Солтүстік Ирландияны тікелей басқару: тарихы, себептері, 1972-1998жж. және кейінгі уақытша қолданылуы. Біріккен Корольдік үкіметінің билігі, парламент сайлаулары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Солтүстік Ирландияны Ұлыбритания үкіметінің тікелей басқару кезеңдері
Periods of direct administration of Northern Ireland by the government of the UK
Кіріспе жоқ
NOTOC
Солтүстік Ирландия саясатында тікелей басқару (riail dhíreach) – Ұлыбритания Үкіметінің Солтүстік Ирландияны тікелей басқаруы. Бұл тәжірибе 1972 мен 1998 жылдар аралығындағы 26 жыл бойына, «Қиындықтар» кезеңінде қолданылды және содан бері уақытша тоқтаулар кезінде қолданылып келеді. Тікелей басқарудың соңғы кезеңі 2007 жылдың 8 мамырында аяқталды, сәуір айында өткен сайлаудан кейін және басқарушы партиялар арасындағы билікті бөлісу туралы келісімге қол жеткеннен кейін билік Солтүстік Ирландия Ассамблеясына қайтаруға тапсырылды. Тікелей басқару кезінде күнделікті мәселелерді Солтүстік Ирландияның өзіндегі мемлекеттік департаменттер шешсе де, маңызды саясатты Ұлыбритания Үкіметінің Солтүстік Ирландия кеңсесі, Солтүстік Ирландия мемлекеттік хатшысының басшылығымен анықтады; ал заңнамалар Кеңес шешімімен қабылданып, өзгертіліп немесе жойылды. Тікелей басқару Солтүстік Ирландия халқының басқарылуына қатысты демократиялық үнсіздікке ұшырағанын білдірмейді; Ұлыбританияның басқа аймақтары сияқты, олар Ұлыбритания Парламентіне депутаттар сайлады (және қазір де сайлайды), ал Солтүстік Ирландия кеңсесі осы Парламентке есепті. Бірақ бұл Солтүстік Ирландияға тән, бірақ оның Солтүстік Ирландия халқынан нақты өкілеттік алған әкімшіліктің құрылуына әкелді.
In Northern Irish politics, direct rule (riail dhíreach) is the administration of Northern Ireland directly by the Government of the United Kingdom. It was practised for 26 consecutive years between 1972 and 1998 during the Troubles, and has since then been temporarily applied during suspensions. The most recent period of direct rule came to an end on 8 May 2007 when power was restored to the Northern Ireland Assembly following April elections and a power sharing agreement among major parties. Although everyday matters under direct rule were handled by government departments within Northern Ireland itself, major policy was determined by the British Government's Northern Ireland Office, under the direction of the Secretary of State for Northern Ireland; and legislation was introduced, amended, or repealed by means of Order in Council. Direct Rule did not mean that the people of Northern Ireland had no democratic say in how they were governed; like other parts of the United Kingdom, they elected (and still elect) members of parliament to the Parliament of the United Kingdom, to which the Northern Ireland Office is responsible. But it did result in the existence of an administration specific to Northern Ireland which did not have a specifically Northern Irish mandate.
Тарих
Тікелей басқару жүйесі бастапқыда 1972 жылдың 28 наурызында Ұлыбританияның Солтүстік Ирландия (уақытша ережелер) туралы 1972 жылғы заңының шарттары бойынша енгізілді, ол сонымен қатар Солтүстік Ирландия парламентін ("Стормонт") тоқтатты. Брайан Фолкнер басшылығымен Солтүстік Ирландия әкімшілігі провинциядағы қауіпсіздікті бақылауды Лондонға беруге рұқсат бермей қойды. Осының салдарынан Эдвард Хит басшылығымен британ үкіметі 1972 жылдың 24 наурызында Солтүстік Ирландиядағы өкілеттік басқару тоқтатылатынын жариялады. Бұл жүйе 2001 жылдың тамызы мен қыркүйегінде екі рет қысқа мерзімге, сондай-ақ 2002 жылдың қазанынан 2007 жылдың көктеміне дейін тоқтатылды. Юнионистер де, националистер де тікелей басқаруға жиі қарсылық білдірді, себебі бұл жүйе Солтүстік Ирландия халқына өз үкіметіндегі демократиялық үлес аздығын қамтамасыз етеді. Дегенмен, кейбір юнионистер бұл жүйені қабылдап, онымен келісіп, провинцияның Ұлыбританияның ажырамас бөлігі екенін көрсетуге ыңғайлы болды; ал кейбір ұлтшылдар тікелей басқаруды қабылдады, себебі Лондондағы саясаткерлердің Солтүстік Ирландияның католик қауымына жергілікті протестанттық көпшілік сайлаған үкіметке қарағанда кем жаулық көрсетеді деп сенді. Кейбір шағын партиялар тікелей басқару тұрғысынан ұстанымдарды жақтады: Ұлыбританияның Юнионисттік партиясы Сент-Эндрюс келісіміне қарсы "интеграционизм" позициясымен науқан жүргізді және ең жоғары нүктесінде бір депутат пен бес заң шығарушы мүшесі болды. Партия 2007 жылы соңғы өкілін жоғалтып, қазірде таратылған. 2006 жылғы Сент-Эндрюс келісімінен бері Вестминстерде қосымша заң қабылдамайынша Ассамблеяны тоқтата тұруға құқығы жоқ.
The system of Direct Rule was originally introduced on 28 March 1972 under the terms of the UK's Northern Ireland (Temporary Provisions) Act 1972, which also suspended the Parliament of Northern Ireland ("Stormont"). The Northern Irish administration under Brian Faulkner had refused to allow control of security in the province to be transferred to London. As a consequence, the British government under Edward Heath announced on 24 March 1972 that devolved government in Northern Ireland would be suspended. twice briefly in August and September of 2001, and again from October 2002 until the spring of 2007. Both unionists and nationalists frequently objected to direct rule, since the system gives the people of Northern Ireland relatively little democratic say over their own governance. However, some unionists accepted and were content to go along with the system since it seemed to show the province as an integral part of the UK; while some nationalists accepted direct rule if only because they believed that politicians in London were less hostile to Northern Ireland's Catholic community than a government elected by the local Protestant majority. Some minor parties have pushed a viewpoint of direct rule: the UK Unionist Party campaigned on a position of "integrationism" opposed to the St Andrews Agreement, and at its peak had a single MP and five MLAs. The party lost its last representative in 2007 and is now defunct. Since the St Andrews Agreement in 2006, Westminster no longer has the power to suspend the Assembly without the enactment of further primary legislation.