Португалияның қаһарман генералы және әулиесі Нуну Алвареш Перейра
Nuno Álvares Pereira
Дом Нуну Алвареш Перейра (1360-1431) – португалиялық генерал, Португалия тәуелсіздігі үшін күш білдірген, қасиетті санатқа енген тұлға. Тарих, дін, әскери стратегия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Португалиялық генерал (1360–1431)
Португалиялық Цейлонның губернаторы
Portuguese general (1360–1431)
the governor of Portuguese Ceylon
Дом Нуно Альварес Перейра, OCarm (ˈnunu ˈalvɐɾɨʃ pɨˈɾɐjɾɐ; 24 маусым 1360 – 1 қараша 1431) – Португалияның 1383–1385 жылдардағы Кастилиядан тәуелсіздігін қамтамасыз еткен дағдарыста шешуші рөл атқарған, өте табысты португал генералы болды. Кейіннен ол мистикке айналып, 1918 жылы Папа Бенедикт XV оны мақұлдады, ал 2009 жылы Папа Бенедикт XVI қасиетті деп жариялады. Нуно Альварес Перейраны көбінесе «Святой констебль» (Santo Condestável) немесе «Святой Нуньо Мариялық» (São Nuno de Santa Maria) деп атайды, бұл оның діни есімі. Оның әкесі Дом Гонсало Перейра 1326 жылдан 1349 жылға дейін Брага архиепископы болды. Ол португал және галисиялық ақсүйектердің ең көне ұрпағынан шыққан. Туғаннан кейін шамамен бір жыл өткен соң, бала патша жарлығымен заңды деп танылды, соның арқасында сол кездегі ақсүйек отбасыларының балаларына тән рыцарьлық білім алу мүмкіндігіне ие болды. 13 жасында ол патшайым Леонордың пажасы болды.
Dom Nuno Álvares Pereira, OCarm (ˈnunu ˈalvɐɾɨʃ pɨˈɾɐjɾɐ; 24 June 1360 – 1 November 1431) was a very successful Portuguese general who had a decisive role in the 1383–1385 Crisis that assured Portugal's independence from Castile. He later became a mystic and was beatified by Pope Benedict XV in 1918, and canonised by Pope Benedict XVI in 2009. Nuno Álvares Pereira is often referred to as the Saint Constable (Santo Condestável) or as Saint Nuno of Saint Mary (São Nuno de Santa Maria), his religious name. His grandfather was Dom Gonçalo Pereira, the archbishop of Braga from 1326 until 1349. He was descended from the oldest Portuguese and Galician nobility. About a year after his birth, the child was legitimised by royal decree and so he was able to receive a knightly education typical of the offspring of the noble families of the time. At 13 years of age he became page to Queen Leonor.
Әскери өмір
Альварес Перейра 1373 жылы, он үш жасқа толғанда әскери қызметке қабылданды және Кастилиядан келген шапқыншылықты тоқтатуға көмектесті. Дегенмен, оның өзінің айтуынша, оның алғашқы әскери жорықтары Португалия шекарасындағы ұсақ шайқастардан аспады. Ол сергек және батыл жас жігіт еді, көп ұзамай өте жақсы басшы екенін көрсетті. 1383 жылы Португалия королі Фердинанд I қайтыс болғанда, оның жалғыз мұрагері Кастилия королі Жоау I-ге үйленген Беатрис болды. Португалияның тәуелсіздігін сақтау үшін ақсүйектер Фердинанд патшаның жартылай інісі Жоаудың Авиз иелігіне талап етуін қолдады. Кастилиялықтарға қарсы алғашқы жеңісін Атолейрос шайқасында (1384 жылдың сәуірінде) оддағаннан кейін Жоау Авиз Нуньо Альварес Перейраны Португалияның қорғаушысы және констеблі, іс жүзінде Португалия армиясының бас қолбасшысы және Оурем графы етіп тағайындады. 1385 жылдың сәуірінде Кортеш Жоау Авизді король деп мойындады. Бұл Кастилия королі Жоау I-нің әйелінің таққа құқығын қолдау үшін елге басып кіруіне себеп болды. Нуньо Альварес Перейра Кастилияға адал болған солтүстік қалаларға қарсы күресті. Соғыс жылдарында ол өзінің қарсыластарының ашаршылығын жеке қаражатымен басуға тырысты. Марияға адал болған ол, сәрсенбі, жұма және сенбі күндері ораза ұстады. Жеке туы ретінде ол крест, Мария және қасиетті рыцарьлар Яков пен Георгийдің бейнесін таңдады. Ол жеке қаражатымен көптеген шіркеулер мен монастырларды салдырды, олардың ішінде Лиссабондағы Кармелит шіркеуі және Батальядағы Жеңіс шіркеуі бар. Өмірінің соңғы жылында король Жоау I оны соңғы рет көруге және құшақтасуға келді. Ол көз жасына алды, өйткені Нуньо Альварес Перейраны ең жақын досы деп есептеді, осы адам оны таққа отырғызып, елінің тәуелсіздігін сақтап қалған еді. Нуньо Альварес Перейраның қабірі 1755 жылғы Лиссабон жер сілкінісінде жоғалып кетті. Оның қабір тасында былай деп жазылған:
Álvares Pereira began military service in 1373, when he was only 13, and helped stop an invasion from Castile. However, according to his own words, his first military campaigns were no more than skirmishes on the borders of Portugal. He was an impetuous and brave young man who soon showed himself to be an excellent leader. When King Ferdinand I of Portugal died in 1383, his only heir was Beatrice, married to King John I of Castile. In order to preserve Portuguese independence, the nobles supported the claim of King Ferdinand's half brother John, Master of Aviz to the throne. After his first victory over the Castilians, in the Battle of Atoleiros (April 1384), John of Aviz named Nuno Álvares Pereira protector and constable of Portugal, in practice supreme commander of Portugal's armies, and count of Ourém. In April 1385, John of Aviz was recognized as king by the Cortes. This triggered an invasion of the country by King John I of Castile in support of his wife's rights to the throne. Nuno Álvares Pereira was engaged against the northern cities loyal to the Castilians. During this time of war, he fed the hungry populations of his Castilian opposition at his own expense. Dedicated to Mary, he fasted on Wednesdays, Fridays and Saturdays. The banner he chose as his personal standard bore the image of the cross, of Mary and of the saintly knights James and George. At his own expense he built numerous churches and monasteries, among which was the Carmelite church in Lisbon and the church of Our Lady of Victories at Batalha. During the last year of his life, King John I went to visit and embrace him for the last time. He wept for he considered Nuno Álvares Pereira his closest friend, the man who had put him on the throne and saved his country's independence. Nuno Álvares Pereira's tomb was lost in the famous 1755 Lisbon earthquake. His epitaph read:
«Мына жерде атақты Нуньо, Констебль, Браганса үйінің негізін қалаушы, ұлы қолбасшы, бақытты монах жатыр. Ол өмірінде Көк Патшалығын шын жүректен тіледі, сол себепті өлімінен кейін қасиеттілердің мәңгілік серігіне ие болды. Оның дүниелік құрметтері көп болды, бірақ ол олардан бас тартты. Ол ұлы ханзада болды, бірақ өзін қарапайым монах етті. Ол осы шіркеуді салған және денесі осында жатыр».
"Here lies that famous Nuno, the Constable, founder of the House of Bragança, excellent general, blessed monk, who during his life on earth so ardently desired the Kingdom of Heaven that after his death, he merited the eternal company of the Saints. His worldly honors were countless, but he turned his back on them. He was a great Prince, but he made himself a humble monk. He founded, built and endowed this church in which his body rests."
Мұра
Альварес Перейраны 1918 жылғы 23 қаңтарда Папа Бенедикт XV қасиетті деп жариялады. Ол 1 сәуірде Кармелиттер ордені үшін міндетті естелік күні ретінде, ал Жалаңаяқ Кармелиттер ордені үшін міндетті емес естелік күні ретінде діни түрде тойланды. Альварес Перейра 1940 жылы Папа Пий XII-нің жарлығымен қасиеттілікке көтерілуге жақын еді. Кармелиттер орденінің бас постуляторының соңғы мәлімдемесіне сәйкес, оның қасиеттілікке көтерілуі дипломатиялық себептермен кейінге шегерілді (Португалия елшісі осы уақыттың оң емес екенін көрсетті). 2008 жылғы 3 шілдеде Рим Папасы Бенедикт XVI Римде Нуньо Альварес Перейраның батырлық ерліктерін және медициналық және теологиялық комиссиялар бұрын растаған кереметтің нақтылығын жариялаған екі жарлыққа қол қойды. Осы әрекет арқылы Папа Нуньо де Санта-Мария Альварес Перейраны ресми түрде қасиетті деп жариялады. Оның қасиеттілікке көтерілуінің ресми салтанаты 2009 жылғы 26 сәуірде Ватикан қаласындағы Санкт-Петер алаңында өтті. Кармелиттер енді Әулие Нуньоны 6 қарашада тойлайды; бұл күн Португалияда да оның мерекесі ретінде белгіленген. Блаженный Нуно қоғамы – Католик шіркеуі тарапынан христиандық сенімділердің епархиялық жекелеген бірлестігі ретінде ресми түрде мойындалған және Миннесота штатының Дулут қаласындағы Католик епархиясына қарасты миссионерлік қоғам және дұға апостолдығы.
Álvares Pereira was beatified on 23 January 1918 by Pope Benedict XV. He was celebrated liturgically on 1 April as an obligatory memorial by the Order of Carmelites and as an optional memorial by the Order of Discalced Carmelites. Álvares Pereira had been on the point of being canonised by decree in 1940 by Pope Pius XII. According to a recent statement by the postulator general of the Carmelite Order, his canonisation was postponed for diplomatic reasons (the Portuguese ambassador indicated that the time was not right). On 3 July 2008 Pope Benedict XVI signed two decrees in Rome, promulgating the heroic virtues of Nuno Álvares Pereira and the authenticity of a miracle that had already been previously confirmed as such by medical and theological commissions. By this act, the pope formally canonised Friar Nuno de Santa Maria Álvares Pereira. The public celebration of his canonisation took place on 26 April 2009 in Saint Peter's Square in the Vatican City. The Carmelites now celebrate St Nuno on 6 November; the date also appointed for his feast in Portugal. The Blessed Nuno Society is a mission society and prayer apostolate officially recognized by the Catholic Church as a diocesan Private Association of the Christian Faithful and affiliated with, the Catholic Diocese of Duluth, Minnesota.