Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1979 жылғы Уэльстің децентрализациясы туралы референдум - бұл Уэльстің сайлаушылары арасында Уэльс Ассамблеясына жеткілікті қолдау бар ма, жоқ па, деген шешім қабылдау үшін 1979 жылдың 1 наурызында (Сен-Дэвид күні) өткен заң шығару референдумы. Референдум Уэльс туралы 1978 жылғы заңның талаптарына сәйкес өткізілді, ол 1973 жылы жарияланған Килбрандтон баяндамасында ұсынылған ұсыныстарды жүзеге асыру үшін жасалды. Бұл жоспарлар 4:1 басымдықпен (20,3% -ы үшін және 79,7% қарсы) Уэльстің сайлаушыларының тек 12% -ы жиналыс құруға дауыс берген. 1997 жылы Уэльс үшін децентральді жиналыс құру туралы екінші референдум өткізілді, ол Уэльс үкіметі туралы 1998 жылғы заңның қабылдануына және 1999 жылы Уэльс ұлттық жиналысының құрылуына әкелді.
The 1979 Welsh devolution referendum was a post legislative referendum held on 1 March 1979 (Saint David's Day) to decide whether there was sufficient support for a Welsh Assembly among the Welsh electorate. The referendum was held under the terms of the Wales Act 1978 drawn up to implement proposals made by the Kilbrandon Report published in 1973. The plans were defeated by a majority of 4:1 (20.3% for and 79.7% against) with only 12% of the Welsh electorate voting in favour of establishing an assembly. A second referendum to create a devolved assembly for Wales was held in 1997, which led to the enactment of the Government of Wales Act 1998 and the creation of the National Assembly for Wales in 1999.
Өмірбаян
Шотландия және Уэльс заңдарында жоспарды сайлаушылардың кем дегенде 40% қолдауы керек деген талап бар. Оны Ислингтонның оңтүстік депутаты Джордж Каннингэм Бедуэлтидің депутаты Нил Кинноктың қолдауымен түзету ретінде қабылдады. Кейінгі уақытта лейборист партиясының басшысы болған Киннок өзін "союзшы" деп атады. Оның пікірінше, "XVI ғасырдың ортасынан XVIII ғасырдың ортасына дейін Уэльстің тарихы мүлдем болмаған, ал одан бұрын да ол князьдер деп аталып, абыройлы болған ауылдық қарақшылардың тарихы болды". Ол өз үкіметінің жоспарларына қарсы шыққан алты оңтүстік Уэльс лейбористік депутаттарының бірі болды, Лео Абсе (Понтипул), Дональд Андерсон (Сванси-Ист), Иоан Эванс (Абердаре), Фред Эванс (Кэрфилли) және Ифор Дэвис (Гоуэр). Джим Каллаганның үкіметі жалпы көпшілікке ие болған жоқ, сондықтан ол өз қатарларынан қарсылыққа ұшырайды. Лейборист партиясы Уэльстегі өзін-өзі басқару мәселесі бойынша екіге бөлінді, оған дауыссыз азшылық қарсы болды. Олар децентрализацияны Ұлыбританияның бірлігіне қауіп төндіретін және Уэльстің ұлттық насихаттаушы партиясы Plaid Cymru-ның сайлаудағы жеңісімен байланысты деп санайды. Еңбек партиясы 1974 жылғы ақпандағы жалпы сайлауда билікке келгеннен кейін өзін децентрализацияға міндеттеді. Ол Лорд Килбрандтонның басшылығымен құрылған Корольдік конституциялық комиссияның қорытындысына сәйкес болды. 1969 жылы Шотландия мен Уэльстегі тәуелсіздікке деген қолдаудың артуына байланысты құрылған ол 1973 жылы екіге бөлінген баяндама жасады. Корольдік комиссия Шотландия мен Уэльске заңнамалық және атқарушы билікті беруді ұсынды, ал азшылық Англияның консультативтік өңірлік кеңестерін қолдады. Бұл жоспар тым бюрократиялық және экономикалық тұрғыдан дұрыс емес деп қабылданбады. 1975 және 1976 жылдары Гарольд Уилсонның үкіметі Шотландия мен Уэльске децентрализацияны шектейтін жаңа жоспарлар ұсынды. Шотландия мен Уэльс заң жобасы Парламент арқылы өте қиын өтті және үкіметтің бұл жоспарды қабылдауға көпшілігі болмағандықтан, заң жобасын кері қайтарып, Шотландия мен Уэльске арналған жеке заң жобаларын енгізді. Англияның солтүстігіндегі, Уэльстегі және Шотландиядағы жауласқан лейбористер парламенттік депутаттар Ассамблеялар тек сайлаушылардың тікелей қолдауын алған жағдайда ғана заң шығару референдумында қабылданады деп талап етті. 1978 жылы Аберавонның барон Моррисі Джон Моррис Джеймс Каллаган күзде жалпы сайлау өткізеді деп ойлаған, бірақ оны тоқтатты. 1 наурызда, Сент-Дэвид күні, децентрализация туралы референдум өткізілді, бірақ ол қанағатсыздық қысының соңында келді. Уэльстегі "тұқымдық" бөліну және Уэльс Ассамблеясында белгілі бір аймақтың адамдары басым болады деген әсерлер сияқты факторлар ұсыныстың қабылданбауына әкелуі мүмкін еді. Джон Морристің айтуынша, оңтүстік Уэльстегі адамдар "Жоқ" науқанына сенді, Ассамблеяда "солтүстік пен батыстан келген уэльстік тілде сөйлейтіндер" басым болады, ал солтүстік Уэльсте адамдар Ассамблеяда Гламморган округі кеңесі "Таффия" басым болады деп сенді.
Both the Scotland Act and the Wales Act contained a requirement that at least 40% of all voters back the plan. It had been passed as an amendment by Islington South MP George Cunningham with the backing of Bedwellty MP Neil Kinnock. Kinnock, the future leader of the Labour Party, called himself a "unionist". His stated view was that "between the mid sixteenth century and the mid eighteenth century Wales had practically no history at all, and even before that it was the history of rural brigands who have been ennobled by being called princes". He was one of six south Wales Labour MPs who opposed their own Government's plans, along with Leo Abse (Pontypool), Donald Anderson (Swansea East), Ioan Evans (Aberdare), Fred Evans (Caerphilly), and Ifor Davies (Gower). The government of Jim Callaghan did not have an overall majority in the House of Commons, and was therefore vulnerable to opposition from within its own ranks. The Labour party was split on home rule for Wales with a vocal minority opposed. They considered devolution as a danger to the unity of the UK and a concession to Welsh nationalism in the wake of by election victories by Plaid Cymru. The Labour Party committed itself to devolution after coming to power in the February 1974 General Election. It followed the findings of a Royal Commission on the Constitution under Lord Kilbrandon. Set up in 1969 in the wake of pressure to address growing support for independence in Scotland and Wales it delivered a split report in 1973. The Royal Commission recommended legislative and executive devolution to Scotland and Wales, with a minority supporting advisory Regional Councils for England. This plan was rejected as too bureaucratic and ill advised in economic terms. New plans were brought forward by Harold Wilson's government in 1975 and 1976 which confined devolution to Scotland and Wales. The Scotland and Wales Bill had a difficult passage through Parliament and the government, lacking a majority to pass the plan, withdrew the legislation and introduced separate Bills for Scotland and Wales. Hostile Labour MPs from the north of England, Wales and Scotland combined to insist that Assemblies could only be passed if directly endorsed by voters in a post legislative referendum. In 1978 , John Morris, Baron Morris of Aberavon was under the impression that James Callaghan would call a general election in the autumn, but called it off. On 1 March, Saint David's Day, the devolution referendum was held but came at the end of the Winter of Discontent. Factors such as "tribalism" divisions within Wales and impressions that a Welsh Assembly would be dominated by people of one particular region could have potentially caused the proposal to be rejected. According to John Morris, people in southern Wales were persuaded by the No campaign that the Assembly would be dominated by "bigoted Welsh speakers from the north and the west" whilst in the northern Wales, people had been convinced the Assembly would be dominated by the Glamorgan County Council "Taffia".
Құрылымы
1978 жылғы Уэльс заңы күшіне енсе, ол алғашқы заңнамалық немесе салық салу өкілеттігі жоқ Уэльс Ассамблеясын құрған болар еді. Ұсынылған ассамблеяда 72 мүше бар еді, олар әр Вестминстер сайлау округінде екі немесе үш ассамблея мүшесін қайтарып, бірінші өткен пошта жүйесімен сайланады. Ол Кардиффтегі көмір биржасында кездесті. Алғашында жиналыстың комитет жүйесі бойынша жұмыс істеуі жоспарланған болатын. Отырыс барысында әртүрлі тақырыптық комитеттердің төрағалары мен ассамблея таңдаған басқа мүшелерден тұратын Атқарушы комитет құрылды. Атқарушы комитеттің төрағасы Ассамблеяның басшысы ретінде қызмет ететін.
Had the Wales Act 1978 entered force, it would have created a Welsh Assembly without primary legislative or tax raising powers. The proposed assembly would have had 72 members elected by the first past the post system with each Westminster constituency returning either two or three assembly members. It would have met at the Coal Exchange in Cardiff. It was planned that assembly would have operated under the committee system where subject committees would be formed with representation of all groups in the assembly. An Executive Committee would have been formed composed of the chairs of the various subject committees and other members selected by the assembly. A Chairman of the Executive Committee would have been selected who would also serve as Leader of the Assembly.
Санау ауданы бойынша
Кеңес ауданы Сайлауға қатысу Дауыстар Дауыстардың үлесі Жоқ Жоқ Clwyd51.1%31,384114,11921.6%78.4%Dyfed64.6%44,849114,94728.1%71.9%Gwent55.3%21,369155,38912.1%87.9%Gwynedd63.4%37,36371,15734.4%65.6%Glamorgan (Mid)58.6%46,747184,19620.2%79.8%Glamorgan (South)58.1%21,830144,18613.1%86.9%Glamorgan (West)57.5%29,663128,83418.5%81.5%Powys66.0%84349,343,50218.7%81.3%
Council Area Turnout Votes Proportion of votes Yes No Yes NoClwyd51.1%31,384114,11921.6%78.4%Dyfed64.6%44,849114,94728.1%71.9%Gwent55.3%21,369155,38912.1%87.9%Gwynedd63.4%37,36371,15734.4%65.6%Glamorgan (Mid)58.6%46,747184,19620.2%79.8%Glamorgan (South)58.1%21,830144,18613.1%86.9%Glamorgan (West)57.5%29,663128,83418.5%81.5%Powys66.0%9,84343,50218.7%81.3%
Салдары
Шотландия мен Уэльстегі референдумдар Уэльстегі "тұқымдық" бөлінулерге және Уэльстің Ұлттық Ассамблеясында белгілі бір аймақтың адамдары басым болады деген әсерлерге қоса, қанағатсыздық қысы деп аталатын кезеңде үкімет үшін танымалдылық кезеңінің тұсында болды. Джон Морристің айтуынша, оңтүстік Уэльстегі адамдар "Жоқ" науқанына сенді, Ассамблеяда "солтүстік пен батыстан келген валлий тілінде сөйлейтіндер" басым болады, ал солтүстік Уэльсте адамдар Ассамблеяда басым болады деп сенді. Гламорган округі кеңесі Таффиа. Бұл факторлар референдумның сәтсіз өтуіне әкелді. Шотландияда күшті Ассамблеяны құру ұсыныстары дауыс бергендердің көпшілігінің қолдауына ие болды (1 230 937 дауыс, 1 153 502 қарсы) (қараңыз, 1979 жылғы шотландтық децентрализация референдумы), бірақ бұл жалпы сайлаушылардың 32,5% -ын құрады, бұл 40% -дан төмен. Нәтижелер азшылықтағы лейбористік үкіметтің тағдырын бекітті, ал Уэльстегі және Шотландиядағы референдумдардың жеңілісінің тікелей нәтижесі ретінде Шотландия ұлттық партиясы (SNP) үкіметті қолдамай қалды, бірақ Plaid Cymru саяси жеңілдіктер үшін үкіметке қолдау көрсетті. 1979 жылы 28 наурызда Ақындар палатасында лейбористік үкімет бір дауыспен сенімсіздік қарарымен жеңілді, бұл ХХ ғасырда үкімет осылайша құлатылған екінші рет болды. 1979 жылғы жалпы сайлауда Маргарет Тэтчердің Консервативтік партиясына қарсы жеңілген лейбористер өздерінің қатарында азаматтық соғысқа ұшырады және партия он сегіз жылға биліктен тыс қалады.
The referendums in Scotland and Wales coincided with a period of unpopularity for the Government during the period known as the winter of discontent in addition to "tribalism" divisions within Wales and impressions that the National Assembly for Wales would be dominated by people of one particular region. According to John Morris, people in southern Wales were persuaded by the No campaign that the Assembly would be dominated by "bigoted Welsh speakers from the north and the west" whilst in the northern Wales, people had been convinced the Assembly would be dominated Glamorgan County Council “Taffia”. These factors led to a failed devolution referendum. Proposals for a more powerful Assembly in Scotland attracted the support of a majority of those who voted (1,230,937 for, 1,153,502 against) (see 1979 Scottish devolution referendum), but it amounted to just 32.5% of the total electorate, lower than the 40% threshold required. The results sealed the fate of the minority Labour government, and as a direct result of the defeat of the referendums in Wales and Scotland the Scottish National Party (SNP) withdrew its support for the government, though Plaid Cymru supported the government in exchange for political concessions. In the House of Commons on 28 March 1979, the Labour government was defeated on a motion of no confidence by one vote, only the second time in the 20th century that a government was brought down in this way. Labour's defeat in the 1979 General Election to Margaret Thatcher's Conservative Party precipitated a civil war within its own ranks, and the party was to be out of office for eighteen years.