Кіріспе

XIX ғасыр мен XX ғасырдың басында Сент-Джонс су иттері Ньюфаундлендтен Англияға экспортталды. Бұл иттер ретриверлердің пайда болуына әкелді, басқа иттермен будандастырылды. Ол қазіргі ретриверлердің – жалпақ еңісті ретривердің, ұлпа ретривердің, Чесапик шығанағы ретриверінің, алтын ретривердің және лабрадор ретриверінің арғы тегі болды. Сент-Джонс су иттері сонымен қатар үлкен және мейірімді Ньюфаундлендтің де арғы тегі есептеледі, бұл, мүмкін, 15 ғасырдан бері жағалауда балық аулаған португал балықшыларының ұрпақтары аралға әкелген Рафеиро до Алентежу породасымен будандастыру арқылы болған.

Сыртқы келбеті

Сент-Джонс тұқымы суға деген құштарлығы мен су өткізбейтін жүнінің арқасында "су иті" деп аталды. Сент-Джонс су иті орташа, күшті және денелі болды – олар американдық лабрадорларға қарағанда қазіргі ағылшын лабрадорларына жақынрақ еді. Олардың кеудесінде, иегінде, аяқтарында және тұмсығында ерекше ақ дақтар болды. Бұл түс кейде қазіргі лабрадорларда "медальон" деп аталатын кішкентай ақ дақ ретінде немесе аяқтардағы бірнеше ақ түк ретінде көрінеді. Сент-Джонс су итінің классикалық смокинг белгілері лабрадор ретриверлерінің будандарынан жиі кездеседі. XVII ғасырға дейінгі жазбаларда Ньюфаундленд балықшыларымен бірге қайықтарында жүріп, алыстағы балықтарды немесе желілерді алып, қайыққа сүйреп жеткізетін орташа өлшемдегі қара иттер туралы айтылған. Иттердің қысқа, тығыз жүні, руль тәрізді құйрығы, жоғары төзімділігі және жүзуді өте жақсы көретіні сипатталған.