Джеймс Блэквуд Пирсон: Канзас штатының сенаторы

Кіріспе

АҚШ сенаторы Канзас штатынан (1962–1978)

Джеймс Блэквуд Пирсон (7 мамыр 1920 – 13 қаңтар 2009) 1962 жылдан 1978 жылға дейін Канзас штатынан АҚШ сенаторы болды.

Өмірбаян

Джеймс Пирсон 1920 жылы Теннесси штатының Нэшвилл қаласында, методист пастырының ұлы ретінде дүниеге келген. 1934 жылы ол ата-анасымен Вирджиния штатына көшіп, мемлекеттік мектепте оқыды. Кейін Солтүстік Каролина штатының Дарем қаласындағы Дьюк университетінде білім алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде оқуын тоқтатқан ол, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің әуе көлігі қызметінде DC-3 ұшақтарымен елді шарлап ұшқыш болды (1943–1946), содан соң лейтенант шындығында отставкаға шықты. Пирсонның заңнамалық жетістіктерінің бірі – «Ауа райын өзгерту жөніндегі ұлттық саясат туралы» заң болды, ол Кабинет мүшесіне «ауа райын бейбіт мақсатта пайдалану туралы халықаралық келісімді келісуге» уәкілдік берді. Бұл заң 1976 жылдың 13 қазанында қолданысқа енді. Канзастағы Олате әскери-әуе базасында қызмет еткен Пирсон Марта Митчеллмен танысып, үйленді. 1950 жылы Пирсон Шарлоттсвиллдегі Вирджиния университетінің құқық факультетін бітірді. Ол адвокаттық коллегияға қабылданды және Канзас штатының Мишн қаласында заңгерлік тәжірибесін бастады. Пирсон 1952 жылдан 1954 жылға дейін Джонсон округінің көмекші прокуроры, 1954 жылдан 1956 жылға дейін округтік сот судьясы қызметін атқарды, ал 1956 жылдан 1960 жылға дейін штат Сенатына сайланды. Ол қайта сайлануға түспеді, бірақ заңгерлік тәжірибесіне оралды. 1960 жылы Пирсон губернаторлыққа кандидаттыққа түскен Джон Андерсонмен бірге үгіт жүргізді. Андерсон сайланды, ал Пирсон республикалық партияның төрағасы болды. 1962 жылдың 31 қаңтарында Андерсон Эндрю Ф. Шёппельдің қайтысынан босаған орынды толтыру үшін Пирсонды АҚШ Сенатына тағайындады. Пирсон 1962 жылдың 6 қарашасында 1967 жылдың 3 қаңтарында аяқталатын мерзімге арнайы сайлауда сайланды, 1966 жылы толық алты жылдық мерзімге қайта сайланды және 1972 жылы тағы да сайланды. Бастапқыда Пирсон партиясының басшылығымен тұрақты түрде дауыс беріп, Линдон Б. Джонсонның «Ұлы қоғам» бағдарламаларына қарсы болды. Алайда, уақыт өте келе Пирсон өз ұстанымын жұмсартты. 1970 жылы Кент штатындағы оқиғадан кейін Пирсон Вьетнам соғысы кезінде Лаос пен Камбоджаны бомбалауға қарсылық білдірді. Сенатта ол саяси көзқарастары әртүрлі әріптестерімен жұмыс істегенімен белгілі болды. 1970 жылдарға қарай Пирсон «Конституциялық әрекет үшін американдықтар» ұйымынан 20% рейтинг алды. Миннесота штатының сенаторы Уолтер Мондейл бастаған сенаторлар тобы азаматтық құқықтар заңнамасын тоқтату үшін қолданылған филибюстер ережесін өзгертуге бел буғанда, олар Пирсоннан оларға қосылуын өтінді. Олар пікірталас аяқтау үшін қажетті дауыс санын 67-ден 60-қа дейін төмендетті. Пирсон 1964 және 1968 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңдарға, сондай-ақ АҚШ Конституциясының 24-ші түзетуіне, 1965 жылғы дауыс беру құқығы туралы заңға және Тергуд Маршалдың АҚШ Жоғарғы сотына тағайындалуына дауыс берді. Пирсонның басқа заңнамалық жетістіктері Сауда комитетінде болды, онда ол авиация кіші комитетінің жетекші мүшесі болды. Бұл жетістіктерге елдегі әуежайлар мен әуе трафигі жүйесін кеңейтуге мүмкіндік берген әуежайлар/әуежолдар сенім қорының құрылуы және «жаңа» табиғи газды реттеуден босату, бұл таза жанатын отын өндірісін арттырды. Пирсон сенатор Говард Кэннонмен (Невада штаты, демократ) және басқалармен бұрынғы заңнама бойынша, ал сенаторлар Рассел Лонгпен (Луизиана штаты, демократ) және Ллойд Бентсенмен (Техас штаты, демократ) соңғы заңнама бойынша ынтымақтастық жасады. Пирсон және Оклахома штатының демократы Фред Харрис ауылдық жерлерді дамытуға экономикалық ынталандыруды қамтитын алғашқы маңызды заңнаманы ұсынды. Мичиган штатының демократы Фил Хартпен бірге Пирсон Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі алғашқы маңызды сайлау реформасы заңнамасын демеуші болды. Пирсон тұтынушыларды қорғау заңнамасын ерте қолдады. Пирсон «Сәрсенбі клубының» мүшесі болды, бұл орташа және либералды республикашыл сенаторлардың тобы, олар мәселелерді талқылау үшін түскі асқа жиналатын. Ол президент Ричард Никсонмен бірнеше суық соғыс мәселесінде келіспеді, бірақ президенттің «Сафгард» зымыранға қарсы бағдарламасына дауыс берді, ол Сенаттан шамалы көп дауыспен өтті. Президент және оның ұлттық қауіпсіздік жөніндегі кеңесшісі Генри Киссинджер бұл бағдарламаны Мәскеуге алып барып, мұндай жүйелерді жою туралы келіссөздер жүргізді. Канзаста Пирсонды кейбір консерваторлар «жеткілікті республикашыл» емес деп есептеді. Ол бұл сынға қарсы күшті сайлаушылық қызмет көрсету арқылы және Канзастың мүдделерін қорғау арқылы күресті, әсіресе авиация, мұнай және газ және мал шаруашылығы салаларын. Пирсон Вирджиния университетінің құқық факультетіндегі сыныптасы Роберт Ф. Кеннедиді Канзас университеті мен Канзас штаты университетінде Кеннеди президенттікке кандидат болып жариялағаннан кейін бірнеше күн өткен соң таныстырды. Трибунада күлімдеп тұрып, Пирсон Кеннедиге Сенатта ұзақ және сәтті мансап тіледі. 1972 жылы қайта сайланғаннан кейін Пирсон Никсон тарапынан Біріккен Ұлттар Бас ассамблеясына делегат ретінде тағайындалды. 1978 жылы Сенаттан зейнеткерлікке шықты және Сенат тарапынан БҰҰ делегациясына қайтадан тағайындалды. Пирсонның орнын Нэнси Лэндон Кассебаум Бейкер басты. Сенаттан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Пирсон және оның екінші әйелі, бұрынғы Маргарет Линч, Жапония мен Оңтүстік-Шығыс Азияға жиі саяхаттады. Пирсон 1983 жылдан 1991 жылға дейін Гонолулу, Гавайиде орналасқан Шығыс-Батыс орталығының басқару кеңесінің мүшесі болды. Ол және бұрынғы сенатор Рибикофф Сенаттың құрылымын және процедураларын зерттеу үшін комиссияны құруға бірлесіп төрағалық етті. Сенатты қалдырғаннан кейін Пирсон Вашингтон, округ Колумбиядағы LeBoeuf, Lamb, Lieby және MacRae заң фирмасының кеңсесімен байланыста болды. Пирсон атындағы стипендиялық бағдарлама шетелдік қызметкерлерге басқа мемлекеттік органдарда, соның ішінде штаттық және жергілікті органдарда уақытша жұмыс істеуге мүмкіндік береді, осылайша олардың ішкі саясат туралы білімі артады. Канзаста Пирсон стипендиясы мемлекеттік университеттердің түлектеріне шетелде оқуға көмектеседі. 2004 жылы Пирсонның туған қаласы Прейри-Виллидждегі АҚШ почта бөлімі Джеймс Б. Пирсон почта бөлімі деп аталды. Пирсонның балалары: үш ұлы – Джеймс, Уильям және Томас, және бір қызы – Лаура. Пирсон 1962 жылдың 31 қаңтарынан 1978 жылдың 23 желтоқсанындағы отставкаға дейін қызмет етті. Ол 1978 жылы қайта сайлануға түспеді. Пирсон 2009 жылдың 13 қаңтарында Массачусетс штатының Глостер қаласындағы үйінде 88 жасында қайтыс болды. 2021 жылғы мәліметтерге сәйкес, Пирсон Канзас-Сити агломерациясынан шыққан соңғы Канзас штатының сенаторы, Джонсон округі штаттағы ең көп халқы бар округ болса да.

James Pearson was born in 1920 in Nashville, Tennessee, the son of a Methodist minister. With his parents, he moved to Virginia in 1934 and attended public school. He went on to attend college at Duke University in Durham, North Carolina. During the Second World War he interrupted his schooling to serve as a pilot in the air transport service of the United States Navy, flying DC3's across country (1943–1946), and was discharged as a lieutenant. Pearson's legislative accomplishments included the "National Weather Modification Policy Act," which authorizes a member of the cabinet to "negotiate an International agreement concerning the peaceful uses of weather modification." It was written into public law October 13, 1976. Stationed at the Olathe Naval Air Station in Kansas, Pearson met and married the former Martha Mitchell. Pearson graduated from the law school of the University of Virginia at Charlottesville in 1950. He was admitted to the bar and commenced the practice of law in Mission, Kansas. Pearson served as Assistant County Attorney of Johnson County, Kansas, from 1952 to 1954; County Probate Judge from 1954 to 1956; and was elected to the State Senate, where he served from 1956 to 1960. He did not seek reelection but returned to the practice of law. Pearson campaigned with Attorney General John Anderson for governor in 1960. Anderson was elected and Pearson became the state GOP chairman. On January 31, 1962, Anderson appointed Pearson to the United States Senate to fill the vacancy caused by the death of Andrew F. Schoeppel. Pearson was elected on November 6, 1962, in a special election for the term ending January 3, 1967; reelected in 1966 for a full six year term, and again in 1972. Pearson initially voted regularly with the leadership of his party, opposing Lyndon B. Johnson's Great Society programs. However Pearson moderated his positions with time. Following the Kent State shooting in 1970, Pearson shifted his position to oppose the bombing of Laos and Cambodia during the Vietnam War. In the Senate he became known for working with colleagues across the political aisle. By the 1970's, Pearson got 20% ratings from the Americans for Constitutional Action organization. When a group of senators led by Walter Mondale of Minnesota set out to change the filibuster rule, which had been used to block civil rights legislation, they asked Pearson to join them. Together they reduced the number of votes required to end debate from 67 to 60. Pearson voted in favor of the Civil Rights Acts of 1964 and 1968, as well as the 24th Amendment to the U. S. Constitution, the Voting Rights Act of 1965, and the confirmation of Thurgood Marshall to the U. S. Supreme Court. Pearson's other legislative accomplishments came as a member of the Commerce Committee, where he was the ranking minority member of its aviation subcommittee. Those successes included the creation of the airport/airways trust fund, which allowed for the expansion of the nation's airports and air traffic system, and the deregulation of "new" natural gas, which brought increased production of that clean burning fuel. Pearson collaborated with Senator Howard Cannon, D Nevada, and others, on the former legislation and Senators Russell Long, D Louisiana, and Lloyd Bentsen, D Texas, on the latter. Pearson and Democrat Fred Harris of Oklahoma introduced the first major legislation with economic incentives for rural development. With Democrat Phil Hart of Michigan, Pearson sponsored the first major campaign reform legislation following World War II. Pearson was an early supporter of consumer protection legislation. Pearson was a member of the Wednesday Club, a group of moderate and liberal Republican senators who met for lunch to discuss issues. He opposed President Richard Nixon on several Cold War issues, but voted with the president on the Safeguard anti missile program, which narrowly passed the Senate. The president and his national security advisor, Henry Kissinger, took that program to Moscow and negotiated the abolition of such systems. Back in Kansas, Pearson was considered by some conservatives as not "Republican enough." He dealt with this criticism by providing strong constituent service and championing Kansas interests, especially the aviation, oil and gas, and cattle industries. Pearson braved this criticism by introducing his University of Virginia Law School classmate, Robert F. Kennedy, at the University of Kansas and Kansas State University just days after Kennedy had announced he would run for president. On the podium, smiling, Pearson wished Kennedy a long, successful career in the Senate. Following his reelection in 1972, Pearson was appointed by Nixon as a delegate to the United Nations General Assembly. He retired from the Senate in 1978 and was again named by the Senate to the U. N. delegation. Pearson was succeeded by Nancy Landon Kassebaum Baker. After retiring from the Senate, Pearson and his second wife, the former Margaret Lynch, traveled frequently to Japan and Southeast Asia. Pearson served as a member of the Board of Governors of the East–West Center based in Honolulu, Hawaii, from 1983 to 1991. He and former Senator Ribicoff were selected by the Senate to co chair a commission to study the structure and procedures of the Senate. After leaving the Senate Pearson had a relationship with the Washington, D. C. office of the law firm of LeBoeuf, Lamb, Lieby and MacRae. A fellowship program named for Pearson allows foreign service officers to work temporarily in other branches of government, including state and local, to learn more about domestic politics. In Kansas, a Pearson Fellowship helps graduates of public universities study abroad. The U. S. Post Office in Prairie Village, Pearson's home town, was named the James B. Pearson Post Office in 2004. Pearson's children include three sons, James, William, and Thomas, and a daughter, Laura. Pearson served from January 31, 1962, until his resignation on December 23, 1978. He was not a candidate for re election in 1978. Pearson died on January 13, 2009, at his home in Gloucester, Massachusetts at the age of 88. As of 2021, Pearson is the last U. S. Senator from Kansas from the Kansas City metropolitan area, even though Johnson County has the state's largest population.