Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мануэль Гонсалес де Кандамо е Ириарте (14 шілде 1841 - 7 мамыр 1904) 1903 жылдан 1904 жылы қайтыс болғанға дейін Перудің 33-ші президенті болды. Ол сонымен қатар 1903 жылдың 8 қыркүйегінен бастап, келесі жылы қайтыс болғанға дейін Перудің уақытша президенті, ресми түрде Үкіметтік Кеңестің төрағасы болып қызмет етті.
Manuel González de Candamo e Iriarte (July 14, 1841 – May 7, 1904) served as the 33rd President of Peru from 1903 until his death in 1904. He also served as Interim President of Peru, officially as the President of the Government Junta, from September 8, 1903, until his death the following year.
Жас шағы мен отбасы
Бай отбасында туған Мануэль, Педро Гонсалес де Кандамо е Асторганың (Пуэрто-де-Вальпараисо, Чили, 30 маусым 1799 – Лима, 22 қаңтар 1866) ұлы болды, ол Перу елшісі – сол кезде Перудегі ең бай адам – және әйелі Мария де лас Мерседес Ириарте е Одриа; әкесі тарапынан Альфонсо Гонсалес де Кандамо и Приетоның (Гаспар Гонсалес де Кандамо мен әйелі Эулалия Приетоның ұлы) және әйелі Петронила де Асторга и Уризардың (Вальпараисо, Чили) немересі, ал анасы тарапынан Педро Игнасио Ириарте и Веласко Патиньоның немересі, ол Хуанкайодан шахта иесі болды және 1819 жылы Hacienda Lobatón мен Hacienda Cónsac-тың жартысын сатып алды. Оның әйелі Паула Одриа и Гранадос, Hacienda Rumichaca иелері Хуан Игнасио Одриа мен әйелі Мануэла Гранадостың қызы, Марсело Гранадостың (Ла Асунсьон де Мито, 1758 – ?) қарындасы, ол Ла Тринидад де Хуанкайоның губернаторы болды. Мануэль Кандамо өзінің балалық шағын Гвадалупа Анамыз колледжінде өткізді. Жоғары мектепті бітіргеннен кейін ол Сан-Маркос Ұлттық университетіне қабылданды, онда құқықта бакалавр дәрежесін алды.
Born in a wealthy family, Manuel was the son of Pedro González de Candamo e Astorga (Puerto de Valparaiso, Chile, June 30, 1799 – Lima, January 22, 1866), Peruvian Ambassador – then the richest man in Peru – and wife María de las Mercedes Iriarte e Odria; paternal grandson of Alfonso González de Candamo y Prieto (born in Asturias the son of Gaspar González de Candamo and wife Eulalia Prieto) and wife Petronila de Astorga y Urizar (born in Valparaiso, Chile) and maternal grandson of Pedro Ignacio Iriarte y Velasco Patiño, mine owner from Huancayo, who bought the Hacienda Lobatón in 1819 and half of the Hacienda Cónsac, and wife Paula Odria y Granados, daughter of the owners of Hacienda Rumichaca Juan Ignacio Odria and wife Manuela Granados, sister of Marcelo Granados (La Asunción de Mito, 1758 – ? ), Governor of La Trinidad de Huancayo. Manuel Candamo spend his early years in the College of Our Lady of Guadalupe. After graduating from high school, he was accepted in the National University of San Marcos, where he obtained a bachelor's degree on Jurisprudence.
Пезет және Чинчан аралдары соғысы
1863 жылы Кандамо елордадағы ең көне газеттердің бірі – "El Comercio" газетінде жұмыс істей бастады. Одан ол президент Хуан Антонио Пезетті және "Виванко Парейха келісімін", әсіресе Испаниямен дипломатиялық дағдарысты шешудегі үкіметтің әрекеттерін қатаң сынады. Осы әрекеттері үшін ол Чилиге жер аударылды және Мариано Игнасио Прадо Пезетке қарсы сәтті төңкеріс жасағаннан кейін ғана елге оралды. Төңкерістен кейін ол Чинча аралдары соғысы кезінде Прадоны белсенді түрде қолдады. Перу Конгресі Прадо үкіметін мойындаудан бас тартқанда, Кандамо Перудың дипломатиялық миссиясының құрамында Чилиге сапарлады. Бірақ ол Чилиде ұзақ қалмады, сол елден Еуропа мен Азияға аттанды.
In 1863, Cándamo started to work for "El Comercio", one of the oldest newspapers in the capital. From there, he was a harsh critic of President Juan Antonio Pezet and the "Vivanco Pareja Treaty", specifically for the way of how the government was handling the diplomatic crisis with Spain. For his actions, he was exiled to Chile, returning only after Mariano Ignacio Prado's successfully launched a coup against Pezet. After the revolution, he was an active supporter of Prado during the Chincha Islands War. When the Peruvian Congress refused to recognize Prado's government, Cándamo traveled to Chile as part of the Peruvian diplomatic mission. He did not stay on Chile, and left that country for Europe and Asia.
Цивилиза партиясы
Мануэль Кандамо, Мануэль Пардомен бірге, «Цивилиста» партиясының негізін қалаушылардың бірі болды. Бұл партия Перудегі алғашқы ұйымдастырылған саяси партия ретінде және басым көпшілігі азаматтардан құралған алғашқы партия ретінде халық арасында кеңінен танымал болды. Осы кезеңде Кандамо өз саяси мансабын және бірнеше экономикалық кәсіпорындарын қайтадан сәтті бастады.
Manuel Cándamo, together with Manuel Pardo, was among the founding members of the Civilista Party. The party itself achieved public notoriety for being the first organized political party in Peru, and because it was also the first one to be composed primarily of civilians. During this period, Cándamo successfully started once again his political career and several economic businesses.
Тынық мұхит соғысы және қайта құру
Перудің оңтүстік әскерлерінің күйреуінен және Лимаға жақын арада шабуыл жасалатын болғаннан кейін, Кандамо қаланы қорғауға қатысып, Сан-Хуан және Мирафлорес шайқастарында шайқасты. Қала Чили армиясы басып алғаннан кейін, Кандамо мен бірнеше басқа да көрнекті саясаткерлер Тарапака, Такна және Ариканы чилиліктерге беруді көздеген кез келген бейбітшілік ұсынысына қарсылық көрсеткендері үшін Чилиге жер аударылды. Кандамо Анкон шартына қол қойылғаннан және соғыс аяқталғаннан кейін Перуға оралды, бірақ президент Мигель Иглесиасқа қарсылығы мен Андрес Авелино Касереске қолдау көрсеткені үшін тағы да жер аударылды. Иглесиас құлатылып, Касерес билікке келгеннен кейін Кандамо Сенатқа сайланды және 1888, 1890 және 1892 жылдары Сенат төрағасы болды.
After the collapse of the Peruvian Southern Armies and the imminent invasion of Lima, Cándamo took part in the defense of the city, fighting in the Battles of San Juan and Miraflores. When the city is occupied by the Chilean Army, Cándamo and several other prominent politicians are deported to Chile due to their opposition to any peace proposal that involved ceding Tarapacá, Tacna and Arica to the Chileans. Candamo returned to Peru after the Treaty of Ancón was signed and the war over, and is once again deported for his opposition to President Miguel Iglesias and support to Andrés Avelino Cáceres. Once Iglesias is overthrown and Cáceres is in power, Candamo was elected to the Senate, reaching its presidency in 1888, 1890 and 1892.
Хунтаның төрағасы
Кандамо «Граждан партиясының» мүшесі болды және Лима қаласының мэрі қызметін атқарды. 1894 жылы Андрес Авелино Касерес президенттік лауазымынан күштеп кеткеннен кейін, Кандамо «Уақытша үкіметтік кеңестің» төрағасы болып тағайындалды және жаңа сайлау шақыруға міндеттелді. «Граждан партиясымен» одақтас Николас де Пьерола сайлауда жеңіске жетті.
A member of the Civilista Party, Candamo served as mayor of Lima. After Andrés Avelino Cáceres was forced to resign from the Presidency in 1894, Candamo was selected to head a "Provisional Government Junta" and to call for new elections. Nicolás de Piérola, allied with the Civilista Party, won the election.
Сенат Төрағасы
Эдуардо Лопес де Романьяның басшылығы кезінде ол Перу Сенатының президенті болып сайланды (1897 және 1901 жылдары). Бұл, «Цивилиста» және Демократиялық партиялары келісімге келіп, үкіметтегі саяси ықпалдарын бөліскеннен кейін болды. 1903 жылғы сайлауда Кандамо орташа кандидат және «Цивилиста» партиясының көбірек сенім артатын саяси тұлғасы деп есептелді. Президенттікке сайланғаннан кейін Кандамо ауырып, лауазымында қайтыс болды. Ол Тереза Альварес Кальдеронға үйленген. Серапио Кальдерон басқарған қысқа мерзімдік уақытша үкіметтің ізінен Кандамоның орнын оның сыртқы істер министрі Хосе Пардо басты.
During the administration of Eduardo López de Romaña, he was elected President of the Peruvian Senate (both 1897 and 1901). This was done after the Civilista and Democratic parties reached a compromise and divided their political influence in the government. For the Election of 1903, Cándamo was regarded as a moderate candidate and the more trusted political figure in the Civilista Party. After being elected president, Cándamo became ill and died in office. He was married to Teresa Alvarez Calderón. Following a brief interim government headed by Serapio Calderón, Cándamo was succeeded by his foreign minister José Pardo.
Жеке өмір
Мануэль Кандамо Тереза Альварес Кальдеронға үйленді және екі қызы болды. Олардың бірі, Тереза Де Ла Круз, Канонес де Ла Круз монастырын құрды және 1981 жылы Католик шіркеуі оған Құдайдың қызметшісі атағын берді, яғни оны әулиелікке үміткер деп қарастыруда. Ол англо-перулік гуано миллионері Джон Пабло Брайстің туысы болғандықтан, Аберкорн герцогинясы Александра Гамильтон, Вестминстер герцогинясы Наталья Гросвенордың және Милфорд Хейвеннің маркизасы Джанет Мерседес Брайстің, Милфорд Хейвеннің 3-ші маркизы Дэвид Маунтбеттеннің әйелінің қалың бауырлары еді. Сондай-ақ ол Клотильда де Силва и Гонсалес де Кандамоның (19 шілде 1898 – 12 желтоқсан 1978) туысы, ол 10-шы Арчикольяр маркизінің қызы, Плесс князі Ханс Генрих XV фон Хохбергтің екінші әйелі, ал ажырасқаннан кейін Ханс Генрих XV-тің ұлы Болкоға үйленді, одан әр күйеуінен екі баладан дүниеге келді.
Manuel Candamo married Teresa Álvarez Calderón, and had two daughters. One daughter, Teresa De La Cruz, founded the convent Canonesas de La Cruz, and was given the title of Servant of God in 1981 by the Catholic Church, which means she is being considered for possible sainthood. He was the brother in law of Anglo Peruvian guano millionaire John Pablo Bryce, and thus a great great uncle Alexandra Hamilton, Duchess of Abercorn, and Natalia Grosvenor, Duchess of Westminster, as well as a great uncle of Janet Mercedes Bryce, Marchioness of Milford Haven, wife of David Mountbatten, 3rd Marquess of Milford Haven. He was the great uncle of Clotilde de Silva y Gonzáles de Candamo (July 19, 1898 – December 12, 1978), daughter of the 10th Marquis de Arcicóllar, second wife of Hans Heinrich XV von Hochberg, Prince of Pless, and after divorce the wife of Hans Heinrich XV's son Bolko, with two children by each husband.