Michael Linning Melville

Кіріспе

Майкл Линнинг Мелвилл (1805 - 22 маусым 1878) - шотландтық адвокат, судья, вице-губернатор және Сьерра-Леоне бас судьясы. Ол Ұлыбритания королі Вильгельм IV-тің тапсырмасымен Африканың батыс жағалауында құл саудасын күшпен тоқтатты.

Түпнұсқасы мен мансабы

Мелвилл - 18 ғасырдың ортасынан бері отбасымен бірге тұратын Дублин қаласының этникалық шотланд азаматы. Ол өзінің құдасы, жазушы Майкл Линнингтің есімімен аталған және соңғысының немересі Элизабет Хелен Каллендермен үйленген. 1818 жылдың қыркүйегінде Мелвиллдің екі ата-анасы да бірнеше күн аралығында қайтыс болды. Оның жоғалуы ханзада регенттің жанашырлығын оятты, сол жылдың қарашасында балаға Азаматтық тізімнен жыл сайын зейнетақы берді. 1820 жылдары Мевилл Сыртқы істер министрлігіне кірді. 1827 жылы ол Бейбітшілік судьясы болып қызмет етті және 1835 жылы Хансард Мельвиллді Фритаундағы Вице-адмиралтейство сотының Король адвокаты және тіркеушісі ретінде тізімдеді. Ол Африкадағы қызметтік сапарларын Линкольн қонақүйінде оқып, 1843 жылы адвокаттық заңгерлік қызметке шақырылды. 1842 жылдың қыркүйегінде королева Виктория Мелвиллді судья етіп тағайындады. Сол жылы Абердин графы, Сыртқы істер министрі Мелвиллді құл саудасын басу жөніндегі аралас британдық және шетелдік соттар комиссиясына тағайындады. Батыс Африкада атқарған қызметі 1849 жылы әйелі жазған "Серра-Леонедегі резиденция" атты мемуарларына негіз болды. Бұл кітап - XIX ғасырдың ортасында Африкадағы өмір туралы сақталған жалғыз жазбалардың бірі. Ол әйелдің көзқарасынан жазылған. Онда Викторияның ертедегі Фритаундағы өмір мен қоғамның сипаттамалары мен жақын маңдағы ауылдар, сондай-ақ күйеуінің құл кемелерін басып алу, олардың экипаждарын қудалау және "Жазғындық шығанағы" деп аталатын жерде кемелерді бұзуды қадағалау туралы мәліметтер бар. Мелвиллдің лорд Абердинмен хат алысуында Атлантика арқылы құл саудасын тоқтату және оның құрбандарын босату үшін күрестің көптеген егжей-тегжейлі және нақты сипаттамалары бар. 1844 жылы 27 сәуірде жазылған хаттың үлгісі: "Санта-Анна өткен жылдың 24 желтоқсанында Баиядан құл азық-түліктері мен жабдықтарымен, және бортында аз мөлшерде темекі мен басқа да тауарлармен, Лагосқа тікелей барды, ол 5 ақпанда келді, онда оның офицерлерінің бірі әдеттегідей құлдардың жүгін реттеу үшін жағаға шыққан сияқты, кеме сол арада теңізге қайта шығады және тұтқындалу қаупіне жол бермеу үшін [sic] айналасында жүреді. 5 наурызда 311 құл кішкентай шхунаға отырғызылды, оның салмағы 35 британдық тоннадан аспайды. 4 сәуірде, ол бірнеше адам жүгін жоғалтып алғаннан кейін, оны Ассенсияның солтүстігіне қарай, Еркек ханымы [sic] бригінен құлатты және қуғын-сүргіннен кейін тұтқынға алды; бақытымызға орай, біздің өміріміз үшін де, құлдардың бостандығы үшін де, бортта табылған судың мөлшері өте жеткіліксіз болды және кеменің Сьерра-Леонеге келгеніне дейін едәуір ұзаққа созылды. Кемеде оның ұлтын көрсету үшін ешқандай жалауша да, ресми құжаттар да табылмады; бірақ бұл қиындық жеткілікті болды, ал кеменің бразилиялық сипаты және ол айналысқан сауда куәгерлердің мойындауымен, екі журнал кітаптарымен және бортында табылған құлдардың жүк тізімімен айқын дәлелденді; содан кейін оның үкімін жоғарыда айтылғандай, аман қалған құлдар, 267 адам, бір уақытта азаттыққа ие болғаннан кейін, осы жерде қайтыс болды. " (М. Л. Мелвилл Абердин графына 27 сәуір 1844 жылы "Серра-Леонедегі, Гаванадағы, Рио-де-Жанейродағы, Суринамдағы, Жақсы Үміт Мысығындағы, Ямайкадағы, Лоандадағы және Боа-Вистадағы британдық комиссарлармен 1844 жылдың 1 қаңтарынан 31 желтоқсанына дейін құл саудасына қатысты хат алмасу" HMSO)

Melville was an ethnic Scotsman from Dublin where his family had lived since the middle of the 18th century. He was named after his godfather, the writer Michael Linning, and went on to marry the latter's niece Elizabeth Helen Callender. In September 1818, both of Melville's parents died within a few days of each other. His loss aroused the pity of the Prince Regent who, in November of that year, granted the boy an annual pension from the Civil List. At some stage in the 1820s Meville joined the Foreign Office. By 1827 he was serving as a Justice of the Peace and in 1835 Hansard lists Melville as King's Advocate and Registrar of the Vice Admiralty Court in Freetown, Sierra Leone. He interposed his tours of duty in Africa with study at Lincoln's Inn being called to the bar in 1843. In September 1842 Queen Victoria made Melville a Judge. Later that year the Earl of Aberdeen, Secretary of State for Foreign Affairs, appointed Melville to sit on the Mixed British and Foreign Courts of Commission for the Suppression of the Slave Trade. His service in West Africa was to form the basis for his wife's 1849 memoir A Residence in Sierra Leone Described from a Journal Kept on the Spot and from Letters Written to Friends at Home Edited by Mrs. Norton, which was edited by her first cousin Caroline Norton. The book is one of the only surviving accounts of life in mid nineteenth century Africa written from the perspective of a woman and contains descriptions of life and society in early Victorian Freetown and the countryside nearby as well as her husband's work seizing slave ships, prosecuting their crews, and overseeing the breaking up of the vessels at a place called "Destruction Bay". Melville's own correspondence with Lord Aberdeen contains a number of detailed and vivid descriptions of the struggle to suppress the transatlantic slave trade and release its victims. A letter of 27 April 1844 is typical:

"The Santa Anna cleared out from Bahia on 24 December last, with slave provisions and equipment, and a small quantity of tobacco and other goods on board, and proceeded direct to Lagos, where she arrived on the 5th of February, when one of her officers, according to the usual custom, seems to have gone on shore to arrange about a cargo of slaves, the vessel putting to sea again in the meanwhile and cruizing [sic] about to avoid risk of capture. On the 5th of March, 311 slaves were embarked in this small schooner, which is apparently not more than 35 British tons in burthen. On the 4th of April, having lost in the interim by death several of her human cargo, she was fallen in with, to the northward of Ascension, by Her Majesy's [sic] brig , and, after a chase, captured; most fortunately for the lives as we well as the liberties of the slaves, the quantity of water found on board being very deficient, and barely lasting until the arrival of the vessel at Sierra Leone No flag nor any official papers were found in the vessel to indicate her nationality; but that difficulty was sufficiently obviated, and the Brazilian character of the vessel, and the traffic in which she was engaged, clearly established by the admissions of the witnesses, and the evidence afforded by two log books and a list of the cargo of slaves which had been discovered on board; her condemnation consequently took place as above mentioned, the surviving slaves, 267 in number, (one having died here before adjudication,) being at the same time emancipated." (M. L. Melville to the Earl of Aberdeen 27 April 1844 in "Correspondence with the British Commissioners at Sierra Leone, Havana, Rio de Janeiro, Surinam, Cape of Good Hope, Jamaica, Loanda, and Boa Vista Relating to The Slave Trade from January 1 to December 31, 1844 inclusive" HMSO)

Кейінгі өмірі

Сиерра-Леонедегі қызметін аяқтаған соң, Мелвилл Британияға оралды. 1870 жылы ол Суссекс штатының Ашдаун орманында орналасқан үлкен үйді сатып алды. 1862 жылы Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолының директоры болды.