Франсиско Болонеси: Перулік батыр және әскери қолбасшы
Francisco Bolognesi
Франсиско Болонези: Перулік әскери батыр, армияның қорғаушысы. 1816-1880 ж. өмір сүрген полковник, қаһармандық ерліктерімен танымал. Тарихы мен музейі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Перулік әскери генерал Франсиско Болоньес Сервантес (4 қараша 1816 – 7 маусым 1880) – Перудің әскери полковнигі. Ол Перуда ұлттық қаһарман саналады және Перу үкіметі 1951 жылдың 2 қаңтарында оны Перу армиясының меценаты деп жариялады.
Peruvian military general
Francisco Bolognesi Cervantes (November 4, 1816 – June 7, 1880) was a Peruvian military colonel. He is considered a national hero in Peru and was declared patron of the Army of Peru by the government of Peru on January 2 of 1951.
Ерте өмір және білім
Франсиско Болоньеси 1816 жылдың 4 қарашасында Лима қаласында дүниеге келген. Ол 16 жасқа дейін Арекипа семинариясында оқыды, содан кейін саудамен айналысып, мансапқа қадам басты. Оның туған үйі, Каса де Болоньеси деп белгілі, кейіннен мұражайға айналды. Оның әкесі Андрес Болоньеси итальяндық-перулік тегінен шыққан және вице-король сарайында скрипкашы болған. Франсиско Болоньесидің Федерико Пабло есімді ұлы болды, ал оның ұлы Федерико Болоньеси Болоньеси (Перудің 2-ші вице-президенті) аталды. Федерико Болоньесидің Ана Мария Болоньес есімді қызы болды, ол өз кезегінде Ана Мами және Селина Рагуз Болоньеси есімді екі қызының анасы болды.
Francisco Bolognesi was born in Lima on November 4, 1816. He attended the Seminary of Arequipa until he was 16 and then entered into a career in commerce. His birthplace, known as the Casa de Bolognesi, later became a museum. His father, Andrés Bolognesi was of Italian Peruvian background and was a violin player for the court of the Viceroy. Francisco Bolognesi had a son called Federico Pablo whose son was Federico Bolognesi Bolognesi (2nd Vice president of Peru). Federico Bolognesi Bolognesi had a daughter called Ana Maria Bolognesi who had two daughters called Ana Mamie and Selina Raguz Bolognesi.
Әскери мансап
Ол 1844 жылдың шілдесінде Перудің оңтүстік аймағындағы Арекипаның жергілікті ауданы Кармен-Альтодағы әрекетке қатысты. Оған әскери қызмет ұсынылғанымен, ол бейбіт өмірді таңдады. Бірақ 1853 жылы Перу мен Боливия арасындағы жағдайдың шиеленісуі кезінде ол әскерге қабылданып, атқыштар полкінің орынбасары болып тағайындалды. Боливиямен қарулы қақтығыс болмаса да, Болоньеси әскери қызметте қалуды және сол кездегі президент Эченикке қарсы төңкеріске қатысуды жөн көрді. Сәтті төңкерістен кейін Болоньеси Бас штабтың подполковнигі болды. 1856 жылы Болоньеси Арекипа қаласында генерал Мануэль Игнасио де Виванконың көтерілісін басуға қатысқан артиллерия бөліміне басшылық етті және полковник шеніне ие болды. Перу үшін қару-жарақ, әсіресе артиллерия алуға көмектесу үшін Еуропаға бірнеше рет сапардан кейін Болоньеси 1866 жылдың мамырында Перуға оралды. Ол президент Дон Мариано Игнасио Прадомен келіспей, 1867 жылы қысқа мерзімге түрмеге қамалды. Прадоның құлауынан кейін Болоньеси қайтадан әскери қызметке оралып, перулік армияның түрлі артиллерия бөлімдеріне басшылық етті және 1871 жылы артиллерияның Бас қолбасшысы болып зейнетке шықты.
He was involved with the military in July 1844, in an action at Carmen Alto, a local district of Arequipa, south region of Perú. While offered a position in the military, he elected to remain in civilian life. However, in 1853, he enlisted and was selected as second in command of a cavalry regiment during a period of tension between Peru and Bolivia. While no armed conflict with Bolivia ensued, Bolognesi elected to remain in the military and took part in the revolution against then President Echenique. After the successful revolution, Bolognesi was a Lieutenant Colonel on the General Staff. In 1856, Bolognesi commanded the artillery involved in suppressing the revolt of General Manuel Ignacio de Vivanco, centered in the city of Arequipa, and was promoted to Colonel. After several missions to Europe to help acquire weapons for Peru (especially artillery), Bolognesi returned to Peru in May 1866. He fell afoul of President Don Mariano Ignacio Prado and was imprisoned briefly in 1867. After the fall of Prado, Bolognesi returned to military service, commanding various artillery units of the Peruvian army, retiring in 1871 as Commander in Chief of the Artillery.
Тынық мұхит соғысы
1879 жылы Чили мен Перу және Боливия одағы арасында Тынық мұхиты соғысы басталғанда, 62 жастағы Болоньес Перу армиясына қайта қосылып, Чили күштеріне қарсы шайқастарда, соның ішінде 1879 жылғы қарашадағы Долорес және Тарапака шайқастарында белсенді қатысты. 1880 жылғы сәуірде ол Перудің Арика портына қолбасшылық етті. Такна шайқасында Чилинің жеңісінен кейін Ариканы Чили әскерлері қоршап алғанда, ол Перу күштеріне басшылық етті. Ол 1600 сарбаздан тұратын отрядты ұйымдастырып, порт қаласын қорғауға жетекшілік етті. Чилилік елшілер 3 есе көп сандағы артықшылықтарын негілеп Ариканың тапсырылуын талап еткенде, ол: «Менің қасиетті міндеттерім бар, және соңғы патрон атылғанға дейін оларды орындаймын» деді. «Hasta quemar el último cartucho» («Соңғы патрон атылғанға дейін») деген сөз испан тіліне еніп, бүгінде Перу армиясының ресми ұраны ретінде қолданылады. Осылайша Арика шайқасы басталды. Чилиліктер бірінші болып шабуыл жасап, Сиудедела бекінісіне шабуылдады, онда Грандадерос (Такна) және Артесанос (Арика) батальондары қаһармандықпен шайқасты. Ескі полковник Жюсто Ариас и Арагес шайқаста қаза тапты, ал капрал Альфредо Малдонадо Перу және Чилидің он сарбазы қаза тапқан оқ-дәрі қоймасының жарылысында көз жұмды. Чили әскері тұтқынға алуды тоқтатуға бұйрық берді. Болоньес, Мануэль Дж. Ла Торре, Альфонсо Угарте, Роке Саенс Пена және Хуан Гильермо Море 400 перуандық сарбазды жинап, Эль-Моро тауының басына шықты. Чилиліктер Серро Гордодан шабуылдап, Эль-Мороға ұмтылды. Эль-Моро тауының басындағы қаһармандық шайқастың ортасында полковник Болоньес оққа түсіп, жараланды. Ол револьверін мықтап ұстап, басына соққы тигенше күресін жалғастырды (кейбір деректерде өлімінің себебі оқ болғаны айтылады). Оның сарбаздары оның денесін қорғады, бірақ олар да соңында қаза тапты. Болоньеспен бірге теңіз флотының капитаны және артиллерия басшысы Хуан Гильермо Море өмірінің соңына дейін қолындағы револьвер мен қылышымен шайқасты. 1880 жылғы 7 маусымда Чили шабуылдап, Ариканы басып алды, оған 474 сарбазының өмірі құйрылды. Полковник Болоньес сияқты мыңға жуық перуандық қорғаушы қаланың қорғанында қаза тапты. Перуліктердің жоғалтуының көп болуына себеп, жараланған перуандық тұтқындарының көпшілігі Чили әскерлері тарапынан атылып тасталды. Чилиліктер ғимараттарды тонады, өрт сөндірді және Перу консулдықтарына шабуыл жасады, соның ішінде басқа да қылмыстар жасады. Чилиліктер бұл әрекеттерін шайқас кезінде перуандықтардың бірнеше чилилік кендерінде жасаған жарылыстарға жауап ретінде ақтады, бұл олардың арасында құрбан болғандарға әкелді. Болоньестің ұлдары Энрике мен Аугусто да Тынық мұхиты соғысында шайқасты, кейіннен Лимадағы Сан-Хуан және Мирафлорес шайқастарында қаза тапты.
When the War of the Pacific began in 1879 between Chile and the alliance of Peru and Bolivia, Bolognesi, now 62, rejoined the Peruvian Army and was active in actions against the Chilean forces, including the Battles of Dolores and Tarapacá in November 1879. In April 1880, he was placed in command of the Peruvian port of Arica. He commanded the Peruvian forces surrounded in Arica by Chilean troops following the Chilean victory at Tacna. He organized and led a spirited defense of the port city by about 1,600 men against over 5,300 Chilean troops with extensive naval support. When Chilean messengers demanded surrender of Arica because of their 3 to 1 numerical superiority, he replied, "Tengo deberes sagrados que cumplir y los cumpliré hasta quemar el último cartucho" ("I have sacred duties, and I will fulfill them until the last cartridge has been fired"). The expression "hasta quemar el último cartucho" ("Until the last cartridge has been fired") has passed into the Spanish language and is used today by the Peruvian Army as its official motto. Thus the Battle of Arica began. The Chileans struck first, attacking fort Ciudadela where the battalions of Grandaderos (Tacna) and Artesanos (Arica) fought fiercely. The old Colonel Justo Arias y Araguez died in combat, while Corporal Alfredo Maldonado was killed in the explosion of a powder keg, that killed Peruvian, as well as ten Chilean soldiers. The Chileans responded by issuing the command to take no prisoners. Bolognesi, Manuel J. La Torre, Alfonso Ugarte, Roque Saenz Pena y Juan Guillermo More gathered 400 Peruvian soldiers a top of the infamous hill known as El Morro. The Chileans stormed el Morro advancing from Cerro Gordo. In the midst of the fierce hand to hand combat that developed at the top of el Morro, Colonel Bolognesi was shot and wounded. Clenching his revolver he continued fighting until he was killed from a blow to the head (some speculate a bullet being the cause of death). His soldiers defended his remains until they too were eventually killed. Next to Bolognesi, Juan Guillermo More, Captain of the Navy and Chief of Artillery, fought to the end of his life with a revolver and sword in hand. On June 7, 1880, the Chilean assault took Arica at a cost of 474 troops. Almost 1,000 of the Peruvian defenders, including Colonel Bolognesi, were killed in defense of the town. The Peruvian casualty levels in the battle were so high because many of the wounded Peruvian prisoners were shot by the Chileans. The Chileans ransacked buildings, started fires and attacked Peruvian consulates amongst other crimes. The Chileans justified these acts saying they were seeking revenge for explosions caused by Peruvians in a few Chilean mines during the battle that caused some casualties. Bolognesi's sons Enrique and Augusto also fought in the War of the Pacific, and died later, during the Battle of San Juan and the Battle of Miraflores in Lima.