Евгений Мигунов: Суретші, аниматор және өнертапқыш өмірі мен шығармашылығы
Yevgeniy Migunov
Евгений Мигунов: суретші, аниматор, жазушы және өнертапқыш. Хрущев еркіндігінің жарқын өкілі, тоқтау анимациясын дамытқан. Биографиясы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Евгений Тихонович Мигунов (Евгений Тихонович Мигунов; 27 ақпан 1921 – 1 қаңтар 2004) – орыс суретшісі, карикатурист, кітап суретшісі, анимация және көркемдік директор, сценарист, өнертапқыш, педагог және естеліктер авторы. Ол Хрущев саясаты кезеңіндегі маңызды жаңашылдардың бірі болып есептеледі және дәстүрлі және тоқтату анимациясына үлкен үлес қосты.
Yevgeny Tikhonovich Migunov (Евгений Тихонович Мигунов; February 27, 1921 — January 1, 2004) was a Russian artist, cartoonist, book illustrator, animation and art director, screenwriter, inventor, educator and memoirist. He is regarded as one of the leading innovators during the Khrushchev Thaw who contributed significantly to both traditional and stop motion animation.
Алғашқы жылдар
Евгений мен оның әпкесі Нина Мәскеуде министрліктердің біріндегі төменгі лауазымды Тихон Григорьевич Мигунов пен Мария Константиновна Мигунованың отбасында дүниеге келді. Евгенийдің сол аяғы церебральды сал болумен ауырды және ол өмір бойы ақсап жүрді, оны жасырып, түрлі іс-әрекеттермен жасырды. Анасы босанған кезде нейроны зақымдаған дәрігерді кінәлады. 1928 жылы анасының күрт қайтысынан кейін Тихон Мигунов оның әпкесі Зинаидаға үйленді. 1928 жылы Мигунов П. Н. Лепешинский атындағы эксперименталды мектеп-коммунаны бітіріп, бір жыл өнер мектебінде оқыды. 1939 жылы ол Іван Иванов-Вано басқарған алғашқы ресми орыс анимация шеберханасының төрт студентінің бірі ретінде ВГИК-тің жаңадан ашылған Сурет факультетіне қабылданды. Иванов-Ванодан басқа, оның ұстаздары Федор Богородский мен Федор Константинов болды. Ол оқу бағдарламасын орындау қиын болды және классикалық орыс суретшілерінің туындыларын зерттей отырып, өнерді үйренді. Ол сондай-ақ сыныптасы, жақын досы және болашақ әріптесі Анатолий Сазоновтан көп нәрсе үйренді, ол өнерге бейім отбасынан шыққан және оның талантына жоғары баға берді. Мигунов Новодевичье монастыры мұражайы үшін миниатюралар салып ақша тапты. Күзде олар ВГИК-ке қайта оралды, бірақ Мәскеу шайқасы басталғанда Мосфильм мен Ленфильммен бірге Алматыға эвакуацияланды. Олар оқуларын жалғастырып, көрмелер ұйымдастырды және мультфильмдер жасады. 1943 жылы Мигунов өзінің дипломдық жұмысын – өзінің түпнұсқа поэзиялық сценарийіне негіделген «Күліп көрейік» мультфильмінің раскадровкасын қорғады. Комиссияны Сергей Эйзенштейн басқарды.
Yevgeny and his sister Nina were born in Moscow into a family of Tikhon Grigorievich Migunov, a low ranking official in one of the ministries, and Maria Konstantinovna Migunova. Yevgeny was diagnosed with cerebral palsy of his left leg and remained lame throughout his life, hiding it and compensating by various activities. His mother blamed obstetrician for hitting the nerve. Following her sudden death in 1928 Tikhon Migunov married her sister, Zinaida. In 1928 Migunov graduated from the P. N. Lepeshinsky Experimental School Commune and spent a year at the art school. In 1939 he entered the newly founded Art Faculty at VGIK as one of the four students of the first official Russian animation workshop headed by Ivan Ivanov Vano. Besides Ivanov Vano his teachers were Fyodor Bogorodsky and Fyodor Konstantinov. He had a hard time following the programme and learned art by studying paintings by classical Russian artists. He also learned a lot from his classmate, close friend and future collaborator Anatoly Sazonov who came from an artistic family and whose talent he highly regarded. Migunov gained money by drawing miniatures for the Novodevichy Convent Museum. In Autumn they returned to VGIK, but with the start of the Battle of Moscow it was evacuated to Alma Ata along with Mosfilm and Lenfilm. They continued the studies, conducted art exhibitions and developed cartoons. In 1943 Migunov defended his diploma — a Let's Laugh storyboard based on his own original screenplay in verse. The commission was headed by Sergei Eisenstein.
Соғыстан кейін
1943 жылдың қыркүйегінде ВГИК Мәскеуге қайта оралды. Сол жылы Мигунов және оның сыныптастары "Союзмультфильмге" қосылып, алғашқы мультфильмдерін – "Ұрланған күн" атты туындысын аяқтады (қазіргі таңда жоғалған деп есептеледі). 1945 жылы Мигунов пен Сазонов Брумберг апалы-сіңлілілердің алғашқы советтік толық метражды анимациялық фильмі "Жоғалған хат" фильмінің суретші-қоюшылары болып жұмыс істеді. 1946 жылы олар Мстислав Пащенкоға "Бақыт әні" қысқаметражды фильмін бастапқы күйіне келтіруге көмектесті. Мигунов "Союзмультфильм" аясындағы анимациялық курстар үшін оқу-әдістемелік бағдарламаны жасап, кейіпкерлерді суреттеуді оқытты. 1948 жылы Мигуновтың суретші-қоюшысы болған "Чемпион" атты қысқа комедиялық фильмі – фондық суреттеріне майлы бояулар қолданылған алғашқы мультфильм болды. 1951 жылы Пащенконың режиссерлік жұмысы, ал Мигуновтың суретші-қоюшысы болған "Жаңа жылдық шыршалар жанғанда" атты қысқаметражды фильм 7-ші Карловы Вары халықаралық кинофестивалінде үздік балалар фильмі деп танылды (ол толық метражды фильмдермен бәсекелесті). Келесі жылдары Мигунов "Союзмультфильмнің" басты инноваторларының біріне айналды.
On September 1943 VGIK returned to Moscow. Same year Migunov and his classmates joined Soyuzmultfilm and finished their first cartoon — Stolen Sun (considered lost today). In 1945 Migunov and Sazonov worked as art directors on the first traditionally animated Soviet feature The Lost Letter by the Brumberg sisters. In 1946 they helped Mstislav Paschenko to restore The Song of Happiness short from scratch. Migunov also developed educational and methodological programme for animation courses under Soyuzmultfilm and taught character design. The 1948 release of the short comedy film Champion with art direction by Migunov was the first ever cartoon where oil paints were used for backgrounds. In 1951 the short When New Year Trees Light Up directed by Paschenko, with art direction by Migunov, was chosen as the best children's movie at the 7th Karlovy Vary International Film Festival (it competed against feature motion pictures). Following years Migunov turned into one of the leading innovators at Soyuzmultfilm.
Хрущевтің ыстық шашы
1953 жылы «Союзмультфильм» киностудиясында қуыршақ бөлімі қайта іске қосылды. Келесі жылы Мигунов режиссерлік дебютін жасап, соғыстан кейінгі алғашқы тоқтаулы анимациялық фильм – «Карандаш және Клякса – Шаттық аңшылары» фильмін түсірді. Бұл фильм танымал орыс клоуны Карандаш пен оның итінен шабыттанды. Ол өндіріс процесін түбінен өзгертіп, статикалық түсіруге арналған құрылғыны, көлденең қозғалатын камераны және шартырлы буынды қуыршақтарды өзі жасады. Сондай-ақ, қуыршақ беттерін латекспен жасауды ұсынды. Механик Семен Этлиспен бірлесіп, техникалық базаны ұйымдастырып, барлық құрылғыларды жасады және патенттеді, оларды кейіннен барлық режиссерлер пайдаланды. Мигунов өзі сценарий жазды және ән айтты, себебі Михаил Румянцев (Карандаш) өзінің музыкалық қабілеті жоқ екенін мәлімдеді. Фильм өте сәтті болды, бірақ Румянцев кенеттен шағымданып, дауыстауға қатыспағысы келмейтінін айтқанда, жалғасы жоспарланды. Содан кейін Мигунов қуыршақ анимациясынан кетіп қалды. 1960 жылға қарай студия басшылығымен арақатынасы нашарлады. Владимир Маяковскийдің екі өлеңіне негізделген соңғы жобасы жанжалға ұшырады: ол сценарий ретінде емес, режиссердің қолжазбаларымен шеттеріне жазылған түсіндірмелермен ұсынылды, бұл ережеге қайшы болды. Мигунов ашуланып, «Союзмультфильмнен» бірден жұмыстан босатылды. Ол көп жыл бойы «Детская литература» баспасында балалар кітаптары мен фантастикалық романдарды суреттеді. Анимациялық тәжірибесін пайдаланып, туындыларында ерекше «қозғалыс бұлыңғырлығы» әсерін жасады. Оның маңызды жетістіктерінің қатарында Стругацкий ағайындыларының «Сенбіде басталады» және «Тройка туралы әңгіме» романдары, Александр Волковтың «Зөңрөлді қала» романдары, Евгений Велтистовтың «Электрондық: чемоданнан шыққан бала» және ең танымал – Кир Булычовтың «Алиса Селезнева» сериясы бар. Олардың ынтымақтастығы 40 жылға жуық созылды, Мигунов Булычовтың романдарына бірнеше идея енгізді. Евгений сондай-ақ 1980 жылғы Мәскеуде өткен жазғы Олимпиада ойындарының талисманы – орыс аюы Мишаның дизайнерлерінің бірі болды. Виктор Чижиков негізгі эскизін аяқтағаннан кейін Мигунов суретшілер, дизайнерлер және жарнама берушілер үшін 21 сериялық суреттерді дайындады. Олар түрлі көркемдік техникаларды пайдаланып, Мишаның қонақтарды қарсы алуын, Олимпиада алауын ұстауын және түрлі спорт түрлеріне қатысуын көрсетті.
In 1953 a puppet division was relaunched at Soyuzmultfilm. Next year Migunov made his directorial debut with the first post war stop motion animated film Karandash and Klyaksa — Merry Hunters inspired by the popular Russian clown Karandash and his dog. He basically reinvented the whole production process by designing a device for shooting in statics, with a horizontally moving camera and attachable ball jointed dolls. He also suggested to use latex for puppet faces. Together with the mechanic Semyon Etlis they organized technical base, constructed and patented all devices which have been used by directors ever since. Migunov also wrote the screenplay and did the singing part since Mikhail Rumyantsev (Karandash) claimed he had no ear for music. The film turned very successful, and a sequel was in plans when Rumyantsev suddenly filled a complain letter, claiming he wasn't attached to do the voiceover. Migunov then left puppet animation. By 1960 his relationship with the studio management escalated. His last project based on two poems by Vladimir Mayakovsky led to a scandal: it was presented as a storyboard with the director's screenplay written in the margins which was against the rules. Migunov lost his temper and was immediately fired from Soyuzmultfilm. He also spent many years working at the Detskaya Literatura publishing house, illustrating children's books and fantasy novels. He used his animation experience to create a distinctive "motion blur" effect in his works. Among his major achievements are illustrations to Strugatsky Brothers' Monday Begins on Saturday and The Tale of the Troika, Aleksandr Volkov's Emerald City novels, Yevgeny Veltistov's Electronic: A Boy From a Suitcase and — most famously — Kir Bulychov's Alisa Selezneva series. Their collaboration lasted for almost 40 years, Migunov was even credited with several ideas for Bulychov's novels. Yevgeny was also among the designers of Misha, the Russian Bear mascot of the 1980 Summer Olympics in Moscow. After Victor Chizhikov finished the main sketch, Migunov prepared 21 series of images for artists, designers and advertisers. They utilized many different artistic techniques and featured Misha greeting guests, holding the Olympic torch and taking part in various sport disciplines.
Соңғы жылдары және өлімі
1997 жылдан бері Мигунов Кир Булычевтың шығармалар жинағы бойынша жұмыс істеді. Ол жүздеген иллюстрация мен эскиз дайындады, алайда жоба нәтижесінде екі жұқа кітап жарық көрді, ал көптеген суреттері жарияланбады. 1999 жылы ол инсультты жеңіп шықты, бірақ сурет салу қабілетін жоғалтты, бояу процесін бақылауда ұстап қалды. Ол бұл туындыларын "өміріндегі маңызды жетістігі" деп атады және олардың жоғалып кетпеуіне үміттенді. Бүгінгі күнге дейін олар бірнеше киноға қатысты журналдар мен блогтарда ғана жартылай жарияланды. Одан кейін әйелі Нина Романовна Караваева (1945 жылдан бері үйленген), "Союзмультфильм" студиясынан онымен бірге кеткен аниматор, және оның алғашқы некесінен туған қызы Елена Николаевна Зарубина қалды.
Since 1997 Migunov had been working on Kir Bulychov's collection of works. He prepared hundreds of illustrations and sketches, yet the project resulted in two thin books, and many drawings were left unpublished. In 1999 he survived a stroke and lost ability to draw, but remained in control of the coloring process. He called them his "major life accomplishment" and expressed hope that they wouldn't be lost. To this day they've been only partly published by several film related magazines and blogs. He was survived by his wife Nina Romanovna Karavaeva (married since 1945), also an animator at Soyuzmultfilm who left the studio along with him, and her daughter from the first marriage Elena Nikolaevna Zarubina.