Кіріспе
Австралиялық жазушы (19172010) австралиялық жазушы Джон Стивен Клири (22 қараша 191719 шілде 2010) - австралиялық жазушы және романист. Ол көптеген кітаптар жазды, соның ішінде The Sundowners (1951), 1920 жылдары бір жұмыстан екіншісіне ауысқан ауылдық отбасының портреті және Сидней полиция инспекторы Скоби Малоунды бейнелейтін танымал детективтік көркем шығармалардың алғашқысы - The High Commissioner (1966). Клеридің бірқатар шығармалары кино және теледидар экрандарына түсірілді.
the Australian author
Jon Stephen Cleary (22 November 191719 July 2010) was an Australian writer and novelist. He wrote numerous books, including The Sundowners (1951), a portrait of a rural family in the 1920s as they move from one job to the next, and The High Commissioner (1966), the first of a long series of popular detective fiction works featuring Sydney Police Inspector Scobie Malone. A number of Cleary's works have been the subject of film and television adaptations.
Ерте өмір
Клири Сиднейдің Эрскинвилл қаласында дүниеге келді және Рэндвиктегі Марист Бразерс колледжінде білім алды. Ол он жасында әкесі бес фунт ұрлық жасағаны үшін алты ай бойы Лонг-Бей түрмесіне қамалды. Клеридің айтуынша, қарызы барларды жинап алушылар үйдегі барлық заттарды алып кетіпті, "пианино мен анамның қос төсегінен басқасын". "Мен есіме түсірсем, анам баспалдақта отырып, қатты жылап тұрды. Бұл сізге жабысады, сондықтан мен ақшамен тығыз қарым-қатынас жасау үшін абыройға ие болдым ". Ол өзінің алғашқы әңгімесін 1938 жылы Джо Морлидің, Клеридің әкесінің досы журналисттің өтініші бойынша жазды. Бұл жұмыссыздық туралы шығарма, оны Клери аяқтамады, өйткені ол өзін-өзі аяу деп ойлады, бірақ ол жазу процесін ұнататынын білді.
Ертедегі оқиғалар
Клери әскерде тұрақты түрде жазуға кірісіп, 1940 жылы өзінің алғашқы әңгімесін сатады. Келесі жылы Daily Mirror газетіне мақала жазып, 50 фунт стерлингтен жүлде алды. Оны цензура жоққа шығарды, бірақ газет Клериді апта сайынғы мақала жазуға жалдады. Ол сондай-ақ The Australian Journal журналына жаза бастады, оның редакторы американдық агент Пол Рейнольдсқа Клеридің төрт қысқа әңгімесін жіберді, ол оларды Cosmopolitan және The Saturday Evening Post сияқты американдық журналдарға сата бастады. 1945 жылы "Қауіпсіз көкжиек" радиоспектаклі үшін ABC телеарнасының байқауында бірінші орынды иеленді. 1946 жылы оның "Бұл кішкентай даңқтар" атты әңгімелері жинағы жарық көрді.
Бұрыштарын көре алмайсың
Клеридің алғашқы романы 1947 жылы шыққан "Түс бұрыштарын көре алмайсың" романы болды. Ол соғыстың кезінде Сиднейде қызын сенсациялық өлтірген үшін іздестірілген әскерден қашқан адамның өмірі туралы. Клери бұл шығарманы әскерде жаза бастады және оны Лондонға бара жатқан кемеде аяқтады, онда ол сценарий жазушы ретінде жұмыс табады деп үміттенген еді. Ол қысқа әңгімелер мен романдарды жазуды жалғастырды. Екінші романы "Ұзын көлеңке" (1949) - триллер жанры, ол редакторы Грэм Гриннің ұсынысы бойынша жанрды таңдады. "Жалғыз маған болайық" (1950) Кугиде түсірілді, кейін британдық теледидар үшін түсірілді.
Күн батушылар
Нью-Йоркте болған кезінде Клери өзінің төртінші басылып шыққан романы "The Sundowners" атты романын жазды, ол әкесі туралы әңгімелерге негізделген. Ол 1952 жылы жарық көріп, үш миллион дана сатылды, бұл Клериге толық уақытты жазуға мүмкіндік берді. Клери Италияда бір жыл тұрды, содан кейін 1953 жылы Австралияға жеті жылдан кейін оралды. Бесінші романы "Құрметтің климаты" (1954) өзінің соғыс тәжірибесіне негізделген және Австралия мен Британияда жақсы сатылды. 1954 жылы Кимберли аймағына барды, нәтижесінде Джастин Байард (1955) (кейіннен Күндегі шаң (1958) деп аталды) түсірілді.
Халықаралық жазушы
Кейін Клери Лондонға қайта оралды. Оның романдары Австралиядан басқа елдерде де кеңінен тарала бастады, Клири зерттеу мақсатында кеңінен саяхат жасады. "Мен 40 жасымда өзім қалаған жазушы болу үшін ақыл-ой тереңдігім жоқ екенін түсіндім, сондықтан мен мүмкіндігінше жақсы шебер болуға бел будым", - деді Клери кейін. Ол австралиялық саясат туралы "Мэордың ұясы" атты кітап жазды, бірақ оның ағылшындық баспашысы халықаралық аудиторияға тартымды бола алмайтынына алаңдап, автожарыстар туралы кітап жазуды ұсынды. Клери Италияда тұрып, сол жердегі автожарыстармен танысқан. Ол Испанияда "Жасыл қалқанды" жиырма күн ішінде жазды және ол 1957 жылы жарық көргеннен кейін бестселлер болды. Клери сонымен қатар 1961 жылғы фильм нұсқасының сценариін жазды. 1966 жылы Клири үш жыл шетелде болғаннан кейін Австралияға оралды және өзінің Питтвотер үйін сатып, Кирибиллиде үй сатып алды. Ол: "Мен кәсіби шебермін және мені осы стандарттар бойынша бағалау керек. Мен өзімді қазандықтан гөрі жақсырақ деп ойлаймын. Егер мен қызу күйде болсам, мен ешқашан сегіз ай бойы роман жазуға тырыспаймын". Клери өзінің сценарийлерінің 50%-ы сол кезеңде түсірілгенін және жақында Оңтүстік Тынық мұхит аймағында орналасқан телесериал жазу үшін 50 000 доллардан бас тартқанын айтты. "Мен қаржы жағынан зейнеткерлікке шыға аламын, бірақ психикалық жағынан олай емес", - деді ол. Ол "Фингал Макбрайдтың баладасы" атты "әлеуметтік комедия" бойынша жұмыс істеді. Скоби Малоун сериясын жазу оған халықаралық аудиторияға тартымды австралиялық әңгімелер айтуға мүмкіндік берді және ол өзінің бүкіл мансабында оқырмандар арасында танымал болды. Малоун "Драгондар тойда" (1987) Австралияның екі жүз жылдығына қатысты, содан кейін "Қазір және содан кейін", "Амин" (1988), "Бабилон Оңтүстік" (1989), "Қорқыт ән" (1990), "Прайдтың егіндігі" (1991), "Қараңғы жаз" (1992), "Қараңғы көктем" (1993), "Күзгі лабиринт" (1994), "Қышқы салқын" (1995), "Тыныштық" (1996), "Бір түрлі шөп" (1997), "Бес сақиналы цирк" (1998), "Дилемма" (1999), "Ауылдық шұңқыр" (2000), "Күніс көлеңкесі" (2001), "Жай күнә" (2002) және "Қосылу дәрежесі" (2004) фильмдерінде болды. Содан кейін ол серияны тоқтатты, өйткені ол тозуға барады деп сезінді.
Соңғы романдар
Ол тағы үш романы жариялады, олардың барлығы Австралияда: Miss Ambar Regrets (2004), Morning's Gone (2006) және Four Cornered Circle (2007), содан кейін зейнеткерлікке шықты.
Жеке өмір
Клери әйелі Джоймен 1946 жылы Англияға қайықпен саяхаттағанда танысып, олар қоныстанғаннан кейін бес күн өткен соң үйленді. Олардың екі қызы, Кэтрин мен Джейн болды, соңғысы 37 жасында сүт қатерлі ісігінен қайтыс болды, ата-анасы екеуі де қайтыс болды. 2003 жылы Джой Клири Альцгеймер ауруына шалдықты, ол қайтыс болғанға дейін қарттар үйінде тұрды. "Мен өте, өте бақытты болдым", - деді Клери өзінің неке туралы. "Біз алғашқы күнінен бастап, өлген күніне дейін ғашық едік". Клери жазушы Моррис Уэст пен Александр Баронмен жақсы дос болған. Ол шіркеуге үнемі барып, әр жексенбі сайын мессаға баратын. Өмірінің соңғы үш жылында ол денсаулығы нашарлап, оған толық уақыт күтім жасайтын адам қарады, ал жүрек ауруымен ауруханаға жиі кіреді. 2010 жылы 19 шілдеде 92 жасында қайтыс болды. Оның жерлеу рәсіміне арналған сөзді оның досы және көршісі сэр Эрик МакКлинток айтты.
Бағалау
Өзінің өмірінде Клери барлық уақыттағы ең танымал австралиялық авторлардың бірі болды. Мюррей Уолдреннің айтуынша, "оның жеке бағасы поэзиялық көзге ие емес, бірақ түс пен композицияға көз жеткізген және баяндау мен диалогқа күшті болған. Ол өз еңбектерінің негізін құраған зерттеулерінен мақтаныш табатын".