Кіріспе
Португалиялық әскери офицер, мемлекет қайраткері және Португалияның премьер-министрі Д. Антонио Хосе Северим де Норонха, Терсеираның 1-ші герцогы, Вила-Флордың 1-ші маркизі (18 наурыз 1792, Лиссабонда 26 сәуір 1860 ж.) - Португалиялық әскери офицер, мемлекет қайраткері және Либералды соғыстардағы Конституционалистік тараптың көшбасшысы, сондай-ақ Португалияның премьер-министрі.
D. António José Severim de Noronha, 1st Duke of Terceira, 1st Marquis of Vila Flor (18 March 1792, in Lisbon – 26 April 1860) was a Portuguese military officer, statesman and a leader of the Constitutionalist side in the Liberal Wars, as well as a Prime Minister of Portugal.
Ерте өмір
Антонио Хосе де Соса Мануэль де Менесес Северим де Норонха 1792 жылы 18 наурызда Лиссабонда туған, Вила-Флордың 6-шы графы Антонио де Соса Мануэль де Менесес Северим де Норонханың және Вила-де-Рейс графының 6-шы қызы Мария Хосе де Мендонсаның тұңғыш ұлы. Асыл тұқымды отбасында туылған ол Португалиядағы ең көне және ең бай отбасылардың бірі тарихи иеліктері мен мүлкіне мұрагер болды. Ол 1795 жылы әкесі қайтыс болғанда, екі жаста еді, оған Вила-Флор графының титулы қалдырылды, ол патшайымның қызметшісі болды, осылайша оған жылжымайтын мүлік пен жеке табыс кіретін үлкен байлық мұра болды. Оның ішінде Санта-Мария-де-Перейра, Сан-Педро-де-Кальвело, Сан-Тиаго-де-Кассурадо, Сан-Висенте-де-Фигейра және Сан-Герис-де-Арганилдің мақтау қағаздарын, сондай-ақ әр түрлі аннуитеттерді (мысалы, 200 000 $ 500 000 $ réis Лиссабондың балық шерифі лауазымында) мұра етті. Сол сияқты, ол Собралиньодағы Носса-сеньора-дос-Анхос капуциндер орденінің кіші монахтар монастырының қамқоршысы болды, Носса-сеньора-до-Популо (Боа-Виагем монастырының ішінде), Альхандра қаласындағы Носса-сеньора-да-Консесиа-до-Порталдың ермегі және әр түрлі моргадиолардың әкімшілігі (алверка-ду-Рибатеходағы екі ипотека, Азамбухадағы Лезирия-да-Корте-да-Вила және Касал-де-Боргес, Авистағы Хердаде-да-Аравия және Лиссабондағы Сан-Жоао-да-Праса мен Брасо-де-Прата моргадо үйлері). Сотта өмір сүруге арналған, ол португалдық билеушілердің балаларына берілген типтік ілімдерге, әскери өнер мен саяси өмірге қатысты. Осыған байланысты 1797 жылы төрт жасқа толмаған кезінде ол Мәсіхтің әскери ордені бойынша мақтау алды. Кейіннен, 12 жасында, ол Nossa Senhora da Luz монастырында діни ордені (ордендегі монах ретінде) мойындады. Осы арада, 10 ақпан 1802 жылы тоғыз жасар Антонио Хосе 4-ші полк кавалериясына кадет ретінде қосылды, оған ол 1807 жылдың 24 маусымына дейін прапорщик болып көтерілді. Бұл комиссияда Норонха тағайындалды, 1807 жылы 20 қарашада Жаң Андош Жуноның қолбасшылығымен француз әскерлері жарым арал соғысын бастады. Француздарға мойынсұнуға дайын болмаған ол армиядағы орныннан кетті, оны Португалияның 3-маркизі, португал әскерлерінің қолбасшысы Педро де Алмейда қабылдады.
Жарым арал соғысы
Француз әскерлері шығарылғаннан кейін Вила-Флор графы әскерге оралды, ол кеткенге дейін сол лауазымда болды. 1809 жылы 6 желтоқсанда ол лейтенант, кейін 4-ші полк атқышы әскерінің 5-ші ротасының капитаны болды. Осы кезеңде, яғни Пиреней жарым аралы соғысының кейінгі шабуылдарына сәйкес, ол науқасқа белсенді түрде қатысты. 1811 жылы 5 тамызда ол өзінің ағайындысы Мария Хосе до Либраменто е Мелоға, Сабугоса маркизінің қызы, үйленді. Бұл оның жоғары дворяндықтың басты отбасыларымен одақты нығайтады. Осы некеден оның Вила-Флордың 7-ші графы болатын ұлы болды (бірақ ол 15 айлық жасында қайтыс болды). Ол генерал Антонио Хосе де Миранда Хенрикестің, 1-ші виконт Сузельдің, 1813 жылы 26 наурыздан кейін португал армиясының жоғары қолбасшысы маршал Уильям Карр Бересфордтың қол астында адъютант ретінде қызмет ете бастады. Сондықтан ол майор болып тағайындалды және жарты аралдық науқандар кезінде, әсіресе Витория шайқасында өзін ерекшеленді, оның жеңісін жариялау үшін Лондонға жіберілу мәртебесіне ие болды. Ол генерал Артур Уэлслидің, кейін Веллингтон герцогының, болашақ король Джон VI-ге, кейіннен принц-регентке жазған хатында, генерал жеңісті баяндаған кезде, оны қатты мақтаған. Португалия жеңісінің хабаршысы ретінде келген ол құлшыныспен қарсы алынып, мадақталды, бірақ дереу подполковник болып жоғарылатылды (1813 жылдың тамызы). Португалияға оралғаннан кейін, Жарым арал соғысынан кейін (22 жасында) ол полковник болып тағайындалды және 1815 жылдың желтоқсанында жорықтар кезінде көрсеткен ерлігі үшін Тауэр және Қилыштың орденінің кавалері атанды.
Либералды соғыс
Ол Португалияның патшасы Мигель 1828 жылы Португалия тағын тартып алған кезде Португалияның заңды королевасы Мария II үшін Азор аралдарындағы Терсеира аралын ұстады. Ол Португалияның Педро IV әскерінің басшысы, Бразилияның бұрынғы императоры және Португалия королі, королева Мария II-нің әкесі, узурпаторды жеңуге тырысқан және онымен бірге Опортоның қоршауына шықты, 1832-1833. 1832 жылы 23 шілдеде Понте-Феррейра шайқасынан кейін ол өзінің командалығын босатуды ұсынды, бірақ ол расталды және Терсеира герцогы болды. 1833 жылдың шілдесінде адмирал Чарльз Непьер өз әскерінің жартысын Алгарвеге тасып жібергеннен кейін, ол Альмада шайқасында жеңіске жетті, бұл Мигелиттер Лиссабонды тастап кетуіне себеп болды, ал Салданха герцогы Мигельдің күштеріне қарсы соңғы науқанды басқарды және оларды Ассисейра шайқасында соңғы жеңіске ұшыратты.
Кейінгі өмірі
Либералдық жеңістен кейін 1834 жылы төрт рет Португалияның премьер-министрі болды. Оның бірінші өкілеттігі 1836 жылдың сәуірінен қыркүйекке дейін болды, бірақ соңғы айда ол Салданха герцогы көтерген "Хартист" көтерілісіне қосылды; олардың күштері Антас графының әскерімен жеңілді. Ол 1842-1846 жылдары, 1851 жылдың сәуір-майында бірнеше күн, 1859 жылдың наурызынан 1860 жылдың 26 сәуірінде қайтыс болғанға дейін премьер-министр болып қызмет етті.