Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уолдек Пирмонт. Командир1 = полковник Бернардо де Гальвес. Командир2 = капитан. Георг фон Хаак: күш1 = 1430 тұрақты әскер, ополчение және жергілікті тұрғындар. күш2 = 23 Валдекер гранадерлері. зардап1 = жоқ. зардап2 = 1 қаза16 тұтқынға алынды. испан Луизианасының колониялық губернаторы Бернардо де Гальвес бұл туралы 21 шілдеде естігенде, ол дереу жасырын шабуылдық операцияларды жоспарлай бастады. Сәуір айынан бастап соғыс мүмкіндігін жоспарлап отырған Гальвес британдықтардың Пенсаколадан хабарласуын ұстап, британдықтардың Нью-Орлеанға күтпеген шабуыл жасауды жоспарлап отырғанын көрсетті; ол алдымен өз шабуылдарын бастауға шешім қабылдады. Осы мақсатта ол екінші жарлықты алғандығын жұрттан жасырды.
Waldeck Pyrmont
| commander1 = Col. Bernardo de Gálvez
| commander2 = Capt. Georg von Haake
| strength1 = 1,430 regulars, militia, & natives
| strength2 = 23 Waldecker grenadiers
| casualties1 = none
| casualties2 = 1 killed16 captured When Bernardo de Gálvez, the colonial Governor of Spanish Louisiana, received word of this on July 21, he immediately began to secretly plan offensive operations. Gálvez, who had been planning for the possibility of war since April, intercepted communications from the British at Pensacola indicating that the British were planning a surprise attack on New Orleans; he decided to launch his own attack first. To that end, he concealed from the public his receipt of the second proclamation.
Ұлыбритания
Форт-Бьют Байо Манчакта, Нью-Орлеаннан Миссисипи өзеніне қарай 115 миль (185 км) жерде, Британдық Батыс Флориданың батыс шекарасында орналасқан. Подполковник Александр Диксонға Батон-Руж округінің қорғанысы жүктелген, оған Форт-Бьют, Батон-Руж және Форт-Панмур (қазіргі Натчес, Миссисипи) кірді. Британдықтар Джордж Роджерс Кларктың Винсенс қаласын басып алғаннан кейін бұл аймаққа көбірек әскер жібере бастады, бұл аймақтағы британдық қорғаныстың әлсіздігін көрсетті. 1779 жылдың тамызында Диксонның қарамағында 400 тұрақты сарбаз болды, оның ішінде 16-шы және 60-шы полктардың роталары, Уолдек Пирмонттан жаңадан келген гранадирлер ротасы және 150-ге жуық Лоялист ополчениесы болды. Бьют форты 1766 жылы салынған ескі қорғандық форт болды. Диксон оны қорғауға болмайтын деп бағалаған. Диксон испандықтардың қозғалысы туралы хабар алған кезде, ол өз күштерінің көпшілігін Батон-Руж пен Панмуреге кері тартты, ал капитан фон Хаактың қол астында 20 Вальдекердің кішкентай гарнизонын қалдырды. Ол сол кездегі колонияның қолдауына ие болып, 27 тамызда Батон-Ружға қарай қоныс аударды. Нью-Орлеаннан кететін күш 520 тұрақты сарбаздан тұратын, олардың үштен екісі жаңадан қабылданған, 60 милиционер, 80 ерікті түсті ерлер және Оливер Поллок бастаған он америкалық еріктілер. Олар өзеннің бойымен жүріп, күштері тағы 600 адаммен ұлғайды, олар үндістерден бастап акадиктерге дейін. Ең жоғарғы сатысында олардың саны 1400-ден асады, бірақ бұл сан марштың қиындықтарына байланысты Форт-Бьютке жеткенге дейін бірнеше жүзге дейін қысқарды. 6 қыркүйекте Форт-Бьютке жақындаған кезде Гальвес оларға испан соғыс жариялағаны туралы және олардың миссиясының шынайы мақсаты туралы айтты. Келесі күні таңертең олар қамалға шабуыл жасады, қысқаша шайқастан кейін бір неміс қаза тапты, гарнизонның көпшілігі берілді.
Fort Bute was located on Bayou Manchac, about 115 mile (185 km) up the Mississippi River from New Orleans, on the far western border of British West Florida. Lieutenant Colonel Alexander Dickson was charged with the defense of the Baton Rouge district, which included Fort Bute, Baton Rouge, and Fort Panmure (modern Natchez, Mississippi). The British had begun sending larger numbers of troops to the area following George Rogers Clark's capture of Vincennes, which had exposed the weak British defenses in the area. At Dickson's disposal in August 1779 were 400 regulars, including companies from the 16th and 60th Regiments, a recently arrived company of grenadiers from Waldeck Pyrmont, and about 150 Loyalist militia. Fort Bute was an older stockade fort built in 1766. It was in such disrepair that Dickson judged it to be indefensible. When Dickson received word of Spanish movements, he withdrew most of his forces to Baton Rouge and Panmure, leaving a small garrison of 20 Waldeckers under Captain von Haake behind. Undeterred, Gálvez rallied the support of the colony and on August 27 set out by land toward Baton Rouge, using as an explanation for the movement the need to defend Spanish Louisiana from an expected British attack. The force departing New Orleans consisted of 520 regulars, of whom about two thirds were recent recruits, 60 militiamen, 80 free men of color, and ten American volunteers headed by Oliver Pollock. As they marched upriver, the force grew by another 600 men, from Indians to Acadians. At its peak, the force numbered over 1,400; but this number was reduced, due to the hardships of the march, by several hundred before they reached Fort Bute. When the force neared Fort Bute on September 6, Gálvez informed them of the Spanish war declaration and the true purpose of their mission, eliciting cheers from the men. At dawn the next day they attacked the fort, and after a brief skirmish in which one German was killed, most of the garrison surrendered.
Салдары
Гальвес алты күн бойы Форт-Бютте қалды, өз адамдарына демалуға уақыт берді, содан кейін 21 қыркүйекте қысқа қоршаудан кейін құлаған Батон-Ружға көшті. Диксонның Батон-Руж қаласында келіскен капитуляция шарттары Гальвеске Миссисипи өзеніндегі қалған британдық форпостарды тапсыруды қамтамасыз етті. Гальвес кейін Нью-Орлеанға оралып, Батыс Флоридадағы қалған британдық бекіністерге қарсы Мобайл мен Пенсаколаға қарсы науқанды жоспарлай бастады.
Gálvez remained at Fort Bute for six days, giving his men time to rest, before moving on to Baton Rouge, which fell after a short siege on September 21. The terms of capitulation agreed to by Dickson at Baton Rouge secured for Gálvez the surrender of the remaining British outposts on the Mississippi River. Gálvez then returned to New Orleans and began planning a campaign against Mobile and Pensacola, the remaining British strongholds in West Florida.