Нью-Йорк қаласындағы Карнеги Холл мұнарасы

Кіріспе

Манхэттендегі көкжиектер, Нью-Йорк. Карнеги Холл мұнарасы – Нью-Йорк қаласының Манхэттен ауданындағы 152 Батыс 57-ші көшеде орналасқан көкжиек. 1990 жылы аяқталған және Сесар Пелли жобалаған бұл ғимараттың биіктігі 757 фут (231 метр) және 60 қабаты бар. Карнеги залы мен Ресей шайханасының жанында орналасқандықтан, мұнараның 57-ші көшедегі ені 50 фут (15 метр) ғана, бұл оны аяқталған кезде әлемдегі ең жұқа көкжиектердің біріне айналдырды. Карнеги Холл мұнарасы ескі құрылыстан шабыттанған қызыл және қызғылт сары кірпіш қасбетімен және құйма бетон әшекейлерімен ерекшеленеді. Мұнара 57-ші көшеден артқа шегінген алты қабатты негізден биікке көтеріледі. Құрылыстың 42-ші қабатына дейін L-тәрізді, ал одан жоғары тікбұрышты жоспары бар. Ғимараттың негізгі құрылысы бетоннан жасалған, ал өзегі екі біріктірілген бетон түтігінен тұрады. Бұл ғимарат кеңселер және Карнеги залының сахна сыртындағы жайларын қамтиды. Жоғарғы қабаттардың әрқайсысында кеңселер орналасқан. Аяқталғаннан кейін архитектуралық сыншылардың көпшілігі бұл жобаны жоғары бағалады. Карнеги Холл мұнарасының орнында 1963 жылға дейін Рембрандт тұрғын үй кешені орналасқан, содан кейін ол тұрақ ретінде пайдаланылды. 1980 жылдың соңында корпорация мен Нью-Йорк қаласының әкімдігі мұнара салуға мүмкіндік беретін өзара түсіністік туралы меморандумға қол қойды. Шығыс жаққа орналасқан басқа учаскемен біріктіру жөніндегі әрекет сәтсіз аяқталғаннан кейін, 1985 жылдың мамыр айында Rockrose Development Corporation құрылыс салушы ретінде таңдалды. Құрылыс 1987 жылдың соңында қалалық агенттіктердің мақұлдауынан кейін басталды. Ғимарат ашылғаннан кейін жоғарғы қабаттар шағын арендаторларға ұсынылды және 21-ші ғасырға қарай мұнара Нью-Йорк қаласының ең қымбат кеңсе орындарына айналды.

Сайт

Карнеги Холл мұнарасы Нью-Йорк қаласының Манхэттен ауданында, Централ Парктің оңтүстігінде екі блок қашықтықта, Алтыншы және Жетінші даңғылдардың арасында, Батыс 57-ші көшедегі 152-үйде орналасқан. Ғимараттың жер учаскесі 57-ші көше бойында 50 фут (15 м) енді және 200 фут (61 м) тереңдікте. 56-шы көшедегі ғимараттың артқы жағы 75 фут (23 м) тереңдікте. Ғимараттың батысында Карнеги залы, ал шығысында орыс шайханасы орналасқан. Жақын жердегі басқа ғимараттар: Метрополитен мұнарасы, 140 West 57th Street және 130 West 57th Street шығысқа қарай; Бриарклиф солтүстік-батысқа қарай; Луи Х. Халиф атындағы би мектебі және One57 солтүстікке қарай; Nippon Club мұнарасы және Кальвари баптист шіркеуі солтүстік-шығысқа қарай; сондай-ақ CitySpire және Нью-Йорк қалалық орталығы оңтүстікке қарай. Метрополитен мұнарасы мен Карнеги Холл мұнарасын ені 6 метр болатын орыс шайханасы ғана бөліп тұрады. Екі ғимарат та 1980-ші жылдары салынып жатқанда, орыс шайханасының иесі Фейт Стюарт Гордон өзінің жерін сатудан бас тартқан. Карнеги Холл мұнарасы бастапқыда Централ Паркке тікелей солтүстікке қарай ашық көрініспен салынған, бірақ 2010-шы жылдары One57 салынғаннан кейін көріністің көп бөлігі жабылды. Бұл аудан тарихи тұрғыдан алғанда, 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында Карнеги залы ашылғаннан кейін, Алтыншы даңғылдан батысқа қарай Бродвейге дейінгі Батыс 57-ші көшедегі екі блок айналасында дамыған өнер орталығының бір бөлігі болды. Аймақтағы бірнеше ғимараттар суретшілер мен музыканттар үшін тұрғын үйлер ретінде салынған, мысалы 130 және 140 West 57th Street, Родин студиясы және Осборн пәтерлері, сондай-ақ бұрынғы Шервуд студиясы мен Рембрандт. Бұдан өзге, аймақта Америкалық бейнелеу өнері қоғамы, Лотос клубы және Америкалық азаматтық инженерлер қоғамы сияқты ұйымдардың кеңселері де орналасқан. 1881 жылы салынған және 1963 жылы бұзылған Рембрандт пәтерлері Карнеги Холл мұнарасының орнында болған.

Сәулет

Карнеги Холл мұнарасын Сезар Пелли жобалаған және Рокроуз даму корпорациясы салған. Бреннан Биер Горман бас сәулетші болды. Сонымен қатар, Роберт Розенвассер Ассошиатс құрылымдық инженерлік жүйені жобалады, Косентини Ассошиатс механикалық, электр және сантехникалық жүйелерді, ал Mesh & Juul Inc. жарықтандыруды жобалады. Жоспар бойынша, мұнараның биіктігі 756 фут (230 метр) және 59 қабаты бар еді.

Қалып және қасбеті

Карнеги Холл мұнарасы алты қабатты негізден тұрады, оның үстінде негізгі мұнара көтеріледі. 57-ші көшедегі ғимараттың негізі жеті қабатты Карнеги залының биіктігімен тең. Құрылыстың 42-қабатқа дейін L пішіндес жоспары бар.

Карнеги Холл мұнарасының қызыл және қызғылт сары кірпіш қасбеті мен құйма бетон әшекейлері бар, екеуі де ескі құрылыстан шабыт алған. Бұл болат немесе шыны қасбеттермен салынған заманауи ғимараттарға қарама-қарсы болды. Кірпіш Карнеги залында қолданылған қызғылт қоңыр римдік кірпішті толықтыру үшін пайдаланылды. 57-ші көшедегі негіздің қасбеті әдеттегі кірпіштен жасалған, кірпіштің үш қатары биіктігіне сәйкес келеді. Жобаның сәулетшісі Малкольм Робертстің айтуынша, әдеттегі кірпішті пайдалану ғимаратты «жаяу жүргіншілер үшін адам өлшемді» ету мақсатында болған. 57-ші көшедегі екінші қабаттың астында және үстінде көлденең жолақтар жүреді, олар орыс шайханасының үшінші қабатына сәйкес келеді. Алтыншы қабаттың үстінде декоративтік жолақ жүреді, Карнеги залындағы кең терракота фризін толықтырады; ол терезелер жиынтығымен бөлінеді. Карнеги залының алтыншы қабатының үстінде терракотаға ұқсатып боялған алюминий қалып орналасқан. Негізден жоғары қасбет үлкен кірпіштен жасалған, екі қатары 8 дюймға сәйкес келеді. Пеллинің сөзіне сүйенсек, «Біз мұнараны Карнеги залымен байланыстыру үшін ғана емес, сонымен қатар бұл ғимаратты аспан сызығында ерекшелендіру үшін әртүрлі кірпіштерді таңдадық». Терезелер мен терезе алдыларының үстінде бетоннан жасалған арқалықтар мен тік безендірулер бар.

Интерьер

Нью-Йорк қаласының қала құрылысы департаменті мәліметінше, ғимараттың жалпы ауданы – 4 га. Дөңгелектелген төбесі металл қабырғалармен бөлінген мөлдір панельдерден тұрады. Вестибюльдің екі жағында лифтілер және күзетшінің бекеті орналасқан. Карнеги Холл мұнарасының вестибюлі – бір блок ішіндегі үш параллель өткелдің бірі; қалғандары – Метрополитен мұнарасында және Паркер Нью-Йорк қонақ үйінде, шығысқа қарай. Районда бір блокқа екіден астам "блок арқылы өтуге" рұқсат берілмесе де, бұл өткелдердің бәрі ереже өзгертілгенге дейін салынған. Шығыс залы мен Клуб залы сәйкесінше Рохатын залы және Шорин клуб залы деп қайта аталды. Үшінші қабатта, бастапқы ғимараттағы Вейлл концерт залының жанында, банкеттік зал бар. Жоғары қабаттардың әрқайсысында орналасқан. Жоғары қабаттарға жүк көтергіш және он жолаушы лифтісі арқылы қол жеткізуге болады.

Тарих

1963 жылы «Рембрандт» үйлері бұзылғаннан кейін, бұл жер Нью-Йорк қаласының үкіметіне тиесілі тұраққа айналды. 1980 жылдың соңында корпорация және Нью-Йорк қаласының үкіметі Карнеги залының үстіндегі пайдаланылмаған құрылыс құқықтарын беруге, сондай-ақ «Рембрандт» учаскесін дамытуға келісім туралы түсіністік меморандумына қол қойды. Қала салық түсімдерін алса, корпорация залды күтіп ұстауға қаржы алатын болды. Карнеги залының жылжымайтын мүлік директоры Лоренс Голдман бұл учаскені дамыту залдың жаңартуына «қозғалтқышты итермелейтін күш» болатынын мәлімдеді. Карнеги залының жаңарту жұмыстары, Polshek Partnership компаниясы жобалаған, 1982 жылдың ақпанында басталды.

Даму

1982 жылдың наурыз айында қала бос тұрған «Рембрандт» учаскесіне ұсыныс беру туралы хабарлама жариялады. Барлық ұсыныстарда қазіргі залдағы фасадына ұқсас фасад, сахна артындағы қажеттіліктер үшін 56-шы көшедегі жеті қабатты ғимарат, сондай-ақ Карнеги залының базалық бөлігін кеңейту талап етілді. 1983 жылдың ортасына қарай үш финалист таңдалды: «Кауфман Риэлти» – Сезар Пеллидің жобасымен; «Рокроуз Девелопмент» – Чарльз Мурдың жобасымен; және Гарри Б. Маклоу – «Скидмор, Оуингс және Меррилл» компаниясының жобасымен. Маклоудың ұсынысы, қабырғалы негіздің үстіндегі жасыл шыны мұнараны көздейтін, басқа жоспардың орнын сақтаушы болды. Маклоу «Рембрандт» учаскесін өзіне тиесілі, бірақ «Рембрандт» учаскесінен «Ресей шайханасымен» бөлінген шығысқа орналасқан жермен біріктіргісі келді. Егер үш учаске біріктірілсе, онда 51 қабаттан тұратын мұнара салуға болар еді. «Ресей шайханасының» иелері ғимаратты сатып алу туралы бірнеше ұсынысты қабылдамады, сондықтан Маклоу 1983 жылы «Рембрандт» учаскесіне жасаған ұсынысын кері тартып алып, басқа учаскеде «Метрополитан Тауэрін» салды. 1984 жылдың соңында Карнеги залының өкілдері «Рокроуз» және «Кауфман» компанияларымен келіссөздер жүргізді. Роберт А.М. Стерн мақұлдау 1985 жылдың маусым айында берілгенін айтса да, мұнараның үштен екі бөлігінде сәнді тұрғын үйлер, ал қалған бөлігінде кеңселер орналасатын болар еді. Бұл жоба Карнеги залы корпорациясына жылына 800 000 доллар табыс әкелуі тиіс болды. 1986 жылдың сәуір айында Карнеги залының өкілдері бос учаскені «Рокроузға» 99 жылға жалға беру ниетін жариялады. Бұл ғимарат сол кезде аймақта жоспарланған бірнеше биік ғимараттардың бірі болды. Маклоу мен Карнеги залының жобаларымен қатар, Брюс Эйхнер Нью-Йорк қалалық орталыққа жақын жердегі учаскеде «CitySpire» құрылысын жүргізіп жатты. Мұнараға бұрын Карнеги залын қалалық ескерткіш ретінде тағайындаған Ескерткіштерді сақтау комиссиясының (LPC) мақұлдауы қажет болды; Бағалау кеңесі; Қалалық жоспарлау комиссиясы; және Манхэттен қауымдастық кеңесінің 5-ші ауданы, оның құрамына Карнеги залы кіретін. 1987 жылдың 20 қарашасында Карнеги залының президенті Айзек Стерн, Карнеги залының төрағасы Джеймс Вольфенсон, «Рокроуз» президенті Генри Элганьян және мэр Эд Кох қатысқан ресми негізді қалау рәсімі өтті. Негізді қазу жұмыстары екі жарым айға созылды; негіздік қазбалар айналасындағы қонақ үйлер мен концерттерге кедергі келтірмейтіндей етіп, жарылыс жұмыстары үйлестірілді. Мұнараның негізі сол айда аяқталды, бірақ «Ресей шайханасы» өзінің ғимаратын немесе әуе кеңістігін сатудан бас тартты. 1989 жылдың ортасында «Fuji Bank Ltd» Карнеги залы мұнарасын салу үшін «Рокроузға» 125 миллион доллар қарыз берді.

In March 1982, the city issued a request for proposals for the vacant Rembrandt lot. All bids were required to include a facade that resembled the existing hall's facade, a seven story building on 56th Street for offstage uses, and an expansion of Carnegie Hall's facilities in the base. Three bidders were selected as finalists by mid 1983. They were Kaufman Realty with a plan by Cesar Pelli; Rockrose Development, with a plan by Charles Moore; and Harry B. Macklowe, with a plan by Skidmore, Owings & Merrill. Macklowe's bid, which called for a green glass tower above a masonry base, was really a placeholder for another plan. Macklowe wished to combine the Rembrandt lot with a parcel to the east, which he already owned, but which was separated from the Rembrandt lot by the Russian Tea Room. If the three sites were combined, this could allow a 51 story tower with The Russian Tea Room's owners refused several offers to acquire their building, so Macklowe withdrew his bid for the Rembrandt site in 1983 and developed Metropolitan Tower on the other parcel. Carnegie Hall officials were negotiating with Rockrose and Kaufman by late 1984. efn|Though Robert A. M. Stern cites the approval as being in June 1985, Two thirds of the tower would contain luxury residential condominiums, with the rest being office space. The development was planned to earn $800,000 a year for the Carnegie Hall Corporation. In April 1986, Carnegie officials announced their intent to sublease the vacant lot to Rockrose for 99 years. The building was one of several high rise developments planned for the area at the time. In addition to Macklowe's and Carnegie Hall's developments, Bruce Eichner was developing CitySpire on a plot adjacent to the New York City Center. The tower needed approval from the Landmarks Preservation Commission (LPC), which had previously designated Carnegie Hall as a city landmark; the Board of Estimate; the City Planning Commission; and Manhattan Community Board 5, whose community district included Carnegie Hall. An official groundbreaking ceremony took place on November 20, 1987, attended by Carnegie Hall president Isaac Stern, Carnegie Hall chairman James Wolfensohn, Rockrose president Henry Elghanayan, and mayor Ed Koch. The foundation was excavated over two and a half months; blasting for the foundation was coordinated to avoid interference with dining or concerts. The tower's foundations were completed that month, but the Russian Tea Room refused to sell either its building or its air rights. In mid 1989, Fuji Bank Ltd loaned $125 million to Rockrose for the development of Carnegie Hall Tower.

Қолданылуы

1990 жылдың ақпан айында Newmark & Co. компаниясы лизинг агенті ретінде тағайындалды, сол кезде ешқандай жалдау шарты жасалмаған еді. Ғимарат құрылысы аяқталуға жақын болғанымен, тамыз айында жалға беруге қолжетімді алаңы қалды, бұл оның кеңсе кеңістігінің басым бөлігін құрады. Ғимарат келесі айда ашылды, кеңсе нарығының нашарлығына қарамастан. Сол кездегі экономикалық төмендеуге байланысты, Карнеги Холл мұнарасы жылжымайтын мүлік саласында "көруге болатын кеңсе ғимараты" ретінде қарастырылды, яғни жалға алушылар жоқ және оларды тарту ықтималдығы төмен еді. Rockrose сән, құқық және ойын-сауық салаларындағы компаниялармен келіссөздер жүргізе бастады. Мұнараның негізіне кеңейтім 1991 жылдың сәуір айында Петр Ильич Чайковскийдің естелік заттарының көрмесімен ашылды. 1991 жылдың мамыр айында Rockrose кішкентай кеңселерді қажет ететін жалдаушылар үшін "кішкентай кеңістік бағдарламасын" іске қосты. Хедж-қорлар, сондай-ақ қаржы және құқық фирмалары да кішкентай аудандарды пайдалы деп тапты. Ғимарат сонымен қатар 6-шы және Парк даңғылдарындағы кеңселерге деген сұраныстың өзгеруінен де пайда тапты. 1992 жылы Philip's Coffee кофеханасына коммерциялық алаң жалға берілді. Rockrose ғимараттың негізгі және ортаңғы қабаттарында "алдын ала дайын" кеңселерді жабдықтады. Алдын ала дайын кеңселердің құны жоғары болды, бірақ олар сәтті жалға берілгеннен кейін Rockrose 52-ші қабатта да алдын ала дайын кеңістіктерді жабдықтады. 1990 жылдардың соңына қарай Карнеги Холл мұнарасы жеткілікті жалдаушыларға ие болды, сондықтан ол енді қарыз емес еді. Daryl Roth Productions және CNBC сол кездегі ғимараттың жалдаушыларының арасында болды. АҚШ-тың кететін президенті Билл Клинтон 2001 жылы кеңсесін мұнараның 56-шы қабатына көшіруді жоспарлаған, бірақ мұнарадағы кеңістіктің құнына байланысты туған даулардан кейін Гарлемдегі кеңсе кеңістігін таңдады. 2007 жылға қарай Карнеги Холл мұнарасы 40-шы және 41-ші қабаттарын жылдық жалдау ақысымен саудалап, ал ең төменгі қабаттарын жылына жарнамалады. Midtown-дағы "премиум" кеңселердің орташа жылдық жалдау ақысы жылына тең болды. Жақын орналасқан ғимараттар, мысалы 712 Fifth Avenue, Solow Building, General Motors Building және 888 Seventh Avenue де жоғары бағалар ұсынды. 2017 жылы ғимарат MetLife компаниясынан 325 миллион долларлық несиемен қайта қаржыландырылды. Бұл мүлік ашылғаннан бері бесінші қайта қаржыландыру болды. Melius Research және Fairstead Capital.

Newmark & Co. was hired as the leasing agent in February 1990, at which point no leases had been signed. Though the building was nearing completion, it had over available for lease that August, representing most of its office space. The building opened the following month, despite a weak office market. Because of the recession at the time, Carnegie Hall Tower was viewed in the real estate industry as a "see through office building", with no tenants and a low probability of attracting tenants. Rockrose began negotiating with businesses in the fashion, law, and entertainment industries. The venue's expansion into the tower's base opened in April 1991 with an exhibit of memorabilia from Pyotr Ilyich Tchaikovsky. In May 1991, Rockrose launched a "small space program" for tenants requiring as little as The offices, with asking rents of , and Kenneth Cole Productions. Hedge funds, as well as financial and law companies, also found the small floor areas to be useful. The building also benefited from a shift in office demand from Sixth Avenue and Park Avenue. A commercial space was leased to coffee shop Philip's Coffee in 1992. Rockrose furnished some "prebuilt" office space at the base and middle floors. The prebuilt units were expensive but, after they were rented successfully, Rockrose furnished some prebuilt space on the 52nd floor. By the late 1990s, Carnegie Hall Tower had enough tenants that it was no longer in debt. Daryl Roth Productions and CNBC were among the building's tenants at this time. Outgoing U. S. President Bill Clinton had planned to move his office to the tower's 56th floor in 2001, but he instead chose office space in Harlem after controversy over the costs of space in the tower, estimated at By 2007, Carnegie Hall Tower was marketing its 40th and 41st floors at per year, although its lowest floors were advertised at only per year. By contrast, the average annual rent for "premium" Midtown office space was per year. Nearby buildings such as 712 Fifth Avenue, the Solow Building, the General Motors Building, and 888 Seventh Avenue also had high asking rates. In 2017, the building was refinanced with a $325 million loan from MetLife. This was the fifth refinancing for the property since it opened. Melius Research, and Fairstead Capital.

Қабылдау

Карнеги-холл мұнарасы жоспарлану кезінде The New York Times газетінің авторы Пол Голдбергер Пеллидің айналадағы бірнеше көкжайларға, соның ішінде бірнеше метр шығысқа орналасқан Metropolitan Tower-ға "үлкен жауапкершілікпен жауап бергенін" жазды. Сол сияқты Architectural Record журналы ғимараттың әшекейлемесі мен қасбетінің Карнеги залының дизайнына "ойлы сілтемелер" екенін, бірақ мұнараның биіктігі "мұндай байланыстық ишараларды мәнсіз етеді" деді. Ғимарат салынғаннан кейін Голдбергер мұнараны "кәсіби тарихизмнің кез келген қалалық көкжиегіндегі ең убедительный эсселерінің бірі" деп сипаттап, ғимаратты "ұсыныс беретін, туынды емес" деп мақтады, сондай-ақ "соңғы бір буын ішінде Нью-Йоркте салынған ең жақсы биік ғимарат" деп атады. Осы журналдың тағы бір авторы Карри Джейкобс жоғарғы қабаттарды төменгі қабаттарға қарағанда "кейінгі ой" деп сипаттады, ал төменгі қабаттар "қасбеттері бірімен бірі тиісіп тұратын, қабатты үй сияқты" көрінеді. CitySpire, Карнеги-холл мұнарасы және Metropolitan Tower өзара жақын орналасқандықтан және пішіндерінің ұқсастығынан "Тюнинг Форк Триосы" деп аталды. 1990 жылы Time журналы мұнараны өздерінің "Ең жақсы" дизайн таңдауларының тізіміне қосты. Карнеги-холл мұнарасының дизайны 1994 жылы Америка Сәулетшілер Институтының Құрмет сыйлығын жеңіп алды, ал Пелли 1995 жылы AIA Алтын медалімен марапатталды.