Пенсильвания авенюі: Тарихы мен дамуы

Кіріспе

АҚШ-тың ұлттық тарихи орны, Вашингтон, округ.

infobox nrhp|embed=yes
| refnum = 66000865
| added = 15 қазан 1966 Аймақ қоныстандырыла бастаған кезде, Дэвид Бернс 1774 жылы Пенсильвания даңғылы NW болатын аймаққа алғашқы құқықты алды. Америка Құрама Штаттары Конституциясының 1-бабы, 8-тармағы «АҚШ үкіметінің орны болу үшін аудан» деп белгіледі. 1790 жылғы Резиденция заңы (өзгертілген), осы ауданды құрды және Америка Құрама Штаттарының Президентіне Потомак өзені бойындағы орналасқан жерді анықтау құқығын берді. Президент Джордж Вашингтон 1791 жылы қаланың қазіргі орнын таңдады және сол жылдың соңында ол жоспарланды. Сол кезде Вашингтон қаласының Колумбия округімен бірдей болатыны күтілмегендіктен, Вашингтон қаланың солтүстік шекарасын шамамен қазіргі Пенсильвания даңғылының орнына белгіледі. Вашингтон жаңа қаланы жоспарлау үшін Пьер (Питер) Чарльз Л’Энфанды таңдады. Ол кезде аты айтылмаған Пенсильвания даңғылы Л’Энфан жоспарында жаңа қаланың ортасына барған жолдарды біріктіретін маңызды артерия ретінде жобаланды. Ол сондай-ақ «президенттік сарайды» Дженкинс төбесіндегі (қазіргі Капитолий төбесі) Капитолий ғимаратымен байланыстыруға да арналған. Пенсильвания даңғылы 1792 жылдың 14 сәуірінде құрылды, сол кезде Колумбия округінің үш комиссары «президенттік сарайдан Капитолийге дейінгі даңғылдың ортасын» тазалауға бұйрық берді. «Пенсильвания даңғылы» атауының шығу тегі толыққанды белгілі емес. Атау алғаш рет 1791 жылдың желтоқсанында округ комиссарларына жолданған геодезист және картограф Бенджамин Элликотттың хатында қолданылды. Пенсильвания даңғылын тазалау жұмысы 1796 жылдың көктемінде ғана басталды. Пенсильвания даңғылының 9-шы көшеден төменгі бөлігі батпақты және пайдалануға жарамсыз болды, себебі Тибер ағысы 9-шы көшеде және 5-ші және 4-ші көшелерде даңғылмен қиылысып, 2-ші көшеде өтетін. Осының салдарынан көше «Ұлы Сербония батпағы» деген лақап атқа ие болды. (Бұл батпақты аймақ 1816 жылдан бастап толтырылып, кептірілді.) 1800 жылдың күзінде Пенсильвания даңғылындағы бұталар тазартылып, 2 метрлік биіктіктегі тас қиыршықтарымен жабылған жол салынды. Осы кезеңде 2-ші көшедегі Тибер ағысы арқылы тас көпір де салынды, ол 1817 жылы кірпіш аркамен ауыстырылды. 1803 жылдың 3 наурызында президент Томас Джефферсон Пенсильвания даңғылын кеңейтіп, жолды аяқтауды бұйырды. Жаңадан даңғылды қайта құруға жетекшілік ететін сәулетші Бенджамин Генри Латроб төрт қатар қара топақпен бөлінген үш жолақты жол салды. 19-ғасырда көшеге қосымша жақсартулар енгізілді: даңғыл 1832 жылы макадаммен жабылды (және топақтар алынып тасталды), 1852 жылы дөңгелек тастармен қайта төселді және 1870 жылы 1-ші мен 15-ші көшелер аралығында ағаш блоктармен қайта төселді. Ағаш блоктарға күрделі жөндеу қажет болғандықтан, 1876 және 1877 жылдар аралығында олар 1-ші мен 6-шы көшелердің солтүстік-батысында таспен, ал 6-шы мен 15-ші көшелердің солтүстік-батысында грахамит асфальтымен ауыстырылды.

infobox nrhp|embed=yes
| refnum = 66000865
| added = October 15, 1966 As the region began to be settled, David Burnes obtained the first title to the area which would become Pennsylvania Avenue NW in 1774. Article One, Section 8, of the United States Constitution established a "District [to] become the seat of the government of the United States " The Residence Act of 1790 (as amended), established this district and gave to the President of the United States the authority to fix the location of the site somewhere along the Potomac River. President George Washington chose the current site of the city in 1791, and it was surveyed later that year. At the time, it was not foreseen that the city of Washington would be coterminous with the District of Columbia, and Washington set the northern boundary of the city roughly where Pennsylvania Avenue is today. Washington chose Pierre (Peter) Charles L'Enfant to plan the new city. Although unnamed at the time, Pennsylvania Avenue was designed in the L'Enfant plan as a critical thoroughfare for bringing existing roads into the heart of the new city. It was also designed to link the "president's palace" with the Capitol building planned for Jenkin's Hill (now Capitol Hill). Pennsylvania Avenue was created on April 14, 1792, when the three commissioners then overseeing the District of Columbia ordered "the middle of the avenue from the president's palace to the capitol" cleared. The origin of the name "Pennsylvania Avenue" is somewhat obscure. The name was first applied to the avenue in a letter from surveyor and map maker Benjamin Ellicott to the District's commissioners in December 1791. The actual clearing of Pennsylvania Avenue did not begin until spring 1796. Much of Pennsylvania Avenue below 9th Street was swampy and nearly unusable, as Tiber Creek curved north to border the avenue at 9th Street and again at 5th and 4th Streets before actually crossing it at 2nd Street. The damp earned the street the nickname of the "Great Serbonian Bog." (This marshy area was filled in and dried beginning in 1816.) In the fall of 1800, Pennsylvania Avenue was cleared of underbrush, and a 6 feet (2 m) raised footpath covered in stone chips was built. A stone bridge over Tiber Creek at 2nd Street was also built during this time, being replaced by a brick arch in 1817. On March 3, 1803, President Thomas Jefferson ordered that Pennsylvania Avenue be widened and the road completed. Benjamin Henry Latrobe, the architect newly hired to supervise the avenue's reconstruction, built three lanes separated by four rows of Black Poplars. Additional improvements to the street were made throughout the 19th century: The avenue was macadamized in 1832 (and the poplars removed), repaved with round stones in 1852, and repaved with wooden blocks from 1st to 15th Streets in 1870. The wooden blocks required such extensive repair, however, that between 1876 and 1877 they were replaced with rock from 1st to 6th Streets NW, and with grahamite asphalt from 6th to 15th Streets NW.

Пенсильвания даңғылы ауданының дамуы

Қаланың Пенсильвания даңғылы ауданы 1850 жылдарға дейін шектеулі өсімді көрді, бірақ осы аймақта көптеген алғашқы жаңалықтар орын алды. Қаладағы ертедегі жер спекулянты Джеймс Гринлиф 1794 жылдың көктемі мен жазында Пенсильвания даңғылы мен 22-ші көшесінің қиылысында алғашқы ғимараттарды, оның ішінде алты қатарлы үйді тұрғызды. Гринлиф салған "Алты ғимарат" 1800 жылы АҚШ Мемлекеттік хат тасымалдау департаменті мен АҚШ Әскери-теңіз күштері департаментінің алғашқы кеңсесі ретінде пайдаланылды, ал көшенің ар жағындағы ғимараттардың бірі АҚШ Соғыс департаментіне тиесілі болды. Қаладағы алғашқы үш көше шамдарының екеуі 1801 жылдың желтоқсан айында Капитолий төбесінің жанында орнатылды. Орталық базар, қаланың алғашқы азық-түлік базары, сол жылы Пенсильвания даңғылының оңтүстік жағында 7-ші және 8-ші көшелердің арасында салынды. Ол қаланың алғашқы сауда ауданының орталығы болды. Уақыт өте келе, сауда ауданы солтүстікке жылжыды, бірақ оның оңтүстік шекарасы Пенсильвания даңғылымен белгіленді. 1872 жылы Орталық базар Пенсильвания даңғылының батысына қарай үлкен, заманауи ғимараттарға көшірілді. Томас Джефферсонның 1805 жылғы 4 наурыздағы екінші ішкі қадамы Пенсильвания даңғылындағы алғашқы шеруді өткізді. Қаланың алғашқы мектебі, Батыс мектебі, 1806 жылдың қаңтар айында 17-ші және 18-ші көшелердің арасында Пенсильвания даңғылының оңтүстік жағында ашылды. Қаладағы алғашқы кәріз құбыры 1829 жылы Пенсильвания даңғылының астына салынды. 1835 жылға қарай Пенсильвания даңғылының бойында екі-төрт қабатты федералистердің қатарлы үйлері орналасқан. Балтимор және Потомак темір жолы 2-ші көше мен Пенсильвания даңғылының қиылысындағы үйді қаланың алғашқы темір жол станциясына айналдырды. 1851 жылы станция Нью-Джерси даңғылы мен С көшесіне көшірілгенде, ол тасталды. Сол жылы 7 желтоқсанда Ұлттық театр ашылды. Одан кейін 1846 жылы 400 орындық Odeon, 1847 жылы 1000 орындық Adelphi және 1860 жылдары Metzerott Hall ашылды. Президент Эндрю Джексон 1836 жылы Қазынашылық ғимаратының құрылысын бекітті (ол келесі жылы аяқталды), бірақ ғимараттың көлемі мен биіктігі Пенсильвания даңғылының бағытын өзгертуге және L'Enfant-тің "Ұлы даңғылынан" Ақ үйдің көрінісін кесуге мәжбүр етті. Қаланың алғашқы қор брокерлік кеңсесін Уильям В. Коркоран 1837 жылы 15-ші және Пенсильвания даңғылында ашты. Ұлттық өнер галереясы орналасқан қалалық блоктар 1830 жылдары сәнді тұрғын ауданға айналды. 1860 жылдары Пенсильвания даңғылының өзі жақсарғанмен, аймақта айқын нашарлау байқалды. Пенсильвания даңғылы 1851 жылы көмір газымен жарықтандырылған көше шамдарымен жарықтандырылды. Бұл даңғыл Вашингтон қаласында толық жарықтандырылған аз көшелердің бірі болды. 1862 жылдың шілдесінде Капитолий мен Ақ үй арасындағы көше бойына атпен жүретін троллейбус желісі салынды. Бірақ осы жақсартуларға қарамастан, Пенсильвания даңғылының тарихи аумағының оңтүстік бөлігі Мүрдер-Бей деп аталатын жаман атқа ие аймаққа айналды, онда кең ауқымды қылмыскерлер мен көптеген жезөкшелер қоныстанды. Америка Азамат соғысы кезінде генерал Джозеф Хукердің Потомак армиясының қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін көптеген жезөкшелер Мүрдер-Бейге қоныстанды, сондықтан бұл аймақ "Хукер дивизиясы" деп аталды. Пенсильвания даңғылында алғашқы электрлі көше шамдары 1881 жылдың 14 қазанында жарық берді. Сол айдың соңында 10-шы көше NW бойындағы даңғылдың солтүстігінде де бірнеше шамдар жағылды. Пенсильвания даңғылының оңтүстік бөлігі 19 ғасырдың соңғы үш онжылдығында көп рет су басып кетті. Үлкен су тасқыны 1870 жылдың қазанында (осы кезде Шынжыр көпірі қирады), 1881 жылдың ақпанында, 1887 жылдың қарашасында және 1889 жылдың маусым айында (Джонстаун су тасқынына себеп болған дауыл) болды. Су деңгейі соншалық жоғары болды, аллеяда қайықтар жүрді, ал атпен жүретін трамвайлар судың астына дейін батты. Вашингтонның қытай ауданы 1884 жылы құрылды, бірақ қытай және басқа да азиялық иммигранттар бұл аймаққа 1880 жылдан бастап көшуді бастады. Бұл қытай ауданы Пенсильвания даңғылының оңтүстік жағында 4-ші және 7-ші көшелер арасында орналасқан, 4-ші көше, C көшесі және Пенсильвания даңғылы кездесетін Орталық базар маңында тұрғын үйлер мен бизнес орындары шоғырланған. Бұл қытай ауданы 1935 жылға дейін өмір сүрді, содан кейін Ұлттық мұрағат ғимараты мен Апекс ғимаратының (Федералды сауда комиссиясы орналасқан) құрылысы қытай ауданын қазіргі орнына, H көшесіне көшіруге мәжбүр етті. 1890 жылдан 1910 жылға дейін қылмысты жою және жоғары деңгейдегі экономикалық дамуды ынталандыру арқылы аймақты өзгертуге жасалған шектеулі әрекеттер болды. 1880 жылы Конгресс Пошта департаменті үшін жаңа, 12 қабатты романдық жаңарту стиліндегі кеңсе құрылысын мақұлдады (сонымен қатар округ үшін жаңа орталық поштаны қамту үшін). Пошта ғимаратының құрылысы 1892 жылы басталды және 1899 жылы аяқталды. Аяқталған кезде Пошта ғимараты қаладағы ең үлкен үздірілмейтін жабық кеңістікке ие болды. Филадельфиядан округтің орталығын көшірудің 100 жылдығына байланысты, 1900 жылы АҚШ Конгресі Вашингтонды дамыту үшін бәсекелес көзқарастарды келістіру үшін Сенат Парк комиссиясын (төрағасы сенатор Джеймс Макмиллан атымен Макмиллан комиссиясы деп те аталады) құрды, әсіресе Пенсильвания даңғылы, Ұлттық алаң және жақын жерлер. Комиссияның даму жоспары, Макмиллан жоспары, Пенсильвания даңғылын әдемілендіруді және Ұлттық алаң бойында жаңа үкіметтік кеңселерді орналастыруды ұсынды. Округ ғимараты 1908 жылы 13-ші және 14-ші көшелердің арасында Пенсильвания даңғылының оңтүстік жағында салынды. Келесі бірнеше жыл ішінде Президент және Конгресс округтегі жаңа ғимараттарды бекіту, жобалау және салуды қадағалау үшін бірнеше жаңа агенттіктер құрды: 1910 жылы Жақсы өнер комиссиясы (жаңа құрылыстардың жобасын бекіту үшін), 1916 жылы ғимараттар комиссиясы (федералды агенттіктер мен кеңселерді орналастыру туралы ұсыныстар жасау үшін) және 1924 жылы Ұлттық астана саябақтары мен жоспарлау комиссиясы (округ үшін жоспарлауды қадағалау үшін). 1910 жылдардың ортасында Конгресс 14-ші және 15-ші көшелердің арасында Пенсильвания даңғылында және оңтүстікке қарай бірнеше блок жерді сатып алу үшін 7 миллион доллар бөлді. Бірақ ешқандай бұзу немесе құрылыс жүргізілмеді, үкімет аймақтағы тұрғындардан жалға ақысын ғана жинады. 1926 жылы АҚШ Конгресі Федералды ғимараттар заңын қабылдау арқылы табысқа жетті, ол Федералды үшбұрыш кешенін және АҚШ Капитолінің қарсы жағында жаңа АҚШ Жоғарғы сотын, Солтүстік Капитолий көшесіндегі АҚШ Үкіметтік баспа кеңсесі ғимаратын кеңейтуді және Ұлттық алаңның солтүстік жағындағы B көшесін кеңейтуді (кейін Конституция даңғылы деп аталды) бекітті. Федералды үшбұрыштың құрылысы Пенсильвания даңғылының Ұлттық тарихи орнының қаланың "монументалды ядросына" айналуына мүмкіндік берді. Президент Джон Ф. Кеннеди 1961 жылы өкіметтік шеруі Пенсильвания даңғылынан өтіп бара жатқанда көшенің қиын жағдайын байқады. Кеннеди Федералды кеңсе кеңістігі жөніндегі арнайы комитетті құрды, ол өсіп келе жатқан федералды үкіметтің қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін жаңа құрылыстарды ұсынуға тиіс болды (ол Ұлы депрессиядан бері қалада жаңа кеңсе ғимараттарын салған жоқ). Еңбек хатшысының орынбасары Дэниел Патрик Мойнихан комитеттің жұмысын ұйымдастыруға тағайындалды. Бірақ арнайы комитеттің соңғы есебін жазу кезінде Мойнихан комитеттің өкілеттігінен тыс...

The Pennsylvania Avenue area of the city saw limited growth prior to the 1850s, although a number of firsts also occurred in the area. James Greenleaf, an early land speculator in the city, erected the first buildings, including six row houses, on Pennsylvania Avenue in the spring and summer of 1794 at the corner of Pennsylvania Avenue NW and 22nd Street NW, and another seven similar buildings were erected about the same time by Walter Stewart, a Continental Army general during the American Revolutionary War. The "Six Buildings" erected by Greenleaf served as the first headquarters of the United States Department of State and the United States Department of the Navy in 1800, while one of the buildings across the street housed the United States Department of War. Two of the city's first three street lamps were established in the area near Capitol Hill in December 1801. Center Market, the city's first food market, was built the same year on a lot on the south side of Pennsylvania Avenue between 7th and 8th Streets. It became the hub of the city's early commercial district. Over time, the business district moved north, but its southern boundary continued to be marked by Pennsylvania Avenue. Center Market moved a block west along Pennsylvania Avenue to larger, more modern facilities in 1872. The second inauguration of Thomas Jefferson, which occurred on March 4, 1805, was the first to host an inaugural procession down Pennsylvania Avenue. The city's first school, the Western School, opened on the south side of Pennsylvania Avenue between 17th and 18th Streets NW in January 1806. The city's first sewer pipe was laid under Pennsylvania Avenue in 1829. By 1835, Pennsylvania Avenue was largely lined by two to four story Federalist row houses. The Baltimore and Potomac Railroad converted a house at the corner of 2nd Street NW and Pennsylvania Avenue into the city's first train station. It was abandoned in 1851 when the station moved to a more long lasting location at New Jersey Avenue and C Street NW. The same year, the National Theatre opened on December 7. It was followed by the 400 seat Odeon in 1846, the 1,000 seat Adelphi in 1847, and Metzerott Hall in the 1860s. President Andrew Jackson approved the construction of the Treasury Building in 1836 (it was completed the following year), but the size and height of the building forced a rerouting of Pennsylvania Avenue and blocked the view of the White House from L'Enfant's "Grand Avenue." The city's first stock brokerage was opened by William W. Corcoran at 15th and Pennsylvania Avenue in 1837. The city blocks where the National Gallery of Art now stands became a fashionable residential area in the 1830s. In the 1860s, the area saw significant deterioration despite continuing improvements to Pennsylvania Avenue itself. Pennsylvania Avenue was lit with coal gas streetlights in 1851. The avenue was one of the few fully lit streets in the entire city of Washington. In July 1862, a horse drawn trolley line was built along the street between the Capitol and White House. But despite these many improvements, much of the Pennsylvania Avenue Historic Site south of Pennsylvania Avenue had become a disreputable slum known as Murder Bay, the home to an extensive criminal underclass and numerous brothels. During the American Civil War, so many prostitutes took up residence in Murder Bay to serve the needs of General Joseph Hooker's Army of the Potomac that the area became known as "Hooker's Division." Pennsylvania Avenue saw its first electric streetlights give light on October 14, 1881. A small number of additional lights north of the avenue along 10th Street NW were lit later that month. The southern part of the Pennsylvania Avenue district was flooded many times in the last three decades of the 19th century. Major floods occurred in October 1870 (during which Chain Bridge was destroyed), February 1881, November 1887, and June 1889 (the same storm which caused the Johnstown Flood). Floodwaters were high enough that rowboats were used on the avenue, and horse drawn streetcars saw water reach the bottom of the trams. D. C.'s Chinatown was established in 1884, although Chinese and other Asian immigrants began moving into the area in noticeable numbers as early as 1880. This Chinatown existed along the south side of Pennsylvania Avenue between 4th and 7th Streets, with the heaviest concentration of residences and businesses near the Center Market site where 4th Street, C Street, and Pennsylvania Avenue met. This Chinatown existed as a vibrant community until 1935, when the construction of the National Archives Building and the Apex Building (which houses the Federal Trade Commission) forced the Chinatown to move to its current location on H Street NW. Limited attempts to transform the area by eliminating crime and encouraging upscale economic development occurred from 1890 to 1910. Congress approved the construction of a new, 12 story Romanesque Revival headquarters for the Post Office Department (to include a new central post office for the District of Columbia as well) in 1880. Construction on the Post Office Building began in 1892 and was completed in 1899. At the time of its completion, the Post Office Building contained the largest uninterrupted enclosed space in the city. Spurred by the centennial of the transfer of the seat of government from Philadelphia to the District of Columbia, in 1900 the United States Congress formed the Senate Park Commission (also known as the McMillan Commission after its chair, Senator James McMillan) to reconcile competing visions for the development of Washington, D. C., and especially Pennsylvania Avenue, the National Mall, and nearby areas. The commission's plan for development, the McMillan Plan, proposed beautifying Pennsylvania Avenue and placing new government office buildings along a new Centennial Avenue to run the length of the National Mall. The District Building was built in 1908 between 13 and 14th Streets NW on the south side of the avenue. Over the next few years, the President and Congress established several new agencies to supervise the approval, design, and construction of new buildings in the District of Columbia: The Commission of Fine Arts in 1910 (to approve the design of new structures), the Public Buildings Commission in 1916 (to make recommendations regarding the housing of federal agencies and offices), and the National Capital Parks and Planning Commission in 1924 (to oversee planning for the District). In the mid 1910s, Congress appropriated and the government spent $7 million to acquire land on Pennsylvania Avenue NW between 14th and 15th Streets NW and several blocks south. But no demolition or construction was conducted, and the government merely collected rent from tenants in the area. The effort saw success in 1926 with the passage by the United States Congress of the Public Buildings Act, which authorized the construction of the Federal Triangle complex of buildings as well as a new U. S. Supreme Court building opposite the United States Capitol, a major extension of the U. S. Government Printing Office building on North Capitol Street, and significant widening of B Street NW on the north side of the National Mall (eventually renamed Constitution Avenue). The construction of Federal Triangle enabled the Pennsylvania Avenue National Historic Site to become the "monumental core" of the city. President John F. Kennedy noticed the dilapidated condition of the street when his inaugural procession traversed Pennsylvania Avenue in 1961. Kennedy established the Ad Hoc Committee on Federal Office Space to recommend new structures to accommodate the growing federal government (which had constructed almost no new office buildings in the city since the Great Depression). Assistant Secretary of Labor Daniel Patrick Moynihan was assigned to help staff the committee. But in writing the Ad Hoc Committee's final report, Moynihan went beyond the committee's mandate and proposed (in part) that Pennsylvania Avenue be redeveloped using the powers of the federal government. Kennedy approved of the idea, and established an informal "President's Council on Pennsylvania Avenue" to draw up a plan. The initial proposal, by architect Nathaniel A. Owings, envisioned a number of massive mixed use buildings on the north side of Pennsylvania Avenue to complement Federal Triangle but which would also include theaters, restaurants, shops, condominiums, and apartments. The plan called for E Street NW to be buried and turned into a cross town expressway, a major new plaza to anchor the avenue's west end, new plazas north and south of the National Archives, and a new reflecting pool for the base of Capitol Hill. The plan also envisioned that the proposed National Cultural Center (created by law in 1958) would be situated on the north side of the avenue (on the site of Chase's Theater and Riggs Building), but the location was later changed to the Foggy Bottom neighborhood and it was renamed the John F. Kennedy Center for the Performing Arts. The plan was ready for review and presentation to Congressional leaders when Kennedy was assassinated in November 1963. A few days after President Kennedy's funeral, President Lyndon B. Johnson met with Jacqueline Kennedy in the Oval Office and asked what he could do for her. Mrs. Kennedy requested two things: That Cape Canaveral be renamed for her husband, and that the Pennsylvania Avenue redevelopment plan move forward. Word of the request leaked to the public, and Johnson publicly supported the area's redevelopment on October 24, 1964. Johnson subsequently approved the establishment of a Temporary President's Commission on Pennsylvania Avenue (composed of Cabinet members, federal planners, architects, and others) to move the plan forward, although it did not hold its first meeting until May 21, 1965. The Temporary Commission's goal was to push for a permanent body with the legal authority to engage in condemnation and force public and private bodies to conform to its plans. Before the Temporary Commission was named, District of Columbia officials agreed to abandon plans to build an office building west of the District Building, and the Federal Bureau of Investigation (FBI) agreed to reorient its planned headquarters more squarely with Pennsylvania Avenue. The plan called for demolition of most of the existing structures north of Pennsylvania Avenue, but exercise of the government's powers of eminent domain would require (it was believed) creating a special designation for the area. In January 1965, the government proposed putting the entire area envisioned for redevelopment under the control of the National Park Service. Its boundaries are roughly Constitution Avenue, 15th Street NW, F Street NW, and 3rd Street NW. The avenue plays a significant part in American political culture as well. "Since its creation in the head of L'Enfant, from the time Jefferson planted Lombardy poplars along its edge, this has been the most important avenue in Washington," noted author Jeffrey F. Meyer. "It is the corridor of power, linking the legislative, judicial, and executive branches." Professor of architecture Michael J. Bednar, commenting on the role the avenue plays in the nation's political life, has written, "A march down Pennsylvania Avenue brings high visibility and prestige to a group and its cause." Historian Lucy G. Barber, who has studied the site's political meaning, has called it one of the "central and most potent national spaces of the nation." The American Planning Association said in 2014 that a "march down Pennsylvania Avenue holds great symbolic meaning and has played a role in the fight for workers' rights, women's suffrage, and civil rights."

Жасақтау

Мойньян 1965 жылы мемлекеттік қызметтен (уақытша) кетті, ал президент Джонсонның кеңесшісі Гарри Макферсон Пенсильвания даңғылын қайта дамыту жоспарын тірі ұстады және оны қосымша түзетулер арқылы іске асырды. Дегенмен, Пенсильвания даңғылының және одан солтүстікке қарай жатқан аумақтың жаңаруы 1965 жылдың өзінде басталды, тіпті тұрақты қайта құру органы әлі құрылмаған болатын. 1964 жылғы бас жоспар бойынша салынған алғашқы ғимарат 451 12th Street NW (эскі Raleigh қонақүйінің орнында) болды. Бруталистік стильдегі құрылысты Эдмунд В. Дрейфус & Associates жобалаған, олар Джон Вудбриджбен (Президенттің Пенсильвания даңғылы жөніндегі кеңесінің штат архитекторы және Skidmore, Owings and Merrill фирмасының мүшесі) тығыз байланыста жұмыс істеді. 1965 жылдың 25 наурызында президент Джонсон № 11210 жарлыққа қол қойды, ол Пенсильвания даңғылы бойынша Уақытша комиссияны құрды. Уақытша комиссияның міндеті 1964 жылғы бас жоспарды қабылдау және іске асыру үшін қажетті инженерлік, қаржылық, жоспарлау және басқа да маңызды мәселелерді талдау, сондай-ақ Президентке және Конгреске тиісті заңнаманы ұсыну болды. Уақытша комиссия – бұл бас жоспарға қатысты заңнама қабылданғанға дейін жоспарға сәйкес келмейтін ғимараттар салынбауын қамтамасыз етуге бағытталған шара. Бас жоспардың кейбір аспектілері кейбір топтар арасында дау тудырғанымен, Колумбия округі 1965 жылдың сәуір айында Оуингс жоспарына сәйкес келетін аралас мақсаттағы даму мен ғимараттарға рұқсат беру үшін аймақтарға бөлу ережелерін өзгертті. Бас жоспар бойынша салынған алғашқы жеке ғимараттың құрылысы 1965 жылдың тамызында басталды. Уақытша комиссияны тұрақты ету және оған кең өкілеттік беру туралы заң жобасы 1965 жылдың қазан айында енгізілді, бірақ Ұлттық алаңға (National Plaza) қарсылық білдіріліп, заң жобасын қабылдауға кедергі келтірді. Алаңның көлемі 1967 жылдың соңына дейін өзгеріссіз қалды және E көшесінде 11-13 көшелер арасында салынатын үлкен жаңа өнер мен кеңсе ғимараты ұсынылды. Екі жыл өткен соң Конгресс тұрақты Пенсильвания даңғылы комиссиясын құруға әрекет етпеді. Қайта дамытутың болмауы даңғылдағы қолданыстағы бизнеске кері әсерін тигізді. Бәсекелестік пен Вьетнам соғысына қарсы наразылықтарға байланысты өмір сүруіне қауіп төнген және клиенттер азайып қалған Уиллард қонақ үйі 1968 жылдың 15 шілдесінде күрт жабылды. Уақытша комиссия Пенсильвания даңғылы бойындағы қайта дамытуды іске асыруға күш салды. Жергілікті жер иелері меншіктері айыпталуға тиіс болғандықтан инвестиция жасаудан бас тартты. Уақытша комиссия кейіннен Ұлттық алаңның көлемін бастапқы көлемінің жартысына дейін азайтып, алаң мен оған байланысты ғимараттарды салу үшін жеке инвестицияларды іздеуді бастады. Уақытша комиссия 1969 жылдың 15 қарашасында қаражат жетіспеуіне байланысты қызметін тоқтатты. Алайда, Мойнхен 1969 жылы Никсон әкімшілігінде Президентке қалалық мәселелер жөніндегі кеңесші болып тағайындалды және Пенсильвания даңғылын жаңарту бойынша жетекшілік ролін жалғастырды. Бірақ жоспардың көптеген аспектілері, сондай-ақ Натаниел Оуингстің қайта дамыту жоспарларындағы рөлі бойынша пікір таластар тоқтамады. Жергілікті тұрғын үйді қорғаушылар мен кәсіпкерлер, сондай-ақ бюджетке ұстанып жүретін заң шығарушылар қарсы болғандықтан заң жобасы Конгресте екі жыл бойы тоқтап тұрды. 1972 жылдың басында Никсон заң жобасын екі жүз жылдық мерекелік шара ретінде қолдайтынын тағы да мәлімдеді. Сәуір айында Демократтық өкіл Уэйн Н. Аспиналл, Табиғи ресурстар жөніндегі Палата комитетінің төрағасы және Республикалық өкіл Джон П. Сейлор, комитеттің төменгі деңгейдегі мүшесі, зардап шеккен аймақтың жер иелері мен жалға алушыларынан тұратын комитет кеңес беретін 15 мүшеден тұратын комиссияны қарастыратын заң жобасын бірлесіп ұсынды. Жаңа комиссия жасаған бас жоспарды Ішкі істер министрі және тиісті округтік мемлекеттік органдар Конгресске ұсынудан бұрын қарауы керек, Конгресс жоспарды екі палатаның көпшілігімен мақұлдамауға 60 күні болды. Конгресс 1972 жылдың қазан айында түзетілген заң жобасын мақұлдады, ал президент Никсон 1972 жылдың 30 қазанында заңға қол қойды. Пенсильвания даңғылын дамыту корпорациясы (PADC) 1973 жылдың 17 сәуірінде құрылды. Президент Никсон Элвуд Квесаданы PADC-нің бірінші төрағасы етіп тағайындады, ал корпорацияның директорлар кеңесі маусым айында алғашқы отырысын өткізді. PADC-нің жаңа бас директоры және Оуингс фирмасының архитекторы Джон Вудбридж Оуингстің қайта дамыту жоспарына дереу күмән келтірді. Пенсильвания даңғылындағы J. Эдгар Гувер ғимаратының үлкен, бруталистік стиліндегі құрылысы жол жүргіштер мен саудаға кедергі келтіргендіктен, PADC жаңа бас жоспарда сауда мен тұрғын үйге басымдық беруді ұсынды. PADC 1974 жылдың наурыз айына дейін қайта дамыту бойынша алдын ала жоспарын жариялады және 1974 жылдың қазан айында соңғы жоспарын бекітті. Уиллард қонақ үйі, Ескі почта бөлімі және Пенсильвания даңғылындағы басқа да тарихи ғимараттар сақталды, ал жоспардан жер астындағы экспресс жолы алынып тасталды. Конгресс 1977 жылдың наурыз айында PADC жұмысын бастау үшін алғашқы 29 миллион долларлық қаржыландыру және қарыз алу құқығын берді. Жерді көгалдандыру және тротуарларды кеңейту 1977 жылдың күзінде басталды, ал жаңа Батыс алаңын (1988 жылы Азаттық алаңы деп аталды) салу барысында қозғалысты қайта бағыттау жұмыстары жүргізілді. Келесі екі онжылдық ішінде PADC жеке корпорацияларды бас жоспарды іске асыруға 1,5 миллиардтан астам доллар инвестициялауға көндірді. Пенсильвания даңғылын дамыту корпорациясы 1996 жылы таратылды.

Moynihan left public service (temporarily) in 1965, and Harry McPherson, counsel to President Johnson, kept the Pennsylvania Avenue redevelopment plan alive and shepherded it through additional revisions. Nonetheless, rejuvenation of Pennsylvania Avenue and the area north of the street began occurring as early as 1965, even though no permanent redevelopment authority had yet been established. The first building to be developed under the 1964 master plan was 451 12th Street NW (at the site of the old Raleigh Hotel). The Brutalist style structure was designed by Edmund W. Dreyfuss & Associates, which worked closely with John Woodbridge (a staff architect for the President's Council on Pennsylvania Avenue and a member of the firm Skidmore, Owings and Merrill). On March 25, 1965, President Johnson issued Executive Order No. 11210, which established the Temporary Commission on Pennsylvania Avenue. The Temporary Commission was charged with analyzing the engineering, financial, planning, and other relevant considerations essential to ensuring the adoption and implementation of the 1964 master plan, as well as recommending appropriate legislation to the President and Congress. The Temporary Commission was an interim measure designed to ensure that no buildings incompatible with the plan were built until legislation regarding the master plan was passed. Although certain aspects of the master plan were controversial among some groups, the District of Columbia enacted zoning changes to permit mixed used development and buildings which conformed to the Owings plan in April 1965. Construction of the first private building under the master plan, 451 12th Street NW, began in August 1965. Legislation to make the Temporary Commission permanent and give it extensive powers was introduced in October 1965, but strong opposition to the proposed National Plaza emerged and hindered passage of the bill. The size of the plaza remained intact into late 1967, and a large new arts and office building (to be built between 11th and 13th Streets NW on E Street NW) was proposed. After two years, Congress had still not acted to establish a permanent Pennsylvania Avenue Commission, The lack of redevelopment began to have repercussions for existing businesses on the avenue. Faced with repeated threats to its existence and lower occupancy due to competition and anti Vietnam War protests on Pennsylvania Avenue, the Willard Hotel closed suddenly on July 15, 1968. The Temporary Commission struggled to obtain any redevelopment along Pennsylvania Avenue. Local landowners refused to make investments so long as their property remained subject to condemnation. The Temporary Commission subsequently scaled the size of National Plaza down to half its original size, and began seeking private development dollars to build the square and associated buildings. The Temporary Commission ceased to function on November 15, 1969, due to lack of funds. Moynihan, however, was now Counselor to the President for Urban Affairs in the Nixon administration in 1969, where he continued to provide leadership on the rejuvenation of Pennsylvania Avenue. But extensive controversy still raged over many aspects of the plan, as well as Nathaniel Owings' role in redevelopment plans. But the bill, opposed by local housing advocates and businessmen as well as budget conscious legislators, stalled in Congress for two years. In early 1972, Nixon once more signaled his strong support for the bill as a Bicentennial measure. In April, Democratic Representative Wayne N. Aspinall, chair of the House Committee on Natural Resources, and Republican Rep. John P. Saylor, the committee's ranking minority member, co sponsored a bill which provided for a 15 member commission advised by a committee of landlords and tenants from the affected area. The master plan created by the new commission would have to be reviewed by Secretary of the Interior and relevant D. C. government agencies before being submitted to Congress, which would have 60 days to disapprove the plan by a majority vote of either house. Congress approved the revised bill in October 1972, President Nixon signed the bill into law on October 30, 1972. The Pennsylvania Avenue Development Corporation (PADC) was created on April 17, 1973. President Nixon named Elwood Quesada the PADC's first chairman, and the corporation's board of directors had its first meeting in June. The revised Owings plan for redevelopment was immediately called into question by John Woodbridge, the PADC's new staff director and an architect in Owings' firm. Upset with the way the massive, Brutalist style J. Edgar Hoover Building disrupted foot traffic and retail trade along Pennsylvania Avenue, the PADC instead proposed a much stronger emphasis on retail and housing in the new master plan. The PADC laid out its preliminary plan for redevelopment by March 1974, and approved its final plan in October 1974. The Willard Hotel, Old Post Office Pavilion, and other historic buildings on Pennsylvania Avenue were retained and the underground expressway removed from the plan. In March 1977, Congress provided the first $29 million in funding and borrowing authority for the PADC to begin its work. Landscaping and widening of the sidewalks began in the fall of 1977, and rerouting of traffic began as construction on the new Western Plaza (renamed to Freedom Plaza in 1988) was undertaken. Over the next two decades, the PADC persuaded private corporations to invest more than $1.5 billion in executing the master plan. The Pennsylvania Avenue Development Corporation was dissolved in 1996.

21 ғасырдың жастық шалуын қалпына келтіру

21 ғасырдың екінші онжылдығына қарай Пенсильвания даңғылының тарихи ауданының нашарлауы айқын байқалды. PADC-нің 1960 жылдардағы жоспары (жақын орналасқан Федералдық үшбұрыш немесе АҚШ Капитолийіне назар бөлмеу үшін тротуардағы шамдарды төмендетуді көздеген) көшені түнгі уақытта жеткіліксіз жарықтандырды. Ұлттық саябақтар қызметі, соңғы 40 жыл бойы жеткіліксіз қаржыландырылуына байланысты, жаяу жолдардың, ландшафттық егістердің және отыру орындарының тозуына жол берді. Федералдық үкіметтің Федералдық үшбұрышта және Дж. Эдгар Гувер ғимаратында (көбінесе қауіпсіздік мақсатында) сауда жасауға рұқсат бермеуі түнгі уақытта жаяу қозғалысын азайтты. Аз жарықпен байланысты, жаяу жүргіншілер түнде көшені қауіпсіз деп санамады. Тарихи аудандағы жылжымайтын мүліктің құны нашарлаған физикалық және экономикалық жағдайды көрсетті: 2014 жылдың басында А класындағы кеңсе кеңістігі жақын маңдағы қалалық көшелердегі орташа бағадан бір шаршы футына 80 долларға арзанға жалға берілді, ал 2015 жылға қарай кеңсе кеңістігінің бос тұру деңгейі 21,8 пайызға жетеді деп болжанып еді. The Washington Business Journal газеті 2014 жылдың 1 қазанындағы санында, жақсы жоспарлауға қарамастан, Пенсильвания даңғылында аз ғана пайдалы шаралар іске асырылғанын жазды. Газет "тозып жатқан инфрақұрылым, әлсіз қоғамдық кеңістіктер және қатаң, қауіпсіз федералдық үстемдік" Пенсильвания даңғылын "тамақтану уақыты мен сирек кездесетін шерулерден басқа уақытта өлі аймаққа" айналдырғанын атап көрсетті.

Сайтта орын алған маңызды оқиғалар

Америка тарихында ұлттық маңызы бар бірнеше оқиғалар Пенсильвания даңғылы ұлттық тарихи орнының шекарасында болды. Әсіресе Пенсильвания даңғылы көптеген саяси маңызды шерулер мен наразылықтардың орталығы болып табылады. Осы тарихи оқиғалардың көптегені кісі өлтірулер немесе жерлеу рәсімдерімен байланысты. Президент Авраам Линкольн 1865 жылы Форд театрында өлтірілді. Президент Джеймс А. Гарфилд 1881 жылдың 2 шілдесінде Балтимор және Потомак темір жолының жолаушылар терминалында Чарльз Дж. Гитодан атылып, 79 күннен кейін, 19 қыркүйекте қайтыс болды. Оның тарихи орын ретінде жариялануына дейін алты президенттік жерлеу процессиясы Пенсильвания даңғылынан өтті, соңғысы 1963 жылы президент Джон Ф. Кеннедидің процессиясы болды. 200 мыңнан астам әскер сап түзеп өтті. Шерудің ауқымы соншалық, екі әскердің де өтуіне екі күн кетті. Генерал Джон Дж. Першинг Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін 1919 жылы Пенсильвания даңғылы бойымен американдық экспедициялық корпусын басқарды. Бұл топ Кокси армиясы деп белгілі болды, бұл Вашингтонға жасалған алғашқы маңызды халықтық наразылық науқаны және ұлттық жаңалықтарда жарияланған алғашқы науқан еді. 1913 жылдың 3 наурызында Элис Пол Ұлттық американдық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығын (әйелдер құқығын қорғау ұйымы және Әйелдер сайлаушылар лигасының алғысы) Пенсильвания даңғылында шеруге шығарды, онда олар дауыс беру құқығын талап етті. Бұл қауымдастық АҚШ-та әйелдердің сайлау құқығы үшін күрестегі ең ірі және маңызды ұйым болды. Шеру сайлау құқығы үшін күрестегі маңызды оқиға болды. Әйелдер құқығы үшін жасалған шеруге үкімет шенеуніктері қарсы болды, сондықтан қауымдастық шеруге рұқсат алғанда, ол Пенсильвания даңғылында кез келген топ шеру өткізе алатын үрдіс жасады. Ку-клукс-клан мүшелері Пенсильвания даңғылында шеру жасады. Клан 1926 жылы ұқсас қатысушылар санымен шеруін қайталады. Бұл шерулер Кланның АҚШ-тағы билігінің шыңына жеткенін көрсетті, тіпті олар күштерінен айрылуға жақын еді. Тағы бір маңызды демонстрация трагедияға әкелді. 1932 жылдың маусым айында мыңдаған баспанасыз Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагерлері, олардың отбасылары және қолдаушылары 6 және 9-шы көшелердің арасындағы Федералды үшбұрыш құрылыс алаңындағы жаңадан бұзылған ғимараттарды басып алды, бұл ардагерлерге арналған үстеме ақы алу мақсатындағы науқанның бөлігі болды. "Бонус армиясына" Пенсильвания даңғылынан шеруге рұқсат берілгенде, бұл көптеген американдықтардың көзінде наразылық білдірушілерді қарақшылардан әділдік іздейтін патриоттарға айналдырды. 1932 жылдың 28 шілдесінде президент Герберт Гувер генерал Дуглас Макартурға Бонус армиясын алаңнан шығарып тастауға бұйрық берді. Сағат 16:45-те Макартур жаяу әскер батальонын, ат әскерінің эскадрильясын және алты танкты (майор Джордж С. Паттон басқаруымен) Пенсильвания даңғылына Бонус армиясын тарату үшін жетектеді. Апекс ғимаратының орнында Бонус армиясының бір мүшесі қаза тауып, Федералды үшбұрыш алаңы Бонус армиясынан тазартылды. Президент Франклин Д. Рузвельт Рэндольфты шеруді тоқтатуға көндіруге тырысты, өйткені ол қорғанысқа дайындыққа зиян келтіретінінен қорқады, бірақ Рэндольф бас тартты.

Several events of national importance in American history have occurred within the boundaries of the Pennsylvania Avenue National Historic Site. Pennsylvania Avenue in particular is the focal point for a great many politically important parades and protests. A number of these historic events have been assassinations or funerals. President Abraham Lincoln was assassinated at Ford's Theatre in 1865. President James A. Garfield was shot in the Baltimore & Potomac Railroad Passenger Terminal on July 2, 1881, by Charles J. Guiteau; he died 79 days later on September 19. Prior to its designation as a historic site, six presidential funeral processions had traversed Pennsylvania Avenue, the last being President John F. Kennedy's in 1963. More than 200,000 soldiers passed in review. The procession was so massive it took two full days for both armies to pass. General John J. Pershing led the American Expeditionary Force in review up Pennsylvania Avenue in 1919 after the conclusion of World War I. The group became known as Coxey's Army, and this march was both the first significant popular protest march on Washington and also the first to receive national news coverage. On March 3, 1913, Alice Paul led the National American Woman Suffrage Association (a women's rights organization and precursor to the League of Women Voters) in a parade up Pennsylvania Avenue in which they demanded the right to vote. The association was the largest and most important organization in the fight for women's suffrage in the United States. The march was a critical event in the successful fight for the right to vote. The women's rights march was strongly opposed by government officials, so when the association won the right to march it set a precedent under which almost any group could march on Pennsylvania Avenue. members of the Ku Klux Klan marched on Pennsylvania Avenue. The Klan repeated its march with a similar number of participants in 1926. The marches signified the height of the Klan's power in the United States, even as it was about to lose much of its strength. Another major demonstration on the avenue led to tragedy. In June 1932, thousands of homeless World War I veterans, their families, and their supporters occupied the recently condemned assemblage of buildings at the Federal Triangle construction site between 6th and 9th Streets NW as part of the Bonus March on the capital to win better veterans' benefits. When the "Bonus Army" was granted the right to march down Pennsylvania Avenue, it transformed the protestors in the eyes of most Americans from rabble rousers to patriots seeking fairness. On July 28, 1932, President Herbert Hoover ordered General Douglas MacArthur to remove the Bonus Army from the site. At 4:45 p. m., MacArthur led a battalion of infantry, a squadron of cavalry, and six battle tanks (commanded by Major George S. Patton) down Pennsylvania Avenue to remove the Bonus Army. A Bonus marcher was killed on the site of the Apex Building, and the Federal Triangle site was cleared of the Bonus Army. President Franklin D. Roosevelt attempted to persuade Randolph to call off the march, worried it would harm defense mobilization, but Randolph refused.

Метафора ретінде аумақ

Тарихи орын АҚШ-та көбінесе саяси метафора ретінде қолданылады. Саяси ғалымдар мен саяси комментаторлар Пенсильвания даңғылының 2,4 шақырымға созылған ұзындығын Президент пен Конгресс арасындағы кейде туындайтын саяси даудың метафорасы ретінде жиі пайдаланады. Бұл сондай-ақ АҚШ Конституциясы бойынша билік бөлінісін бейнелейтін метафора ретінде де қолданылған. Аталған аймақ үкімет орнымен қатар Ақ үйдің де саяси синонимі ретінде қарастырылады. Мысалы, президент Франклин Д. Рузвельтті "Пенсильвания даңғылының сфинксі" деп жиі атаған.