Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дипломатиялық ұсыныс
Diplomatic proposal
Бельгияны бөлу жөніндегі Флахо жоспары – 1830 жылы Лондон конференциясында француз дипломаты Шарль де Флахо жасаған Бельгияны бөлу туралы ұсыныс. Бұл ұсынысты француз сыртқы істер министрлігі Шарль Морис де Талейранның қысымымен дереу қабылдамады. Кейбір деректерге сәйкес, Талейран Бельгияның тәуелсіздігін сақтап, өзін шебер саясаткер ретінде көрсету үшін Бельгияны бөлу туралы француз тарапының талабын өзі ойлап тапқан болуы мүмкін.
The Flahaut partition plan for Belgium was a proposal developed in 1830 at the London Conference of 1830 by the French diplomat Charles de Flahaut, to partition Belgium. The proposal was immediately rejected by the French Foreign Ministry upon Charles Maurice de Talleyrand's insistence. According to some sources, the French insistence on partitioning Belgium might have been invented by Talleyrand himself to show himself as a skilled statesman by maintaining Belgian independence.
Өмірбаян
Халықтың тәуелсіздікке қатысты артып келе жатқан талаптарына қарамастан, ірі еуропалық державалар Бельгияның болашағы туралы келіспеушілікке түсті, бұл 1830 жылғы Лондон конференциясындағы келіссөздерді тоқтатты. 1830 жылдың қараша айының басында Бельгияның Ұлттық Конгресі монархияны қабылдауға дауыс берді. Франция королі Людовик Филипп I-нің ұлы, Немур герцогы Людовик патша таққа үміткер ретінде танымал болды, бірақ Шарль Морис де Талейранның кеңесімен Людовик Филипп бұл кандидатурадан бас тартты. Герцогты Бельгия тағына отырғызу Францияға тиімді болғанымен, Талейран мұндай шешім британдықтарды наразылыққа толы қылып, Еуропадағы күштер тепе-теңдігін бұзуы мүмкін екенін айтты.
Despite increasing popular demands for independence, major European powers were divided over the future of Belgium; stalling the negotiations at the London Conference of 1830. In early November 1830, the National Congress of Belgium voted to adopt a monarchy. Prince Louis, Duke of Nemours, the son of Louis Philippe I of France emerged as a popular candidate for the throne, however Louis Philippe rejected the candidacy after being urged to do so by Charles Maurice de Talleyrand. While placing the duke on the Belgian throne would have benefited France, Talleyrand argued that such a decision would offend the British and displace the balance of power in Europe.
Жоспар
Бельгиялықтар голландиялық Нассау әулетінен келген үміткерді қарастырудан түбірлі бас тартты. Келіспеушілік жағдайында француз дипломаты Шарль де Флао (Таллеранның ұлы) Бельгияны бөлуді ұсынды. Бельгия Нидерланды, Франция және Пруссия арасында бөлінетін болды, ең үлкен бөлігі Францияға тиер еді. Ал Ұлыбритания Антверпен қаласын және оның портын алуға тиіс еді: Ұлыбритания осы көрінеу шағын иелікті қабылдауға дайын көрінді, себебі Антверпен – континенттегі Ұлыбритания аралдарына ең жақын орналасқан ең ірі порт болатын, бұл оны Ұлыбританияға шабуыл жоспарлаған кез келген ел үшін өте қолайлы базаға айналдыратын еді (Франциядағы Кале одан да жақын болғанмен, көлемі кішірек еді, бірақ бұрын британдықтар француздардан Каленің демилитаризациясын талап еткен болатын). Бельгиялық Конгресс жаңа король сайлаудың соңғы мерзімін 28 қаңтар деп белгіледі. Аугуст, Лехтенберг герцогының, Бонапартист үміткерінің үлкен танымалдылығы Флаоды оның жоспарын қайта жандандыруға итермеледі. Флао Лехтенберг немесе Франция қабылдамайтын кез келген басқа үміткер сайланған жағдайда, бөліну – жалғыз мүмкіндік болады деп мәлімдеді. Таллеран Флаоға қарсы шығып, Себастианға жазған хатында бұрынғы аргументтерін қайталады. 3 ақпанда бельгиялықтар тәжді Немур герцогіне ұсынды. 7 ақпанда билік Лихтенбергке таққа отыруға рұқсат беретін кез келген сайлауды мойындамайтынын ресми түрде жариялады. 17 ақпанда Луи Филипп өзінің әулетінің Бельгия тағына талап етуден ресми түрде бас тартты. Екі жетекші үміткерді сайлау процесінен шеттетуге қол жеткізген Таллеран Леопольд Саксен-Кобургтың сайлануы үшін сахна артында белсенді науқан жүргізуді жалғастырды. 4 маусымда Бельгиялық Конгресс Леопольд Саксен-Кобургты Бельгия королі етіп сайлады, бұл шешім конференция тарапынан қолдау тапты.
The Belgians outright refused to consider a candidate from the Dutch House of Nassau. In lieu of the stalemate, French diplomat Charles de Flahaut (a son of Talleyrand) proposed partitioning Belgium. Belgium was to be split between the Netherlands, France and Prussia; with the largest part going to France. Britain on the other hand was to receive the city of Antwerp along with its port: Britain was seen as likely to accept receiving this seemingly small possession as Antwerp was the largest port located close to the British isles in the continent which made it an ideal staging point for any power planning an invasion of Britain (Calais on France was even closer but it was smaller in size, although the British had already in the past sought the demilitarization of Calais by the French). The Belgian Congress set 28 January as the final date for the election of the new king. The popularity of Auguste, Duke of Leuchtenberg a Bonapartist candidate prompted Flahaut to resurrect his plan. Flahaut argued that in the case of the election of Leuchtenberg or any other candidate deemed unacceptable by France, partition would be the only available option. Talleyrand once again rebuffed Flahaut by repeating his previous arguments in a new letter to Sebastiani. On 3 February, the Belgians offered the crown to the Duke of Nemours. On 7 February, the powers issued an official statement refusing to recognize any election that would grant Leuchtenberg the throne. On 17 February, Louis Philippe formally renounced his dynasty's claim to the Belgian throne. Having secured the exclusion of the two leading candidates from the election process, Talleyrand continued to vigorously campaign behind the scenes for the election of Leopold of Saxe Coburg. On 4 June, the Belgian Congress elected Leopold of Saxe Coburg as the King of the Belgians with the support of the conference.