Чарльз Джеймс Напиер: Британдық генерал және Синд губернаторы
Charles James Napier
Чарльз Джеймс Напиер: британдық генерал, Сінд облысын жаулап алған, губернатор және Үндістандағы бас қолбасшы. Биографиясы, әскери жолы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Генерал-майор, Синд облысының губернаторы және Британдық Үндістандағы Бас қолбасшы (1782 – 1853)
Major General, Governor of Sindh, and Commander in Chief in British India (1782 1853)
Генерал сэр Чарльз Джеймс Нейпир (10 тамыз 1782 – 29 тамыз 1853) британдық армияның офицері және Пиреней және 1812 жылғы науқандарының ардагері болды, содан кейін Бомбей армиясының генерал-майоры болды. Осы кезеңде ол Синдтің британдық әскери жаулап алуына жетекшілік етті, одан кейін Синд облысының губернаторы және Үндістандағы Бас қолбасшы болып қызмет етті.
General Sir Charles James Napier, ('/n//eɪ//p//ɪər/; 10 August 178229 August 1853) was an officer and veteran of the British Army's Peninsular and 1812 campaigns, and later a major general of the Bombay Army, during which period he led the British military conquest of Sindh, before serving as the governor of Sindh, and Commander in Chief in India.
Ерте өмір
Чарльз Джеймс Нейпир полковник Джордж Нейпирдің және оның екінші әйелі леди Сара Леннокстың үлкен ұлы болды. Бұл екі тараптың да екінші некесі еді. Леди Сара король Карл II-нің шөбересі болған. Нейпир Лондонның Уайтхолл сарайында дүниеге келді. Ол үш жасқа толғанда әкесі Дублинде әкімшілік қызметке кірісіп, отбасын Ирландияның Килдар графтығындағы Селбриджге көшірді, бұл жерде Леди Сараның әпкесі, леди Луиза Конноллиға жаяу арақашықтықта болатын. Оның алғашқы білімі Селбридждегі жергілікті мектепте алды. Он екі жасында 1794 жылдың қаңтар айында Британ армиясының 33-ші жаяу әскер полкіне қабылданып, бірақ көп ұзамай 89-шы полкке ауыстырылды және бірден қызметке кірмеді, керісінше Ирландиядағы мектепке оралды. 1799 жылы, 17 жасында, ол сер Джеймс Даффтың көмекшісі ретінде әскерде активті қызметке кірісті.
Charles James Napier was the eldest son of Colonel George Napier, and his second wife, Lady Sarah Lennox, with this being the second marriage for both parties. Lady Sarah was the great granddaughter of King Charles II. Napier was born at the Whitehall Palace in London. When he was only three years old his father took up an administrative post in Dublin, moving his family to live in Celbridge in County Kildare, Ireland, within walking distance of Lady Sarah's sister, Lady Louisa Conolly. His early education was at the local school in Celbridge. At the age of twelve, he joined the 33rd Infantry Regiment of the British Army in January 1794, but quickly transferred to the 89th and did not immediately take up his commission, but returned to school in Ireland. In 1799, aged 17, he took up active service in the army as aide de camp to Sir James Duff.
Жарым арал соғысы
Нейпер Наполеон Бонапартқа қарсы Пиреней түбегіндегі соғыс кезінде 50-ші (Каралеваның өз) жаяу әскер полкіне қолбасшылық етті. Нейпердің ондағы қызметі Корунна шайқасында аяқталды, онда ол жарақаттанып, майданда өлімге қалдырылды. Нейперді француз армиясының Гиберт есімді барабаншысы аман қалдырып, тұтқынға алды. Дегенмен, Нейпер британдықтарға қайтарылғаннан кейін Армияның алтын медалімен марапатталды. Нейпер француз маршалы Сульттың, кейін Мишель Нейдің штабына жақын жерде ұсталған кезде жараларын емдеді. 1809 жылғы 21 наурызда британдық шлюп Коруннаға қала комендантына хат жеткізіп, Нейпердің тағдыры туралы оның отбасы атынан ақпарат сұрады. Ней мен Нейпер арасындағы келісім бойынша, ол үш айға үйде жазылуға жіберілді, бірақ 1809 жылғы 1 шілдеде Нейдің штабына қайта оралуға міндетті болды. Нейпер 1810 жылы Пиреней түбегіне қайта оралып, Португалияда Наполеонға қарсы күресуге ерікті түрде келді, әсіресе Коа шайқасында, онда оның астынан екі жылқы атылып түсті, Бусако шайқасында, Фуэнтес-де-Оноро шайқасында және 1812 жылғы Бадахоз шайқасында (Бадахоздың екінші қоршауы), Испанияның Экстремадура аймағында, онда ол 102-ші жаяу әскер полкінің подполковнигі болды. Бусако мен Фуэнтес-де-Онородағы ерлігі үшін Нейпер екі бекеті бар күміс медальді жеңіп алды. Нейпер Иония аралдарындағы Кефалонияның губернаторы болды және арал туралы кітап жазды. Кейіннен ол Грекияның Тәуелсіздік соғысы кезінде дипломатиялық миссияда қызмет етті, бұл қақтығыста ол грек халқына зор симпатиямен қарады. Ол сондай-ақ Грекия және Иония аралдары туралы тағы екі кітап жазды.
Napier commanded the 50th (Queen's Own) Regiment of Foot during the Peninsular War in Iberia against Napoleon Bonaparte. Napier's activities there ended during the Battle of Corunna, in which he was wounded and left for dead on the battlefield. Napier was rescued, barely alive, by a French Army drummer named Guibert, and taken as a prisoner of war. Nevertheless, Napier was awarded an Army Gold Medal after he was returned to British hands. Napier recuperated from his wounds while he was being held near the headquarters of the French Marshal Soult and afterwards Michel Ney. On 21 March 1809, a British sloop approached Corunna with a letter for the commandant of the city, requesting information about the fate of Napier on behalf of his family. After an agreement between Ney and Napier, the latter was released on a convalescence leave at home for three months, under parole to return to Ney's quarters wherever he was on the first of July 1809. Napier volunteered to return to the Iberian Peninsula in 1810 to fight again against Napoleon in Portugal, notably in the Battle of the Côa, where he had two horses shot out from under him, in the Battle of Bussaco, in the Battle of Fuentes de Onoro, and in the Battle of Badajoz (1812) (the second siege of Badajoz) in Extremadura, Spain, in which he was a lieutenant colonel in command of the 102nd Regiment of Foot. For his deeds at Bussaco and at Fuentes de Oñoro, Napier won the silver medal with two clasps. Napier served as governor of Kefalonia in the Ionian Islands, and wrote a book about the island. Later he served on a diplomatic mission to Greece during its War of Independence, a conflict in which he had great sympathy for the Greeks. He also wrote two more books on Greece and the Ionian Islands.
Англияға оралу
1835 жылы Нейпир жоспарланған Оңтүстік Австралия жаңа колониясының губернаторы болып тағайындалды, бірақ ол лауазымнан бас тартып, Уильям Лайтты осы қызметке ұсынды. Дегенмен, Джон Хиндмарш бұл лауазымды алу үшін күш-жігер жұмсаған және ықпалды қолдауға ие болғандықтан, оған тағайындалды. Нейпир 1839 жылғы сәуір айында Англияның Солтүстік аймағының бас офицері болды.
In 1835, Napier was designated Governor of the planned new colony of South Australia, but he resigned the position, recommending William Light for the post. However, John Hindmarsh had already been lobbying for the position and had gained influential support, and was appointed to it. Napier became the General Officer Commanding of the Northern District in England in April 1839.
Үндістандағы қызметі
1842 жылы 60 жасында Нейпир Бомбей президенттігінің құрамындағы Британдық Үндістан армиясының қолбасшылығына генерал-майор болып тағайындалды. Лорд Элленбороның саясаты Нейпирді Синд провинциясына (Скинде) жеткізді. Ол алғашқы ағылшын-афған соғысынан кейін Британдық Үнді империясына қарсы тұрған мұсылман билеушілерінің көтерілісін басу үшін жіберілді. Нейпирдің осы басшыларға қарсы жорығы Миани шайқасында (Миани) генерал Хошу Шидиге қарсы және Хайдарабад шайқасында жеңіске жетіп, Синдті бағындырып, оны шығыс көршілеріне – Синд дивизиясы ретінде қосып алды. Кейін Нейпир Синдтегі оқиғалар туралы былай деді: «Егер бұл қиындық болса, онда ол құрметті қиындық болды!» 1843 жылдың 4 шілдесінде Нейпир Миани мен Хайдарабадтағы жеңістері үшін Бах орденінің әскери бөлімінде Ұлы крестпен марапатталды. Сондай-ақ 1843 жылы оған 97-ші (Ульстер графының) жаяу полкінің полковнигі лауазымы берілді, кейін сол жылы 22-ші (Чешир) жаяу полкінің полковнигі болып ауысты. Лорд Элленбороу Нейпирді Бомбей президентінің губернаторы етіп тағайындады. Бірақ оның басшылығымен әкімшілік Британдық Шығыс Үнді компаниясы директорларының саясатымен келіспеді, сондықтан Нейпир қызметтен алынып, ашумен үйіне қайтып келді. 1849 жылдың көктемінде Нейпир тағы да Үндістанға, сикхтардың мойынсұнуын алу үшін жіберілді. Бірақ Үндістанға келген соң, лорд Гоф пен оның армиясы бұл міндетті орындаған екенін білді. Нейпир соңғы рет Англияға оралды. Ол Пенинсула соғысында алған жараларының салдарынан денсаулығына байланысты қиындықтарды бастан өткерді және 1853 жылдың 29 тамызында, 71 жасында Портсмут қаласының жанындағы Оклендте қайтыс болды. Бірақ оның Далхаузимен араздасуы аяқталған жоқ. Ол қайтыс болғаннан кейін жарық көрген «Индия үкіметінің азаматтық және әскери кемшіліктері» (Вестертон, 1853) еңбегінде Үндістандағы ағылшындардың үндістерге деген өркөкіректігін айыптап, былай деді: «Еуропалықтардың жас буыны жергілікті офицерлерден қашық тұрады. Бұл бұрынғы үндістандық даңқты офицерлердің рухынан қаншалықты өзгеше!» Ол британдық офицерлердің жергілікті тілдерді үйренуін және жергілікті офицерлерді ADC және Bath Companions қызметтеріне тағайындауын ұсынды. «Шығыс ақылы зор, және жақсы сезімдермен қолдау табады, – деп жазды ол, – ал жергілікті офицерлерде шығыстың батылдығы, генийі және амбициясы жетерлік, бірақ осы қасиеттерді дамыту үшін оларды еуропалық офицерлермен теңестіру керек». 1857 жылы көтеріліс басталғанда, Нейпирдің «Ақаулары» кітабы субконтиненттегі шиеленістерді дұрыс болжаған пайғамбарлық туынды ретінде құрметпен қабылданды. Оның замандастарының бірі айтқандай, мәселе «Егер ол өзінің пікірлерін ашық айтқанда, ешқандай шамадан тыс асыра сілтеулерді болдырмағанда, оның ескертулері мен ұсыныстары назар аударуға лайық болар еді. Керісінше, олар ауру сананың өнімдері ретінде қабылданды». Нейпирдің бұрынғы үйі қазір Уотерлувиллдегі Оклендс католик мектебінің бір бөлігі болып табылады. Нейпир 1853 жылдың 29 тамызында қайтыс болды және оның денесі Портсмуттегі Корольдік гарнизон шіркеуіне жерленді.
In 1842, at the age of 60, Napier was appointed Major General to the command of the British Indian Army within the Bombay Presidency. Here Lord Ellenborough's policy led Napier to Sindh Province (Scinde), for the purpose of quelling the insurrection of the Muslim rulers who had remained hostile to the British Indian Empire following the First Anglo Afghan War. Napier's campaign against these chieftains resulted in victories in the Battle of Miani (Meanee) against General Hoshu Sheedi and the Battle of Hyderabad, and then the subjugation of the Sindh, and its annexation by its eastern neighbours as the Sind Division. Later, Napier made several comments on the Sindh adventure to the effect of: "If this was a piece of rascality, it was a noble piece of rascality!" On 4 July 1843, Napier was appointed Knight Grand Cross in the military division of the Order of the Bath, in recognition of his leading the victories at Miani and Hyderabad. He was also in 1843 given the colonelcy of the 97th (The Earl of Ulster's) Regiment of Foot, transferring later in the year to be colonel of the 22nd (The Cheshire) Regiment of Foot. Napier was appointed Governor of the Bombay Presidency by Lord Ellenborough. However, under his leadership the administration clashed with the policies of the directors of the British East India Company, and Napier was accordingly removed from office and returned home in disgust. Napier was again dispatched to India during the spring of 1849, in order to obtain the submission of the Sikhs. However upon arriving once again in India, Napier found that this had already been accomplished by Lord Gough and his army. Napier returned home to England for the last time. He was still suffering with physical infirmities which were results of his wounds during the Peninsular War, and he died about two years later at Oaklands, near Portsmouth, England, on 29 August 1853, at the age of 71. However his quarrel with Dalhousie was not over. In his posthumously published Defects, Civil and Military of the Indian Government (Westerton, 1853) he detected and condemned the growing superciliousness of the English in India towards the Indians; "The younger race of Europeans keep aloof from Native officers How different this from the spirit which actuated the old men of Indian renown," he wrote. He proposed that British officers should learn the language of the natives and that native officers be appointed as ADCs and Companions of the Bath. "The Eastern intellect is great, and supported by amiable feelings", he wrote, "and the Native officers have a full share of Eastern daring, genius and ambition; but to nourish these qualities they must be placed on a par with European officers." When revolt broke out in 1857, Napier's Defects was hailed as a prophetic work which correctly identified many of the seething tensions in the sub continent. The problem was as one of his contemporaries observed "Had he made his representations with sober moderation, eschewing all offensive exaggeration, his warnings and suggestions would have commanded attention. Instead they were pooh poohed as the emanations of a distempered mind." Napier's former house is now part of Oaklands Catholic School of Waterlooville. Napier died on 29 August 1853 and his remains were buried in the Royal Garrison Church in Portsmouth.
Құлдық пен талан-тараж туралы
Нейпер құлдыққа қарсы болды. Уильямның Нейпер туралы естеліктерінде айтылғандай, Синд шаруалары тәуелді және қысымға ұшыраған, ал көптеген индустар тоналған халық еді және олардың діні балучилер мен синдтардың бәрінен де кінәландырылды. Олар бейбітшілік пен қорғауға мұңлы болды. Нейпер әмірлерді биліктен қуды, олардың жеке қарулы жасақтарын таратып жіберді, бұрын әмірлер шаруалардан жинаған салықтар енді ағылшыздарға төленетінін және құлдық бүкіл елде жойылғанын жариялады. Бұл шараға балучилер қарсы шықты, бірақ гаремдегі құл қыздар оны қуана қарсы алды. Карачиде тұрғанда Нейпер жер мемлекетке тиесілі екенін, әмірлер жер салығын "зор қатыгездікпен – мүшелеп кесу және азаптау арқылы" жинап жатқанын, ал жер салығының мөлшері жартыдан екі үшін бір бөлігіне дейін екенін анықтады. Нейпер құлдық әдетіне қарсы болды, онда Уильямның естеліктерінде айтылғандай, жас қыздар "өз үйлерінен алыптардың гаремдеріне" тартылып әкелінетін. Әйелдер мен балалардың құқықтарын қорғауға жасаған тырысыстары оған бұрын "шексіз қатыгездік пен расұстаушылықты" көрсеткен көптеген әмірлермен күресуді талап етті.
Napier opposed slavery. According to the memoir on Napier by William, the Sindh cultivator was bonded and oppressed, and the numerous Hindus were plundered people and their faith was condemned by Balochis and Sindhis alike. They were eager for peace and protection. Napier removed the Amirs from power, dismantled their private assembly of armed men, proclaimed that taxes previously collected by the Amirs from the peasants be paid to the English instead, and that slavery was abolished throughout the land. This was vehemently opposed by Balochi masters, but welcomed by slave girls of the harems. While stationed at Karachi, Napier found that the land was owned by the state, Amirs were collecting land taxes with "shocking cruelty – mutilations and tortures", with land tax rates between half and two thirds. Napier opposed the slavery custom where, according to William's memoir, young girls would be dragged from "their homes for the harems of the great". His efforts to respect the rights of women and children required him to battle numerous Amirs who previously exercised "unmitigated cruelty and debauchery".
Мұра
1903 жылы 25-ші Бомбей мылтықтары (Бомбейдің 25-ші полкі ретінде Синдті жаулап алудағы Нейпиер әскерінің бір бөлігі болған) 125-ші Нейпиер мылтықтары деп қайта аталды. Қазір біріктірілгеннен кейін, ол Rajputana Rifles полкінің 5-ші батальоны (Нейпиер) болып табылады. Джордж Гамон Адамстың (1821–1898) Нейпиерге арналған қола мүсіні Трафальгар алаңының оңтүстік-батыс бұрышынан көрініс береді, ал мәрмәр мүсіні Әулие Павел соборының кіреберіс бөлігінде орналасқан. Оның қола мүсінінде ол әскери формамен, басы ашық, плащын артына лақтырған күйде бейнеленген. Сол қолымен ол қылышын қынынан ұстап, белден жоғары көтеріп тұр, ал оң қолымен Скиндеге билік еткен кезінде берілген үкіметтің символы – кітапшаны ұстап тұр. Ескерткіш 26 қараша 1855 жылы салтанатсыз түрде орнатылып, халықтан жиналған қаражат есебінен салынды, ең көп үлес қосқандар – қарапайым сарбаздар болды. 2000 жылдың қазан айында Лондонның жаңадан сайланған мэрі Кен Ливингстон Нейпиер мен генерал-майор сэр Генри Хавлоктың ескерткіштерін көрінеуі аз жерлерге көшіруді сұрады, себебін "Мен ондағы екі генералдың кім екенін және не істегенін білмеймін" деп түсіндірді, бірақ бұл өтініштер ешқандай нәтиже бермеді. Оның денесі Портсмут қаласындағы қазіргі уақытта қираған Корольдік гарнизон шіркеуінде жатыр. Оның қабірі шіркеудің батыс есігінің сыртында орналасқан. Шіркеудің батыс қабырғасының ішінде Нейпиердің жерленген жерін көрсеткен бос тақта болған деген болжам бар. Жаңа Зеландияның Хоукс-Бэй аймағындағы Нейпир қаласы оның құрметіне аталған. Миани шайқасындағы жеңісін еске алу үшін Меани атты шағын қала салынған. Сінд (Пакистан) аймағындағы Карачи қаласында бұрын Нейпиер жолы (қазір Шахра-е-Алтаф Хусейн), Нейпиер көшесі (қазір Мир Карамали Талпур жолы) және Нейпиер казармасы (қазір Лиакат казармасы) Шарах-е-Фейсал көшесінде орналасқан. Порт аймағында Нейпиер молы да бар. Манорада 1864 жылы салынған Әулие Павел шіркеуі Нейпиерге арналған ескерткіш. Қарачи грамматикалық мектебі екінші ең көне үйіне "Нейпиер" деген ат берді. Кветтада Нейпиер Линез деп аталатын тұрғын үйлер ауданы бар. Үндістанның Мадхья-Прадеш штатындағы Джабалпур қаласында Нейпиер Таун деп аталатын аудан бар.
In 1903, the 25th Bombay Rifles (which as the 25th Regiment of Bombay Native Infantry had formed part of Napier's force in the conquest of Sindh) was renamed the 125th Napier's Rifles. Since amalgamated, it is now the 5th Battalion (Napier's) of the Rajputana Rifles. A bronze in honour of Napier by George Gamon Adams (1821–1898) surveys from its plinth the southwest corner of Trafalgar Square, while a marble stands in the Crypt of St. Paul's Cathedral. In his bronze, he is shown bareheaded, in military uniform, with his cloak thrown back. His left hand is grasping his sword by the scabbard and raised above his waist, while his right, extended, holds a scroll symbolic of the government awarded to Scinde during his tenure of office. The monument was erected without ceremony on 26 November 1855 and paid for by means of public subscriptions, the most numerous contributors being private soldiers. Some controversy was raised in October 2000 when Ken Livingstone, the newly elected mayor of London, requested that the statue of Napier and that of Major General Sir Henry Havelock be moved to less prominent positions, stating as his reason "I have not a clue who two of the generals there are or what they did", but these requests did not result in any action. His remains lie in the now ruined Royal Garrison Church, Portsmouth. His tomb is immediately outside the west door of the church. A loose plaque in the church is thought to have indicated the burial place of Napier, inside what is now the west wall. The city of Napier in the Hawke's Bay region of New Zealand is named after him. The suburb of Meeanee commemorates his victory in the Battle of Miani. The city of Karachi in Sindh (Pakistan) earlier had a Napier Road (now Shahrah e Altaf Hussain), Napier Street (now Mir Karamali Talpur Road) and Napier Barracks (now Liaquat Barracks) on Sharah e Faisal. In the port area, there is also a Napier Mole. In Manora, the St. Paul's Church, erected in 1864, is a memorial to Napier. Karachi Grammar School named its second oldest house "Napier". There is a residential area in Quetta named Napier Lines. The Indian city of Jabalpur in Madhya Pradesh state has a neighbourhood called Napier Town.