Оскар Бенавидес: Перу Президенті (1933-1939)

Кіріспе

Перу президенті 1933-1939 жылдары Оскар Раймундо Бенавидес Ларреа (15 наурыз 1876 – 2 шілде 1945) – перулік әскери маршал, дипломат және саясаткер, Перудің 38-ші (1914–1915, төңкеріс жолымен) және 42-ші (1933–1939) президенті болған. Оның соңғы мерзімі авторитарлық фашизм дәуірімен еректелді.

Ерте өмір

Ол 1876 жылғы 15 наурызда Лима қаласында Мигель Бенавидес и Гальегос, Ұлттық гвардияның аға сержанты, және Перудің әлеуметтік өмірінде белгілі Ерфилия Ларреаның ұлы болып дүниеге келді. Лимадағы Гуадалупе анамыз колледжінде білім алғаннан кейін Бенавидес Лима әскери мектебіне қабылданды және 1894 жылы Дос-де-Майо артиллерия бригадасына қосылды. 1901 жылы капитан шеніне көтерілді. 1906 жылы, 30 жасында, француз әскери миссиясы басқаратын Лимадағы әскери академияны аға сержант дәрежесінде үздік көрсеткіштермен бітірді. Бенавидес әскери білімін толықтыру үшін Францияға барып, содан кейін Франция Республикасы оны Құрмет легионының орденімен марапаттады.

Какета өзенінің үгіт-насихат жұмыстары

1910 жылдың желтоқсанында Перуге оралғаннан кейін Бенавидес Перудің Солтүстік Тынық мұхитының жағалауындағы Чиклайо қаласында орналасқан №9 жаяу әскер батальонының қолбасшысы болып тағайындалды. 1911 жылдың ақпан айында Перу үкіметі Бенавидеске №9 батальонын Перудің Амазониясындағы Колумбиямен солтүстік-шығыс шекарасына жіберуді бұйырды. Колумбия Какета өзенінің оңтүстік жағалауында Ла-Педрерада бекінілген пост құрды, ол 1909 жылғы Поррас Танко Аргаес шарты бойынша Перу аумағына кірді. №9 батальоны 2000 километрден астам жол жүріп, Кахамарка мен Чачапояс маңындағы жолсыз Анд тауларын Амазонияның орманды аймағына дейін өтуі керек болды. Бальсапуэртода, Хуаллага өзенінің бастауында, экспедиция салдар жасап, каноэлер алды, Хуаллагамен Юримагуасқа дейін, содан кейін Амазонкамен Икитосқа дейін қайықпен жүрді. Бір канонерлік кеме мен төрт қайықтан тұратын теңіз экспедициясы Чиклайодан шыққаннан кейін төрт ай өткен соң, 1911 жылдың 29 маусымында Икитостан жолға шықты. 10 шілдеде ол жалындаған тулармен Ла-Педрераға қарсы тұрды. Колумбия командирінің позицияны тастаудан бас тарту туралы ноталарына жауап ретінде командир Бенавидес шабуылды бастады. Перу әскерлерінің жеңісі толық болды. Бірақ 24 шілдеде командир Бенавидеске Перу мен Колумбия үкіметтерінің Перу әскерлерінің Какетадан шығып, Путумайоға қайтаруы туралы келісімге келгені хабарланды. 1911 жылдың 28 шілдесінде Ла-Педрерадағы Перу әскерлері Тәуелсіздік күнін тойлады. Бірақ олар аймақтың климатынан, ауруларынан және жұқпалы инфекцияларынан қорғану үшін жабдықтары жетіспеді. 29 шілдеде әскерлерде сары қызба мен бери-беридің қауіпті эпидемиясы басталды. Дәрі-дәрмек болмағандықтан, әскерлер қатыгездікпен құрылыққа ұшырады. 4 тамызда командир Бенавидес Икитосқа оралды. Ол жаяу әскер полковнигінің шеніне көтерілді; бірақ Бенавидес күнделігінде былай деп жазды: "Мен соншалықты қиындықтарға тап болдым, жеңіс және маған көрсетілген құрмет мен жоғарылау мені көптеген адамдар ойлағандай қуантпады, себебі олар осы бақытсыздықтарсыз болғанда қуантар еді". Үкімет Бенавидесті бери-бериді емдеу үшін Еуропаға жіберді. 1912 жылдың 8 сәуірінде Перуге оралғанда, оны ұлттық батыр ретінде қарсы алды және оның құрметіне Лимада Жирон-де-ла-Унионнан Армас алаңына дейін шеру өтті. Осы кезде ол алыс туысы Франсиска Бенавидес Диес Кансекомен танысты, оған бірнеше айдан кейін үйленді. Бенавидес Арекипадағы үшінші аймақтың бас қолбасшысы болып тағайындалды. 1913 жылдың қарашасында Бенавидес Лимадағы армияның бас штабының бастығы болып тағайындалды. 1913 жылдың 16 шілдесінде оның әскеріне қарақшылар шабуыл жасағанда қолынан жарақат алды. Сол күні оның досының қате оғынан тағы да жарақаттанды. Екеуі де өлімге немесе өлімге жақын жарақаттар емес еді, бірақ оның күресу қабілетіне кедергі келтірді.

Upon returning to Peru in December 1910, Benavides was designated commanding officer of Infantry Battalion N° 9, garrisoned in Chiclayo, on the Northern Pacific Coast of Peru. In February 1911, the Peruvian Government ordered Benavides to lead Battalion Nº 9 to the Northeastern border with Colombia in the Peruvian Amazon. Colombia had established a fortified post at La Pedrera on the southern bank of the Caquetá River, which, according to the Porras Tanco Argáez Treaty of 1909, was within Peruvian territory. Battalion N° 9 had to travel more than 2,000 kilometers, passing over the roadless Andean range at Cajamarca and Chachapoyas to the Amazonian jungle. At Balsapuerto, at the headwaters of the Huallaga River, the expedition prepared rafts and obtained canoes, traveling downstream to Yurimaguas on the Huallaga, and thence by boat to Iquitos on the Amazon River. The naval expedition, consisting of one gunboat and four boats, set out from Iquitos on June 29, 1911, four months after departing Chiclayo. On July 10 it faced La Pedrera with blazing flags. After an exchange of notes in which the Colombian Commander refused to vacate the position, Commander Benavides initiated the attack. The triumph of the Peruvian forces was complete. But on July 24, to his dismay, Commander Benavides was informed that the Peruvian and Colombian Governments had signed a treaty whereby the Peruvian forces were to abandon the Caquetá and to withdraw to the Putumayo River. On July 28, 1911, the Peruvian forces still at La Pedrera celebrated Independence Day. But they lacked equipment to protect themselves from the climate, diseases, and infections endemic to the region. On July 29, the troops underwent a terrible epidemic of yellow fever and beriberi. Lacking medicines, the troops were cruelly decimated. On August 4, Commander Benavides returned to Iquitos. He was promoted to the rank of Infantry Colonel; but Benavides wrote in his diary: "I have suffered so much that the victory obtained and the ovations and promotion conferred on me have not gratified me in the way many assume, as they would have without so much misfortune". The Government sent Benavides to Europe for treatment of beriberi. When he returned to Peru on April 8, 1912, he was received as a national hero, and in his honor a parade took place in Lima, along the Jirón de la Unión to the Plaza de Armas. On this occasion, he met his distant cousin Francisca Benavides Diez Canseco, whom he married a few months later. Benavides was appointed to the position of General Commander of the Third Region in Arequipa. In November 1913, Benavides was designated Head of the Army General Staff in Lima. On July 16, 1913 he was shot in the arm in a bandit attack on his troops. He was shot again on the same day by an ally's stray bullet. Neither of the wounds were fatal (or even near fatal), but it did put a damper on his fighting abilities.

Бірінші президенттік мерзім

1913 жылы Перу президенті болып 1912 жылы жұмысшылар қозғалысының қолдауымен сайланған Гильермо Биллингхерст тағайындалды. Конгрестің маңызды бөлігінің қарсылығына тап болған Биллингхерст Конгрессті таратуды жоспарлады. Кейбір конгрессмендер президентті биліктен қуу үшін сөз байласты және Армия Бас штабының бөлім басшысы, подполковник Хосе Урданивия Гинестің қолдауын алды. Биллингхерст халықты қарулы күштерге қарсы күресу үшін қаруландыруға тырысты. Заговоршылар полковник Бенавидеске жүгінді, ол Конституциялық тәртіпті қорғау және Қарулы Күштердің бөлінуін болдырмау мақсатында оларды қолдауға келісті (Басадре, 3733–3734 б.). 1914 жылдың 4 ақпанында Бенавидес басқаратын Армия президент Биллингхерстен келіссөздерге дайын екенін жазбаша алды. Биллингхерст биліктен алынып, Чилиге жер аударылды, ол келесі жылы қайтыс болды. Бас штаб басшысы ретінде Бенавидес заговоршылармен Үкіметтік кеңестің төрағасы болып тағайындалды. 15 мамырда Ұлттық Конгресс оны Уақытша президент етіп бекітті. 17 желтоқсанда Бенавидес бригада генералы шеніне көтерілді (Тауро, 285 б.). Өкіметтік 18 айдың ішінде Бенавидес саяси тәртіп пен тұрақтылықты қалпына келтірді. Басадре (3772 б.) өзінің кабинеттері туралы былай деп жазады: «Генерал Бенавидес серіктестерін таңдағанда сақтық пен тепе-теңдікті сақтады». Бенавидес жалпы президенттік сайлауды ұйымдастырды, оның жеңімпазы Хосе Пардо-и-Барреда болды, ол 1915 жылдың 18 тамызынан бастап үкімет басқарды. Президент Пардо Бенавидесті Бірінші дүниежүзілік соғыстың бақылаушысы ретінде Парижге (1916) жіберді; ол Верден шайқасының куәсі болды. Кейіннен (1917) Пардо оны Италияға Төтенше елші және Толық өкілетті министр ретінде жіберді. 1919 жылдың 4 шілдесінде Аугусто Б. Легуия Пардоға қарсы жасалған төңкеріс нәтижесінде Перу президенті болды. 1920 жылдың желтоқсанында Бенавидес Римдегі лауазымынан кетіп, Лимаға оралды. Легуия Бенавидестің көтеріліс ұйымдастыруы мүмкін деп қорқып, 1921 жылдың 3 мамырында оны тұтқындатты. Бенавидес және тағы жиырма бес азамат Сиднейге бағытталған «Паита» пароходына тұтқын ретінде мінбек болды. Бенавидес басқарған көтеріліс кеме капитаны мен офицерлерін тұтқынға алып, бағытты Коста-Рикаға өзгертті. Коста-Рикадан Бенавидес Панамаға, содан кейін Гуаякильге (Эквадор) көшіп, Легуияға қарсы күштермен байланысын жаңартты. 1927 жылдың қарашасында ол Францияға көшіп кетті.

In 1913, the President of Peru was Guillermo Billinghurst, who had been elected in 1912 with the backing of workers' movements. Faced with the opposition of a significant sector of Congress, Billinghurst planned to dissolve Congress. Some Congressmen conspired to depose the President, and obtained the backing of Lieutenant Colonel José Urdanivia Ginés, head of a section of the Army General Staff. Billinghurst attempted to arm the population to fight the Armed Forces. The conspirators approached Colonel Benavides, who agreed to back them, both to defend the Constitutional order and to avoid a division of the Armed Forces (Basadre, p. 3733–3734). On February 4, 1914, the Army, under the command of Benavides, obtained from President Billinghurst a statement of willingness to negotiate. Billinghurst was deposed and exiled to Chile, where he died the following year. As Chief of Staff, Benavides was appointed by the conspirers to preside over a Government Council. On May 15, the National Congress designated him as Provisional President. On December 17, Benavides ascended to General of Brigade (Tauro, p. 285). During the 18 months of his government, Benavides restored political order and stability. Regarding his cabinets, Basadre (p. 3772) writes: "General Benavides’ choice of collaborators was cautious and balanced". Benavides called general presidential elections which were won by José Pardo y Barreda, who governed from August 18, 1915. President Pardo sent Benavides to Paris (1916) as an observer of World War I; he was a witness at the Battle of Verdun. Subsequently (1917), Pardo sent him to Italy as Extraordinary Emissary and Plenipotentiary Minister. On July 4, 1919, Augusto B. Leguía became President of Peru as the result of a coup d´état against Pardo. In December 1920, Benavides resigned from the post in Rome and returned to Lima. Leguía feared that Benavides would organize a revolt, and had him arrested on May 3, 1921. Benavides and twenty five other citizens were boarded as prisoners on the Paita steamship destined to Sydney, Australia. A revolt, commanded by Benavides, captured the ship’s captain and officers, and changed the route to Costa Rica. From Costa Rica. Benavides moved to Panama and thence to Guayaquil (Ecuador) where he renewed contacts with elements opposing Leguia. In November 1927, he moved to France.

Екінші президенттік мерзім

1930 жылы 22 тамызда подполковник Луис Мигель Санчес Серро Арекипада төңкеріс жасады, ал Легуиа президенттік лауазымынан қанағаттанды. Санчес Серроға Уақытша президенттік мәртебе берілді. 3 қазанда Бенавидес Испаниядағы және 1932 жылы ақпанда Англиядағы Төтенше елші және Толық өкілетті министр лауазымына тағайындалды. Үкімет Бенавидесті қайта шақырып, оны Ұлттық қорғаныс кеңесінің Бас генерал-майтабаны етіп тағайындады (1932 жылғы 27 наурыз), Колумбиямен қарулы қақтығыс жаңадан басталуы мүмкін екенін ескере отырып, Перу әскерлеріне басшылық ету үшін. 31 наурызда ол дивизия генерал дәрежесіне көтерілді. Санчес Серро 1933 жылғы 30 сәуірде қаза тапты. Одан кейін туған қырқыштарды тоқтату үшін Конституциялық жиналыс Бенавидесті Санчес Серро бастаған кезеңді аяқтау үшін Республиканың Конституциялық президенті деп жариялады. Бенавидес 1920 жылғы Конституцияны алмастырған жаңа Перу Конституциясына қол қойды (Огаусто Б. Легуия басқарған кезеңнен бері қолданыста болған). 1933 жылғы Конституция 1979 жылға дейін күшінде болды. Бенавидес авторитарлық фашистік режимді басқарды және Перудің бай бизнесмендерімен берік қарым-қатынас орнатты. Үкімет жұмысшылар мен олардың отбасылары үшін тұрғын үйлер мен асханалар салды, жұмысшылардың әлеуметтік қамсыздандыру жүйесін және жаңа Азаматтық кодексті енгізді. Туризмді дамытуға көмектесілді және Перудің ірі қалаларында туристік қонақүйлер салу жоспарланды. Ұлттық санақ жоспарланып, ұйымдастырылды, бірақ ол тек 1940 жылы келесі үкімет тарапынан жүзеге асырылды. Бенавидес билікте болған кезеңде Перу Үкімет сарайын қайта жаңартудың екінші кезеңі, сондай-ақ Әділет сарайы ("Palacio de Justicia") құрылысы басталды. 1939 жылғы 8 желтоқсанда Бенавидес президенттік өкілеттікті сол жылғы жалпы сайлауда жеңіске жеткен Мануэль Прадо и Угартехеге тапсырды. 19 желтоқсанда Прадо Бенавидеске Перудің Бас маршалы атағын берді.

Ұлттық демократиялық майданның құрылуы

Бенавидес 1940 жылы Мадридте, ал 1941-1944 жылдары Буэнос-Айресте Перу елшісі қызметін атқарды. 1944 жылдың 17 шілдесінде Перуге оралды және Frente Democrático Nacional (FDN) (Ұлттық Демократиялық Фронт) ұйымының негіс қалаушыларының бірі болды. Бенавидес 1945 жылдың 2 шілдесінде Лима қаласында, FDN президенттік үміткері Хосе Луис Бустаманте и Ривероның жеңісі ресми түрде жарияланғаннан кейін дүниеден өтті.