Маркус Орелий Смит: Аризонаның саяси өкілі және мемлекеттік мәртебе үшін күрескен адвокат

Кіріспе

Аризона штатынан АҚШ сенаторы (1851–1924)

Маркус Аврелиус Смит (24 қаңтар 1851 – 7 сәуір 1924) – американдық заңгер және саясаткер, Аризона аймақтық делегаты ретінде сегіз мерзім қызмет еткен және Аризонадан шыққан алғашқы екі сенатордың бірі. Делегат ретінде ол Аризона штатына штат мәртебесін алу үшін күш-жігердің жетекшісі болды. Алайда, оның дауыс беру құқығы болмағандықтан, оның ықпалы шектелді, Өкілдер палатасына енгізген 277 заң жобасының тек 35-і ғана қол қойылды. АҚШ Сенатында дауыс беру мүмкіндігінің жоқтығы оның күш-жігерін одан әрі әлсіретті, өйткені ол Аризона штатының заң жобаларын Палатада қабылдауға қол жеткізді, бірақ заңнама Сенатта тоқтатылды. Штат мәртебесі үшін жасаған тырыстарынан бөлек, Смит үкіметтік ғимараттар салу және адамның немесе табиғаттың салдарынан зардап шеккен сайлаушыларға көмек көрсету үшін жұмыс істеді. Оның Аризона азаматтарына көмек көрсетуге жасаған тырыстары жергілікті халыққа жетпеді, себебі Смит оларға зор дұшмандық білдірді. Смит өзінің саяси мансабының көп бөлігінде адал консерватор болды. Бұл 1908 жылы сайлауда жеңілгеннен кейін өзгерді. Смит Аризонаның алғашқы екі сенаторының бірі болу үшін үгіт-насихат жүргізген кезде прогрессивті болды. Бұл жаңа рөлінде ол Вудро Вильсонның «Жаңа бостандық» бастамаларын белсенді түрде қолдады.

Өмірбаян

Смит 1851 жылғы 24 қаңтарда Кентукки штатының Синтиана қаласының жанында Фредерик Чинн мен Агнес Болл (Чинн) Смиттің жеті ұлының ең кішісі ретінде дүниеге келді. Оның отбасы сәтті шаруалар болып, мал өсірумен де айналысты. Ол және оның бауырлары мемлекеттік және жеке мектептерде білім алды. 1868 жылы Смит Кентукки университетіне (қазіргі Трансильвания университеті) түсті, онда бастапқыда классикалық әдебиеттерді оқыды. 1872 жылы бітіргеннен кейін университеттегі құқық факультетіне оқуға түсті. Смит 1876 жылы құқық факультетін курсын үздік бітірді. Бітіргеннен кейін Смит Лексингтондағы «Хьюстон және Маллиган» заң фирмасында жұмыс істеді. 1877 жылы Кентукки штатының адвокатурасына қабылданды. Сол жылы ол Лексингтон қаласының прокуроры болып екі жылға сайланды. Өкілеттік мерзімін аяқтағаннан кейін Смит Сан-Францискоға (Калифорния) көшіп барды. Калифорнияда ол кузені, журналист Уильям Т. Коулманның көмегімен заң практикасын ашты. Калифорнияда ол Елизавета Ратбоунмен танысып, үйленді. Бұл некеде балалар болған жоқ.

Қабір тасы

Калифорниядан Смит Аризона территориясындағы Томбстоун қаласына көшіп келді. Ол Кочиз округының алғашқы адвокаттарының бірі болды, судья Уильям Генри Стилвелл оны 1881 жылғы 9 мамырда аумақтық адвокаттық алқаға қабылдады. Ол Бен Гудричпен бірге заңгерлік практика ашты және өзінің жанды сот залындағы стилімен тез арада танымал болды. Мысалы, сот залының терезесінен сыртта тұрған есек, қарсы тараптың адвокаты ұзақ сөйлеп жатқанда, маңырау айқайлады. Смит осы оқиғадан туған күлкіні «сотта екі адвокат бірдей іс бойынша пікір таластырып жатыр» деген шағым айтуға себеп етіп пайдаланды. Заңгерлік қызметімен қатар, Смит 1881 жылғы желтоқсан айында жергілікті кен өндірісімен айналыса бастады. Осы бастапқы үлесіне келесі екі жылда тағы үш кен орнын қосып, болашағы зор кен иесі ретінде танылды. Бос уақытында Смит Сан-Педро өзенінде балық аулауға, аң аулауға немесе жергілікті салондарда уақыт өткізуге ұнайтын. Смит Кочиз округының «каубойлар» қиындықтары кезінде Демократиялық партия саясатына белсенді қатысты. АҚШ Федералдық үкіметі әскери жағдай енгізуге қауқүптенгенде, Смит осы жоспарға қарсылық көрсетушілердің жетекшісі болды. Округтегі қауіпсіздік деңгейі АҚШ-тың басқа аймақтарымен бірдей екенін сенгендіктен, 1882 жылғы қыркүйекте округтік прокурорлыққа үміткер болды. Ол сайлауда жеңіске жетіп, 1883 жылдан бастап бір мерзім қызмет етті. Қызмет еткен кезінде ол атқаратын жұмыстағы әділдігімен және тиімділігімен көзге түсті, әрқашан жақсы дайындалған және зерттелген істерді ұсынды. 1885 жылы қызметтен кеткеннен кейін жеке заңгерлік практикасына қайта оралды.

Аумақтық өкілі

1886 жылы Демократиялық аумақтық конвенция Смитті Питер Р. Брейди және Альберт С. Бейкер сияқты тәжірибелі кандидаттарға қарағанда Аумақтық делегат лауазымына ұсынды. Сол конвенцияда партиялық платформа құрылды, ол күмістің тегін сатылуын, аумақтың өзін-өзі басқаруын, қытай иммиграциясына қарсылықты, аумақтық делегаттарға дауыс беру құқығын беруді және Кливленд әкімшілігін қолдауды көздейтін. Смиттің қарсыласы – қазіргі делегат Кертис С. Бин болды. Науқан барысында Смит және оның қолдаушылары екі мәселеге баса назар аударды. 1884 жылғы науқанда Бин сол жылы Демократиялық президент сайланса, отставкаға кететінін уәделеген. Бірақ Гровер Кливленд президент болып сайланғаннан кейін ол уәдесін орындамады. Екіншіден, Кочис округындағы Трес-Аламос жеріне қатысты талап АҚШ Конгресіне соңғы бекітуге ұсынылғанда, Бин бұл талапты ратификациялау 300 қоныс аударушының жерсіз қалғанына қарамастан, ешқандай әрекет етпеді. Смиттің саяси тәжірибесі болмады және ол 1886 жылдың 2 қарашасында өткен сайлауда жеңіске жетті. АҚШ-тың 50-ші Конгресінің бірінші сессиясы 1887 жылдың желтоқсанында басталғандықтан, Смит 1887 жылдың тамызына дейін Аризонада заңгерлікпен айналысты. Осы кезеңде ол Томбстоун қаласындағы Grand Central Mining Company компаниясының директоры болды. Конгресс ақыры шақырылғанда, Смит Кендер және Тау-кен және Жеке меншік жер талаптары жөніндегі комитеттерге тағайындалды. Сонымен қатар, ол Бірінші президенттің қызметке кірісуінің 100 жылдығын тойлау жөніндегі арнайы комитеттің мүшесі болды. Смит өзінің бірінші мерзімінде 41 заң жобасын ұсынды. Бұл заң жобаларының арасында Аризона аумағына Аумақтық Жоғарғы сотқа тағы бір судья тағайындау туралы өтініш, Марикопа округіне облигациялар шығаруға рұқсат беру, Азамат соғысының және үндістердің шабуылдарынан келген зиянды өтеу үшін 20 заң жобасы, сондай-ақ теміржол және су компанияларына үнді резервацияларынан өтуге рұқсат беру туралы 6 заң жобасы бар еді. Смит палатадан алғашқы сөзін 1888 жылдың 31 наурызында Жеке меншік жер талаптары сотын құруға қарсы айтты. Бұл соттың мақсаты – Испания және Мексиканың жер гранттарын АҚШ үкіметімен тану процесін жеңілдету еді. Джеймс Аддисон Ревис және оның Пералта жер грантымен жасаған алаяқтығынан туындаған қиындықтардан кейін Смит мұндай соттың үлкен жер иелеріне кішігірім иелеріне қарағанда артықшылық беретінін мәлімдеді. Арнайы сот құрудың орнына Смит жердің заңдылығын жергілікті соттар анықтауы керек деп ұсынды. Жеке меншік жер талаптары соты құрылатыны белгілі болғанда, Смит Аризонада оннан кем жер талабы бар екенін, олардың тек екеуінің ғана жарамды екенін дәлелдеп, соттың қарауынан шығаруға тырысты. Өмірінің барысында Смит Батыста су ресурстарын дамытуды үнемі қолдады. Оның бірінші мерзімінде Аризонаны зерттеу, сақтау бөгеттері мен су қоймалары үшін қолайлы жерлерді анықтау және табылған жерлерде жерді резервте ұстау туралы заң жобасы енгізілді. Ол үнемі пікір білдірген тағы бір мәселе – аумақтың жергілікті халқымен қарым-қатынас. Оның бұл мәселедегі көзқарасы 1890 жылдың 18 ақпанында сөйлеген сөзінде көрінді, онда Смит: «Біз, батыстықтар, үндістерге қатыгез немесе тіпті әділетсіз емеспіз, бірақ біз өркениетке, жабайылықтан гөрі көбірек симпатия танытамыз. Біз үндістердің жақсаруын және ақ адамның қорғалуын қалаймыз. Біз апач үндісінен адам жасағымыз келеді», – деді. Осы мақсатта Смит өзінің бірінші мерзімінде үнді резервацияларының көлемін ұлғайтуға қарсы болды, Аризонаның ең жақсы жылжымайтын мүліктерінің көп бөлігі «көптеген бос, шалақ, кісі өлтіруші үндістерге» берілгенін мәлімдеді. Бірінші мерзімінің аяқталуына жақын Смит 1888 жылдың қыркүйегінде екінші мерзімге партиясының кандидатурасын алды. Оның республикашыл қарсыласы Томас Ф. Уилсон болды, ол Бенджамин Харрисон 1888 жылғы президенттік сайлауда жеңіске жетеді және Аризона президентпен бір партиядан болатын аумақтық делегатпен жақсы жұмыс істейді деп мәлімдеді. Смит палатада сөйлеген сөздерін оқығаннан кейін Аризонаның көптеген қоныс аударушылары бірінші мерзімдегі делегаттың өз мүдделерін жақсы қорғағанын сезінді, бұл оған жеңіл жеңіске жетіруге мүмкіндік берді. Жеңіске жетудің көп бөлігі Гила өзенінің аңғарындағы сайлаушылардан келді, олар Смиттің Жеке меншік жер талаптары сотына қарсылығымен келісті. 1889 жылы Смит Марикопа округында саяси байланыстарды дамытуды бастады. Финикстің қарқынды өсуі округтің саяси ықпалын арттырғандықтан, Смит аймақтағы дос газетті қамтамасыз ету үшін Arizona Gazette-те үлестік қатысу сатып алды. Кәсіби тұрғыда Смит Бен Гудрич пен Уэбстер Стритпен бірлесіп Goodrich, Street & Smith заң фирмасын құрды. Фирма кеңсесі Финиксте орналасқан болса да, серіктестер аумақ бойынша саяхаттап, қызметтеріне қажетті жерлерде жұмыс істеді. Соңында, губернатор С. Мейер Зулик саяси жағдайынан айырылғандықтан, Смит өзінен алшақтау үшін қадамдар жасады.

The 1886 Democratic territorial convention nominated Smith for the office of Territorial Delegate over longer serving possibilities such as Peter R. Brady and Albert C. Baker. The same convention created a party platform calling for free silver, territorial home rule, opposition to Chinese immigration, granting territorial delegates the right to vote, and support of the Cleveland administration. Smith's opponent was the incumbent, Curtis C. Bean. During the campaign, Smith and his supporters focused on two issues. In the 1884 campaign, Bean promised to resign if a Democratic president was elected that year. He failed to keep the promise after Grover Cleveland was elected president. Second, when the Tres Alamos land claim in Cochise County was presented to the U. S. Congress for final confirmation, Bean had taken no action even though ratification of the claim had resulted in 300 settlers being displaced. Smith in turn had no political record to defend and won the November 2, 1886, election. With the first session of the 50th United States Congress not beginning till December 1887, Smith remained in Arizona practicing law until August 1887. This time period also saw him become a director of Tombstone's Grand Central Mining Company. When Congress finally convened, Smith was assigned to the Committees on Mines and Mining and Private Land Claims. He additionally served as a member of the Special Committee on the Centennial Celebration of the Inauguration of the First President. During his first term, Smith introduced 41 bills. The subjects of these bills included a request to grant Arizona Territory another justice for the Territorial Supreme Court, authorization for Maricopa county to issue bonds, twenty bills providing financial reimbursement for losses suffered due to Civil War actions and Indian depredations, and six bills that would grant right of way to railroads and water companies to cross Indian reservations. Smith's first speech from the House floor came on March 31, 1888, when he spoke against creation of a Court of Private Land Claims. The court was intended to streamline the process by which Spanish and Mexican land grants were recognized by the United States government. In the wake of the troubles caused by James Addison Reavis and his Peralta land grant fraud, Smith argued that such a court would advantage large land claimants over smaller holders. Instead of creating a special court, Smith suggested that existing local courts could instead determine the validity of land claims. When it became apparent that the Court of Private Land Claims was to be created, Smith attempted to have Arizona excluded from the court's jurisdiction by arguing the territory had less than a dozen land claims, only two of which had any validity. During the course of his career, Smith regularly spoke in favor of developing water resources in the West. His first term saw the introduction of a bill to survey Arizona to identify suitable sites for storage dams and reservoirs and to reserve the land at any located sites. Another topic on which he routinely expressed his opinion was dealing with the territory's indigenous population. His views on the subject are shown in a speech he gave on February 18, 1890, when Smith said, "We of the West are not brutal or even unjust to the Indian, but we sympathize more with civilization than with savagery. We much desire to see the Indian improved and the white man protected. We wish to see a human being made out of the Apache Indian." Toward this end, Smith advocated in his first term against increasing the size of Indian reservations, claiming much of Arizona's best real estate had already been given to "a lot of idle, vagabond, murderous Indians". As his first term neared an end, Smith received his party's nomination for a second term in September 1888. His Republican challenger was Thomas F. Wilson who argued Benjamin Harrison would win the Presidential election of 1888 and Arizona would do better with a territorial delegate of the same party as the incoming President. After reading the speeches Smith had given while in the House most Arizona settlers felt the first term delegate had done a good job representing their interests, allowing him to win an easy electoral victory. Much of the margin of victory coming from voters in the Gila River valley who agreed with Smith's opposition to the Court of Private Land Claims. In 1889, Smith began developing political connections in Maricopa County. With the rapid growth of Phoenix increasing the political influence of county, Smith purchased an ownership interest in the Arizona Gazette to ensure a friendly newspaper in the area. Professionally, Smith joined with Ben Goodrich and Webster Street to found the legal firm of Goodrich, Street & Smith. Despite the firm's office being located in Phoenix, the partners traveled the territory and practiced where there was need for their services. Finally, with Governor C. Meyer Zulick falling out of political favor, Smith took steps to distance himself.

Уэм тонау ісі

Конгрестің келесі сессиясына қайтып оралуды күтіп тұрған кезде Смиттың жаңа заң фирмасы Уэм Паймастерді тонау ісі бойынша сотқа қатысты қорғаушы болды. Бұл оқиға 1889 жылдың мамыр айында Форт Грант пен Форт Томас арасында шамамен 26 000 АҚШ долларын алтын монеталар тасымалдаған АҚШ армиясының жасағына жасалған шабуылға қатысты. Жалақыны күзеткен қара солдаттар тонаушылардың Мормон қаласы Соломонвиллге қарай қашқандарын хабарлағаннан кейін сегіз адам ұсталды. Істі қабылдағаннан кейін Смит және оның серіктесі Бен Гудрич жан-жақты дайындық жұмыстарын жүргізді. Сот 1889 жылдың қараша айында басталды, судья Ричард Слоан қатаң тәртіп орнатты. Смит дайындық жұмыстарын пайдаланып, айыптау тарапының дәлелдеріне қарсы шабуыл жасады. Өзінің куәлігінде жалақы жасағының басшысы майор Джозеф Вашингтон Уэм айыпталушылардың бірінің сақтау қоймасындағы жаңа монеталарды тонау кезінде ұрланған монеталардың арасынан таныды. Смит Вэмді тексеру кезінде, табылған монеталарды жергілікті банктерден алынған ұқсас монеталардан ажыратуды сұрады. Вэм мұны істей алмады. Смит одан әрі АҚШ маршалы Уильям К. Мидтің шабуыл болған жерге барып, тонаудан кейін тонаушылар тікелей Мексикаға қашқан деген мәлімдемені тексермегенін атап өтті. Ақырғы сөйлеу кезінде Смит қазылардың көңілін қозғап, сотты сынады. Судья Слоан Смитті сынағанда, Смит судьяның алаңдауын білмейтінін көрсетті. Смит 500 АҚШ доллары көлемінде айыппұл салумен қорқытылғаннан кейін ғана қорғау кеңесі мойынсұнуға мәжбүр болды. Соттың соңында қорғаушылар ақталды. Бұл соттың Смиттың беделіне тигізген әсері жылдар бойы сақталды. Тонауға қатысқандардың ешқайсысы мормон болмаса да, сол кездегі пікір мормондарды кінәлі деп санайтын. Смит өзінің қорғанысының бір бөлігі ретінде мормондық қатысуды ұсыну арқылы осы пікірді пайдаланбаудан бас тартты. Нәтижесінде, аумақтық делегат өзінің саяси мансабының қалған бөлігінде "мормондық дауыстың" үлкен бөлігіне сене алды. Сол уақытта Смит заңгерлік қызметі үшін ұрланған алтынның бір бөлігін алғаны туралы айыптамалар таралды. Мысалы, "Tucson Citizen" газетінің мультфильмінде айыпталушылар мен қорғаушы адвокаттар бейнеленген, ал суреттің астында "Уэм тонаушылары – олардың арасында Марк Смит кім?" деген жазу болды. Уэм ісіне жұмсалған уақыттың көптігіне байланысты Смит 51-ші АҚШ Конгресінің басталуынан кейін ғана Вашингтонға келді. Оның екінші мерзімінде аумақтық делегат 46 заң жобасын ұсынды, олардың екеуі заңға айналды. Смит Ақ таулық үнді резервациясының көлемін азайту, Мексикаға өткен малдарды тарифсіз қайтаруға рұқсат беру, тау-кен операцияларына шетелдік меншік құқығын беру және теміржол жерлеріндегі басып алушылармен күресу туралы заң жобаларын ұсынды. Ол ұсынған көмек туралы заң жобаларының арасында Соломон Уорнерге 1863 жылғы Азамат соғысы кезінде одан алынған жабдықтар мен оқ-дәрі үшін 2227,50 АҚШ долларын өтеу туралы өтініш болды. 1890 жылдың 6 қаңтарында Смит Аризона штатын құру туралы алғашқы заң жобасын ұсынды. Бұл заңның қабылдануына нақты үміт болмаса да, оны ұсыну 1889 жылдың 2 қарашасы мен 1890 жылдың 10 шілдесі аралығында Одаққа алты жаңа штат қосылған кездегі белсенділікке сәйкес келеді. Екінші мерзімінің соңына дейін Смит Конгреске ұсынған 87 қарар мен заң жобасының тек 4-і ғана қабылданды. Нақты нәтижелердің жетіспеуіне қарамастан, аумақтық делегат конгрессмендердің арасында, әсіресе Демократиялық партия өкілдерінің арасында жақсы ниеттің қорын құрды. Конгресс 1890 жылғы сайлау алдында отырысын жабуға дайындалып жатқанда Смит безгекке шалдықты және Аризонаға оралуы қазанның ортасына дейін кешіктірілді. Нәтижесінде, ол Аризонаға келген кезде науқан толыққанды жүріп жатты. Демократиялық аумақтық платформа бұрынғы жылдармен ұқсас болды, бірақ штат болуды, кейбір аумақтық кеңселерді жоюды және жер дауларымен айналысатын арнайы сот құруға қарсылық білдірді. Республикашылар, өз кезегінде, Натан О. Мерфи мен басқа да бірнеше үміткерлер кандидатурадан бас тартқаннан кейін Томбстоуннан қоғамдық білім беру басқармасының суперинтенданты және шахта иесі Джордж У. Чейниге келісуге мәжбүр болды. Бұл жағдай Смитке үшінші мерзімге жеңіске жетуге мүмкіндік берді, бірақ жеңіс маржасы шағын болды. 51-ші АҚШ Конгресінің екінші сессиясында Смит үндістердің құқықтарын қорғау қозғалысына қарсы шықты. Ол бұл қозғалысты "Аризонадағы өлген достарымыздың көз алдында қорқынышты" деп атады. Аризона делегаты Апачи Кидтің әрекеттерін пайдаланып, барлық Апачи скауттарына сенімсіз және пайдасыз деп баға берді. Смит Папаго тайпасын көшіруді талап етті. Одан әрі, ол үнді мектептерін қаржыландыруға қарсы болды. Скотобойнялар салу ұсынылғанда, Смит олардың "мал союға, үндістерді союға немесе ақ адамдарды союға" арналған-дығын нақтылауды сұрады. Ол қаржыландыру туралы заң жобасында "мал мен ақ адамдарды" нақты түрде алып тастауды сұрады.

While waiting to return for the next session of Congress, Smith's new legal firm became defense counsel for the Wham Paymaster Robbery trial. The case involved the May 1889 ambush of a U. S. Army detachment transporting roughly US$26,000 in gold coins between Fort Grant and Fort Thomas. Based largely upon reports the black soldiers assigned as guards for the payroll that the robbers had fled toward the Mormon town of Solomonville, eight men had been arrested for the crime. After taking the case, Smith and his partner, Ben Goodrich, performed extensive prep work. The trial began in November 1889 with Judge Richard E. Sloan running a strict courtroom. Smith used his preparatory work to attack the prosecution's case. During his testimony, Major Joseph Washington Wham, who had been in command of the payroll detachment, identified newly minted coins in the safe deposit box of one of the defendants as coming from the coins stolen during the robbery. During cross examination, Smith asked Wham to separate the identified coins from similar ones borrowed from a local bank. Wham was unable to do so. Smith followed this by pointing out that U. S. Marshall William K. Meade had not gone to the site of the attack to check a claim that following the robbery the robbers had fled directly to Mexico. During closing arguments, Smith played upon the biases of the jurors and criticized the court. When Judge Sloan rebuked Smith over the criticisms, Smith feigned ignorance about the judge's concerns. It was not until Smith was threatened with a US$500 fine that the defense council backed down. At the end of the trial the defense won an acquittal. The effect of the trial to Smith's reputation lasted for years. Even though none of the defendants were Mormon, attitude of the day blamed Mormons for the robbery. Smith refused to play upon this attitude by suggesting Mormon involvement as part of his defense. As a result, the Territorial Delegate was able to count on a large portion of the "Mormon vote" for the remainder of his political career. At the same time, Smith was accused of receiving some of the stolen gold as part of his legal fees. An example of this is a Tucson Citizen cartoon depicting the defendants and defense attorneys with the caption "The Wham Robbers – Which is Mark Smith?" Due to time demands of the Wham case, Smith arrived in Washington after the start of the 51st United States Congress. His second term saw the Territorial Delegate introduce 46 bills, two of which were enacted into law. Smith introduced bills to reduce the size of the White Mountain Indian Reservation, allowing stray cattle which crossed into Mexico to be returned without payment of a tariff, allowing foreign ownership of mining operations, and dealing with squatters on railroad land. Among the relief bills he introduced was a request to reimburse Solomon Warner US$2227.50 for hardware and gunpowder that had been taken from him during the American Civil War. On January 6, 1890, Smith introduced his first Arizona statehood bill. While it had no realistic hope for passage at that time, the introduction was timed to occur during a flurry of activity that saw six new states admitted to the Union between November 2, 1889, and July 10, 1890. By the end of his second term, only 4 of the 87 resolutions and bills Smith had introduced in Congress had been passed. Despite the lack of measurable results the Territorial Delegate had been building a reserve of congressional goodwill, particularly among Democratic members of the House. As Congress was preparing to adjourn before the elections of 1890, Smith contracted malaria and his return to Arizona was delayed till mid October. As a result, the campaign was already in progress upon his return to Arizona. The Democratic territorial platform was similar to previous years but called for statehood, abolishing certain territorial offices, and opposition to creating of a special court dealing with land claims. The Republicans, in turn, had been forced to settle on George W. Cheyney, Superintendent of Public Instruction and mine owner from Tombstone, for their nominee when Nathan O. Murphy and several other potential candidates declined the nomination. These circumstances allowed Smith to win a third term but with a small margin of victory. During the second session of the 51st United States Congress, Smith attacked the growing Indian rights movement. He called the movement "sickening in the sight of dead friends in Arizona". The Arizona Delegate then used the actions of the Apache Kid to label all Apache Scouts as untrustworthy and worthless. To this Smith called for removal of the Papago people. Furthermore, he opposed providing funds for Indian schools. When it was proposed slaughterhouses be built, Smith called for clarification on whether they were for "the slaughter of beeves, the slaughter of Indians, or the slaughter of white people." He then requested the funding bill explicitly exclude "beeves and white people."

Конституциялық конвенция

1891 жылдың басында Аризона территориясында мемлекеттік құрылым құру қозғалысы күшейді. АҚШ Конгресі территория үшін конституциялық конвенция өткізуге рұқсат бермеген кезде, 16-шы Аризона аймақтық заң шығару жиналысы осы кемшілікті түзетуге шешім қабылдады. Территорияда мемлекеттік конституция қабылданса, оның мемлекеттік мәртебе алуына көмектесетіні күтілді. Заң шығарушы органның қадамдарына сүйене отырып, губернатор Джон Н. Ирвин конституциялық конвенцияға 22 делегат сайлауды жариялайтын жарлық шығарды. Смит Кочиз округын өкілдік етуге таңдалған үш делегаттың бірі болды, ал конвенция 1891 жылдың 7 қыркүйегінен 3 қазанына дейін өтті. Конвенция комитет жүйесін пайдаланды, Смит он екі комитеттің жетісінде жұмыс істеді. Ол Бастама, Құқықтар туралы заң, Кірістер мен шығыстар, Су шаруашылығы, Суару және су сақтау қоймалары, Ережелер және тұрақты ұйым комитеттеріне мүше болып тағайындалды. Ол Мильдік төлемақысы және Заң шығару бөлімі комитеттерінің төрағасы болды. Смит территорияның мүсылман халқының сайлау құқығын шектеуге қарсы болды, бұл үшін "Айдахо анты" енгізілді, ол барлық сайлаушылардан "көп әйелділік немесе көп күйелілікке үйрететін, қолдайтын немесе насихатайтын" ешқандай сектаға немесе топқа жатпайтынына ант беруді талап ететін. Әйелдердің сайлау құқығы мәселесінде ол белгілі бір ұстаным білдірмеді. Ұсынылған конституцияда биметаллизмді қолдау және мемлекеттік жерлерді суару және теміржол салу туралы мәселелер көтерілді. Мемлекеттік заң шығарушылар мәселе бойынша жеке мүдделерін жариялауға және одан кейін дауыс беруден бас тартуға міндетті болды. Әйелдердің сайлау құқығы мектеп сайлауларымен шектелді, ал құжат көп әйелділікті айыптады. Аризона сайлаушылары 1891 жылдың желтоқсан айында өткен арнайы сайлауда ұсынылған құжатты мақұлдады. Вашингтонға оралғаннан кейін Смит 1892 жылдың 15 қаңтарында жаңа конституцияға негізделген штаттық заң жобасын ұсынды. Заң жобасы комитетте тез арада тоқтап қалды. 1892 жылдың ақпан айының басында Смит Жер дауы комитетінен Аумақтар комитетіне ауыстырылды. 1892 жылдың 14 наурызында Смит Аризонаға штаттық мәртебе беру туралы тағы бір заң жобасын ұсынды. Бұл заң жобасы палатада 173-13 дауыспен қабылданды, бірақ Сенаттың Аумақтар комитетінде қабылданбады. Республикашылдар бақылаған Сенат сол кезде басым көпшілігі демократтардан тұратын Аризона территориясына штаттық мәртебе беруге ықыласты болмады. Оның ойынша, үндістерді тек фермерлік мамандыққа баулу керек, ал резервациялардың аумағын қысқартып, қосымша жерлерді іздеуге мүмкіндік беру керек. 1892 жылғы сайлау кезінде республикашылдар Смитке қарсы Флагстаффтың адвокаты Уильям Г. "Майки" Стюартты ұсынды. Науқан негізінен қаралаудан тұрды, Смиттің қарсыластары оның шамадан тыс ішімдік ішкенін айтты. Смитті қолдаған газеттер Стюартқа емес, Стюарттың заңды серіктесі Эдвард М. Доудың ішімдік әдеттеріне назар аударды. Смиттің ішімдік әдеттері қарсыласынан жақсы белгілі болғандықтан, ол қаралаудың ең нашар жағына тап болды. Осыған қарамастан, Смит бұрынғы сайлаудағы жеңісінен гөрі үлкен үлесіммен жеңіске жетті. Сайлаудан басқа, 1892 жылы Аризона Демократиялық партиясының ішінде келіспеушіліктер пайда болды. Л. К. Хьюз Смиттің ертедегі қолдаушысы болғанмен, Хьюздің губернатор болып тағайындалуға деген ниеті шиеленісті тудырды. 1892 жылғы Демократиялық ұлттық конвенцияда аумақтық делегацияға Дэвид Б. Хиллді қолдау туралы нұсқау берілді. Хьюз Гровер Кливлендке қолдауды ауыстырды. Смит Хьюзтің баспасында Кливлендке қарсы сын мақалалардың көшірмелерін беру арқылы жауап берді. Хьюз Миннеаполистегі досы Р. А. Карпл мақалалардың авторы екенін мәлімдегеннен кейін кінәлауды басқаға жүктей алды. Мәселе шешілгеннен кейін, Хьюз 1893 жылдың сәуір айында Аризона территориясының губернаторы болып тағайындалды. 1893 жылдың қазан айына қарай губернатор Хьюз аумақтық Демократиялық партияда бөлініс тудырды. Смит губернатор Хьюзге ашық шабуыл жасамаса да, губернатор Смит өзінің тағайындалуымен бірге С. Мейер Зуликпен бірге оның орнынан түсуін қамтамасыз ету үшін жұмыс істеп жатыр деп сенді. 53-ші АҚШ Конгресі жиналғаннан кейін Смиттің уақыты штаттық болу үшін лоббилеуге және күнделікті жұмыстарға жұмсалды. Сессия басталғанда оның комитет тапсырмалары Үнді істері, Мемлекеттік жерлер және Аумақтар комитеттеріне ауыстырылды. Смит тез арада жаңартылған штаттық заң жобасын ұсынды, ол Сенатта тоқтап қалмас бұрын, тағы да палатаның мақұлдауына ие болды. Демократтар 1892 жылғы сайлауларда екі палатаның басымдығын қамтамасыз еткендіктен, Аризонаның демократтарды Сенатқа жіберуінен қауіптенудің қажеті болмады. Екінші жағынан, Аризонаның штаттық болуына қарсылық 1891 жылғы конституцияның 16-бабына қатысты, ол биметаллизмді қолдауды талап етті. Аризона биметаллизмді талап еткендіктен және Кливленд әкімшілігі алтын стандартының жақтастарымен басым болғандықтан, Аризонаның штаттық болуына қарсылықты жеңу мүмкін болмады. 1895 жылдың 19 қаңтарында Смит Карлайл үнді мектебінің күтіп-бағу қаржысын қысқартуды сұрады. 53-ші Конгрестің соңғы сессиясында Смит теміржол құрылысына қатысты бір ғана заң жобасын ұсынды. Төрт жылдық мерзімі ішінде Смит ұсынған отыз заң жобасының төртеуі заңға айналды.

By early 1891 there was a strong statehood movement in Arizona Territory. When the U. S. Congress declined to authorize a constitutional convention for the territory, the 16th Arizona Territorial Legislature decided to correct the oversight. The hope being that if the territory had a state constitution written it would aid in the effort to win statehood for the territory. Based upon the legislature's actions, Governor John N. Irwin issued a proclamation calling for the election of 22 delegates to a constitutional convention. Smith was one of three delegates chosen to represent Cochise County, with the convention meeting from September 7 till October 3, 1891. The convention used the committee system, with Smith serving on seven of the twelve committees. He was appointed to committees on Preamble, Bill of Rights, Ways
and Means, Water, Irrigation, and Reservoirs, and Rules and Permanent Organization. He became chairman for committees on Mileage and the Legislative Department. Smith opposed disenfranchisement of the territory's Mormon population by inclusion of the "Idaho test oath" which would have required all voters to swear they did not belong to any sect or group that "taught, practiced, or encouraged polygamy or bigamy." On the issue of women's suffrage, he took no position. The proposed constitution included support for bimetallism and advocated for irrigation of public land and construction of railroads. State legislators were required to announce any personal interests they might have in an issue before the legislature and then to not vote on the matter. Women's' suffrage was limited to school elections while the document condemned polygamy. Arizona voters approved the proposed document during a December 1891 special election. Upon returning to Washington, Smith introduced a statehood bill based upon the new constitution on January 15, 1892. The bill quickly died in committee. In early February 1892, Smith was transferred from Committee on Land Claims to Committee on Territories. On March 14, 1892, Smith introduced another bill to grant statehood to Arizona. This bill passed House by a vote of 173 to 13 but died in the Senate Committee on Territories. The Republican controlled Senate at the time not wishing to grant statehood to the predominantly Democratic Arizona Territory In between his lobbying efforts in support of the statehood bill, Smith spoke out against educational aid for Indians. He felt Indians should only be trained to be farmers and reservations should be reduced in size to open additional areas for prospecting. During the election of 1892, the Republicans selected Flagstaff attorney William G. "Mikey" Stewart to run against Smith. The campaign consisted primarily of mudslinging, with Smith's opposition claiming he drank excessively. Newspapers supporting Smith responded by focusing not upon Stewart but upon the drinking habits of Stewart's legal partner, Edward M. Doe. As Smith's drinking habits were better known than those of his opponent, he tended to catch the worst of the mudslinging. Despite this, Smith won by a larger margin of victory than his during his previous run. In addition to the election, 1892 saw the start of dissension within the Arizona Democratic Party. While L. C. Hughes had been an early supporter of Smith, Hughes desire to be appointed governor caused tensions. During the 1892 Democratic National Convention, the territorial delegation had been instructed to support David B. Hill. Hughes changed the support to Grover Cleveland. Smith responded by providing Cleveland copies of articles critical to Cleveland that Hughes had printed. Hughes was able to shift blame after a friend of his in Minneapolis, R. A. Carple, claimed to be the author of the articles. With issue apparently settled, Hughes was appointed Governor of Arizona Territory in April 1893. By October 1893, Governor Hughes had created a division in the territorial Democratic party. While Smith made no public attacks on Governor Hughes, the governor believed that Smith was working with C. Meyer Zulick to secure his removal almost as soon as his appointment was made. Once the 53rd United States Congress convened, Smith's time was consumed by lobbying for statehood and performance of routine efforts. As the session began his committee assignments were changed to Indian Affairs, Public Lands, and Territories. Smith quickly submitted an updated statehood bill that again won House approval before becoming bogged down in the Senate. With Democrats having won control of both Congressional houses during the 1892 elections, fears of Arizona sending Democrats to the Senate no longer prevailed. Instead opposition to Arizona statehood shifted to section 16 of the 1891 constitution which mandated support of bimetallism. With Arizona calling for bimetallism and the Cleveland administration dominated by supporters of the gold standard, opposition to Arizona statehood proved too great to overcome. On January 19, 1895, Smith called for a reduction of maintenance funding to the Carlisle Indian Industrial School. During the final session of the 53 Congress, Smith only introduced a single bill dealing with a railroad right of way. Over the course of his fourth term, four of the thirty bills Smith submitted were enacted into law.

Қызметтегі үзілістер

Аризона Демократиялық партиясы салыстырмалы түрде дүрбелеңге түсіп, жарылыстан сақтауға тырысқан кезде Смит 1894 жылы қайта сайлануға түспеуге шешім қабылдады. Смиттің әйелі 1893 жылдан бастап ауыр денсаулық мәселелерімен күресіп жатқан, ал сайлауға қатыспаудың ресми себебі – оның денсаулығына деген алаңдаушылық еді. Сынаушылар оның қайта сайлануға түссе жеңіліп қалудан қорқып отырғанын айтты. Смиттің Аризонаға штат мәртебесін беруге немесе Жеке жер талаптары сотын құруға кедері келтіре алмауы Аумақтық делегаттың беделін төмендетті. Өкілеттігі аяқталғаннан кейін Смит Томбстоунға оралып, жеке заңгерлік практикасын қайта бастады. 1895 жылдың шілдесінде Смит Финикстегі губернатор Хьюзді қабылдады. Бұл кездесу Аризона Демократиялық партиясы ішіндегі шиеленісті азайтып, бірлікті қалпына келтірді. Бірақ бұл жағдай ұзаққа соқпады, көп ұзамай губернатор Хьюз басып шығарған «Аризона Daily Star» газеті 1894 жылғы сайлау кезінде Аумақтық делегатқа демократ үміткерін жеткіліксіз қолдады және республикашыл Оукс Мерфиге тым ықылас білдірді деген айыптамаға ұшырады. Смит 1895 жылдың қазанында АҚШ прокурорының көмекшісі болып тағайындалды. Осыған байланысты ол 1896 жылдың басында Тусонға көшті. 1896 жылдың басында губернатор Хьюзді ауыстыруға бағытталған күш-жігер күшейді, Территориялық хатшы Чарльз М. Брюс, Территориялық бас прокурор Фрэнсис Дж. Хени және АҚШ маршалы Уильям К. Мид губернаторды қызметтен шеттету үшін жұмыс істеді. Смит бұл жаңа күш-жігерді қолдады және 1896 жылдың наурыз айында ресми іс сапарымен Вашингтон қаласында болғанда Ақ үйге барды. 1896 жылдың наурыз айының соңында губернатор қызметтен алынғанда, Смит оны алып тастау ісінде маңызды рөл атқарғаны үшін мақталып, алды. Бірақ көп ұзамай Хьюз газеттері Смитке шабуыл жасады, оны Аризона мал санитарлық комиссиясына республикашыл шаруа Колин Кэмеронды дұрыс қолдамағаны және губернаторды қызметтен шеттету үшін алтын стандартты қолдауға келіскені үшін айыптады. Смит 1896 жылдың 29 тамызында Аумақтық делегатқа үміткерлігін жариялады. Губернатор Франклин қызметтен бас тартқаннан кейін Демократиялық партияның үміткеріне басты қарсыласы – 1891 жылғы конституциялық конвенцияның төрағасы Уинторп А. Роу болды. Смит бірінші турда 65-30 дауыспен жеңіске жетті. Үміткерлікке ие болғаннан кейін Смит АҚШ прокурорының көмекшісі лауазымынан кетіп, сайлауға қатыса алды. Бас сайлау кезінде республикашылар валюта мәселесі бойынша бөлініп, олардың партиялық платформасы алтын стандартын қолдады. Сол уақытта Хьюз бақылауындағы газеттер Смитке қарсы мақалалар жариялай бастады. Бұл шабуылдар кері әсер етті, көптеген сайлаушылар бұрынғы губернатордан әлі де наразы болып, Демократиялық партияның үміткерін қолдауға шешім қабылдады. Сайлау күні Смит республикашыл Эндрю Д. Доран мен популист Бэки О'Ниллден көп дауыс жинап жеңіске жетті. 55-ші АҚШ Конгресі шақырылған кезде Смит Үндістер ісі жөніндегі, мемлекеттік жерлер жөніндегі және аумақтар жөніндегі комитеттерге қайта оралды. Оған әскери істер жөніндегі комиссияға да тапсырма берілді. Бұл ерекше жағдай Смиттің Конгрестегі бұрынғы мерзімінде туған достық қарым-қатынастарының нәтижесі болды. Демократ ретінде Смит республикашылдар бақылайтын Конгресте аз әсер етті. Оның биметаллизмді қолдауға бағытталған заң жобасын қабылдауға кедері келтірілді және ол Дингли тарифтеріне қарсы сәтті пікір білдіре алмады. Смит Гавайиді аннексиялауға қарсы бірнеше рет сөйледі, бірақ испан-американ соғысына дайындық кезінде президент Маккинлиді қолдады. Бесінші мерзімінде Смит 22 заң жобасын ұсынды. Оның штат мәртебесін беруге қатысты әдеттегі заң жобасы қабылданбаса да, Смит Финиксте тұрақты астана ғимаратын салуға рұқсат алып, Гранд-Каньонның оңтүстік жиегіне темір жол салуға рұқсат алды. Смит 1898 жылдың басым бөлігінде қайта сайлануды жоспарлаған болатын. Бұл қыркүйектегі номинациялық съезге дейін бірнеше күн бұрын өзгерді, Смит Лос-Анджелесте болғанда әйелінің ауыр сырқатқа шалдыққанын естіді. Ол бірден пойызға мініп, онымен бірге болды және онымен бірге өзінің басты қарсыласы Джон Ф. Уилсон да болды, ол «Марктың қиын жағдайынан пайдалануға тырысқандай көрінгісі келмеді». Съез басталғанда Смит қайтып келіп, өтінімін кері алды. Уилсон Демократиялық партияның үміткері болып сайланғаннан кейін Смит оны Оңтүстік Аризонада қолдады. Өкілеттігі аяқталғаннан кейін Смит Тусон қаласында жеке заңгерлік практикасын қайта бастады. Ол жұмыстың көлемін азайтып, көбінесе уақытын әйеліне күтім жасауға жұмсады. Элизабет Смит денсаулығы нашарлап, 1899 жылдың 16 қазанында қайтыс болды. Ол Evergreen зиратында жерленді. 1899 жылдың соңында Смит Аризонаның Аумақтық делегаты ретінде Вашингтонға оралуға қызығушылық танытты. Уилсон ел арасында танымал делегат болып шықты және Смит сайлауға түспеуі жөнінде шақырулар жасалды. Дегенмен, 1900 жылдың басында Смит бұрынғы лауазымына үміткер екенін жариялады. Әр үміткер аумақтық съезге делегаттарды тартуға тырысқанда, Марикопа округі басты күрестің ортасы болды. Округ 1 қыркүйекте аумақтық съезге делегаттарды сайлау үшін сайлау өткізді, ал округ деңгейіндегі съез 4 күннен кейін өтті. Сайлау нәтижелері тез арада дауға түсті, Смитқа қарсы газеттердің бірі Финикстің 4-ші округіндегі дауыс саны округтегі сайлаушылардың жалпы санынан асып кеткенін мәлімдеді. Альберт С. Бейкердің шешімі даулы округтерден делегаттарды сайлау нәтижелеріне қосуға рұқсат берді, бұл Смитке аумақтық съезді тиімді түрде бақылауға мүмкіндік берді. Сайлау нәтижелеріне наразы болған Уилсон жақтастары өз делегаттар тобын съезге жіберді. 12 қыркүйектегі съез Смит пен Уилсон жақтастарының бірі уақытша төраға рөлін талап етуімен басталды. Съез хатшысы Марикопа округының Уилсон жақтастарын съезге мойындаудан бас тартқанда төбелес шығып, полиция төбелес салдарынан туған тәртіпсіздікті тоқтату үшін шақырылды. Екі лагерь арасындағы келіссөздер шешім таба алмады және съездің екінші күні екі топ Смит жақтастары съез залдарының шығыс жағында, ал Уилсон жақтастары батыс жағында жиналды. Бір кезде Уилсон сайлаудан бас тартуды шешті, бірақ оның әйелі оны мұндай қадам жасаудан көндірді. Съез аяқталған кезде әр топ өз съез шенеуніктері мен үміткерлерін сайлады. Науқан басталғанда, Уилсон тарапынан жарылысты түзетуге қатысты бірнеше ұсыныстар жасалды, бірақ Смит оларды іс жүзінде орындауға келмейтін немесе Уилсон науқанына әділ емес артықшылық беретін деп қабылдады. Жарылыс 12 қазан күні Уилсон сайлаудан бас тартқанға дейін аяқталмады. Бұл жағдайға қарамастан, Смит Аумақтық делегат ретінде алтыншы мерзіміне жеңіске жетті.

With the Arizona Democratic party in relative disarray and fighting to prevent a split, Smith decided not to run for reelection in 1894. Smith's wife began suffering from severe health problems in 1893 and the official reason for not running was concerns for her well being. Critics countered by claiming he was afraid of losing if he stood for reelection. Smith's inability to gain statehood for Arizona or to block creation of the Court of Private Land Claims both diminishing the Territorial Delegate's popularity. After his term expired, Smith returned to Tombstone and resumed in private legal practice. In July 1895, Smith paid a visit to Governor Hughes in Phoenix. The visit had the effect of easing tensions and restoring unity within the Arizona Democratic party. The easing proved to be short lived and soon after the Arizona Daily Star, which was published by Governor Hughes, was accused of insufficient support of the Democratic nominee for Territorial Delegate during the 1894 election and being overly sympathetic to Republican Oakes Murphy. Smith was appointed Assistant United States Attorney in October 1895. Consequentially, he moved to Tucson in early 1896. At the beginning of 1896, efforts to replace Governor Hughes had intensified with Territorial Secretary Charles M. Bruce, Territorial Attorney General Francis J. Heney, and U. S. Marshal William K. Meade working for the governor's removal. Smith supported the new effort and while in Washington, D. C., on official business during March 1896 visited the White House. When the governor was removed at the end of March 1896, Smith was credited as being a key part of the removal effort. Shortly thereafter Hughes' newspapers began an attack on Smith, accusing him of having improperly backing Republican rancher Colin Cameron for a seat on the Arizona Cattle Sanitary Commission and of having agreed to support the Gold standard in exchange for the governor's removal. Smith announced his candidacy for Territorial delegate on August 29, 1896. After Governor Franklin declined to run for the office the other candidate for the Democratic nomination was Winthorp A. Rowe, the President of the 1891 constitutional convention. Smith won the nomination on the first round by a vote of 65–30. With the nomination secured, Smith resigned as Assistant United States Attorney so he could run for office. During the general election the Republicans suffered divisions over currency issues when their party platform supported the Gold Standard. At the same time, newspapers controlled by Hughes began running stories attacking Smith. The attacks backfired and many voters still unhappy with the former governor decided to support the Democratic nominee. When election day arrived, Smith won a plurality over Republican Andrew J. Doran and Populist Buckey O'Neill. When the 55th United States Congress convened, Smith was returned to the Committees for Indian Affairs, Public Lands, and Territories. To this was added an assignment on the Military Affairs panel. This unusually favorable set of assignments was due to the friendships Smith had made during his previous terms in Congress. As a Democrat, Smith had minimal impact in the Republican controlled Congress. His attempt to introduce legislation supportive of bimetallism was blocked and he argued unsuccessfully against the Dingley Tariff. Smith repeatedly spoke out against the Annexation of Hawaii but supported President McKinley in the buildup to the Spanish–American War. During the course of his fifth term Smith introduced 22 bills. While his usual statehood bill failed to be passed, Smith was successful in gaining authorization to build a permanent capital building in Phoenix and in gaining a railroad right of way to the south rim of the Grand Canyon. Smith had been planning to seek reelection during most of 1898. This changed days before the September nominating convention when Smith received word that his wife had become severely ill while in Los Angeles. He immediately took a train to be with her and was accompanied by his primary challenger for the nomination, John F. Wilson, who did not wish to "appear as though he were taking advantage of Mark." When the convention began, Smith returned and withdrew his name from consideration. After Wilson was selected as the Democratic nominee, Smith stumped for him throughout Southern Arizona. When his term ended, Smith returned to private legal practice in Tucson. He arranged for a minimal work load and spent most of his time tending to his wife. Elizabeth Smith's health continued to decline and she died on October 16, 1899. She was buried in Evergreen Cemetery. By the end of 1899, Smith began showing interest in returning to Washington, D. C., as Arizona's Territorial Delegate. Wilson was proving to be a popular delegate and calls were made for Smith not to run. Nevertheless, in early 1900 Smith announced his intention to challenge for his old position. As each candidate tried to obtain delegates for the territorial convention, Maricopa county became the key battleground. The county held an election to select delegates to the territorial convention on September 1 with a county level convention held four days later. The results of the election were quickly contested, with one newspaper hostile to Smith claiming the number of votes in Phoenix's 4th wards exceeded the total number of voters in the ward. A ruling by Albert C. Baker allowed delegates from the contested precincts to be included in the election results, giving Smith effective control of the territorial convention. Wilson supporters, unhappy with the election results, selected their own set of delegates to send to the convention. The September 12 convention began with two individuals, one a Smith supporter and the other a Wilson supporter, claiming the role of temporary chairman. When the convention secretary refused to allow the Maricopa county Wilson supporters to be recognized by the convention, a fight broke out and police were called in to break up the resulting riot. Negotiations between the two camps failed to find a resolution and on the second day of the convention the two groups split with Smith supporters congregating on the east side of the convention hall and Wilson supporters on the west. At one point, Wilson decided to withdraw from the race at the convention but the candidate was convinced not to do so by his wife. By the end of the convention, each group had selected their own set of convention officers and nominees. As the campaign began, several proposals were made to correct the split by Wilson but were rejected by Smith as either unworkable or unfairly favoring the Wilson campaign. It was not until Wilson withdrew from the race on October 12 that the split in the Democratic party ended. Despite the unusual campaign, Smith still won his sixth term as Territorial Delegate.

Бірлескен мемлекет құру жолындағы шайқас

Смит 1901 жылдың желтоқсанында 57-ші АҚШ Конгресі шақырылған кезде Үндістер ісі жөніндегі, Кендер және Кен өндіру жөніндегі, және Аумақтар жөніндегі комитеттерге тағайындалды. Алғашқы сессияның басында ол федералдық қаражат есебінен Гила өзені бойында су сақтауға арналған бөгет салуды талап етіп, «Бұл Аризонадағы Гила өзені бойында тұратын көптеген бейбіт үндістерге күнкөріс табудың мүмкіндігін беру мақсатындағы қаражат» деді. Бұл талап бірнеше айдан кейін Ньюлендс су шаруашылығы заңының қабылдануымен орындалса да, Смит Аризонаның жергілікті халқына деген көзқарасын өзгертпеді, себебі сол күні ол «Мен көрген ең жақсы апачи – төрт жыл түрмеде отырған адам» деді. Смит сондай-ақ үнді жерлерінде қосымша минералдық зерттеулерге рұқсат беруді сұрады. Осы мерзімде Смит Аризонаның штат болуы үшін күш-жігерін жұмсады. Ол Нью-Мексико аумақтық делегаты Бернард Шандон Роуди және Оклахома аумақтық делегаты Деннис Томас Флиннпен бірге үш аумақтың штат болуын көздеген «Омнибус» штаттық заң жобасын ұсынды. Аризона губернаторы Оукс Мерфи және Нью-Мексико губернаторы Мигель Отеро тіпті «Омнибус» заң жобасын қолдау үшін бірлесіп сөз сөйлеу үшін Вашингтонға барды. Комитет оң пікір бергеннен кейін заң жобасы 1902 жылдың мамырында Палатаның жалпы отырысына жіберілді. 9 мамырда Индиана штатының өкілі Джесси Оверстрит «Омнибус» заң жобасына түзету енгізді, онда Аризона мен Нью-Мексико аумақтары біріктіріліп, Монтесума деген жалғыз штат ретінде қабылдануы керек еді. Смит Палатадағы отырыста ұсынылған түзетуді сынап, Аризона мен Нью-Мексиконың жеке тарихы, қаржылық жағдайы, капитолий ғимараттары және құқықтық жүйелері бар екенін, ал екі аумақтың қоныстанған аймақтары физикалық кедергілермен бөлінгенін дәлелдеді. Ол түзетудің мақсаты – «Омнибус» заң жобасын қабылдамауды қамтамасыз ету екенін айтып, қорытындылады. Смит сөйлеген сөзі Конгресс баяндамасында «ұзақ уақыт бойы қол шапалақтап қарсы алынды». Смит сөйлеуге жұмсаған күш-жігері нәтижесінде Палатаның еденіне құлап кетті. Смит алынып кеткеннен кейін түзету қабылданбады, ал «Омнибус» заң жобасы дауыс беру арқылы мақұлданды. Дәрігерлер Смит инсульт алған деп алаңдады, бірақ олай болмағанын анықтады. Оның құлдырауының себебі – Смиттің соңғы минуттағы лоббилік әрекеттері мен сөйлеуінің күштілігі болды. Екі аптадан кейін ол Кентуккиге сауығу үшін жолға шықты. 1900 жылғы сайлауды еске түсірген Смиттің серіктестері одан 1902 жылы сайлауға қатыса ма, жоқ па деген шешімді ерте қабылдауды сұрады. Смит 1902 жылдың 29 мамырында қайта сайлануға қатыспайтынын мәлімдеді. Сайлау кезінде ол Демократиялық партияның үміткері Джон Ф. Уилсонды қолдады, бірақ, аумақтық баспасөздің айтуынша, «мектеп оқушысы кастор майын ішуге асығатын құлшыныспен» жасады. Смит жұмысқа оралған кезде «Омнибус» заң жобасы Сенатқа көшті, ал Индиана штатының сенаторы Альберт Дж. Беверидж бірлескен штаттық күш-жігерді басқарып отырды. 1902 жылдың маусымында Пенсильвания штатының сенаторы Мэтью Кэй Сенаттағы демократтар мен оншақты республикашылдардың коалициясын ұйымдастырды, олар «Омнибус» заң жобасын қабылдауға жеткілікті болды. Беверидж бұл заң жобасының Сенаттың толық отырысында 6-4 дауыспен Сенаттың Аумақтар жөніндегі комитетіне дауыс беруіне кедергі жасады. Конгресс 1902 жылдың 1 шілдесінде жұмысын аяқтағаннан кейін Смит бірнеше апта бойы демалып, сауығу үшін Богемиядағы Карлсбадқа барды. Құрама Штаттарға оралғаннан кейін көп ұзамай Беверидж Аризонаға конгрессмендермен бірге сапар ұйымдастырып, аумақтың штат болуға дайындығын көрсетпейтін белгілерді іздеді. Бевериджді үш күндік сапарда Нью-Гэмпширдің сенаторы Генри Э. Бернхэм, Вермонттың Уильям П. Диллингем және Айдахоның Генри Хейтфельд ертіп жүрді. Прескотта тоқтаған кезде топқа Калифорнияның сенаторы Томас Р. Бард қосылды. 1903 жылдың басында өткен «Ақсақ қаз» сессиясында Смит сапар туралы былай деді: «Мен комитетпен кездестім, мен оны Фениксте ешқашан ұстап алмас едім, ол бір күн қалды және полиция судьясы мен кейбір санақшыларды «тексерді», және олармен бірге аудармашы болды, қала бойынша мексикалықтарды іздеп, ағылшын тілінде сөйлей алмайтын және тергеу мақсатында құнды куәгерлер болатын адамдарды табуға тырысты». «Омнибус» заң жобасын қабылдау үміті сенатор Беверидж 57-ші Конгресс жұмысын аяқтағанға дейін Сенаттың дауыс беруіне жол бермеу үшін парламенттік тәсілдерді қолданған кезде жойылды. Смит өкілеттігі аяқталғаннан кейін Тусон қаласында жеке заңгерлік практикасына оралды. 1904 жылдың ақпан айында Смит Сонорадағы кендеріне иелік құқығын қорғау үшін Мексика қаласына барды. 1904 жылғы сайлау жақындағанда Уилсон аумақтық делегаттық лауазымнан бас тартатынын мәлімдеді. Смит Демократиялық партияның үміткерлігін қарсылықсыз қабылдады. Науқан кезінде бұрын Смитты жақтап келген демократиялық газеттер оған салқын қолдау көрсетті. Республикалық газеттер өз кезегінде Смиттің аумақты штат етіп бекітудегі өткен сәтсіздіктерін сынады. Республикалықтар Смитті бірлескен штаттық қозғалысты қолдаушы деп таңбалауға тырысты. Дауыс берушілер бұл таластармен келіспеді және Смит өміріндегі ең тар маржамен жеңіске жетті. 1905 жылдың қазанында Смит аумақтың айналасында сапарға шыққан конгресс делегациясын басқарып жүрді. Сапар аумақтың ішіндегі әртүрлі теміржол және кен өндіру компанияларының ұйымдастыруымен өтті және Ұлы каньонға сапармен аяқталды. Сапардан кейін сапарға қатысқан делегаттардың көпшілігі бірлескен штаттық күш-жігерге қарсы шықты. 59-шы АҚШ Конгресінің алғашқы сессиясы шақырылғанда Смит Пошта және Пошта жолдары, Жерлер және Аумақтар комитеттеріне тағайындалды. Смит осы сессияда штаттық мәселелермен негізгі көңіл қойды, бірақ Апачи, Гила, Мохаве және Юма округтерінде сот үйлерін салуға қаражат алуға қол жеткізді. Конгреске оралғаннан кейін Смит бірлескен штаттық күрестің көбін өзі кеткендей күйде тапты. Сенатор Беверидж әлі де «Ұлы Аризонаны» құруға тырысып жатқан. Сонымен қатар, Огайо штатының сенаторы Джозеф Б. Форакер сенатор Кэйдің орнына тәуелсіз Аризонаның жақтаушысы болды. 1905 жылдың 11 желтоқсанында Форакер Сенаттың штаттық заң жобасына түзету ұсынды, онда Аризона мен Нью-Мексико бірлескен штаттық ұсыныс бойынша референдум өткізуі керек еді. «Форакер түзетуі» бастапқыда Смит жазған және «Аризона мен Нью-Мексико бір штат құру үшін біріктіріле ме?» деген сұраққа жауап беру үшін дауыс берушілерге ұсынылған. Бұдан әрі түзету екі аумақтың да бірлескен штаттық болуға келісімін қажет ететінін, әйтпесе бірігуге кедергі келтірілетінін талап етті. Түзету 1906 жылдың 9 наурызында заңға айналды. 1906 жылдың тамызында Смит Демократиялық және Республикалық аумақтық комитеттерінің бірлескен отырысына қатысты, онда екі топ референдум кезінде бірлескен штаттық ұсынысты жеңу үшін бірге жұмыс істеуге келісті. Келесі айда Смит партиясының сегізінші мерзімге Конгреске үміткерлігін қабылдады. Аумақтық делегаттық лауазым үшін күресте Смит пен оның республикалық қарсыласы екеуі де бірлескен штаттық болуға қарсы болды, бірақ Аризонаның тәуелсіздігі үшін күреске жетекшілік еткені үшін Смит көбірек мақтау алды. Нәтижесінде ол қайта сайланды. Аризона дауыс берушілері 16 265-ке 3 141 дауыспен бірлескен штаттық референдумды жеңіске жеткізе алмады, ал Нью-Мексико дауыс берушілері 26 195-ке 14 735 дауыспен қарсы дауыс берді. 60-шы АҚШ Конгресінде Смит әскери пайдалану, ұлттық орман және үнді резерваттары үшін бөлінген федералдық жерлердің мөлшерін шектеуге бағытталған заң жобаларын ұсынды. Прогрессивтік дәуір толыққанды жүріп жатқан кезінде Смит күннің ұлттық деңгейдегі мәселелері бойынша ұстаным қабылдаудан аулақ болды. Оның орнына ол Аризонаның штаттық болуы үшін күресін жалғастырып, 1908 жылдың қаңтарында тағы бір штаттық заң жобасын ұсынды. Вашингтоннан оралғаннан кейін, 1908 жылдың мамырында әдеттегі қарсы алушылардың болмауы...

Smith was assigned to the committees on Indian Affairs, Mines and Mining, and Territories when the 57th United States Congress convened in December 1901. Early in the first session he called for a storage dam to be built with federal funds along the Gila River arguing "This is an appropriation for the purpose of providing a large number of peaceful Indians along the Gila River, in Arizona, with a means of earning a living." While the request came true several months later with passage of the Newlands Reclamation Act, it did not mark a change in Smith's attitude towards Arizona's indigenous population as later the same day he stated "the best Apache I ever saw was the one who had spent four years in the penitentiary." Smith also requested additional mineral exploration be allowed on Indian lands. Most of Smith's efforts during the term went towards Arizona's campaign for statehood. He joined with New Mexico Territorial Delegate Bernard Shandon Rodey and Oklahoma Territory Delegate Dennis Thomas Flynn to introduce an Omnibus statehood bill intended to grant statehood to the three territories. Governors Oakes Murphy of Arizona and Miguel Otero of New Mexico even went to Washington to give a joint appearance in support of the Omnibus bill. After receiving a favorable committee report the bill advanced to the full House in May 1902. On May 9, Representative Jesse Overstreet of Indiana introduced an amendment to the Omnibus bill that Arizona and New Mexico territories be combined and admitted as a single state named Montezuma. Smith quickly attacked the proposed amendment on the floor of the House, arguing that Arizona and New Mexico had separate histories, financial situations, capitol buildings, and legal systems and that the two territory's habitable regions were separated by physical barriers. He concluded by claiming the purpose of the amendment was to ensure defeat of the Omnibus bill. Smith's speech was sufficiently rousing that the Congressional Report shows it received "long continued applause." The effort Smith put into the speech then resulted in his collapse upon the House floor. After Smith was taken away, the amendment was rejected and the Omnibus bill approved by voice vote. Physicians were initially concerned Smith had suffered a stroke but were able to determine this had not happened. The collapse instead appeared to have been caused by a lack of sleep the night before, caused by Smith's last minute lobbying efforts, and the exertion of his speech. After two weeks he was well enough to travel to Kentucky to continue his recuperation. Remembering the 1900 election, Smith's associates called upon him to make an early decision on whether he would run in 1902. Smith announced he would not run for reelection on May 29, 1902. During the election he campaigned for the Democratic nominee, John F. Wilson, but did so, as noted by the territorial press, with the "heartiness and alacrity with which the school boy rushes to take castor oil." By the time Smith returned to work, the Omnibus bill had moved to the Senate and Senator Albert J. Beveridge of Indiana was leading the joint statehood efforts. In June 1902 Senator Matthew Quay of Pennsylvania had organized a coalition of Senate Democrats and a dozen Republicans large enough to ensure passage of the Omnibus bill. Beveridge instead prevented the bill from receiving a vote in the full Senate by a 6–4 party line vote in the United States Senate Committee on Territories. After Congress adjourned on July 1, 1902, Smith visited Karlsbad, Bohemia for several weeks of rest and recovery. Soon after his return to the United States, Beveridge organized a congressional fact finding trip to Arizona searching for signs the territory was not ready for statehood. Accompanying Beveridge on the three day visit were Senators Henry E. Burnham of New Hampshire, William P. Dillingham of Vermont, and Henry Heitfeld of Idaho. The group was joined by Senator Thomas R. Bard of California during their stop in Prescott. During the lame duck session in early 1903, Smith commented upon the trip, saying "I met the committee—I never could have overtaken it—at Phoenix and it remained one day and 'investigated' a police judge and some census enumerators, and had an interpreter with them scouting the town to see whether some Mexicans could be found who could not speak English and prove valuable witnesses for the purpose of the investigation." Hopes for passage of the Omnibus bill died as Senator Beveridge used parliamentary techniques to prevent the Omnibus bill receiving a Senate vote before the 57th Congress adjourned. When his term ended, Smith returned to private legal practice in Tucson. In February 1904, Smith went to Mexico City to defend his ownership interest of some mines in Sonora before the Supreme Court of Mexico As the election of 1904 approached, Wilson announced he would step down as Territorial Delegate. Smith accepted the Democratic nomination unopposed. During the campaign, Democratic newspapers that had once been solid Smith supporters gave him only tepid support. Republican newspapers, in turn, attacked Smith's past failures to secure statehood for the territory. The Republicans also attempted to label Smith as a supporter of the joint statehood movement. Voters did not agree with these claims and Smith won by the narrowest margin of his career. In October 1905, Smith led a congressional delegation on a tour of the territory. The tour was hosted by a variety of railroad and mining interests within the territory and ended with a visit to the Grand Canyon. Following the trip, the majority of the visiting delegates joined the opposition to the joint statehood effort. As the first session of the 59th United States Congress convened, Smith was assigned to Committees on Post Office and Post Roads, Public Lands, and Territories. Smith dealt primarily with statehood issues during the session but managed to obtain funding to build courthouses in Apache, Gila, Mohave, and Yuma counties. Upon his return to Congress, Smith found the joint statehood battle largely as he had left it. Senator Bevridge was still working to create what he called "Arizona the Great". Meanwhile, Senator Joseph B. Foraker of Ohio had replaced Senator Quay as the champion for an independent Arizona. On December 11, 1905, Foraker sponsored an amendment to a Senate statehood bill calling for Arizona and New Mexico to hold a referendum on the joint statehood proposal. The "Foraker amendment" was initially written by Smith and called for voters to answer the question "Shall Arizona and New Mexico be united to form one State?" The amendment furthermore required both territories to approve joint statehood or else the merger would be blocked. The amendment was passed into law on March 9, 1906. In August 1906, Smith attended a joint meeting of the Democratic and Republican territorial committees where the two groups decided to work together to defeat the joint statehood proposal during the referendum. The next month Smith accepted his party's nomination for an eighth term in Congress. In the race for Territorial Delegate, both Smith and his Republican challenger strongly opposed joint statehood but Smith received the majority of the credit for leading the fight for an independent Arizona. As a result, he won reelection. The joint statehood referendum in turn was defeated by the Arizona voters 16,265 to 3,141 while New Mexico voters cast 26,195 for and 14,735 against. During the 60th United States Congress, Smith introduced bills to limit the amount of federal land set aside for military use, national forests, and Indian reservations. While the Progressive Era was well under way, Smith avoided taking a position on national level issues of the day. He instead continued the battle for Arizona statehood, introducing another statehood bill in January 1908. When Smith returned from Washington, D. C., in May 1908, the lack of the usual reception crowd indicated a decline in the Delegate's popularity. He however decided to still run for another term in office. Smith won his party's nomination but a challenge by Eugene Brady O'Neill resulted in a Democratic platform more reflective of the party's "Progressive" wing than Smith's "Old Guard" views. During his campaign, Smith emphasized his contributions to defeating the joint statehood proposal, aid he had provided settlers in resolving land claims and his support of reclamation projects while denying he was controlled by corporate interests. Newspapers meanwhile criticized his nomination by claiming it had been made by "the machine" and not by the majority of party supporters. On October 10, 1908, Smith announced he had received a letter from William Jennings Bryan requesting he aid the Presidential nominee during a five state speaking tour. As a result of the request, Smith was absent from the territory during most of the campaign. It was not until October 30 that Smith returned to Arizona, by which time speculation was flying that he had foreseen his coming defeat and had manufactured the letter as an excuse. With the hope that a Republican representative could gain statehood for Arizona after Smith's years of failure, many Democrats contributed to Smiths defeat by voting for Ralph Cameron. Smith introduced his final statehood bill when the 60th United States Congress reconvened in December 1908. It failed as all its predecessors had. In February 1909, Representative Augustus O. Stanley of Kentucky gave a farewell speech for Smith that marked the territorial delegate's last day as a sitting member of the House of Representatives.

Жаңа саяси имидж

1909 жылы президент Уильям Тафт сайлаудан кейін көп ұзамай Аризона штатына мемлекеттік мәртебе беру үшін партиялық платформасындағы талапты орындау жөнінде жұмыс істей бастады. 1910 жылдың 20 қаңтарында ұсынылған Аризона штаты туралы заң жобасы Конгрестің екі палатасынан өтті және 1910 жылдың маусымында заңға қол қойылды. Смит заң жобасына қарсы болды, себебі жаңа штаттың конституциясын Конгресс пен Президенттің екеуі де бекітуі керек болды. 1910 жылдың қазан айында өткен конституциялық конвенттен кейін Смит бастапқыда қабылданған құжатқа наразы болды. Бірақ 1911 жылдың басында жағдайы өзгерді және Смит ұсынылған конституцияны қолдаушыға айналды. 1911 жылдың ақпанында сайлаушылар жаңа конституцияны мақұлдағаннан кейін Конгресс Аризонаны штат ретінде қабылдау туралы қаулы қабылдады. Президент Тафт судьяларды қайта шақыру мүмкіндігін көздейтін конституциялық ережеге байланысты қаулыға қол қоюдан бас тартты. Қайта шақыру ережесі алынса, штаттық мәртебе беруге рұқсат беретін екінші конгресс қаулысы 1911 жылдың 21 тамызында Президенттің қол қойуымен қабылданды. Смит 1911 жылдың 24 қыркүйегінде Аризонаның екі сенат орынының біріне кандидаттығын жариялады. Науқан басталғанда Смит ұзақ жылдар бойы сақтап келген консервативтік ұстанымын тастап, өзін «прогрессив» деп жариялады. Алдын ала сайлау кезінде Смиттің Ұлы Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолында немесе басқа да корпоративтік мүдделерде жұмыс істеген-жұмыс істемегені туралы сұрақтар туды. Смит алдын ала сайлаудан бір күн бұрын осындай корпоративтік қатысудың болмағанын мәлімдеп, ұзақ сөз сөйледі. Дауыстар саналғанда Смит алты үміткердің ішінде демократиялық алдын ала сайлауда бірінші орынды иеленді, ал Генри Ф. Ашурст партияның екінші үміткері атанды. Бас сайлау кезінде Смит сайлаушыларды «Демократиялық билеттегі белгілі прогрессивтерді» қолдауға шақырды, ал «Аризона Республикашысы» бұрынғы консерватордың «ең айқын радикалға» айналғанын атап өтті. 1911 жылдың 12 желтоқсанында өткен бас сайлаудан кейін Смит Ашурсттан кейін екінші орынға түскеніне ашуланды.

Shortly after his inauguration in 1909, President William Taft began work to fulfill the plank in his party's platform to grant Arizona statehood. An Arizona statehood bill introduced on January 20, 1910, was passed by both houses of Congress, and signed into law in June 1910. Smith was critical of the bill as it required both Congressional and Presidential approval of the new state's constitution. Following the October 1910 constitutional convention, Smith was initially unhappy with the resulting document. This changed at the start of 1911 and Smith became a supporter of the proposed constitution. Following voter approval of the new constitution in February 1911, Congress passed a resolution to admit Arizona as a state. President Taft refused to sign the resolution because of the constitution's provision allowing for recall of judges. A second congressional resolution allowing for statehood if the recall provision was removed was passed and signed by the President on August 21, 1911. Smith announced his candidacy for one of Arizona's two senate seats on September 24, 1911 As the campaign began, Smith abandoned his long standing conservative stand and declared himself a "Progressive". During the primaries, questions arose about whether Smith had been in the employ of the Southern Pacific Railroad or any other corporate interests during his years as a Territorial Delegate. Smith responded on the day before the primary election with a long statement denying any such corporate involvement had ever existed. When results were counted, Smith finished first in the six way Democratic primary with Henry F. Ashurst securing the party's second nomination. During the general election Smith called for the voters to support "known progressives on the Democratic ticket" while The Arizona Republican noted the former conservative had become a "radical of the most pronounced type." Following the general election on December 12, 1911, Smith was annoyed that he had placed second behind Ashurst.

Екінші мерзім

АҚШ-тың 64-ші Конгресі басталғанда Смит көпірлер, суару жүйелері, қоғамдық ғимараттар және зейнетақылар үшін қаржы алуға бағытталған әдеттегі жұмыстарын жалғастырды. Автомобильдің маңызы арта келе, ол өзінің қызығушылықтарының тізіміне «жақсы жолдарды» қосты. Аризона сенаторы ұлттық орманды басқару құқығын штаттарға беруді жақтады. 1916 жылдың қаңтарында Филиппиннің АҚШ колониясы болуына қарсы сөйлеген кезде, Смит Конгресс бойында өз партиясымен бірге дауыс берді. Осы мақсатта ол Адамсон заңы, Федералдық шаруа қожалықтарына несие беру туралы заң, 1916 жылғы қойма заңы сияқты «Жаңа бостандық» заңдарын қолдады. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Смит Уилсонның бейтараптық позициясын қолдады, бірақ сонымен қатар әскери дайындыққа қатысты заңдарға да дауыс берді. 1916 жылдың 8 қыркүйегінде Смит Луис Брандейсті АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы ретінде бекітуге дауыс берді. 65-ші АҚШ Конгресінің басталған кезде Смиттің жасының ұлғаюы күнделікті саясатқа қатысуын шектеуге мәжбүр етті. Ол сондай-ақ Ассигнованиелер комитетіне өтті. Оның комитет төрағалығы суару және суды қайта өңдеу комиссиясынан Баспа комиссиясына ауыстырылды. АҚШ-тың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы туралы дауыс беру кезінде Смит Сенатта болмады. Дегенмен ол соғысқа қолдау көрсетті. Осы мақсатта ол 1917 жылғы тыңшылық заңына, 1917 жылғы әскери қызмет туралы заңға және Жеңіс облигацияларын құруға дауыс берді. Смиттің соғыс уақытындағы заңнаманы қолдауы толық болған жоқ, өйткені ол 1918 жылғы бүлік туралы заңның бүлік жасау фактісі кезінде ниетті дәлелдеуді талап ететін бөлімдеріне қарсы болды. Соғысқа қатысты іс-шаралардан басқа, Смит 1918 жылғы Көшпенді құстар туралы шартты ратификациялау бойынша Сенаттағы жетекші болды. 65-ші Конгрестің үшінші сессиясында Смит сенатор Ашурстпен бірге АҚШ-тың Мексикадан Баха Калифорнияны сатып алуын ұсынды. 1918 жылғы Сенат сайлауы Сенаттың бақылауын республикашыларға қайтарды. Смит әйелдерге сайлау құқығын беретін АҚШ Конституциясының 19-шы түзетуіне дауыс берді, бірақ 66-шы АҚШ Конгресінің бірінші сессиясының көп бөлігінде болмады. Оның орнына ол Кентуккиде ауырып жатқан туыстарын көріп жүрді. Президент Вудро Вильсон Ұлттар Лигасын құруды ұсынғанда, Смит бұл жоспарды ынталы түрде қолдады. Жасының ұлғаюына қарамастан, Смит 1920 жылғы сайлауда тағы бір мерзімге жеңіске жетуді көздеді. Сенатордың Ұлттар Лигасын қолдауы сайлау кампаниясының маңызды мәселесіне айналды. Сонымен қатар, кәсіподақтар сенатордың еңбек мәселелеріне қатысты дауыс беру нәтижелеріне наразылық білдірді. Ол бұл қиындықтарды жеңіп, Демократиялық партияның ішкі сайлауында жеңіске жетті. Басты сайлау кезінде Ральф Кэмерон Смитті осы екі мәселе бойынша сынап, Смит Кентуккиге баруға уақыт тапса да, соңғы алты жылда Аризонаға сирек келгенін айтты. Смит Сенаттың Вашингтондан Аризонаға сапарға шығуға мүмкіндік беретін демалыс болмағанын атап өтті. Смит бұл мәселелерді жеңе алмады және басты сайлауда жеңілді.

As the 64th United States Congress began, Smith continued with his normal efforts to obtain funding for bridges, irrigation systems, public buildings, and pensions. With the increasing importance of the automobile, he added "good roads" to his list of interests. The Arizona Senator advocated control of National Forests be transferred to the states. While in January 1916, he spoke against making the Philippines a colony of the United States Throughout the Congress, Smith voted with his party. Towards this end he continued to support New Freedom legislation such as the Adamson Act, Federal Farm Loan Act, Warehouse Act of 1916 With the outbreak of World War I, Smith supported Wilson's neutrality position but did vote in support of military preparedness legislation. On September 8, 1916, Smith voted to confirm Louis Brandeis as an Associate Justice of the Supreme Court of the United States. By the start of the 65th United States Congress, Smith's advancing age was forcing him to take a less active role in day to day politics. He also gained a seat on the Appropriations committee. His committee chairmanship was changed from the Irrigation and Reclamation panel to the Committee on Printing. Smith was absent from the Senate when vote for the United States to enter World War I occurred. He was, however, a supporter of the war effort. Towards this end he voted for the Espionage Act of 1917, Selective Service Act of 1917, and to create Liberty Bonds. His support for wartime legislation was not absolute as Smith objected to sections of the Sedition Act of 1918 which required proof of intent during the commission of sedition. In addition to war related activities, Smith served as a floor leader for ratification of the Migratory Bird Treaty Act of 1918. During the third session of the 65th Congress, Smith joined with Senator Ashurst in a call for the United States to purchase Baja California from Mexico. The 1918 Senate elections returned control of the Senate to the Republicans. Smith voted for the 19th Amendment to the U. S. Constitution, granting Women's suffrage but was absent from much of the 66th United States Congress' first session. He was instead occupied in Kentucky visiting sick relatives. When President Woodrow Wilson proposed creating the League of Nations, Smith became an avid supporter of the plan. Despite his advancing age, Smith was determined to win another term in the election of 1920. The senator's support for the League of Nations became a campaign issue. Meanwhile, labor unions were upset with the senator over his voting record on labor issues. He overcame these issues to win the Democratic primary. During the general election, Ralph Cameron attacked Smith on these two issues and added that while Smith had found time to visit Kentucky he had rarely returned to Arizona during the previous six years. Smith countered by pointing out that there had been no Senate recess long enough to allow for a trip from Washington, D. C., to Arizona. Smith could not overcome these issues and lost in the general election.

Кейінгі өмірі

Смит қайта сайлану мүмкіндігінен айырылып, ашуланып қалды. Сонымен қатар, оның қалған қаржылық ресурстары шектеулі болды және Смит өзіне жұмыс табу қажеттігін сезінді. Осы мәселелерді шешу үшін Смиттің досы Эпес Рэндольф оған: "Марк, Вашингтонға барып, Президент Уилсонға: "Мырза Президент, мен сіз үшін өзімді көп рет ақымаққа шығардым, енді сіз де маған бір рет ақымақ болып, маған бір жұмыс беріңіз" де. Смит осы кеңеске құлақ асып, 1921 жылдың 3 наурызында Халықаралық бірлескен комиссияға тағайындалды – бұл сенатор мен Президенттің кеңседегі соңғы толық күні болды. Өмірінің соңғы жылдары Смит Вашингтонның Оксидентал қонақ үйінде тұрып, қалған отбасын көру үшін Кентуккиге ара-тұра сапар шегетін. Вашингтонда Кентуккиде тұратын тумасы тек сирек келіп тұратын. 1924 жылдың қаңтарындағы жазбасында ол: "Шын мәнінде жалғыздыққа толып, ескі достарым туралы бірдеңе естігім келіп, аштық сезіміне де шалдықтым" деп жазды. Оның денсаулығы да нашарлай бастады, сол жамбасында артрит пайда болды. Смит осы жағдайға қалай қарағанын былай айтты: "Таяқсыз бір қадам да баса алмаймын, тіпті ол көмек те азабымды баса алмайды. Дәрігерлер бұған артрит дейді, ал мен оны тозақ деп атаймын, себебі ол солай сезіледі". Аризонадағы ерте күндерінен оннан да аз досы қалған Смит "иттерім мен мылтығым, достарым, балық аулау таяғым, ағаштар, гүлдер, құстардың әндері мен шуақты бұлақтармен" бірге болуді аңсады. Бұл нәрселерден айырылу өмірдің қызықтылығын жойып, пейзажды көңілсіз, сұрғылт түстермен бояды, соңында өмірден бас тартуды талап етті. Смит 1924 жылдың 7 сәуірінде жүрек ауруынан қайтыс болды. Оның өлімі туралы АҚШ Сенатына Генри Ф. Ашурст хабарлады. Смит Кентукки штатының Синтиана қаласындағы Батл Гроув зиратында жерленді. Оның қабір тасына Смит өзі жазған сөздер ойылған: "Мұнда жақсы адам жатыр – жылдам аттарды, әдемі әйелдерді және жақсы вискиді жақсы көретін".