Чарльз Бенджамин Инсильдон: Корнуоллдық тенор әншісінің өмірі мен мансабы
Charles Incledon
Чарльз Бенджамин Инкледон (1763-1826) – көрнекті ағылшын тенор әншісі, театр музыкасы мен балладаларда теңдесіз саналған. Биографиясы, әскери қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чарльз Бенджамин Инклдон (аталған 'Инглдон') (1763–11 ақпан 1826, Вустер) – Корнуоллдық тенор әншісі, өз заманының ең көрнекті ағылшын әншілерінің біріне айналған. Ол әсіресе ағылшын театр музыкасын және балладаларды орындау шебері ретінде теңдесіз саналды.
Charles Benjamin Incledon (pronounced 'Ingledon') (1763–11 February 1826, Worcester) was a Cornish tenor singer, who became one of the foremost English singers of his time, especially in the singing of English theatre music and ballads in which he was considered without rival.
Ерте мансап
Чарльз Бенджамин Инклдон, Корнуолл графтығының Сент-Кверне қаласындағы дәрігердің ұлы, Блунделл мектебінде және Эксетер соборында хоршы және солист ретінде, органист және композитор Уильям Джексонның басшылығымен білім алған. Дауысы сынғанға дейін ол собор алаңында кездейсоқ көрермендерге ән айтуға үйренген, бірде Торквейдегі әскери кемеде үш күн бойы ән шырқаған. Жасы жеткенде теңіз флотына қосылып, екі жыл қызметтен кейін Сент-Люсияға сапар кезінде адмирал Герви оның керемет тенор дауысын «ашты». Флотта жалпы жоғары бағаланып, адмирал Пиготтың құрметіне ие болды. 1782 жылы француз флотына қарсы Сент-де-Санс шайқасына қатысты. 1783 жылы қызметтен босатылғаннан кейін Джордж Колманға Хеймаркетке ұсыныспен жіберілді, бірақ қабылданбады. Біраз уақыт Саутгемптон мен Солсберидегі труппаларда күресіп, содан кейін Джон Палмердің Бат қаласындағы Корольдік театрында бірнеше маусымға орналасты: ол көп ұзамай Венецио Рауццинидің назарына түсті, ол оған сабақ берді және оның Гендельдік ән өнерін (әсіресе «Самсоннан» «Тотальдік күн тұтылуында») жоғары бағалап, оны өзінің шәкірті деп жариялады. 1786 жылдың жазында алғаш рет Лондонның Воксхолл бағында ән шырқады, оның Джеймс Хук әндері лайықты және ұнамды деп танылды: 1787 жылы Чарльз Дибдин оны сол жерде беделді әнші ретінде атады. 1791 жылдың 12 қаңтарында Анакреонтика клубының мәжілісінде Йозеф Хайдн алдында ән орындады.
Charles Benjamin Incledon, the son of a doctor in St Keverne, Cornwall, was educated at Blundell's School and as a choirboy and soloist at Exeter Cathedral, under the tuition of organist and composer William Jackson. Before his voice broke, he was accustomed to sing in the Cathedral close to impromptu audiences, and once spent three days singing aboard a naval ship at Torquay. When of age he joined the Navy, and after two years' active service his fine tenor voice was 'discovered' by Admiral Hervey during a voyage to Saint Lucia, and, being generally admired in the Fleet, won the favour of Admiral Pigot. He took part in the Battle of the Saintes against the French Fleet in 1782. Upon discharge in 1783 he was sent with a recommendation to George Colman at the Haymarket, but was turned away. For a while he struggled in companies at Southampton and Salisbury, before gaining a place for a few seasons under John Palmer at the Theatre Royal, Bath: he soon came to the attention of the Venanzio Rauzzini, who gave him instruction, and, much admiring his Handelian singing (notably in 'Total Eclipse' from Samson), publicly called him his scholar. He first sang at Vauxhall Gardens in London, his songs of James Hook being found appropriate and pleasing, in summer 1786: In 1787 Charles Dibdin mentions him as an established singer there. On 12 January 1791 he sang before Josef Haydn at a meeting of the Anacreontic Club.
Ковент-Гарден
Томас Харрис Инклидонды Бат қаласында естіп, оны бастапқыда үш жылға Ковент-Гарден үшін жалдады. Бұл ұсынысты қабылдағанда, тенор кейіннен Томас Линли жасаған, жоғары гонорарлар мен ұзақ мерзімді ұсыныстан мүлт кетті. Инклидон келісімін сақтады, бірақ Ковент-Гардендегі тәжірибесі әрқашан қуанышты болған жоқ. Ол 1790 жылы Уильям Шилдтің «Кедей солдат» операсында Дермонт рөлінде сәтті дебют жасады, Шилд өмір бойына оның досы және әріптесі болды. 1791 жылдың ақпан айында ол Шилдтің «Ормандағы шаруа» операсында ойнады, «Ағын» балладасы үшін көптеген қосымша орындаулар алды, ал Чарльз Баннистермен бірге «Қасіретін әйел» әнін шырқады. 1793 жылы ол Боуден, Мартир ханым және гобойші Уильям Паркпен Портсмутқа қысқа Пасхалық турне жасады, онда олар жақсы қабылдады. 1794 жылдың ақпан айында ол Шилдтің «Швейцариядағы саяхатшылар» операсында Мисс Пул, Мартир ханым және Мистер Фосетпен бірге ойнады; сәуір айында түрлі композиторлардың туындыларынан құралған «Нетли аббаттығы» жаңа қойылымында Инклидон Шилдтің «Аретуза» ескі әнін орындады, ол бұрыннан оның репертуарына енген болатын. Инклидонның өнерлері мен Шилдтің жаңа опералары оны соншалықты танымал етті, ол бірнеше жыл бойы жазда саяхаттап, Англияның ірі қалаларында Дибдиннің үлгісімен әңгімелер мен әндерден тұратын ойын-сауықтар ұйымдастырды, бұл оған үлкен ықылас пен табыс әкелді. Ковент-Гарденде 1797 жылдың қазан айында Мадам Мараның (он екі түнге үлкен қаржы жұмсалып шақырылған) Полли және Мартир ханымның Люси рөлінде ойнаған «Жалшы операсының» жаңа қойылымы болды. Инклидонды Макхит рөлінде теңдессіз деп есептеді. 1800 жылы екі актілік «Пол мен Вирджиния» (музыкасын Мадзингхи мен Рив жазған) Инклидонға екі шығарма сыйлады: біреуі гобоймен сүйемелдеген жанды әуен, ал екіншісі Тауншендтің «Біздің еліміз – біздің кемеміз» әні үшін ол көптеген қосымша орындаулар алды. Сондай-ақ 1800 жылы ол 28 наурызда Лондонда Хайднның «Жаратылыс» операсының премьерасында композитордың қатысуымен ән орындау мүмкіндігіне ие болды. Келесі жылдың ақпан айында Томас Арнның «Ауылдағы махаббат» операсы Мартир ханым үшін қайта қойылды, ол Уильям Бойстың «Далаға бірге шығайық» дуэтін өзі мен Инклидон үшін енгізді, ол көптеген қосымша орындаулар алды. Сол айда Дибдин жазған «Кабинет» жаңа комедиялық операсы (музыкасын түрлі композиторлар жазған) ұсынылды, онда Инклидон Джон Брэхам мен Нэнси Стораспен бірге ойнады, ал аңшылық әнін орындағанда «оның керемет дауысы бүкіл театрды толтырды». 1803 жылдың тамыз айында Инклидонның «Макхит» рөлі Маргейтте қайта қойылды. Дибдиннің тағы бір жаңа операсы, «1342 жылғы британдық флот» (музыкасын толығымен Брэхам жазған) желтоқсанда пайда болды, ал сол кеште Брэхам мен Инклидонның «Барлығы жақсы» дуэті ең жарқын сәттердің бірі болды, ол көптеген қосымша орындаулар алды. Ковент-Гарденде Инклидон өзінің досы, әйгілі бас музыканты Чарльз Баннистердің тудырған бірнеше маңызды рөлдерін тенор ретінде сәтті ойнады, бұл рөлдер бастапқыда бір буын бұрынғы қойылымдарда ойналған. Осылайша ол Дибдиннің «Сушы» операсында (алғаш рет 1774 жылы Хеймаркетте қойылған) Том Таг рөлінде ойнады және 1809 жылы Дибдиннің «Квакер» операсында (алғаш рет 1777 жылы Дрюри Лейнде қойылған) Мистер Стэди рөлін сомдады. 1810 жылы ол Исаак Бикерстаффтың «Жалдамалы сержант» музыкалық ойын-сауығында сержант рөлінде ойнады (бұрын 1789 жылы Роялти театрында қойылған, алғаш рет 1770 жылы), ал 1814 жылы Мартир ханымның «Розина» операсында Мистер Белвилл (басқа Баннистер рөлі) рөлінде ойнады (алғаш рет 1783 жылы Ковент-Гарденде қойылған). Бұл музыкалық драмалардағы әуендер немесе балладалар тек сөйлеу диалогымен байланысты болғандықтан, бас рөлінен тенор рөліне көшу аса қиындық тудырмады. Театр сахнасында көп жылдар ән салғаннан кейін және Харриспен бірнеше келіспеушіліктерден кейін ол ақыры сахнадан кетті және «жақын арада итальяндық опера театрында ойын үйінің бағасымен, екі театрдың көптеген әріптестерінің көмегімен, оның талантына берілген жоғары бағаны көрсеткен, толып кеткен залға қош сауын айтты».
Thomas Harris heard Incledon at Bath, and engaged him, at first for three years, for Covent Garden. In accepting this offer the tenor narrowly missed a better one – for higher fees and a longer term – made soon afterwards by Thomas Linley. Incledon kept his agreement however, although his experiences with Covent Garden were not always of the happiest. He made a successful debut there in 1790 as Dermont in The Poor Soldier by William Shield, who became a lifelong friend and associate. In February 1791 he appeared in Shield's opera The Woodman, being universally encored in his ballad 'The streamlet', and with Charles Bannister in the same cast singing 'Much more a helpless woman'. In 1793 he made a short Easter tour with Bowden, Mrs Martyr and the oboeist William Parke, to Portsmouth, where they were very well received. February 1794 introduced him in Shield's The travellers in Switzerland in a cast with Miss Poole, Mrs Martyr and Mr Fawcet; and in April in a new work, Netly Abbey (a compilation from various composers) Incledon sang Shield's old song 'The Arethusa', which he had already made his own. Incledon's performances, and Shield's new operas, 'made him so popular that for several years he travelled in the summer, and at every considerable town in England gave an entertainment consisting of recitation and songs (on Dibdin's plan), with great applause and profit.' At Covent Garden a notable production was the revival of The Beggar's Opera in October 1797, with Madame Mara (engaged for twelve nights at huge cost) as Polly and Mrs Martyr as Lucy. Incledon was thought unrivalled as MacHeath. In 1800 the two act Paul and Virginia (music by Mazzinghi and Reeve) gave Incledon two pieces, one a spirited air with oboe obbligato, and the other, 'Our Country is our Ship' by Townshend won him a general encore. In 1800 also he earned the distinction of singing in the London premiere of Haydn's The Creation on 28 March in the composer's presence. In February the following year, Thomas Arne's opera Love in a Village was revived for Mrs. Billington, into which she introduced William Boyce's duet 'Together let us range the fields' for herself and Incledon, which was loudly encored. In the same month was presented a new comic opera written by Dibdin, The Cabinet (the music by various composers), in which Incledon appeared together with John Braham and Nancy Storace, and in delivering the hunting song 'his fine volume of voice filled the whole theatre'. Incledon's MacHeath was reprised at Margate in August 1803. Another new Dibdin opera, The British Fleet in 1342 (music entirely by Braham) appeared in December, and on that evening the highlight was a duet by Braham and Incledon, 'All's Well', which was encored. At Covent Garden, Incledon successfully took on as a tenor several important roles created by his friend the celebrated bass Charles Bannister, about a generation after the original productions. Thus he appeared as Tom Tug in Dibdin's The Waterman (first presented at the Haymarket in 1774) and in 1809 took the role of Mr. Steady in Dibdin's The Quaker (first presented at Drury Lane in 1777). In 1810, similarly, he appeared as the Serjeant in Isaac Bickerstaffe's musical entertainment of The Recruiting Serjeant (formerly produced at the Royalty Theatre in 1789, first 1770), and in 1814 as Mr. Belville (another Bannister role) in Mrs Brook's opera Rosina (presented first at Covent Garden in 1783). Since the airs or ballads in these musical dramas stood alone with spoken dialogue, the transposition from bass to tenor did not create excessive difficulty. After singing in that theatre for many years, and after several disagreements with Harris, he finally withdrew, and 'soon after took a parting benefit at the Italian Opera House, at play house prices, assisted by many of his brethren of both theatres, to a house filled to an excess that proved how highly his talents were appreciated.'
Қазіргі замандастары арасында әнші
Инклидон операда да, ораторияда да ән шырқады, бірақ оның ең басты танымалдылығы балладаларды орындауында болды («қазіргі сентименталды композиция емес, керісінше, берік ескі мектептің туындылары»), мысалы, «Ричмонд-Хиллдің сұлуы», «Сали аллеямызда», «Қара көзді Сьюзан», «Аретуза» және батыл, еркекке лайықты әндер. Ол жиырма бес немесе отыз жыл бойы өз беделін сақтап келді. Ол өте тура сөйлейтін адам болды, барлық кісіге ойын ашық айтуға дайын еді (кейде күлкілі жағдайларға соқтыратын), бұл оның ән айтуының еркіндігі мен табиғилығында да көрінді, және орындауларын жандандыратын түсіндіруге құштарлықты қолдауға жететін вокалдық мүмкіндіктері жетерлік болды. Ол алтын әшекейлер мен тамақ қораптарын таңдап киген, кейбір әдеттерімен көзге түсетін адам еді.
Incledon sang both in opera and in oratorio, but his chief popularity lay in his delivery of ballads ('not the modern sentimental composition, but of the robust old school'), such as The Lass of Richmond Hill, Sally in our Alley, Black eyed Susan, The Arethusa, and anything of a bold and manly type. He enjoyed an undiminished popularity of twenty five or thirty years's duration. He was a very forthright man, given to speaking his mind openly to all and sundry (sometimes with humorous results), which also showed itself in the freedom and natural expression of his singing, and he had ample vocal resources to sustain the flights of interpretative impulse which enlivened his performances. A somewhat vain man, who affected gold jewellery and snuff box,
Ковент-Гардендегі алғашқы күндерінен бастап Уильям Шилдпен достығы мен кәсіби байланысы оның мансабының бағытын анықтады. Ол және Шилд, Чарльз Баннистер, Чарльз Дигнум, «Джек» Джонстон, Чарльз Эшли және Уильям Парк 1793 жылы «Гли клубын» құрды. Бұл топ маусым ішінде жексенбі күндері кешке Боу-стриттегі Гаррик бас кофеханасында екі аптада бір рет жиналып, бірге ән шырқап, тамақтанатын. Шилдтің көптеген әндері оған арналып жазылған немесе оның орындауында жаңырған, композитордың жоғары бағалауына ие болған. Шилд оның өзі үшін жазған әндерін Инклидонның орындауы өзінің үмітін ақтағанын ғана емес, сонымен қатар ол оларға композитордың өзінде болмаған рақым, сұлулық және тартымдылық сыйлағанын айтты, және осы әндердің танымалдығының көп бөлігі Инклидонның оларды орындаудағы теңдесі жоқ шеберлігіне қарызды екенін мойындады. Осы достарының ішінде Чарльз Дигнумның репертуары мен дауыс диапазоны оныкіне ең жақын болды. Дигнум да Дибдиннің «Сушы» рөлін орындады. Инклидонның кез келген туындыға өзіндік көзқарас бергені айтылды, және ол бәсекелестері болғанымен, оның ерекше стилі мен мінезінің нағыз жалғасы болған ешкім табылмады. Теңізшілер әндері жанрындағы тәжірибесі мен теңізде жүру тәжірибесі оның орындауын түспен және шынайылықпен байытты, дәл сол сияқты ол корнуолдық акцентін ешқашан жоғалтпады. Инклидонның ең басты бәсекелесі немесе теңдесі (бірақ бұл «атақ үшін бәсекелестік емес, шындық еді») өзі болды. Дегенмен, Инклидон жақсы мінезді, бірақ тез ашуланшақ адам еді, және Брахамның ән салған стилінің «итальяндық әуесқойлығына» қатысты оны оңай ашуға болатын. Сэмюэл Харрисонның (көбінесе оратория мен баллада концерттерінде ән салған) сұлулығы мен кемелділігі Инклидонның сахнада орындаған жылулығына, спонтандылығына және сөздік күшіне жете алмады. Майкл Келли, өзінің «ирландтық икемділігіне» және еуропалық музыканттармен байланысына қарамастан, кейінірек танымалдыққа ие болуына театрлық басқарудағы пайдалы еңбегі көп көмектесті, бірақ ағылшын үлгісіндегі әнші ретінде ол одан да аз танымал болды.
His friendship and professional involvement with William Shield, from his first days at Covent Garden, set the character of his career. He and Shield, Charles Bannister, Charles Dignum, 'Jack' Johnstone, Charles Ashley and William Parke in 1793 formed themselves into 'The Glee Club', a set which met on Sunday evenings during the season at the Garrick's Head Coffee House in Bow Street, once a fortnight, for singing among themselves and dining together. Many of Shield's songs were either written for him or were sung by him, with the composer's high approval. Shield said of him that, not only did Incledon's interpretation of the songs he had written for him never disappoint his expectation, but that he often brought a grace, beauty and charm to them which the composer had not imagined to be present in his own work, and that a large share of the popularity of those songs might be credited to Incledon's unrivalled excellence in singing them. Of these friends, Charles Dignum was the singer whose range and repertoire most nearly resembled his own. Like him, Dignum took Dibdin roles such as The Waterman. It was said of Incledon that he gave to everything his own reading, and though he had rivals, his own distinctive style and character never had any true successors. His background in the naval sea song genre, and experience of seafaring, no doubt coloured his delivery and gave it authenticity, just as he never lost his Cornish accent. Incledon's greatest rival, or peer (for it was 'a rivalry in name rather than reality' Incledon himself, however, was good hearted but of irritable humour, and was easily teased into a fury about the "Italianized humbug" of Braham's style of singing. The faultless sweetness and perfection of Samuel Harrison (who sang mostly in oratorio and ballad concerts) lacked the warmth, spontaneity and declamatory power of Incledon, who sang principally on the stage. Michael Kelly, despite his 'Hibernian elasticity', and his association with very distinguished European musicians, owed his later popular favour as much to his useful endeavours in theatrical management, but as a singer in the English mould was less substantial.
Дауыстың сипаттамасы
Инклидонның дауысы ерекше күшті және тәтті болды, табиғи және фальцетте де. Табиғи дауысы А-дан G-ге дейін, шамамен он төрт ноталық диапазонды қамтыды; ал фальцетін D-ден E-ге, тіпті F-ге дейін, яғни шамамен он нотаға дейін қолданды. Оның табиғи дауысы толық, ашық және өте икемді болғандықтан, pianissimo ән салғанда да бастапқы сапасын сақтайтын. Фальцеті бай, тәтті және жарқын болды, ал табиғи дауысынан мүлдем өзгеше еді. Ол оны оңайлықпен қолданып, белгілі бір стильдегі әшекейлерді ағынмен және тәттілікпен орындайтын. Оның тремолосы жақсы болды, ал интонациясы нашар білім алған әншілерге қарағанда әлдеқайда дұрыс еді. Рауццини алғаш рет Бат қаласында оны естігенде, дауысын теңіз толқыны сияқты жоғары көтеріліп, ең жоғарғы нотаға жеткенде тәтті үнмен тоқтап қалғанын көріп, қуанышпен айқайлады.
Incledon 'had a voice of uncommon power and sweetness, both in the natural and falsetto. The former was from A to G, a compass of about fourteen notes; the latter he could use from D to E or even F, or about ten notes. His natural voice was full and open, and of such ductility, that when he sang pianissimo it retained its original quality. His falsetto was rich, sweet, and brilliant, and totally unlike the other. He could use it with facility, and execute in it ornaments of a certain class with volubility and sweetness. His shake was good, and his intonation much more correct than is common to singers so imperfectly educated When Rauzzini first heard him at Bath, rolling his voice upwards like a surge of the sea, till, touching the top note it expired in sweetness, he exclaimed in rapture '
1829 жылы еске алғанда: «Оның дауысының құлшыны мен тәттілігі әлі де құлағымызда жаңырып тұр. Ол дауыс аппаратының барлық қабілетін біріктірген. Күшті, жарқын, тәтті, ағынмен құйылатын, бай – ол бұрқадай ағылып шықты, ал оның дұрыс интонациясы мен ерекше әуенділігі ең жұмсақ дыбыстарын да әсерлі етті. Инклидон – табиғаттың әншісі еді».
In 1829 it was recalled: 'The splendour and sweetness of his voice yet rings in our ears. It combined every excellence of which the vocal organ is capable. Powerful, brilliant, sweet, liquid, rich – it flowed out and onward like a torrent; while its correct intonation, and singularly melodious quality, made its most subdued tones effective. Incledon was nature's songster.'
Кейінгі мансап
1811 жылы «Ковент-Гарденмен» келісімді бұзғаннан кейін Инклдон Америкаға баруды жоспарлады. Комедияшы Чарльз Мэтьюс театр менеджерлерінің Инклдонға қарсы таратып айтқан жалаларынан оны қорғаған еді, енді ол онымен бірге Рочестер, Кентербери, Маргейт, Сэндвич, Брайтон, Чичестер, Портсмут, Челтенхэм, Бат, Дерби, Халл, Йорк, Уэйкфилд, Донкастер және Шеффилд қалаларына, сондай-ақ Ирландияға «Пошта дилижансының оқиғалары» атты ойын-сауықпен провинциялық турнеге шығуға келісті. «Мэтьюс естеліктерінде» әнші туралы бірнеше қызықты әңгімелер келтірілген. Онда ол өмір бойы балаша болған, бір жағынан жомарт, екінші жағынан сақ болған, кез келген жағдайда тіліне пышақты алып, ашкере сөздер айтуға бейім, ал оның ерліктері мен ерекшеліктері кейіннен еске түсіргенде өте көңілді болған адам екені көрсетілген, бірақ бастапқыда олар тудырған ұяттан кейін ғана. 1812 жылдың қаңтарына қарай Мэтьюс пен Инклдон өзара қарым-қатынастарын тоқтатуға келісті, бірақ Инклдон өкініп, татуласуға тырысты. «Мырза Инклдон, барлығына жүрегінің мейірімділігімен танымал болғанымен, кәсіби дағдылары бар адам үшін өте қолайсыз серік еді, себебі мырза Инклдон мұндай дағдылардан бейхабар еді». Бір делдалға жазған хатында Мэтьюс: «Инклдонды қайта кездестіруге қатысты, «ертеңгі күн оны ешқашан көрмейді» деген қорытындыға келді». 1817 жылы, оның күші азайып кеткен кезде, ол Солтүстік Америкада гастрольде болды; ол экспедициядан 5000 фунт стерлинг тапқан делінеді. 1817 жылдың қазанында Нью-Йорктегі Парк театрында «Ауылдағы махаббат» пьесасында Хоторн рөлінде (бұл аса жақсы қабылданбады) ойнады және бір жылдан кейін сол қаладан кетті. Опера сахнасынан зейнеткерлікке шыққаннан кейін, 1822 жылдың сәуір айында Англия опера театрында «Саяхатшы әнші» атты ойын-сауықпен провинциялар бойынша саяхаттады. Ол қайтадан ән айтуға жететіндей күшке енді, бірақ 1824 жылдың 15 қазанында Саутгемптонда өткен концертте бұл оның сахнадағы соңғы өнері болады деп мәлімдеді. Ол Вустерде екінші рет салдарынан қайтыс болды.
In 1811, having come to a severance with Covent Garden, Incledon planned to go to America. The comedian Charles Mathews had defended him against the falsehoods put up against Incledon by the theatre managers, and now agreed to embark with him on a provincial tour to Rochester, Canterbury, Margate, Sandwich, Brighton, Chichester, Portsmouth, Cheltenham, Bath, Derby, Hull, York, Wakefield, Doncaster and Sheffield and indeed to Ireland, with an entertainment called 'Mail coach Adventures'. The Mathews Memoir includes several entertaining anecdotes of the singer, showing that in many respects he remained childlike all his life, simultaneously generous and parsimonious, and given to hard swearing on all occasions, a person whose escapades and eccentricities were very amusing in retrospect once the embarrassment which they at first caused had passed. By January 1812 Mathews and Incledon had agreed to discontinue their association finally and absolutely, but Incledon regretted it and sought a reconciliation. 'Mr Incledon, although universally allowed to possess great goodness of heart, was nevertheless a very unfit ally to a man of professional habits, for of such habits Mr Incledon had no idea.' In a letter to an intermediary, Mathews concluded 'as to meeting Incledon again, "never shall sun that morrow see".' In 1817, by which time his powers were somewhat diminished, he toured in North America; he is said to have made £5000 by the expedition. He appeared at the Park Theatre, New York, in October 1817 as Hawthorn in Love in a Village (which was not very well received) and left that city a year later. On retiring from the operatic stage, at the English Opera House in April 1822, he travelled through the provinces with an entertainment called The Wandering Melodist. He recovered sufficiently to sing again, but at a recital on 15 October 1824, at Southampton, he announced that this should be his last appearance on any stage. He was in Worcester when a second attack of paralysis proved fatal.