Элеонора Камерон: Балалар әдебиетінің авторы және сыншысы

Кіріспе

Канадалық-америкалық балалар жазушысы және сыншысы (1912–1996)

Элеонора Фрэнсис (Батлер) Кэмерон (23 наурыз 1912 – 11 қазан 1996) – балаларға арналған кітаптардың авторы және сыншысы. Өмірі бойы 20 кітап жариялады, оның ішінде «Саңыраш планетасына керемет саяхат» (1954) және оның жалғасы, «Жасыл және күйген ағаш» (1969) атты сын мақалалар жинағы, сондай-ақ «Тас балалардың соты» (1973) кітабы – балалар кітабы номинациясында АҚШ Ұлттық кітап сыйлығына ие болды.

Өмірбаян

Камерон 1912 жылы 23 наурызда Канаданың Манитоба штатының Виннипег қаласында дүниеге келген. Оның отбасы үш жасында Огайо штатының Оңтүстік Чарльстонына, ал алты жасында Калифорнияның Беркли қаласына көшіп барды. Бірнеше жылдан кейін оның ата-анасы ажырасып кетті. 16 жасында ол анасы мен өгей әкесімен Лос-Анджелеске көшіп келді. Камерон UCLA және Лос-Анджелес өнер орталығының мектебінде оқыды. 1930 жылы Лос-Анджелес мемлекеттік кітапханасына жұмысқа кірісіп, кейіннен Лос-Анджелес білім беру кеңесінде және екі түрлі жарнамалық компанияда ғылыми-зерттеу кітапханашысы болып жұмыс істеді. 1934 жылы баспагер және баспагер Иан Камеронға үйленді. Камеронның алғашқы басылып шыққан кітабы "Естілмеген музыка" (1950) кітапханашы ретінде тәжірибесіне негізделген және сыншылар тарапынан оң бағаланды, бірақ ол аса жақсы сатылмады. Камерон балалар кітаптарын жазуға сегіз жасар Дэвид одан өзін басты кейіпкер ретінде көрсететін ғарыш туралы әңгімені жазуды сұрағанға дейін бет бұрмаған. "Көбелек планетаға керемет ұшу" (1954) атты бұл кітап өте танымал болып, келесі 13 жылда төрт жалғасы мен екі қысқа әңгімені тудырды. "Шөп планетасы" кітабының табысымен Камерон балаларға арналған жазуға көңіл бөлді. 1959 және 1988 жылдар аралығында ол 12 қосымша балалар романын шығарды, соның ішінде Тас балалардың соты (1973) және жартылай автобиографиялық бес кітаптан тұратын Джулия Редферн сериясы (1971-1988). Фикциялық шығармаларынан басқа, Камерон балалар әдебиеті туралы екі сын және ой-пікір кітабы жазды. Біріншісі, "Жасыл және жанған ағаш", 1969 жылы жарық көрді және балалар әдебиеті әлемінде Камеронның беделін арттырды. 1970-ші, 1980-ші және 1990-шы жылдардың басында Камерон "The Horn Book Magazine", "Wilson Library Bulletin" және "Children's Literature in Education" сияқты басылымдарға саяхаттаушы спикер және үлескер болып жұмыс істеді. Ол сондай-ақ 1973 жылы дебют жасаған балалар журналы "Крикеттің" құрылтайшы редакциялық кеңесінің мүшесі болды. Оның екінші очерктер кітабы "The Seed and the Vision: On the Writing and Appreciation of Children's Books" 1993 жылы жарық көрді. Бұл оның соңғы басылып шыққан кітабы. 1967 жылдың соңынан бастап қайтыс болғанға дейін Камерон Калифорниядағы Пэббл-Бич қаласында тұратын. Ол 1996 жылдың 11 қазанында 84 жасында Калифорния штатының Монтерей қаласында қайтыс болды. "Маклюхан, жастар және әдебиет" атты үш бөлімді эсседе Камерон медиа теоретигі Маршалл Маклюханның даулы теорияларын сынға алды. Әсіресе, оны сыныпта дауыстап оқығанда, қатты ренжіді. Даль 1973 жылдың ақпан айындағы "Хорн Бук" журналында жауап берді. Ол Камеронның кітабы туралы өз пікіріне құқығы бар екенін, бірақ оның кейіпкеріне де шабуыл жасағанын жазды. Сондай-ақ, ол мұғалімдерге оқушыларға арналған әдебиеттерді табу туралы ұсынысын мазақтап: "Мен Камерон ханымның бүгінгі балалардың сыныптарына "Кішкентай әйелдер" немесе "Робинзон Крузоны" оқып беруін қатты қалаймын. Бұл әйел шындыққа мүлдем бейім емес. Оны сыныптан шығарып жібереді". Кейбір жерлердегі эсседе Камерон Оумпа-Лумпаларды қорланды, олар қорланған, жартылай жалаңаш, африкалық пигмей құлдары ретінде суреттелген. Чарлидегі Омпа-Лумпалардың суреттері мен сипаттамаларын Даль және оның баспашысы Кнопф 1973 жылғы басылымда қайта қарады.

Cameron was born in Winnipeg, Manitoba, in Canada on March 23, 1912. Her family moved to South Charleston, Ohio when she was three years old, and then to Berkeley, California, when she was six. A few years later, her parents divorced. At age 16, she moved with her mother and stepfather to Los Angeles. Cameron studied at UCLA and the Art Center School of Los Angeles. She joined the Los Angeles Public Library in 1930 and later worked as a research librarian for the Los Angeles Board of Education and two different advertising companies. She married Ian Cameron, a printmaker and publisher, in 1934 and the couple had a son, David, in 1944. Cameron's first published book, The Unheard Music (1950), was partially based on her experience as a librarian and was positively received by critics, though it didn't sell particularly well. Cameron did not turn to writing children's books until eight year old David asked her to write a space story featuring him as the main character. That book, The Wonderful Flight to the Mushroom Planet (1954), proved to be very popular, spawning four sequels and two short stories over the following 13 years. With the success of the Mushroom Planet books, Cameron focused on writing for children. Between 1959 and 1988 she produced 12 additional children's novels, including The Court of the Stone Children (1973) and the semi autobiographical five book Julia Redfern series (1971–1988). In addition to her fiction work, Cameron wrote two books of criticism and reflection on children's literature. The first, The Green and Burning Tree, was released in 1969 and led to an increased profile for Cameron in the world of children's literature. Throughout the 1970s, 1980s, and early 1990s Cameron worked as a traveling speaker and contributor to publications such as The Horn Book Magazine, Wilson Library Bulletin, and Children's Literature in Education. She was also a member of the founding editorial board for the children's magazine Cricket, which debuted in 1973. Her second book of essays, The Seed and the Vision: On the Writing and Appreciation of Children's Books, came out in 1993. It is her final published book. From late 1967 until her death, Cameron made her home in Pebble Beach, California. She died in hospice in Monterey, California, on October 11, 1996, at the age of 84. In a three part essay entitled "McLuhan, Youth and Literature" Cameron criticized the controversial theories of media theorist Marshall McLuhan. She was especially chagrined by its use as a classroom read aloud. Dahl replied in the February 1973 issue of Horn Book. He wrote that Cameron was entitled to her opinion about his book, but that she had attacked his character as well. He also scoffed at her recommendation that teachers find better literature to share with their students: "I would dearly like to see Ms. Cameron trying to read Little Women, or Robinson Crusoe for that matter to a class of today's children. This lady is completely out of touch with reality. She would be howled out of the classroom." Elsewhere in her essay, Cameron decried the Oompa Loompas, who were portrayed as abused, half naked, African pygmy slaves. The pictures and descriptions of the Oompa Loompas in Charlie were revised by Dahl and his publisher Knopf for the 1973 edition to make the characters into dwarves from Loompaland, whom Willy Wonka adores.

Мұра

Жастар әдебиеті үшін Ұлттық кітап сыйлығын жеңіп алумен қатар, Камерон 1972 жылы "Терезелерден жасалған бөлме" үшін "Бостон глобусы" – "Хорн" кітап сыйлығын жеңіп алды, 1976 жылы "Жасыл тауларға" Ұлттық кітап сыйлығының финалисі болды және 1985 жылы өзінің барлық еңбектері үшін Керлан сыйлығын алды. 1992 жылдан бері Super Con Duck Tivity бастауыш мектеп оқушыларына (2-6 сыныптарға) арналған ағылшын тілінде жазылған романның авторына Балалар ғылыми фантастикасы саласындағы үздік үш сыйлықтың бірі – Элеонора Камерон сыйлығын табыс етеді. Бұл сыйлықтың қаржыландыруын негізінен Чикаго аймағында жыл сайын өткізілетін ғылыми фантастика конвенциясы DucKon жүзеге асырады.