Солтүстік Ирландиядағы лоялистік идеологиясы

Кіріспе

Солтүстік Ирландиядағы Ұлыбританияға адал саяси идеология

Ольстер лоялизмі – Солтүстік Ирландиядағы жұмысшы табындағы Ольстер протестанттарымен байланысты Ольстер унионизмінің бір саласы. Басқа унионистер сияқты, лоялистер Солтүстік Ирландияның (бұрын – бүкіл Ирландияның) Ұлыбритания құрамында қалуын қолдайды және Ұлыбританиядан тәуелсіз Біріккен Ирландияға қарсы тұрады. Басқа унионизм салаларынан айырмашылығы, лоялизм Ольстер протестанттарының этникалық ұлтшылдығы және «британдық ұлтшылдықтың бір түрі» ретінде сипатталған. Лоялистердің өздерінің мүдделерін қорғағанда ғана британ мемлекетіне шартты түрде адал болатыны жиі айтылады. Гаррет Фицджеральд олардың «Ольстерге» «Одаққа» қарағанда адал екенін мәлімдеген. Лоялистердің аз бөлігі британ үкіметтері өздерін қолдамайды деп сеніп, тәуелсіз Ольстер протестант мемлекетін құруды талап еткен (қараңыз: Ольстер ұлтшылдығы). «Лоялизм» термині көбінесе жарымәскерилікпен байланыстырылады. Ольстер лоялизмі 19 ғасырдың соңында ирландтық үйде басқару қозғалысына және ирландтық ұлтшылдықтың өркендеуіне реакция ретінде пайда болды. Ирландияда католиктер көпшілік құрады және өзін-өзі басқаруды қалады, бірақ Ольстер провинциясында Ольстер плантациясының нәтижесінде, негізінен протестанттар мен унионистер көпшілік құрады. Барлық унионистер протестант болмаса да, лоялистер британдық протестанттық мұраларын баса көрсетті. Үйде басқару дағдарысы кезінде (1912–1914), лоялистер Ольстердің өзін-өзі басқарушы Ирландияның бөлігі болуына жол бермеу үшін жарымәскери Ольстер еріктілерін құрды. Осыдан кейін Ирландияның тәуелсіздік соғысы (1919–1921) және Ирландияның бөлінуі болды: Ирландияның көп бөлігі тәуелсіз мемлекетке айналды, ал Ольстердің көп бөлігі Ұлыбритания құрамында Солтүстік Ирландияның өзін-өзі басқару аумағы ретінде қалды. Бөліну кезінде Белфаста лоялистер мен ирланд ұлтшылдары арасында қауымдық зорлық-зомбылық орын алды, ал лоялистер ирланд республикалық әрекеттерге жауап ретінде католик азшылығына шабуыл жасады. Солтүстік Ирландияның унионисттік үкіметтері католиктер мен ирланд ұлтшылдарына қарсы кемсітушілік жасады деп айыпталды. Лоялистер католиктік азаматтық құқық қозғалысына қарсы шығып, оны республикалық фронт деп айыптады. Бұл аласапылықтар «Түркістан» (1969–1998) деп аталатын қақтығысқа әкелді. Қақтығыс кезінде Ольстер еріктілері (UVF) және Ольстер қорғаныс қауымдастығы (UDA) сияқты лоялистік жарымәскерилер жиі католиктерге шабуыл жасады, ішінара республикалық жарымәскери әрекеттерге жауап ретінде. Лоялистер 1973 жылғы Саннингдейл келісіміне және 1985 жылғы Англо-Ирландия келісіміне қарсы үлкен наразылық акцияларын ұйымдастырды. 1994 жылы жарымәскерилер атысты тоқтату туралы мәлімдеме жасады және олардың өкілдері 1998 жылғы Ұлы жұма келісімін келіссөздерге қатысты. Содан бері лоялистер өздерінің мәдени ерекшеліктеріне қауіп төндіргеніне қарсы наразылық білдіруде. Лоялистік жарымәскерилердің бөлімдері католиктерге шабуыл жасады, лоялистік қақтығыстарға қатысты және келісімді қолдаудан бас тартты, бірақ олардың науқандары жаңадан басталған жоқ. Солтүстік Ирландияда жыл сайын көптеген шерулер өткізетін протестанттық марш-бандалар дәстүрі бар. Жыл сайынғы Он бірінші түн (11 шілде) от жағу және Он екінші (12 шілде) шерулер лоялизммен байланысты.

Ulster loyalism is a strand of Ulster unionism associated with working class Ulster Protestants in Northern Ireland. Like other unionists, loyalists support the continued existence of Northern Ireland (and formerly all of Ireland) within the United Kingdom, and oppose a united Ireland independent of the UK. Unlike other strands of unionism, loyalism has been described as an ethnic nationalism of Ulster Protestants and "a variation of British nationalism". Loyalists are often said to have a conditional loyalty to the British state so long as it defends their interests. while Garret FitzGerald argued they are loyal to 'Ulster' over 'the Union'. A small minority of loyalists have called for an independent Ulster Protestant state, believing they cannot rely on British governments to support them (see Ulster nationalism). The term 'loyalism' is usually associated with paramilitarism. Ulster loyalism emerged in the late 19th century, in reaction to the Irish Home Rule movement and the rise of Irish nationalism. Ireland had a Catholic majority who wanted self government, but the province of Ulster had a Protestant and unionist majority, largely due to the Plantation of Ulster. Although not all unionists were Protestant, loyalists emphasised their British Protestant heritage. During the Home Rule Crisis (1912–14), loyalists founded the paramilitary Ulster Volunteers to prevent Ulster from becoming part of a self governing Ireland. This was followed by the Irish War of Independence (1919–21) and partition of Ireland: most of Ireland became an independent state, while most of Ulster remained within the UK as the self governing territory of Northern Ireland. During partition, communal violence raged between loyalists and Irish nationalists in Belfast, and loyalists attacked the Catholic minority in retaliation for Irish republican activity. Northern Ireland's unionist governments were accused of discrimination against Catholics and Irish nationalists. Loyalists opposed the Catholic civil rights movement, accusing it of being a republican front. This unrest led to the Troubles (1969–98). During the conflict, loyalist paramilitaries such as the Ulster Volunteer Force (UVF) and Ulster Defence Association (UDA) often attacked Catholics, partly in retaliation for republican paramilitary actions. Loyalists undertook major protest campaigns against the 1973 Sunningdale Agreement and 1985 Anglo Irish Agreement. The paramilitaries called ceasefires in 1994 and their representatives were involved in negotiating the 1998 Good Friday Agreement. Since then, loyalists have been involved in protests against perceived threats to their cultural identity. Sections of the loyalist paramilitaries have attacked Catholics, taken part in loyalist feuds, and withdrawn support for the Agreement, although their campaigns have not resumed. In Northern Ireland there is a tradition of loyalist Protestant marching bands, who hold numerous parades each year. The yearly Eleventh Night (11 July) bonfires and The Twelfth (12 July) parades are associated with loyalism.

Тарих

Лоялист термині алғаш рет 1790 жылдары ирланд саясатында католиктердің эмансипациясына және Ирландияның Ұлыбританиядан тәуелсіздігіне қарсы болған протестанттарды атау үшін қолданылды. Ольстерлік лоялизм 19 ғасырдың соңында ирландтық үкімет құру қозғалысына және ирланд ұлтшылдығының күшеуіне жауап ретінде пайда болды. Ол кезде Ирландияның барлық бөлігі Ұлыбританияның құрамында болды. Аралда католиктер көпшілікті құраса да, солтүстік Ульстер провинциясында протестанттар басымдық құрды және Ұлыбританиямен тығыз одақ күйін сақтауды қалады, бұл саяси дәстүр юнионизм деп аталады. Бұл үлкен дәрежеде провинцияны отарлау саясатына байланысты болды. Шығыс Ольстер Ирландияның көптеген басқа аймақтарына қарағанда көбірек индустрияландырылған және Ұлыбританиямен саудаға тәуелді болды. Барлық юнионистер протестант немесе Ольстерден болмаса да, лоялизм Ольстердің протестанттық мұрасын ерекше атап көрсетті. Ол католик ирланд ұлтшылдары басымдық құратын үкіметі бар Ирландияның құрамына кіргісі келмейтін Ольстер протестанттарының өзін-өзі анықтау қозғалысы ретінде басталды.

Жергілікті басқару дағдарысы және бөліну

1912 жылы британ үкіметі үшінші Өзін-өзі басқару туралы заң жобасын ұсынғаннан кейін Өзін-өзі басқару дағдарысы басталды. Ольстерлік юнионистер Ольстер келісіміне қол қойып, ирландтық өзін-өзі басқаруға кез келген құралмен қарсы тұруға ант берді. Олар ірі жарымәскери күш – «Ольстер еріктілері» деген ұйымды құрды, ол Ирландия үкіметінің Ольстердегі билігіне күшпен қарсы тұрумен қорқытты. «Ольстер еріктілері» Империялық Германиядан Ольстерге мыңдаған мылтық пен оқ-дәрілерді жасырып әкелді. Жауап ретінде ирланд ұлтшылдары Өзін-өзі басқарудың іске асырылуын қамтамасыз ету үшін Ирландия еріктілерін құрды. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Өзін-өзі басқару мәселесі кейінге қалдырылды. Лоялистер де, ұлтшылдар да соғысқа қатысты, көптеген «Ольстер еріктілері» 36-шы (Ольстер) дивизиясына қосылды. Соғыс аяқталғаннан кейін көптеген ирланд ұлтшылдары толық тәуелсіздікке ұмтылды. 1918 жылғы жалпы сайлауда көптеген ирландтық орындарды жеңіп алғаннан кейін ирланд республикашылары Ирландия Республикасын жариялады, бұл Ирландия Тәуелсіздік соғысына әкелді. Осы уақытта 1920 жылы британ парламенты төртінші Өзін-өзі басқару туралы заң жобасын қабылдады. Ол Ирландияны Ұлыбритания құрамындағы екі дербес басқарылатын аймаққа бөлуді көздеді: протестанттар көпшілігі бар Солтүстік Ирландия және католиктер көпшілігі бар Оңтүстік Ирландия. 1920–1922 жылдары Солтүстік Ирландия аймағында бөліністі қорғау және оған қарсы тұру мақсатымен зорлық-зомбылық оқиғалары жиі болды. Белфаст «аса қатыгез және бұрын-соңды болмаған» қауымдық зорлық-зомбылыққа куә болды, ол негізінен протестант лоялистер мен католик ұлтшыл азаматтар арасында болды. Лоялистер ИРА-ның әрекеттеріне жауап ретінде католик азшылығына шабуыл жасады. Мыңдаған католиктер мен «сенімсіз» протестанттар жұмыстан босатылды, әсіресе кеме жасаушылықтарда, ал Лисберн мен Банбридж қалаларында католиктердің үйлері мен бизнестері жаппай өртеліп жанып кетті. Солтүстік Ирландияда бөлініс кезінде 500-ден астам адам қаза тауып, 10 000-нан астам адам босқынға айналды, олардың көпшілігі католиктер болды. 1926 жылы Солтүстік Ирландия халқының шамамен 33,5% католиктерді, ал 62,2% үш ірі протестанттық дінге жататын (пресвитериандық – 31,3%, Ирландия шіркеуі – 27%, методист – 3,9%) құрады.

The British government's introduction of the Third Home Rule Bill in 1912 sparked the Home Rule Crisis. Ulster unionists signed the Ulster Covenant, pledging to oppose Irish home rule by any means. They founded a large paramilitary force, the Ulster Volunteers, threatening to violently resist the authority of any Irish government over Ulster. The Ulster Volunteers smuggled thousands of rifles and rounds of ammunition into Ulster from Imperial Germany. In response, Irish nationalists founded the Irish Volunteers to ensure home rule was implemented. Home rule was postponed by the outbreak of the First World War in 1914. Both loyalists and nationalists fought in the war, with many Ulster Volunteers joining the 36th (Ulster) Division. By the end of the war, most Irish nationalists wanted full independence. After winning most Irish seats in the 1918 general election, Irish republicans declared an Irish Republic, leading to the Irish War of Independence between the Irish Republican Army (IRA) and British forces. Meanwhile, the Fourth Home Rule Bill passed through the British parliament in 1920. It would partition Ireland into two self governing polities within the UK: a Protestant majority Northern Ireland, and a Catholic majority Southern Ireland. During 1920–22, in what became Northern Ireland, partition was accompanied by violence both in defence of and against partition. Belfast saw "savage and unprecedented" communal violence, mainly between Protestant loyalist and Catholic nationalist civilians. Loyalists attacked the Catholic minority in reprisal for IRA actions. Thousands of Catholics and "disloyal" Protestants were driven from their jobs, particularly in the shipyards, and there were mass burnings of Catholic homes and businesses in Lisburn and Banbridge. More than 500 were killed in Northern Ireland during partition and more than 10,000 became refugees, most of them Catholics. In 1926, about 33.5% of the Northern Ireland population was Roman Catholic, with 62.2% belonging to the three major Protestant denominations (Presbyterian 31.3%, Church of Ireland 27%, Methodist 3.9%).

Қиындықтар

Солтүстік Ирландияның юнионисттік үкіметтері ирланд ұлтшылдары мен католик азшылығына қатысты кемсітушілікке ұшырады деп айыпталды. Дискриминацияны жою мақсатындағы зорлықсыз науқан 1960 жылдардың соңында басталды. Бұл азаматтық құқықтар науқанына республикашылдар қарсы шықты. Лоялисттердің қарсылығын көбінесе протестант фундаменталисі, дін уағыздаушысы Иан Пейсли басқарды. Олар қарсы демонстрациялар ұйымдастырып, азаматтық құқықтар шерулеріне шабуыл жасап, орташа юнионистерге қысым көрсетті. Лоялист жақтастары жалған тумен бомбалық шабуылдар жасады, олардың кінәсін республикашылдар мен азаматтық құқықтар қорғаушыларына таңды. Бұл жағдай 1969 жылдың тамызындағы көтеріліске әкелді. Ирланд ұлтшылдары/республикашылдары полициямен де, жүздеген католик үйлері мен бизнестерін өртеп жіберген лоялисттермен де қақтығысты. Бұл көтеріліс британдық әскерлердің енгізілуіне әкелді және көбінесе "Қиындықтардың" басталуы деп есептеледі. "Қиындықтардың" басталуымен бірге лоялист жарымәскери ұйымдары, атап айтқанда Ольстер еріктілері күштері (UVF) және Ольстер қорғаныс қауымдастығы (UDA) қайта жанданды. Олардың мақсаттары – протестант аймақтарын қорғау, "Ольстердің жаулары" (яғни республикашылдар) деп санайтындармен күресу және Ирландияның бірігуіне бағытталған кез келген қадамды болдырмау болды. Уақытша Ирландия республикалық армиясы британдықтарды Солтүстік Ирландиядан шығаруға мәжбүрлеу үшін жарымәскери науқан жүргізді. Лоялист жарымәскерилері ИРА әрекеттеріне жауап ретінде католик қауымына шабуыл жасады, ал олардың құрбандарының көп бөлігі кездейсоқ католик азаматтары болды. "Қиындықтар" кезінде жергілікті британдық сарбаздар мен полицияның лоялист жарымәскерилерімен келісім жасасқан жағдайлары болды, мысалы Гленн тобының шабуылдары. 1973 жылы қол қойылған Саннингдейл келісімі юнионистер мен ирланд ұлтшылдары арасында билікті бөлісу үкіметін құру және Ирландия Республикасымен ынтымақтастықты күшейту арқылы қақтығысты аяқтауға бағытталған. 1974 жылдың мамырында лоялисттер наразылық ретінде Ольстер жұмысшылар кеңесінің ереуілін ұйымдастырды. Оны лоялист жарымәскерилері жүзеге асырды және Солтүстік Ирландияның үлкен бөлігін тоқтатты. Ереуіл кезінде лоялисттер Республикадағы Дублин және Монаган қалаларында бірнеше автокөлік бомбаларын жарытты. Бұл шабуылда 34 азамат қаза тапты, бұл "Қиындықтардың" ең қасіретті шабуылы болды. Ереуіл келісімді және билікті бөлісу үкіметін құлатты. Лоялисттер 1985 жылғы Англо-Ирландия келісіміне қарсы үлкен наразылық науқанына қатысты. Олар оны егемендікті бұзу деп қарады, өйткені ол Республикаға Солтүстік Ирландияның кейбір мәселелерінде кеңесші рөл берді. Көшедегі көптеген наразылық акциялары лоялисттердің Корольдік Ольстер полициясымен (RUC) қақтығысуына әкелді, лоялисттер оны келісімді жүзеге асыруда және протестанттық қауымдастыққа сатқындық жасауда айыптады. Бұл лоялисттер мен полиция арасында жарылыс тудырды және наразылық акциялары кезінде полиция қызметкерлерінің үйлеріне көптеген шабуылдар жасалды. 1980 жылдардың соңынан бастап лоялист жарымәскери зорлық-зомбылықтың өсуі байқалды, бұл ішінара Англо-Ирландия келісіміне деген ашуға байланысты болды. Сонымен қатар, лоялист топтары Оңтүстік Африкадан контрабандалық қарумен қайта қаруланды, бұл іс-шараны британдық барлау қызметінің агенты Брайан Нельсон бақылады. 1992-1994 жылдар аралығында лоялисттер республикашылдардан көп адам өлтірді. Бұл кезеңде ең қасіретті шабуылдар UDA-ның Greysteel қырғыны және UVF-тің Loughinisland қырғыны болды. Басты лоялист жарымәскери топтары 1994 жылы, Уақытша ИРА-ның атысты тоқтатуы мен Солтүстік Ирландияның бейбітшілік процесінің басталуынан кейін көп ұзамай атысты тоқтату туралы мәлімдеді. Бұл атысты тоқтату 1990 жылдардың ортасынан соңына дейін Драмкри дауы кезінде шиеленісті болды. Протестанттық Оранж орденінің Портадаунның католик бөлігі арқылы дәстүрлі маршрутымен жүріп өтуіне кедергі келтірілді. Католик тұрғындары жыл сайынғы шеруге қарсы жаппай наразылық білдірді, оны жеңіске жету және үстемдік ету деп қарады, полицияны шеруді тоқтатуға мәжбүр етті. Лоялисттер мұны Ольстер протестанттық дәстүрлеріне шабуыл ретінде қабылдады және Солтүстік Ирландияда зорлық-зомбылық акцияларын өткізді. Портадаун қаласында мыңдаған лоялисттер католик ауданын күзетіп тұрған полиция мен сарбаздарға шабуыл жасады. UVF-тен жаңа бөлінген топ, Лоялист еріктілері күштері (LVF), католиктерге шабуыл жасады және бұл партиялар басқа юнионисттік партиялардан – келісімді қолдайтын UUP және келісімге қарсы DUP-тан әлдеқайда аз дауыс алды. Кейбір UDA және LVF бригадалары атысты тоқтатуды бұзып, "Қызыл қол қорғаушылары" деген атпен католиктерге шабуыл жасады.

The Unionist governments of Northern Ireland were accused of discrimination against the Irish nationalist and Catholic minority. A non violent campaign to end discrimination began in the late 1960s. This civil rights campaign was opposed by loyalists, who accused it of being a republican front. Loyalist opposition was led primarily by Ian Paisley, a Protestant fundamentalist preacher. They held counter protests, attacked civil rights marches, and put pressure on moderate unionists. Loyalist militants carried out false flag bombings that were blamed on republicans and civil rights activists. This unrest led to the August 1969 riots. Irish nationalists/republicans clashed with both police and with loyalists, who burned hundreds of Catholic homes and businesses. The riots led to the deployment of British troops and are often seen as the beginning of the Troubles. The beginning of the Troubles saw a revival of loyalist paramilitaries, notably the Ulster Volunteer Force (UVF) and Ulster Defence Association (UDA). Their stated goals were to defend Protestant areas, to fight those they saw as "enemies of Ulster" (namely republicans), and thwart any step towards Irish unification. The Provisional Irish Republican Army waged a paramilitary campaign to force a British withdrawal from Northern Ireland. Loyalist paramilitaries attacked the Catholic community as alleged retaliation for IRA actions, and the vast majority of their victims were random Catholic civilians. During the Troubles there were incidents where local British soldiers and police colluded with loyalist paramilitaries, such as the attacks by the Glenanne group. Signed in 1973, the Sunningdale Agreement sought to end the conflict by establishing power sharing government between unionists and Irish nationalists, and ensuring greater co operation with the Republic of Ireland. In protest, loyalists organised the Ulster Workers' Council strike in May 1974. It was enforced by loyalist paramilitaries and brought large parts of Northern Ireland to a standstill. During the strike, loyalists detonated a series of car bombs in Dublin and Monaghan, in the Republic. This killed 34 civilians, making it the deadliest attack of the Troubles. The strike brought down the agreement and power sharing government. Loyalists were involved in the major protest campaign against the 1985 Anglo Irish Agreement. They saw it as a breach of sovereignty, because it gave the Republic an advisory role in some Northern Ireland affairs. The many street protests led to loyalist clashes with the Royal Ulster Constabulary (RUC), whom loyalists accused of enforcing the Agreement and betraying the Protestant community. This caused a rift between loyalists and the police, and there were numerous loyalist attacks on police officers' homes during the protests. From the late 1980s, there was a rise in loyalist paramilitary violence, partly due to anger over the Anglo Irish Agreement. It also resulted from loyalist groups being re armed with weapons smuggled from South Africa, overseen by British Intelligence agent Brian Nelson. From 1992 to 1994, loyalists carried out more killings than republicans. The deadliest attacks during this period were the Greysteel massacre by the UDA and Loughinisland massacre by the UVF. The main loyalist paramilitary groups called a ceasefire in 1994, shortly after the Provisional IRA's ceasefire and beginning of the Northern Ireland peace process. This ceasefire came under strain during the Drumcree dispute of the mid to late 1990s. The Protestant Orange Order was blocked from marching its traditional route through the Catholic part of Portadown. Catholic residents held mass protests against the yearly march, seeing it as triumphalist and supremacist, forcing police to halt the march. Loyalists saw this as an assault on Ulster Protestant traditions, and held violent protests throughout Northern Ireland. In Portadown, thousands of loyalists attacked lines of police and soldiers guarding the Catholic district. A new UVF splinter group, the Loyalist Volunteer Force (LVF), attacked Catholics and these parties received many fewer votes than the main unionist parties: the pro Agreement UUP and anti Agreement DUP. Some UDA and LVF brigades broke the ceasefire and attacked Catholics under the name Red Hand Defenders,

Лоялист қауымдастықтар кеңесі 2015 жылы UVF және UDA қолдауымен құрылды. Ол "Жұма күнгі келісімнен" бері жұмысшы лоялисттеріне саяси және экономикалық назар аудармауды кері қайтаруға тырысады. 2021 жылы Brexit нәтижесінде Солтүстік Ирландия мен Ұлыбритания арасында сауда шекарасы құрылғандықтан, ол келісімге қолдауын кері алды. Бұл мәселе кезінде осы көктемде лоялисттік көтеріліс күш алды.

Жарымәскери және өзін-өзі қорғаушы топтар

Лоялистік жарымәскери және өзін-өзі қорғаушы топтар 20 ғасырдың басынан бері белсенді. 1912 жылы Ұлыбритания үкіметі Ирландияға өзін-өзі басқару құқығын беруді тоқтату немесе Ольстерді одан бөліп шығару үшін Ольстер еріктілері құрылды. Бұл Үйдегі басқару дағдарысына әкелді, ол Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуымен аяқталды. Лоялистік жарымәскерилер Ирландияның тәуелсіздік соғысы кезінде (1919–1922) және Қиындықтар кезінде (1960-шы жылдардың соңы – 1998) Ольстерде қайтадан белсенді болды. Қиындықтар кезінде ең ірі және белсенді жарымәскери топтар болды: Ольстер еріктілері күштері (UVF) және Ольстер қорғаныс қауымдастығы (UDA)/Ольстер бостандық күрескерлері (UFF). Олар және көптеген басқа лоялистік жарымәскерилер террористік ұйымдар ретінде танылды. Қиындықтар кезінде олардың негізгі мақсаттары – ирландиялық республикашылдыққа қарсы күрес, әсіресе Уақытша Ирландия Республикалық Армиясына (ИРА) қарсы күрес, сондай-ақ протестанттық лоялистік аймақтарды қорғау болды. Алайда, олардың құрбандарының басым көпшілігі – ирландиялық католиктер, олар көбінесе сектанттық шабуылдарда кездейсоқ өлтірілді. М. Л. Р. Смит: «Лоялистік жарымәскерилер барша католиктерді бастапқыда бүлікші деп қарастырды» деп жазды. Кейде католиктерге жасалған шабуылдар ИРА-ның әрекеттеріне «қарсы шара» ретінде көрсетілді, себебі ИРА-ны католиктер қауымы қолдады. Мұндай қарсы шаралар ұжымдық жаза ретінде де, ИРА-ның қолдауын әлсірету мақсатында да қарастырылды; кейбір лоялистер католиктер қауымын қорқытып, көп өлімге ұшырату арқылы ИРА-ны науқанын тоқтатуға мәжбүр ететінін айтты. Сол кездегі премьер-министр Тони Блэр: «Лоялистік терроризмнің мақсаты – католиктерді жазалау, үстемдік ету немесе олардан құтылу болды» деді. 1993 жылы UVF-тің ресми Combat журналында жарияланған редакциялық мақалада былай делінген: «Провинцияның басым көпшілігі протестанттар тұратын үлкен аймақтары қазір католиктердің басымдығына көшкен. Осыған байланысты Ольстер еріктілері және Ольстер қорғаныс қауымдастығы өздерінің науқанын күшейтті, ең алдымен католиктердің протестанттарды өлтіруіне тең келу үшін емес, сонымен қатар олардың аймақтарына енуін тоқтату үшін». Лоялистік жарымәскерилер Қиындықтар кезінде болған барлық өлімдердің 29%-ына, ал барлық бейбіт тұрғындардың өліміне шамамен 48%-ына жауапты болды. Лоялистік жарымәскерилер республикалық жарымәскерилер мен британдық қауіпсіздік күштеріне қарағанда бейбіт тұрғындарды әлдеқайда көп өлтірді. Жергілікті Ольстер қорғаныс полкінің (UDR) кейбір британдық сарбаздары мен Корольдік Ольстер полициясының (RUC) полицейлері лоялистік жарымәскери топтармен келісімге келді, мысалы, лоялистік шабуылдарға қатысу (мысалы, Гленан бандысы), лоялистерге қару-жарақ пен ақпарат беру, оларға қарсы әрекет етпеу және ресми тергеулерге кедергі келтіру. Лоялистік жарымәскерилердің әрекеттеріне қастандық, жаппай атыс, бомбалау және адам ұрлау кірді. Олар автоматтары, шабуылдық мылтықтар, тапаншалар, гранаталар (өздері жасаған гранаталар да бар), өрт сөндіруші бомбалар, тұзақтар және автокөлік бомбаларын қолданды. Бомбалық шабуылдар көбінесе ескертусіз жасалатын. Алайда, бомбалауға қарағанда қарулы шабуылдар жиірек болды. Кейбір лоялистік жарымәскерилер Ұлыбританиядағы экстремалды оңшыл және неонацистік топтармен байланыста болды, соның ішінде Combat 18, Британдық ұлттық социалистік қозғалысы және Ұлттық фронт. 1990 жылдан бері лоялистік жарымәскерилер лоялистік аймақтарда көптеген нәсілшіл шабуылдар жасады. 2006 жылғы есепте өткен екі жылдағы нәсілшіл шабуылдардың 90%-ы негізінен лоялистік аймақтарда орын алғаны анықталды. 1990 жылдары негізгі лоялистік жарымәскерилер атысты тоқтату туралы келісімге келді. Осыдан кейін бірнеше жыл бойы шағын оқшауланған топтар зорлық-зомбылық науқандарын жалғастырды, ал лоялистік топтарының мүшелері кейде зорлық-зомбылықпен айналысуды жалғастырды. Белфаст қаласындағы унионистік бағыты бар News Letter газеті 1993 жылдың наурыз айында протестанттық қауымның лоялистік жарымәскери күштердің зорлық-зомбылығының жақындағы өршуі туралы пікірін білу үшін телефон арқылы сауалнама жүргізді. Сауалнамаға қатысқандардың 42 пайызы «Сіз жарымәскери күштердің зорлық-зомбылығын қолдайсыз ба?» деген сұраққа «Иә» деп жауап берді. Жыл сайынғы шаралар, мысалы, Он бірінші түн (11 шілде) от жағу және Он екінші (12 шілде) парадтар, адалдықпен тығыз байланысты. 2013 жылы жарияланған есеп бойынша Солтүстік Ирландияда кем дегенде 640 марш-бэнд бар екені анықталды, олардың жалпы мүше саны шамамен 30 000 адамды құрайды, бұл тарихтағы ең жоғары көрсеткіш. Парадтар комиссиясының мәліметі бойынша, 2007 жылы Солтүстік Ирландияда 1354 лоялистік парад (қорғансыздықтан басқа) өтті. Солтүстік Ирландия полиция қызметі басқа статистиканы пайдаланады және 2007 жылы 2863 парад тіркелгенін хабарлады. Олардың ішінде 2270 (шамамен 80%) лоялистік марш-бэндтар өткізді.

Loyalist paramilitary and vigilante groups have been active since the early 20th century. In 1912, the Ulster Volunteers were formed to stop the British Government granting self rule to Ireland, or to exclude Ulster from it. This led to the Home Rule Crisis, which was defused by the onset of World War I. Loyalist paramilitaries were again active in Ulster during the Irish War of Independence (1919–22), and more prominently during the Troubles (late 1960s–1998). The biggest and most active paramilitary groups existed during the Troubles, and were the Ulster Volunteer Force (UVF), and the Ulster Defence Association (UDA)/Ulster Freedom Fighters (UFF). They, and most other loyalist paramilitaries, are classified as terrorist organisations. During the Troubles, their stated goals were to combat Irish republicanism – particularly the Provisional Irish Republican Army (IRA) – and to defend Protestant loyalist areas. However, the vast majority of their victims were Irish Catholic civilians, who were often killed at random in sectarian attacks. M. L. R. Smith wrote that "From the outset, the loyalist paramilitaries tended to regard all Catholics as potential rebels". Other times, attacks on Catholic civilians were claimed as "retaliation" for IRA actions, since the IRA drew most of its support from the Catholic community. Such retaliation was seen as both collective punishment and an attempt to weaken the IRA's support; some loyalists argued that terrorising the Catholic community and inflicting a high death toll on it would eventually force the IRA to end its campaign. According to then Prime Minister Tony Blair, "The purpose of loyalist terrorism was to retaliate, to dominate or to clear out Catholics." An editorial in the UVF's official magazine Combat explained in 1993:

large areas of the Province that were predominately Protestant are now predominately Catholic. The reaction to this has been that the Ulster Volunteer Force and the Ulster Defence Association have intensified their campaign in order, not just to match the Catholic murders of Protestants, but to stop further enroachment into their areas. Loyalist paramilitaries were responsible for 29% of all deaths in the Troubles, and were responsible for about 48% of all civilian deaths. Loyalist paramilitaries killed civilians at far higher rates than both Republican paramilitaries and British security forces. Some British soldiers from the local Ulster Defence Regiment (UDR) and police officers from the Royal Ulster Constabulary (RUC) colluded with loyalist paramilitaries, such as taking part in loyalist attacks (e. g. the Glenanne gang), giving weapons and intelligence to loyalists, not taking action against them, and hindering official investigations. The modus operandi of loyalist paramilitaries involved assassinations, mass shootings, bombings and kidnappings. They used sub machine guns, assault rifles, pistols, grenades (including homemade grenades), incendiary bombs, booby trap bombs and car bombs. Bomb attacks were usually made without warning. However, gun attacks were more common than bombings. Some loyalist paramilitaries have had links with far right and Neo Nazi groups in Britain, including Combat 18, the British National Socialist Movement, and the National Front. Since the 1990s, loyalist paramilitaries have been responsible for numerous racist attacks in loyalist areas. A 2006 report revealed that 90% of racist attacks in the previous two years occurred in mainly loyalist areas. In the 1990s, the main loyalist paramilitaries called ceasefires. Following this, small breakaway groups continued to wage violent campaigns for a number of years, and members of loyalist groups have continued to engage in sporadic violence. A telephone poll conducted in March 1993 by the News Letter, a Belfast based newspaper with a unionist editorial stance, sought the view of the Protestant community on a recent upsurge in loyalist paramilitary violence. The poll found that 42 per cent of callers responded "Yes" to the question: "Do you support loyalist paramilitary violence?" Yearly events such as the Eleventh Night (11 July) bonfires and The Twelfth (12 July) parades are strongly associated with loyalism. A report published in 2013 estimated there were at least 640 marching bands in Northern Ireland with a total membership of around 30,000, an all time high. According to the Parades Commission, a total of 1,354 loyalist parades (not counting funerals) were held in Northern Ireland in 2007. The Police Service of Northern Ireland uses different statistics, and recorded a total of 2,863 parades in 2007. Of these, 2,270 (approximately 80%) were held by loyalist marching bands.