Уильям Хэй: Лондон Полициясының комиссары және әскери өмірі

Кіріспе

1850 жылдан 1855 жылға дейін Метрополис полициясының комиссары. Уильям Хей CB (1794 – 1855 жылдың 29 тамызы) – Лондон Метрополис полициясының екі басшысының бірі, Метрополис полициясының екінші және соңғы кіші бірлескен комиссары болды.

Отбасы

Ол Джон Хейдің ұрпағы, Твиддейлдің 1-ші маркизі (1626–1697), оның үшінші ұлы, Лорд Александр Хей (1663–1737) оның арғы атасы болды. Александр Бервикшир және Шығыс Лотианда мүлігі бар Кэтрин Керрге үйленді. Олардың үшінші ұлы Уильям (1699–?), Стивенсоннан шыққан сэр Роберт Синклердің қызына үйленді. Уильямның үш ұлы болды, оның ішінде Роберт, кейіннен 83-ші жаяу әскер полкіне кірді, капитан шеніне жетті және 1791 жылы Гринфорт, Донегал графтығының Ральф Бэбингтонның қызы Кэтринге үйленді. Олардың үш баласы болды, олардың үлкені Уильям болды. Оның алғашқы қызметтік міндеті 1810 жылы Лондондағы тәртіпсіздіктерге байланысты болды. Реформашы саясаткер сэр Фрэнсис Бердеттің тұтқындалуынан кейін, ол Қоғамдық палатаны қаралап, Лондон мұнарасына қамалды. Астанадан бірнеше күн жолмен жүретін барлық әскери бөлімдерге Лондонға келіп, онда орналасуға бұйрық берілді. 52-ші полк Чатэмдегі базасынан шақырылып, Соходағы Дин-стриттегі қоймаға орналасты. Хей және оның бөлімі үш апта бойы Лондонда болды, содан кейін Чатэмге қайтты. 1810–1811 жылдары Хей Жарым арал соғысы кезінде 52-ші жеңіл жаяу әскер полкінде қызмет етті. 1811 жылдың 16 шілдесінде, әлі шетелде болғанда, ол лейтенант шеніне көтеріліп, 12-ші жеңіл драгун полкіне ауыстырылды. Хей соғыс бойы 12-ші полкте қызмет етті, сондай-ақ кейіннен Ватерлоо шайқасына қатысты. Кейіннен ол 1808 және 1815 жылдар аралығында Веллингтонға қызмет еткен кезін қызы үшін толық еске түсіріп жазды. Соғыстан кейін ол Новая Шотландияның сол кездегі вице-губернаторы Далхаузи графының штабында лагерь көмекшісі болып тағайындалды. Ол бұл лауазымға 1817 жылы кірісіп, 1823 жылға дейін Солтүстік Америка провинцияларында қызмет етті. 1822 жылдан бастап Хей 37-ші жаяу әскер полкінде жартылай жалақымен капитандық шеніне ие болды, ал 1824 жылы 5-ші драгун гвардиясында толық жалақымен капитан болып тағайындалды. 1829 жылы Хей әскери қызметтен зейнеткерлікке шығып, Сара Спаркске үйленді. Ол сонымен қатар 1816 жылы Принц-регенттің бұйрығымен құрылған Ватерлоо медалімен марапатталды. 1850 жылы сэр Чарльз Роуэн зейнеткерлікке шыққаннан кейін Хей Метрополитен полициясының бірлескен комиссарларының бірі болып тағайындалды және бейбіт судья ретінде ант берді. Оның лауазымы 1829 жылы Роуэнмен бірге тағайындалған Ричард Мейнеге қарағанда төмен болды. Мейн мен Хей арасында келіспеушіліктер туды, және Хей көп ұзамай өзінің әріптесі туралы Ішкі істер министрлігіне шағымданды. Ол 1851 жылы Ұлы көрмені күзетуді Мейннің жеке өзі қолға алғанына әсіресе ашуланды, бұл жұмыс әскери адам ретінде Хейге тиесілі деп ойлады. Алайда, 1851 жылы көрмеге қатысқаны үшін Хей Бат орденінің серігі (CB) болып тағайындалды, бірақ Мейн сол уақытта қатысқаны үшін Knight Commander жоғары дәрежесіне тағайындалды. 1852 жылы Веллингтон герцогінің қайтысына байланысты оған құрмет көрсетуге келген көпшілік бақылаудан шығып, бір-екі адам қаза тапты деген хабар тарады. Полиция сынға ұшырады, және Хей газеттерге Мейн жауапты деген мазмұндағы абзац енгізді. Мейннің ашуы түсінікті болды. 1853 жылы Хей полицияны қайта ұйымдастыру жоспарларын Мейннің рұқсатынсыз Ішкі істер министрлігіне ұсынды. Хей 1855 жылдың 29 тамызында 67 Cadogan Place мекенжайындағы үйінде қайтыс болды. Оның қайтыс болу туралы куәлігінде "остеофагиялы Сциррх [қанкердің бір түрі] және әлсіздік" деп жазылған. Оның қайтысынан кейін, 1856 жылғы Метрополитен полициясы туралы заңда ресми түрде белгіленгендей, Метрополитен полициясының енді тек бір комиссары болуы керек деп шешілді.

He was descended from John Hay, 1st Marquess of Tweeddale (1626–1697), whose third son, Lord Alexander Hay (1663–1737) was his great grandfather. Alexander married Katherine Kerr, an heiress with property in Berwickshire and East Lothian. Their third son, William (1699–? ), married the daughter of Sir Robert Sinclair of Stevenson. William had three sons, including Robert, who later entered the 83rd Regiment of Foot, reached the rank of captain and married Catherine, the daughter of Ralph Babington, of Greenfort, County Donegal, in 1791. They had three children, of whom William was the eldest. His first active service occurred in 1810 as the result of threatened disturbances in London following the arrest of Sir Francis Burdett, a reformist politician, who was charged with libelling the House of Commons and sent to the Tower of London. All military units within several days marching of the capital were ordered to and to be quartered in London. The 52nd was ordered up from its base in Chatham and was billeted in a warehouse in Dean Street, Soho. Hay and his unit were to remain in London for three weeks, without incident, before returning to Chatham. From 1810 to 1811, Hay served with the 52nd Light Infantry during the Peninsular War. On 16 July 1811, while still abroad, he was promoted lieutenant and transferred to the 12th Light Dragoons. Hay continued to serve with the 12th throughout the war and also later at the Battle of Waterloo. He was later to write, for his daughter, a full account of his reminiscences of his time serving Wellington between 1808 and 1815. After the war, he was appointed as aide de camp on the staff of the Earl of Dalhousie, then Lieutenant Governor of Nova Scotia. He took up this post in 1817 and served in the North American Provinces until 1823. Since 1822, Hay had held the rank of captain with the 37th Regiment of Foot, on half pay by purchase, and in 1824 he was successful in effecting an appointment as a full pay captain in the 5th Dragoon Guards. In 1829, Hay retired from military service and married Sarah Sparkes. He was also awarded the Waterloo Medal, which had been instituted by order of the Prince Regent in 1816. In 1850, on the retirement of Sir Charles Rowan, Hay was made one of the joint commissioners of the Metropolitan Police and sworn in as a Justice of the peace. His position was junior to Richard Mayne, who had been appointed along with Rowan in 1829. Mayne and Hay did not get along, and Hay was soon complaining to the Home Office about his colleague. He was particularly angered that Mayne took personal charge of the policing of the Great Exhibition in 1851, a job which Hay, as a military man, thought should have gone to him. Hay was, however, appointed Companion of the Order of the Bath (CB) in 1851 for his involvement in the Exhibition, although Mayne was appointed to the higher grade of Knight Commander for his involvement at the same time. In 1852, the crowds coming to pay their respects at the lying in state of the Duke of Wellington got out of hand and it was reported that one or two people had been crushed to death. There was criticism of the police, and Hay had a paragraph inserted into the newspapers claiming that Mayne had been responsible. Mayne was, unsurprisingly, furious. In 1853, Hay submitted plans for police reorganisation to the Home Office without first showing them to Mayne. Hay died at his home, 67 Cadogan Place, on 29 August 1855. His death certificate records the cause as "Scirrhus [a form of cancer] of the Oesophagus and Exhaustion". Following his death, it was decided that thereafter there should be only a single commissioner for the Metropolitan Police, as formalised by the Metropolitan Police Act 1856.