды ЛСД терапиясымен және гипнозбен таныстырғаны үшін оған алғыс айтты. Кейін Дрейк ажырасудың ауыр тиюінен айығу үшін ЛСД қабылдады. Дрейк Гранттан балалы болған жоқ және қайтадан үйленбеді.
In July 1956, Drake survived the sinking of the Italian ocean liner SS Andrea Doria. At the time, she had been visiting Grant in Spain and was returning to the United States. She boarded it along with dozens of other wealthy travelers and tourists, at Gibraltar, which was one of many stops the ship made between her home port of Genoa and her final destination of New York City. Drake sailed as a first class passenger, occupying a single cabin on the ship's boat deck. When the SS Andrea Doria collided with the Stockholm, Drake waited with the other passengers for rescue, as the ship's severe list rendered half of its lifeboats useless. She was among more than 700 people rescued from the ship by the famed French passenger liner SS Île de France. Grant and Drake separated in 1958, remaining friends, and divorced in 1962. Their marriage constituted his longest union. Grant credited her with broadening his interests beyond his career and with introducing him to the then legal LSD therapy and to hypnosis. Later, Drake took LSD as a way of recovering from the trauma of divorce. Drake did not have children with Grant and did not remarry.
Ұсынылған оқу
Грант, Бетси Дрейк (1971). Балалар, сендер өте кішкентайсыңдар. Atheneum Books: Нью-Йорк қаласы.
Grant, Betsy Drake (1971). Children You Are Very Little. Atheneum Books: New York City; .