Кіріспе
Манхэттендегі кеңсе көкжиегі, Нью-Йорк, Манхэттеннің орталығындағы 200 Парк-авенюдегі ғимарат. MetLife Building (сондай-ақ 200 Парк-авеню және бұрынғы Pan Am Building) – Парк-авеню мен 45-ші көшенің қиылысында орналасқан көкжиек, Нью-Йорк қаласының Манхэттен орталық ауданында, Гранд-Централь терминалының солтүстігінде. Ричард Рот, Уолтер Гропиус және Пьетро Беллуски жобалаған, 1962 жылы құрылысы аяқталған MetLife Building 246 метр (808 фут) биіктікте, 59 қабаттан тұрады. Ашылған кезде шаршы метрлік көлемі бойынша әлемдегі ең ірі коммерциялық кеңсе кеңістігі деп жарнамаланды. 2022 жылғы мәліметтер бойынша MetLife Building АҚШ-тың ең биік 100 ғимаратының қатарында сақталады. MetLife Building созылған сегізбұрышты пішінге ие, оның ұзын осі Парк-авенюге перпендикуляр. Ғимарат Гранд-Централь терминалына келіп тоқтайтын екі деңгейлі теміржолдың үстінде тұрғызылған. Фасады – Нью-Йорк қаласындағы алғашқы құрастырылған бетон қабырғаларының бірі. Лобиде Гранд-Центральдың негізгі залына қарайтын жаяу өткел, көркем туындылармен безендірілген зал және ғимараттың іргесінде орналасқан тұрақ қоймасы бар. Ғимараттың шатырында 1960-1970 жылдары қысқа мерзімге жұмыс істеген тікұшақ алаңы да болған. MetLife Building дизайны ұсынылған сәттен бастап, әсіресе Гранд-Централь терминалының жанында орналасқандығы үшін көп сынға ұшырады. 1954 жылы Гранд-Централь терминалын ауыстыратын көкжиек салу туралы ұсыныстар, қаржылық қиындыққа тап болған New York Central Railroad және New York, New Haven and Hartford Railroad компаниялары үшін қаражат жинау мақсатымен жарияланды. Кейіннен, терминалдың орнына емес, артында салынатын MetLife Building жобасы жарияланды. Бастапқыда Grand Central City деп аталған жобаға 1959 жылы кірісіліп, ғимарат 1963 жылдың 7 наурызында ресми түрде ашылды. Ашылу кезінде ғимарат Pan American World Airways компаниясының бас кеңсесі ретінде пайдаланылды. Metropolitan Life Insurance Company (MetLife) 1981 жылы Pan Am Building-ті сатып алып, 2005 жылы сатуға дейін өз бас кеңсесі ретінде пайдаланды. MetLife Building бірнеше рет қайта жаңартылды, оның ішінде 1980 жылдардың ортасында, 2000 жылдардың басында және 2010 жылдардың соңында.
the building at 200 Park Avenue in Midtown Manhattan
The MetLife Building (also 200 Park Avenue and formerly the Pan Am Building) is a skyscraper at Park Avenue and 45th Street, north of Grand Central Terminal, in the Midtown Manhattan neighborhood of New York City. Designed in the International style by Richard Roth, Walter Gropius, and Pietro Belluschi and completed in 1962, the MetLife Building is 808 feet (246 m) tall with 59 stories. It was advertised as the world's largest commercial office space by square footage at its opening, with of usable office space. as of 2022, the MetLife Building remains one of the 100 tallest buildings in the United States. The MetLife Building contains an elongated octagonal massing with the longer axis perpendicular to Park Avenue. The building sits atop two levels of railroad tracks leading into Grand Central Terminal. The facade is one of the first precast concrete exterior walls in a building in New York City. In the lobby is a pedestrian passage to Grand Central's Main Concourse, a lobby with artwork, and a parking garage at the building's base. The roof also contained a heliport that operated briefly during the 1960s and 1970s. The MetLife Building's design has been widely criticized since it was proposed, largely due to its location next to Grand Central Terminal. Proposals for a skyscraper to replace Grand Central Terminal were announced in 1954 to raise money for the New York Central Railroad and New York, New Haven and Hartford Railroad, the financially struggling railroads that operated the terminal. Subsequently, plans were announced for what later became the MetLife Building, to be built behind the terminal rather than in place of it. Work on the project, initially known as Grand Central City, started in 1959 and the building was formally opened on March 7, 1963. At its opening, the building was named for Pan American World Airways, for which it served as headquarters. The Metropolitan Life Insurance Company (MetLife) bought the Pan Am Building in 1981 and used it as their headquarters before selling the building in 2005. The MetLife Building has been renovated several times, including in the mid 1980s, early 2000s, and late 2010s.
Сайт
MetLife ғимараты 200 Park Avenue мекенжайында, Park Avenue Viaduct-тің батыс және шығысқа қарай созылған екі жолының арасында, Нью-Йорк қаласының Манхэттен ауданында орналасқан. Ғимарат солтүстікке қарай 45-ші көше арқылы Хелмсли ғимаратына, оңтүстікке қарай Гранд-Централь терминалына қарап тұр. Жақын жердегі басқа ғимараттар: оңтүстік-батысқа қарай One Vanderbilt және 335 Madison Avenue; батысқа қарай Нью-Йорк қаласы Йель клубының клубы; солтүстік-батысқа қарай Рузвельт қонақ үйі; шығысқа қарай 450 Лексингтон даңғылы; және оңтүстік-шығысқа қарай Грейбар ғимараты. Ғимаратқа жеке ZIP коды – 10166 тағайындалған, және 2019 жылғы мәліметтер бойынша Манхэттендегі осындай 41 ғимараттың бірі болып табылады. 1871 жылы New York Central Railroad темір жолы Парк-авеню мен 42-ші көшенің қиылысындағы жердегі Гранд-Сентрал депосын салды; 1900 жылы оның орнына да сол жерде Гранд-Сентрал станциясы салынды. 1913 жылы Гранд-Сентраль терминалының құрылысы аяқталғаннан кейін Гранд-Сентрал төңірегіндегі аумақтар жылдам дами бастады, ол Терминал қаласы деп аталды. Гранд-Сентраль терминалының кешеніне негізгі станция ғимаратының солтүстігінде, қазіргі MetLife ғимараты орналасқан жерде, жүк тасымалдауға арналған алты қабатты ғимарат кірді. Бұл жүк тасымалдау ғимараты тарихының соңында кеңсе ғимаратына айналдырылды. Парк-авенюдің айналасындағы аумақ 1950 және 1960 жылдары Халықаралық стильдегі көкжиектермен кеңейтілді.
Сәулет
Ричард Рот, Уолтер Гропиус және Пьетро Беллуски халықаралық стильде жобалаған MetLife ғимаратын Эрвин С. Вольфсон әзірледі және 1963 жылы Pan Am ғимараты ретінде аяқталды, онда сауда және кеңсе кеңістіктері бар. Бастапқыда ғимарат ірі компаниялар үшін арналған, кеңсе кеңістігінің жалпы ауданы . "Көкжиектер орталығы" мәліметінше, ғимараттың жалпы еден ауданы құрайды. Алайда, Биік ғимараттар және қалалық мекендер жөніндегі кеңес 10 қабатты негіз және 49 қабатты мұнарадан тұратын өлшемдерді келтіреді. Сыртқы жасыл жеңілдер тротуарларда және негіздің төбесінде орналастыру жоспарланған. Солтүстік және оңтүстік қасбеттері үш кең сегментке бөлінген, ал батыс және шығыс қасбеттері әрқайсысы бір сегменттен тұрады. Ғимараттың пішіні 1961 жылғы аймақтарға бөлу туралы қаулыға байланысты болуы мүмкін, бұл Нью-Йорк қаласының аймақтарға бөлу кодексіндегі маңызды өзгеріс болатын және құрылыс басталғанға дейін ұсынылған. Бұл көлем 1938-1942 жылдар аралығында ұсынылған Ле Корбюзьенің Алжирдегі салынбаған мұнарасына, сондай-ақ Миландағы дерлік бірдей кезеңде салынған Пирелли мұнарасына (1958 жылы аяқталды) ұқсас. Архитекторлар сегізбұрышты пішін мен сыртқы қабырғаны ғимараттың көлемдік сезімін азайту үшін қолданған.
Фасад
Бірінші екі қабаттың және мезониттердің қасбеті гранит, алюминий, мәрмәр және шыны терезелері бар тот баспайтын болатпен қапталған. Үшінші қабаттан жетінші қабатқа дейін тек гранитпен қапталған, терезелер енгізілген. МетЛайф ғимаратының 10-59 қабаттарында Нью-Йорктегі ғимараттардың бірінде алғашқы құрастырылған бетон қабырғалары бар. Панельдердің ені 6 фут (2 м), биіктігі 13,67 фут (4 м) және салмағы ... . 21-ші және 46-шы қабаттарда қасбет ішке қарай жылжытылған, онда техникалық кеңістік орналасқан. МетЛайф ғимаратының солтүстік және оңтүстік қасбеттерінде бастапқыда 15 фут (5 м) "Pan Am" дисплейлері, ал шығыс және батыс қасбеттерінде 25 фут (8 м) жер шары логотиптері болған. 1992 жылы олар солтүстік және оңтүстікке "MetLife" неонды дисплейлерімен ауыстырылды. Бұл дисплейлер 2017 жылы энергияны үнемдеу үшін LED әріптерімен қайтадан өзгертілді. Pan Am Building ғимараттардың төбесінде корпоративтік логотиптер мен атауларды орналастыруға тыйым салатын заңдар қабылданғанға дейін Нью-Йоркте салынған соңғы биік мұнара болды. Қазіргі Нью-Йорк қаласының құрылыс кодексі логотиптердің тротуардан 25 фут (8 м) жоғары орналасуына немесе блокфронттың үстінен асып түсуіне тыйым салады. Белгілерді ауыстыруға рұқсат берілді, өйткені қала әкімдігі жаңа белгілерді аймақтарға бөлу заңдары өзгертілгенге дейін рұқсат етілген пайдаланудың үздірілмейтін жалғасы деп есептеді. Жаңа бағаналардың салмағы шамамен ... . Бұрынғы багаж ғимаратын ұстап тұрған екі жүздей қолданыстағы бағана нығайтылды. Бетон едендерінен гөрі болат панельдер жасалды, өйткені болат панельдер жеңіл және қолайсыз ауа райына қарамастан орнатылуы мүмкін. Еден плиталарында, олардың әрқайсысында сымдар мен кабельдерге арналған арналар бар, болат панельдердің үлесі ... -дан астам. Стандартты еден плитасы ... жүктемелерді көтере алады. Ғимараттың болат каркасының жалпы салмағы ... -тан асады.
The facade is recessed at the 21st and 46th stories, where there is mechanical space. The MetLife Building originally bore 15 feet (5 m) "Pan Am" displays on its north and south facades and 25 feet (8 m) globe logos on the east and west facades. This was swapped with neon "MetLife" displays to the north and south in 1992. These displays were changed again in 2017, being replaced with LED letters to conserve energy. The Pan Am Building was the last tall tower erected in New York City before laws were enacted preventing corporate logos and names on the tops of buildings. Modern New York City building code prohibits logos from being more than 25 feet (8 m) above the curb or occupying over on a blockfront. The sign replacements had been permitted because the city government considered the new signs to be an "uninterrupted continuation of a use" that was allowed before the zoning laws were changed. The new columns weighed between Approximately two hundred existing columns, which supported the former baggage building on the site, were reinforced. Steel panels were fabricated, rather than concrete floors, because steel panels were lighter and could be constructed regardless of unfavorable weather. Over of steel panels are used in the floor plates, each of which contains wire and cable ducts. A standard floor slab could handle loads of The building's steel frame weighs over in total.
Тікұшақ айлағы
Pan Am ғимаратының бастапқы жоспарлары 1961 жылдың наурыз айында шатырдың шығыс жағында тікұшақ алаңшасын (вертолет алаңы) қарастыру үшін өзгертілді. Алаңшаның құрылысы туралы хабарланғаннан кейін бірден дау туды, және жоспарға қарсылар шу мен қауіпсіздік туралы алаңдаушылықтарын білдірді. Ғимарат иелерінің адвокаттары 1963 жылдың тамызында вертолет алаңшасын пайдалануға рұқсат алу үшін өтініш берді, ал Нью-Йорк қалалық жоспарлау комиссиясы 1964 жылдың басында иелері вертолет алаңшасына рұқсат сұрағанын растады. Нью-Йорк қалалық бағалау кеңесі 1965 жылдың қаңтарында вертолет алаңшасына соңғы келісім берді, ал сынақ ұшулары сол наурыз айында алаңшаға қарсылық жалғасқанда басталды. 1965 жылдың 22 желтоқсанында тікұшақпен қызмет көрсету басталды. Бұл қызметті New York Airways компаниясы жүзеге асырды, ол Vertol 107 тікұшақтарын шатырдағы вертолет алаңшасынан Джон Ф. Кеннеди халықаралық әуежайындағы (JFK) Pan Am терминалына ұшырды. Ғимараттың іргесінде вертолет алаңшасының билет кассасы орналасқан. Жолаушылар билет кеңсесінде тіркеліп, 57-ші қабатқа дейін жылдам лифтпен, содан кейін эскалатормен вертолет алаңшасының күту залына, одан кейін тағы бір лифтпен шатырға көтерілді. JFK әуежайына ұшу орташа есеппен алты минут жиырма секундқа созылды. 1967 жылдың наурызынан бастап компания қысқа мерзімге Teterboro әуежайына да қызмет көрсетті. 1968 жылдың 18 ақпанында жолаушылар санының жеткіліксіздігі және қаржыландыру мәселелеріне байланысты барлық тікұшақ қызметі тоқтатылды. 1969 жылы тікұшақ қызметін қайта жандандыру туралы талқылаулар өткізілсе де, рұқсат 1977 жылдың басында ғана берілді. 1977 жылдың 16 мамырында S 61L тікұшағы қонғаннан кейін, 20 жолаушысы түскеннен бір минут өткен соң оң жақ алдыңғы тіреуі құлап, роторлары әлі де айналып тұрғанда ұшақ бір жағына құлады. Бір қанат бөлініп, ұшаққа отыруды күтіп тұрған төрт адам және жерде тұрған бір адам қаза тапты; тағы екі адам ауыр жарақат алды. Сол күні тікұшақ қызметі тоқтатылды және ешқашан қайта жаңғыртылған жоқ. Бұл оқиға салдарынан бұрыннан да даулы болған ғимаратқа одан әрі жағымсыз назар аударылды, сонымен қатар New York Airways және Pan Am компаниялары келесі жылдары қаржылық қиындықтарға тап болды.
Құрылымдық және механикалық ерекшеліктері
20 және 21-қабаттарда орталық телефон кеңсесі орнатылды, ол ғимарат ішіндегі 30 000 телефонға қызмет көрсетті. 11 миллион доллар тұратын бұл жүйе АҚШ-тағы кеңсе ғимаратындағы алғашқы осындай жүйе болды. Құрылыс ғимараттың пайдалы жертөлесі болмағандықтан, барлық жер асты кеңістігі Grand Central Terminal-дың бөлігі болғандықтан, шатырға орналастырылды. Құрылыс күніне тоннадаған мұзды еріте алатын және сағатына 200 000 фунт буды қолдана алатын болды. 21 және 46-қабаттардағы механикалық қабаттарда орналасқан үлкен желдеткіш бөлмелері ауаны басқа қабаттарға таратты, әр қабатта екі жеке ауамен жабдықтау жүйесі болды. Желдету жүйелері минутына белгілі бір көлемде ауа жеткізе алатын. Құбырлар мен арналар ғимараттың барлық қабаттарына қызмет етуі керек болды, ал электр және су қысымы жүйелері ғимараттың барлық қабаттарына қызмет ете алатын болуы керек еді. Westinghouse Electric Corporation сонымен қатар 200 Park Avenue үшін 65 лифт және 21 эскалатор өндірді, бұл құрылыс кезінде лифттерге жасалған ең ірі тапсырыс еді. Бес лифт жүк тасымалына арналды. Вестибюль де өсімдіктермен және 12 метрлік жабық алаңмен безендірілді, ал тағы он төрт өткел дәлізден кеңсе вестибюліне дейін созылды. Ғимараттың алғашқы негізгі арендаторы Pan Am негізгі вестибюльден 8 метрлік нишада орналасқан, 41 метр ұзындығы және 3 метр биіктігі бар, дөңгелек кассалар мен әлем картасы бейнеленген қабырғасы бар билет кеңсесіне ие болды. Ашылған кезде ол әлемдегі ең үлкен әуе билет сату кеңсесі болды.
Жаңартулар
Уоррен Платнердің 1980-ші жылдарғы жөндеу жұмыстары кезінде кіреберіс бөлігіне бірнеше сауда орындары салынды. 45-ші көшедегі вестибюльдің ортасына травертин және сұр граниттен жасалған баспалдақ орнатылды, оның сатылары кезекпен орналасқан. Баспалдақтың ені бірінші қабатта 3 метр, ал аралық алаңда 6 метрге дейін кеңейді, онда ол екіге бөлініп, мезаннинге жеткенде 9 метрге дейін жетеді. Баспалдақтың төменгі жағында төрт үшбұрышты гүлдандықтар орналасқан, олар мезанниндегі гүлдік өрнектермен апельсин түсті кілемге үйлесімді болды. Вестибюльде сонымен қатар, тіреулерге орнатылған немесе төбеден ілінген ерекше жартылай дөңгелек дискілер де болды.
Көркем шығарма
Pan Am ғимаратының вестибюлі бірнеше өнер туындыларымен жоспарланды, олар бастапқы вестибюльдің безендіруінің басым бөлігін құрады. Мүсіннің құрамында жер шарын бейнелейтін шар, жеті құрлық пен мұхитты көрсететін жеті қабырғалы жұлдыз және ұшақтардың ұшу жолдарын бейнелейтін алтын сымдар бар. Оның ені 24 метр (80 фут), тереңдігі 12 метр (40 фут). Липпольдтың досы, композитор Джон Кейдж, бастапқыда Flight туындысын толықтыру үшін музыкалық бағдарлама ұсынған, онда он динамиктен тұратын жүйе болған. Адамдар вестибюльге кіргенде және шыққанда Muzak музыкасы ойнатылатын еді. Pan Am ғимаратының ашылуында Бас дәлізден кіреберіс Жозеф Альберстің қызыл, ақ және қара панельдерден жасалған Манхэттен мозаикалық қабырға суретімен безендірілген. Бұл туынды 2001 жылғы жөндеу жұмыстары кезінде алынып тасталды, бірақ Альберс жұмысты қайта жасау үшін қажетті ерекшеліктерді қалдырған, және 2019 жылы оның көшірмесі орнатылды. 45-ші көшеге кіреберіс үстінде Гьёрги Кепестің екі алюминий экранынан тұратын, концентрлі шаршылардан құралған қабырғалық суреті ілінген. Иесі Тишман Шпейердің мәлімдемесіне сәйкес, 2021 жылғы деректер бойынша ғимараттың гаражы төрт деңгейде 248 орынға ие. Дегенмен, "Көкжайлар орталығының" мәліметтерінде 315 тұрақ орыны көрсетілген. Әртүрлі компаниялар толық қабатты жалға алғанда, олар өз кеңістіктерін әртүрлі жолдармен жобалады. Кейбір арендаторлар периметр бойында жеке кеңселерді орналастырды, ал маңызды басшылық кеңселер қабаттың шеткі бұрыштарында орналасқан. Басқа арендаторлар ашық кеңістіктерді қабаттың батыс және шығыс жақтарында немесе орталық бөлігінде орналастырды. Pan Am ғимаратының 56-қабатында Sky Club жеке тамақтану клубы орналасқан. Бірнеше жыл бойы Sky Club жеке ресторанға ие болды. Трипп Sky Club қабырғалары үшін клипер кемелерінің суретін тапсырыс берген, ол клуб жабылғаннан кейін Бермудадағы Такерс Пойнт курортына жіберілді. 57 және 58 қабаттарда Copter Club орналасқан, оны уақытша тоқтатылған тікұшақ қызметінің жолаушылары пайдаланды. New York Central Railroad ақшадан айырылып, ғимараттың әуе құқығы үшін салық төлеуге кеткен шығындардың салдарынан қиын жағдайға түсті. New York Central терминалдың үстінде немесе орнында көкжай салуға мүмкіндік беру үшін мүлікті немесе оның әуе құқығын сатуды жоспарлаған. Сонымен қатар, New York, New Haven and Hartford Railroad терминалдың жұмысына ішінара қатысты.
Алғашқы жоспарлары
Бастапқыда, Нью-Йорк Орталық төрағасы Роберт Р. Янг әзірлеуші Эрвин С. Вольфсонмен және олардың ортақ достары Герберт және Стюарт Шефтелмен Grand Central алаңын қайта құрудың қалай жүзеге асырылатынын анықтау үшін келіссөздер жүргізді. Бұл келіссөздер нәтижесіз аяқталғаннан кейін, 1954 жылы Grand Central терминалын ауыстыру үшін екі қарсы жоспар ұсынылды. Екінші жоспар, Fellheimer & Wagner компаниясынан, Нью-Хейвен төрағасы Патрик Б. МакГиннис және Вольфсон бірлесіп ұсынды. Бұл жобада 55 қабаттан тұратын, әлемдегі ең ірі кеңсе ғимараты көзделген. Екі ұсыныс та жағымсыз қабылданды, 235 сәулетші Янг пен МакГинниске жоспарларды қабылдамауға шақыратын хатқа қол қойды. Ешбір жоспар іске аспады. Жобаның авторы, Emery Roth and Sons компаниясынан Ричард Рот, кеңсе ғимараты жолаушылар күту залының бұзылуына әкелмесе ғана қатысуға келісті. Рот пен Вольфсонның жоспары 1955 жылдың наурыз айында Зекендорф Grand Central маңындағы жаңа құрылыстардың серіктесі болып тағайындалғаннан кейін ұмытылды. Зекендорф пен Пей 80 қабатты мұнараның жобасын өзгертті, бірақ жаңартылған жоспарларын жарияламады. Әртүрлі себептерге байланысты, гиперболоидты мұнара жоспарлау кезеңінен әрі өте алмады. Ғимаратқа мамандар мен жалпы жұртшылық тарапынан көп сын айтылды; теміржолдар күрт қаржы тапшылығына тап болды; және экономика жалпы төмендеді, Зекендорфтың жобаны қаржыландыру мүмкіндігі шектелді. Осы арада, 1950 жылдардың соңында Grand Central терминалы маңындағы көлік ағыны нашарлады.
Жоспарлардың қайта жаңғыруы
1958 жылдың қаңтар айында Grand Central City жобасы тоқтатылғанын білмейтін белгісіз ірі компанияның өкілдері Стюарт Шефтелге жаңа ғимаратта орын жалдауға қызығушылық танытты. Нью-Йорк және Нью-Хейвен теміржолдарына осы келісім бойынша жылына кем дегенде 1 миллион доллар кепілдік берілді. Құрылыс алаңының астында теміржол жолдары бар болғанына қарамастан, Волфсонның сөзіне сүйенсек, жерді зерттеуде “шешілмейтін мәселелер жоқ” еді. Ғимараттың конструкциялық инженеры Джеймс Рудерман теміржолдардың үстінен өтетін металл қаңқаның алдын ала жоспарларын жасады. Волфсон Джеймс Д. Ландауэр Ассошиэйтс Инк. компаниясын жаңа ғимаратта жалға беру мәселесімен айналысу үшін шақырды, соның ішінде жалға алушылардың брокерлерімен тікелей келіссөздер жүргізді. Волфсон Роттың жаңартылған жоспарын осындай маңызды жер үшін жеткіліксіз қарапайым деп тапты. 1958 жылдың шілдесінде архитекторлар Уолтер Гропиус және Пьетро Беллуски Grand Central City жобасын бірлесіп жасаушылар ретінде таныстырылды. Волфсон Гропиус пен Беллускидің, екеуі де қазіргі стильдегі көрнекті архитекторлардың, “эстетикалық және функционалдық дизайнды” жасауға көмектесе алады деген үмітін білдірді. Жұмысқа орналасқаннан кейін бір апта өткен соң Гропиус ғимараттың шығыс-батысқа бағытталуын және мұнараның алдында Левер Хаус дизайнына ұқсас үлкен алаң немесе аула болуын ұсынды. Гропиус сондай-ақ ғимараттың қасбетінде Рот фирмасы бұрынғы жобаларында жиі қолданған металл және шыныдан жасалған қабырғалардың орнына текстуралы қасбет болуын ұсынды. Сол қазан айында Волфсон ғимараттарды зерттеу және ғимарат дизайнына шабыт алу үшін Еуропаға сапар шекті. Гропиус пен Рот фирмасы 1959 жылдың басына дейін өздерінің дизайнын жетілдіруді жалғастырды. Рот фирмасы сегізбұрышты форманың “алмаз сияқты жарықтың әртүрлі жазықтықтарын” сіңіре алатынын айтты, ал Гропиус жаңа бағыттың кондиционерлеу жүйесі үшін ыңғайлырақ екенін мәлімдеді.
Бастапқы жұмыстар
Гранд-Сентрал-Ситидегі ұжымдық үшін бес жалға алу туралы хабарлама 1959 жылдың ақпан айында соңғы эскиз жарияланғаннан кейін дереу жарияланды. Осы жылдың мамыр айында U.S. Steel компаниясының American Bridge бөлімшесіне құрылымдық болаттан жасалған жұмыс беру туралы келісімшарт берілді; сол кезде бұл келісімшарт кеңсе ғимаратына берілген ең қымбат келісімшарт болды. Рудман 1959 жылдың қыркүйегінде жобасын аяқтады. Бұл АҚШ-тағы жылжымайтын мүлік дамыту бойынша алғашқы британдық-американдық бірлескен кәсіпорны болды. Салдарлы ақпараттар ғимараттың құны Эмпайр Стейт Билдингінен екі есе жоғары болады деген қорытындыға келді. Вольфсон мен Сити-Центр Кайлға 50 000 доллар төледі, бұл сол кездегі ең жоғары сарапшылық төлемақы болды. «Нью-Йорк Централ» компаниясының кірісі 1,1 миллион доллар немесе жалпы жалдау ақысының 8 пайызын құрайтыны, қайсысы жоғары болса, соның кепілдігі берілді. 1959 жылдың 24 қарашасында соңғы жобалар Нью-Йорк қаласының Құрылыс департаментіне ұсынылды. Құрылыс ресми түрде екі күннен кейін, 26 қарашада басталды, ал «Кушман энд Уэйкфилд» келесі айда Гранд-Сентрал-Ситидің жалға беру агенті ретінде тағайындалды. 1960 жылдың ақпанында ғимараттың дыбыс оқшаулау және лифттері үшін келісімшарттар жасалды. Гропиус ғимараттың құрылысының барлық аспектілеріне, қозғалыс ағынынан бастап ұсақ сәулеттік ерекшеліктерге дейін қатысты, бұл кейде жобаның басқа сәулетшілері мен инженерлерімен келіспеушіліктерге әкелді. Мысалы, ол вестибюльдің қола бөлшектерін матовый жалатылған етіп жасауды қалаған, сондай-ақ лифт шахтасының биіктігі шатырдан 8 метрден аспауын сұрады, осылайша ол «күлкілі көрінбес» еді. Мұнараның құрылысы 1960 жылдың көп бөлігінде жалғасқан болат жұмысшыларының ереуілінен кейін тоқтап қалды; ғимараттың негізі 1960 жылдың тамыз айында қаланды.
Pan Am жалға алу және аяқтау
Pan Am-нің негізін қалаушы Хуан Триппе 1960 жылдың қыркүйегінде 25 жылға 15 қабатты ғимаратты жалға алуға келісім жасады, сонымен қатар 45-ші көше мен Вандербильт даңғылында жаңа негізгі билет кеңсесі орналасты. Бұл келісімге көрсетілген қызығушылықтың дәлелі ретінде Нью-Йорк қаласының мэрі мен губернаторы келісімге қол қойылғаннан кейін Гранд-Сентрал-Сити құрылысшыларын құттықтады. Осыдан кейін Pan Am Иван Чермаевты ғимараттың көрнекті белгілерін жобалауға шақырды. Ол кезде ғимараттың жартысынан астам бөлігі жалға берілген болатын. Pan Am ғимаратының құрылысына 200-ден астам инженер және 75 кәсіптің 7500 жұмысшысы қатысты. Фасадты қаптау екі тәсілмен жүзеге асырылды. Базаның қасбеті жеке шпандельдер мен шұңқырларға дейін бекітілді. Мұнараның MoSai панельдері ішкі лифт арқылы орнатылды. Сол маусымда Вольфсон қайтыс болғаннан кейін, ғимараттың аяқталуын қадағалау үшін Джеймс Д. Ландауэр тағайындалды. Pan Am ғимаратының соңғы аяқталған бөлігі – вестибюль, құрылысшылар жобаны аяқтау үшін қаражаты таусылғандықтан, дәретхана плиткалары сияқты арзан материалдармен салынды. Келесі айда жалдама алушылар ғимаратқа көшуді бастады. Ғимарат ашылған кезде кеңсе кеңістігінің 91 пайызы жалға берілді, бұл оның орталық орналасқандығының арқасы. Үш ай ішінде Pan Am ғимаратының 92 пайызы жалға беріліп, 70 пайызы пайдаланылды; ашылуының бірінші жылдығына қарай ғимараттың 97 пайызы жалға беріліп, 241 жалдама алушы болды. Бұл көрсеткіш кішігірім Эмпайр-Стейт-Билдингпен салыстырғанда өте ерекше болды, себебі ол ашылған кезде тек 25 пайызы ғана жалға берілді және он жылдан астам уақыт бойы толыққанды пайдалануға берілмеді. Бұл ғимарат 10 жылдан кейін Манхэттеннің төменгі бөлігіндегі 55 Уотер-стрит және Дүниежүзілік сауда орталығынан басып өтті. Pan Am компаниясынан басқа, алғашқы жалдама алушылардың қатарында Westinghouse Electric Corporation, Alcoa, Hammermill Paper Company, National Steel Corporation, Kodak, Reader's Digest Association, Mitsui, Chrysler және British Iron & Steel Corporation компаниялары болды. Pan Am ғимаратының базасындағы дүкендер 1963 жылдың тамызында ашылды. Жалдама алушыларды іріктеу процесі қатаң болды, өйткені Cushman & Wakefield әлеуетті жалдама алушылар сататын қызметтер мен тауарларды зерделеді: мысалы, фирманың вице-президенті лоббидегі шаштараздыққа үміткер болған алты адамның әрқайсысынан шаш түлетті. Сонымен қатар, Pan Am ғимаратындағы жалға алу бағасы шамамен 500 долларға жуық болды, бұл Манхэттеннің басқа орталық ғимараттарының орташа бағасынан сәл жоғары. Сол жылы Pan Am Джек Коттонның мұрагерлерінен ғимараттың 45 пайызын сатып алды. 1970 жылы Penn Central банкротқа ұшырағаннан кейін, Pan Am ғимаратының астындағы жерді қоса алғанда, өз мүлкін сатуға тырысты. Осы кезеңде ғимараттың жалдама алушыларының қатарында United Brands Company (қазіргі Chiquita Brands International) болды, оның бас директоры Эли М. Блэк 1975 жылдың 3 ақпанында 44-ші қабаттан секіріп қайтыс болды. Pan Am 1978 жылы ғимараттан штаб-пәтерін көшіруді қарастырды. Сол жылы авиакомпания Вольфсоннан ғимараттың қалған 45 пайызын сатып алып, мүліктің толық иесіне айналды. Pan Am еншілес компаниясы Grand Central Building Inc. келесі жылы Penn Central компаниясымен заңдық келісім бойынша жерді сатып алды. Авиакомпания 1980 жылдардың басындағы экономикалық дағдарыс кезінде үлкен қаржылық шығындарға ұшырады, бұл 1980 жылдың ақпан айында ғимаратты сатуды қарастыратынын жариялауға себеп болды. Жалдама келісімдерінің жартысы үш-төрт жыл ішінде аяқталуға тиіс болды. Көптеген жалдама алушылар ғимараттың операциялық шығындарын төлеуден босатылды, бұл Pan Am ғимаратын авиакомпания үшін маргиналды ғана пайдалы етті.
MetLife компаниясына сату және қайта жаңарту
1980 жылғы мамыр айында Pan Am ғимараты ресми түрде сатылымға шыққанда, Business Week журналы оның шамамен осы сомаға сатылуы мүмкін екенін болжады. Сату өте күрделі болғандықтан, Landauer Associates сату шарттарын сипаттау үшін 65 беттік брошюра жариялады. Қосымша фирмалар мүлікке ұсыныс беруге шақырылды, бірақ кейбіреулері ұсыныс бермейтін болды, ал қалғандары алғашқы қарастыру кезеңінде іріктелді. Басқа да үміткерлердің арасында Prudential Life Insurance Company; Corporate Property Investors; Fisher Brothers; Aetna Life Insurance Company; Rreef Corporation; сондай-ақ Бернард Х. Мендик, Роберт Тишман және Джерри Спейер кіретін инвестициялық топ болды. Pan Am әдетте 4 миллион доллар салық төлеуі керек еді, бірақ нәтижесінде тек 125 доллар ғана төледі. Ол кезде ғимараттың ішкі кеңістігіне жасалған көптеген келісімдер 1980-жылдардың басында бірден аяқталуға тиіс болды. 1984 жылдан бастап MetLife бастапқы жалдаушылардың келісімдері ұзарған сайын кеңістіктің шамамен жартысын жаңартты. Күн сайын 100 000 адам пайдаланатын вестибюльдің нашарлаған жағдайы Уоррен Платнермен кеңінен қайта жаңартылды. Сонымен қатар, кейбір механикалық жүйелер құрылыс нормаларына сәйкес жаңартылды және сауда орындары қосылды. 1985 жылы қалалық әкімдік қабылдаған асбестке қарсы ережеге дейін кеңсе қабаттарындағы асбест отқа төзімді жабыны алынып тасталды. Вестибюльдің жөндеу жұмысы 1987 жылы 15 миллион долларға аяқталды. және көп ұзамай жабылды. Белгілер 1993 жылдың қаңтарында ауыстырылды. 200 Park Avenue кейіннен MetLife ғимараты ретінде танымал болғанымен, оның атауы сол кезде Metropolitan Life Insurance Company Tower ғимаратында орналасқан еді. Фасадты тазалау үшін төмен қысымды қысылған ауа қолданылды, ал вестибюльді Kohn Pedersen Fox жаңартты. Осы жылы компания Travelers Life & Annuity компаниясын сатып алу үшін 200 Park Avenue-ді сатуды қарастырды. Ол кезде бұл кеңсе ғимаратымен жасалған ең ірі мәміле болды. Компания әлі де 200 Park Avenue-де кеңес беру бөлмесі мен корпоративтік люксті сақтап қалды. MetLife 2015 жылы 200 Park Avenue ғимаратындағы операцияларын біріктіретінін хабарлады. Сол кезде бұқаралық ақпарат құралдары миллиардер және Irvine Company компаниясының иесі Дональд Бреннің ғимараттың 97,3 пайызына ие екенін хабарлады. Tishman Speyer мүлікті басқарушы серіктес болып қала берді, бірақ компанияның MetLife ғимаратындағы үлесі 3 пайыздан аспады. 2016 жылы вестибюльді жаңарту жоспарлары жасалды. Үш мейрамхана иесі 2022 жылдың ортасында ғимаратта орын жалдады.
Бастапқы жобаға жауап беру
1959 жылы 200 Park Avenue үйінің сегізбұрышты дизайны алғаш рет жарияланғанда, ол көп дау тудырды. The Nation журналында жазған Уолтер Маккуэйд, тіпті ғимараттың жобаларын да қанағаттандырмайтын деп тапты. Grand Central City итальяндық сыншы Жило Дорфлес және румын сәулетшісі Мартин Пинчис тарапынан халықаралық деңгейде сыналып, жамандалды. Архитектор Виктор Груен, нысанның ірі теміржол терминалына жақын орналасқандығын ескере отырып, тұрақ гаражының қажеттігіне күдік келтірді. Сыншылар ғимараттың қолданыстағы көлік инфрақұрылымына үлкен жүк салуы мүмкін деген алаңдаушылық білдірді. Тарихшы Пол Цукер ғимараттың қала құрылысын қорғады, ал қала жоспарлаушысы Чарльз Абрамс және Architectural Record журналының редакторы Эмерсон Гобл да жоспарды қала көрінісіне қосымша ретінде қолдады. Салынысы аяқталғаннан кейін Pan Am ғимараты көбінесе теріс пікірлер алды, бұл негізінен оның орталық орналасуымен байланысты болды. Бұл жағымсыз пікірлерді одан әрі күшейтті. Ада Луиза Хакстебл ғимаратты "минимализмнің алып жиынтығы" деп атады, ал вестибюльдегі өнер туындысын "жағдайды құтқаруға арналған амал" деп сипаттады. Көптеген бақылаушылар монолиттік дизайнды Парк-авенюдегі көріністерді кедергіге ұшыратып, бұзады деп есептеді. Өнер тарихшысы Винсент Скалли 1961 жылы сөйлеген сөзінде Pan Am ғимараты Парк-авенюдің үздіксіздігіне "қандай да бір соққы" болады деп мәлімдеді, ал Клас Ольденбург ғимараттың Парк-авенюдегі орналасуын 1965 жылғы "Парк-авенюге арналған алып ескерткіш, Нью-Йорк: Good Humor бары" атты туындысымен пародиялады. Ғимараттың инженерлері ғимараттан мақтау күтпеді, өйткені ол тек ақша табу мақсатымен салынған еді. Гропиус өзі ғимаратты мақтаған, бірақ нақты егжей-тегжейлі мәліметтер бермеген сөз жазды. Бұл сөз 1960 жылғы Architectural Record журналының маусымдық санында қандай да өзгеріссіз жарияланды. Гропиус Нью-Школдағы Пол Цукерден ғимаратқа қатысты сынды "объективті және кәсіби деңгейде" жауап беретін мақала жазуды сұрады, бірақ Цукердің мұндай мақала жазғанына ешқандай дәлел жоқ.
Кейінгі түсініктеме
Pan Am ғимараты 1980-ші жылдардағы вестибюльін қайта жаңартудан кейін де көп сынға ұшырады. Картер Вайзман жаңа әшекейлеулерді әйгілі әртіс Либерацеге ұқсас әсемдік деңгейімен салыстырды, бірақ "тіпті Либераце осының артық әдепсіздігіне таңданып қызарып қалар еді" деді. "Нью-Йорк Таймс" газетінің журналисі Пол Голдбергер бұрынғы дизайн "қатаң және құнақжайсыз" болғанымен, жаңа әшекейлеулер "күшпен жасалған қуанышқа толы, жалған және көңілсіз кеңістік құрып, адамды ескі суыққа ұмтылуға жетелейді" деді. Архитектор Роберт А. М. Стерн 1988 жылы бұл ғимаратты – "бұрыс жолмен орындалған арман" деп атап, Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясының қорғауына лайық екенін айтты. Бірақ, бірнеше жыл өткен соң Pan Am таңбасы ауыстырылғанда, риторикалық түрде ғимаратты бұзуды ұсынды. ХХІ ғасырдың басында бұрынғы сыншылардың кейбіреуі ғимараттың қалыптасуына қатысты бейтараптылық танытса, ал консерваторлар Метлайф ғимараты сияқты ХХ ғасырдың ортасындағы ғимараттарды қорғауды жақтады.