Винзор төңкергіші: қатты ағаштан жасалған, тесіктерге орнатылатын аяқтары мен арқасы бар классикалық стиль. Қолмен өңдеу, ыстық бумен иілу технологиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виндзор креслосы – қатты ағаштан жасалған орындығы бар, ал креслоның арқасы мен аяқтары дөңгелек тігілген немесе бұрғыланған тесіктерге бекітілген кресло. Басқа стильдегі креслолардан айырмашылығы, оларда арқа аяқтары мен арқалық тіректері үздіксіз болады. Виндзор креслоларының орындықтары көбінесе жайлылық үшін беті ойық немесе ат құшағы пішіндес етіп жасалады. Дәстүрлі түрде, аяқтар, көлденең тіреулер және тік тіреулер (немесе спиральдар) айналмалы токарлық станокта жасалған. Спиральдарды жасау үшін шпательдер мен қалыптағыштар қолданылады. Арқасы және кейде қол тіреулері (болған жағдайда) бумен иілген ағаштан жасалады. Дәстүрлі Виндзор креслолары көбінесе боялады, негізінен құрылыста қолданылған әртүрлі ағаш түрлерін олардың ерекшеліктеріне қарай жасыру үшін.
A Windsor chair is a chair built with a solid wooden seat into which the chair back and legs are round tenoned, or pushed into drilled holes, in contrast to other styles of chairs whose back legs and back uprights are continuous. The seats of Windsor chairs are often carved into a shallow dish or saddle shape for comfort. Traditionally, the legs, stretchers, and uprights (or spindles) were usually turned on a pole lathe. Spindles may also be carved, using drawknives and spokeshaves. The back and sometimes the arm pieces (if present) are formed from steam bent pieces of wood. Traditional Windsors are typically painted, primarily to hide the different types of wood used in construction, based on their characteristics.
Тарих
Бірінші Виндзор орындықтарының қашан жасалғаны белгісіз. Мысыр өнерінде, танымал Виндзор дизайны қалыптасқанға дейін үш мың жылдан астам бұрын, «таяқ» конструкциясымен жасалған орындықтардың іздері бар. Қазіргі Виндзор дизайны 16 ғасырда Англияда пайда болды, онда дөңгелектілер орындық тіректерін дөңгелек спицаларын жасағандай пішіп бастады. Бұл дизайн, әдетте, Батыс Англия, Уэльс және Ирландияның «арқа тірегі бар» орындықтарының дамуынан туындаған, бірақ оның шығу тегі туралы нақты мәліметтер жоқ. Виндзор орындығына алғашқы сілтеме 1718 жылы жасалған, онда ландшафт дизайнері Стивен Свицер «Ихнография Рустика» еңбегінде Уильям Блатвейттің ауылдық еңісі арқылы «серуендеу» туралы сипаттағанда:
It is not clear when the first Windsor chairs were made. There is evidence of the "stick" construction of stools in the art of Ancient Egypt, more than three thousand years before a recognisable Windsor design evolved. The modern Windsor design emerged as early as the 16th century in England when wheelwrights started coping out chair spindles in the same way they made wheel spokes. This design was probably a development of West Country, Welsh and Irish 'stick back' chairs, but the evidence on origin is not certain. An early reference to a Windsor chair was in 1718 when the landscape gardener, Stephen Switzer in his Ichnographia Rustica, during his description of a 'walk' through the country estate of William Blathwayt refers to:
Тарихи тұрғыдан алғанда, Виндзор орындықтарын жасау Букингемшир графтығында жүргізілді, ал Хай-Уайкомб өндіріс орталығына айналды. Алғашқы Виндзор орындықтары кері иілген спинкалы болды және 18 ғасырға қарай, олардың ерекше «қисығын» жасау үшін бумен иілу әдісі қолданыла бастады. Осылай жасалған алғашқы орындықтар 1724 жылы Беркширдегі Виндзор қаласынан Лондонға жіберілді. Орындық өзінің атын Виндзордан алған, ол өндірушілер мен лондондық саудагерлер арасындағы сауда орталығы болған деген болжам бар. Осылайша, «Виндзор орындығы» атауы оның қайда жасалғанынан гөрі, орындықтың стиліне қатысты, және бүкіл әлемде Виндзор орындықтарының көптеген түрлері жасалған. Дәстүр бойынша, Виндзор орындығын жасауда үш түрлі шебер қатысқан. Біріншісі – орманды аралап, аяқтар мен көлденең тіреулерді жасаған, тірек станогында жұмыс істеген орындық жасаушы. Екіншісі – шағын қала немесе ауылдық шеберханада орындықтардың отырғыш бөлігін, спинкасын және басқа да кесілген бөліктерін жасаған шебер. Ал үшінші шебер – жинаушы. Ол орындық жасаушы мен шебер жасаған бөліктерді алып, орындықты құрастырып, аяқтаған. Ағылшын отарлаушылары Виндзор орындығын Солтүстік Америкаға әкелді, ал ең алғашқы белгілі орындықтарды 1726 жылы Пенсильванияның лейтенант-губернаторы болған Патрик Гордон әкелді. Британдықтардың дәстүрлі дизайнына негізделген алғашқы американдық Виндзор орындығы 1730 жылы Филадельфияда жасалған деген болжам бар.
Historically, the manufacture of Windsor chairs was in the county of Buckinghamshire, with High Wycombe becoming the centre of production. The first Windsors were of the comb back variety and by the 18th century, steam bending was being used to produce their characteristic "bow". The first chairs made this way were shipped to London from the market town of Windsor, Berkshire in 1724. There is speculation that the chair derives its name from Windsor, which became the centre for trade between the producers and the London dealers. Thus, the name "Windsor Chair" is more about the style of chair than where it was made, with many diverse forms of Windsor chair being made worldwide. Traditionally, three types of craftsmen were involved in the construction of a Windsor chair. There was the chair bodger, an itinerant craftsman who worked in the woods and made the legs and stretchers, on a pole lathe. Then there was the benchman who worked in a small town or village workshop and would produce the seats, backsplats and other sawn parts. The final craftsman involved was the framer. The framer would take the components produced by the bodger and the benchman and would assemble and finish the chair. English settlers introduced the Windsor chair to North America, with the earliest known chairs being imported by Patrick Gordon who became lieutenant governor of Pennsylvania in 1726. There is speculation that the first American Windsor chair, based on the traditional British design, was made in Philadelphia in 1730.
Пішіндері мен құрылымы
Оның жеті ерекше түрі бар: қаптық, дөңгелекті, тарақтық, ұзын қолды, төмен арқалы, таяқтық және желкендік. 18 ғасырда жасалған американдық Виндзор орындықтарында үш түрлі ағаштан жасалғаны кездеседі. Орындыққа қарағай, бас немесе топақ ағашы жиі қолданылады. Сақиналы емес қатты ағаштар, мысалы, шаған, берік болып, нақты жоныштар жасауға мүмкіндік береді және орындықтың төменгі бөлігіне қолданылады. Емен, күл және гиккори сияқты сақиналы ағаштар жақсы бөлінеді және бумен иіліп, жақсы нысан алады. Бұл ағаштар түзу талшықты және иілгіш, сондықтан шпиндельдер сияқты жіңішке бөліктерге жақсы жарасады. Виндзор орындығының орындығы маңызды бөлік, өйткені ол жоғарғы және төменгі бөліктерге тұрақтылық береді. Орындықтың қалыңдығы аяқтарды тиісті тесіктерге сенімді бекітуге мүмкіндік береді, бұл төменгі бөлікке беріктік пен тұрақтылық сыйлайды. Көріністің қажетті түрін алу үшін, беріктігі мен тұрақтылығын қамтамасыз ететін, сонымен қатар пішіндеуге мүмкіндік беретін ағаш, өзара байланысқан талшықты, мықты ағаш болуы керек. Ағылшын Виндзорлары көбінесе қарағашта жасалған орындықтарға ие, өйткені оның өзара байланысқан талшықтары орындықтың жиегіне жақын орналасқан тесіктерде жарылуға қарсы тұратын жақсы көлденең талшықтық беріктік береді. Шырша және емен сияқты басқа ағаштар да сыналып көрілген, бірақ шыршаға толыққанды балама жоқ. Шыршаның қарағай, топақ ағашы немесе басқа қарағанда берік болуына байланысты, ағылшын Виндзор орындықтарының орындықтары әдетте американдық Виндзорларға қарағанда жұқа болады. Ағылшын Виндзор орындықтарының орындықтары американдықтарына қарағанда терең ойылмаған, себебі шыршаның салыстырмалы беріктігі және оны американдық орындық жасаушылар таңдаған жұмсақ ағаштарға қарағанда кесу қиын. Ағаш шеберлері орындықтың ойыс, пішінге сәйкес келетін, эргономикалық жоғарғы бөлігін жасау үшін балта, шырша немесе ойыс пышақ сияқты құралдарды қолданады. Аяқтар алдыңғы және артқы жағында (бұрышпен), сондай-ақ бүйірлерінде (қисайтумен) бұрылып, отырған адамға нақты және визуалды қолдау көрсетеді. Америкада жасалған ерте орындықтарда көбінесе алдыңғы және артқы аяқтарды байланыстыратын көлденең тақталар және екі бүйірлік көлденең тақталарды байланыстыратын қиылысқан көлденең тақталар болады, бұл "Н" тәрізді көлденең тақталар жинағы деп аталады. Бұл жинақ туралы жиі кездесетін жаңылыс пікір – көлденең тақталар аяқтарды бірге ұстап, оларды ажыратудан сақтайды. Дәстүрлі Виндзор дизайнында әр аяқты орындыққа жалғайтын тікенекті қосылыстар аяқтардың сыртқа қарай жылжуына жол бермейді. Көлденең тақталар жүйесі аяқтарды бір-бірінен қашықтатқысы келеді, бұл қажетті кернеуді сақтап, босаңсуды азайтады. "Тесік арқылы және тікенектің ішіне клин кіргізу" – Виндзор орындығының бөліктерін біріктірудің негізгі тәсілдерінің бірі. Бірінші бөлікте цилиндр тәрізді немесе сәл конус тәрізді тесік жасалады, екінші бөліктің сәйкес келетін цилиндр тәрізді немесе конус тәрізді ұшы тесікке дөңгелек тірек ретінде салынады, ал осы тіректің ұшына клин кіргізіліп, тесікте тығыз бекітіледі. Содан кейін клиннің артық бөлігі бетке тегіс кесіледі. Бұл желім бұзылғанда да механикалық ұстауды қамтамасыз етеді. Жалпы, ерте Виндзор орындықтарының қосылыстары механикалық түрде бекітіледі, сондықтан желім олардың құрастырылуында қосымша емес.
There are about seven distinctive forms: sack back, hoopback, comb back, continuous arm, low back, rod back, and fan back. It is common to find American Windsors made in the 18th century that contain three different species of wood. Pine, bass or tulip poplar are common for the seat. Non ring porous hardwoods such as Maple are stiff and make crisp turnings, and were used for the undercarriage. Ring porous species such as Oak, ash, and hickory all rive (split) and steam bend nicely. These woods are also straight grained and flexible and thus work well for slender parts such as the spindles. The seat of a Windsor chair is an essential part since it provides the stability to both the upper and lower portions. The thickness of the seat allows the legs to be anchored securely into their respective tapered sockets, providing the undercarriage with strength and stability. A timber that will provide the strength and stability whilst also allowing it to be shaped, in order to achieve the desired look and feel, requires a strong durable timber, with interlocking grain, to provide the right characteristics. English Windsors typically have elm seats because its interlocking grain gives good cross grain strength that resists splitting where holes are placed close to the edge of a seat. There are no real satisfactory alternatives to elm although other woods have been tried, for example, oak and ash in Britain and various types of pine in the USA. Because of elm's strength compared to pine, tulip poplar or bass, English Windsor chair seats are usually not as thick as American Windsors. The English Windsor chair seats are not saddled (or dished) as deeply as their American counterparts partly because of elm's relative strength, and partly because elm is comparatively more difficult to sculpt than the softer woods chosen by American chair makers. Woodwrights use tools such as the adze, scorp or inshave to form the hollowed out, form fitting, ergonomic top of the seat. The legs are splayed at angles fore and aft (rake) as well as side to side (splay) to provide actual and visual support of the person sitting. Early chairs made in America usually have stretchers connecting the front and back legs and a cross stretcher connecting the two side stretchers, creating what is known as an "H" stretcher assembly. A common misconception about this assembly is that the stretchers hold the legs together to keep them from pulling apart. In the traditional Windsor design, the wedged tenon joints which join each leg to the seat are inherently strong enough to prevent the legs from creeping outward. The stretcher system actually pushes the legs apart to retain the necessary tension which reduces slack. "Through holed and wedged" is one of the primary means of joining Windsor chair parts. A cylindrical or slightly tapered hole is bored in the first piece, the matching cylindrical or tapered end of the second piece is inserted in the hole as a round tenon, and a wedge is driven into the end of this tenon, flaring it tight in the hole. The excess portion of the wedge is then cut flush with the surface. This supplies a mechanical hold that will prevail when the glue fails. In general, early Windsor chair joints are held together mechanically, making glue a redundant detail in their assembly.
Боялған бітіру
Британдық Виндзор орындықтарының алғашқы үлгілері боялған, ал кейінгілері боялып, жылтыратылған. Америкалық Виндзор орындықтары көбінесе боялған, 18 ғасырда олар ақшыл түске боялып, содан кейін қою түспен жабылатын, ал нәзік бояуды қорғау үшін зығыр майымен қаптауға ие болған. 19 ғасырда Американың орталық аймақтарынан Канаданың Онтариосына дейінгі көшпенділер орындықтарын сүттен, терпентиннен және сиыр қанынан жасалған қоспа – сүт бояуының негізгі түстерімен бояған. 19 ғасырдың басында АҚШ-та көптеген орындықтар фабрикаларда өндірілді, ал тәжірибелі бояушы орындықты бес минуттан да аз уақытта бояп шығаратын. Ғасырдың ортасына қарай өндіріс шығындарын азайту үшін орындықтар бір түсті боялған, тек қарапайым штамптармен безендірілген. Қолдану барысында бояу жиектерінен тозып, астындағы бояу түстерін көрсететін ерекше тозу белгісі пайда болады. Кез келген антиквариат сияқты, бұл бастапқы жабын көбінесе тозылмаған жерлерде, мысалы, орындықтың төменгі бөлігінде немесе қисықтарында жақсы сақталады. Кейіннен қайта бояу, тіпті ізгі ниетпен жасалған қалпына келтіру де бастапқы жабынның құнын төмендетеді.
Early British Windsors were painted, later versions were stained and polished. American Windsors were usually painted, in the 18th century they were grain painted with a light color, then overpainted with a dark color before being coated with linseed oil for protection of the fragile paint. In the 19th century settlers from the mid west of America to Ontario, Canada would coat their chairs with the solid primary colours of milk paint, a mix of buttermilk, turpentine and cow's blood. During the early 19th century the United States produced vast numbers of chairs, in factories, and an experienced factory painter could paint a chair in less than five minutes. By mid century, to save production costs, the chair was painted in solid colours with some simple stencilling being the only design. With wear in use, the paint wears off around the edges and displays a characteristic wear pattern that reveals the paint colors underneath. As for any antique, this original finish often survives best in unworn areas such as the bottom of the seat or around turnings. Later repainting, even well intentioned restoration, will diminish the value of an original finish.