Мұхит суларының пелагикалық аймағындағы балықтар

Кіріспе

Теңіз суларының пелагикалық аймағындағы балықтар

Пелагикалық балықтар теңіз немесе көл суларының пелагикалық аймағында тіршілік етеді – олар теңіз түбіне де, жағалауға да жақын емес. Бұл, түбінде немесе жанында тіршілік ететін демерсаль балықтарынан және коралл рифтерімен байланысты риф балықтарынан өзгеше. Теңіздің пелагикалық ортасы – Жердегі ең ірі сулы орта, 1,370 миллион куб километр (330 миллион куб миль) аумақты алып жатыр, және белгілі балық түрлерінің 11% осы ортада мекендейді. Мұхиттың орташа тереңдігі шамамен, су көлемінің 98% -і осы тереңдіктен төмен, ал 75% -і одан да тереңде жатыр.

Теңіз пелагикалық балықтарын жағалаулық (жағаға жақын) және мұхиттық (ашық теңіз) балықтарына бөлуге болады. Жағалаудағы пелагикалық балықтар континенттік шельф үстіндегі салыстырмалы түрде беткей және күн сәулесі түсетін суларда тіршілік етеді, ал мұхиттық пелагикалық балықтар континенттік шельфтен тыс, кең және терең суларда тіршілік етеді (олар жағалауға да жүзе алады). Пелагикалық балықтардың мөлшері кішкентай жағалаудағы жемдік балықтардан, мысалы, шабақ пен сардинадан бастап, ірі мұхиттық жыртқыш балықтарға, мысалы, көк туна мен мұхиттық акулаларға дейін жетеді.

Эпипелагикалық балықтар

Эпипелагикалық балықтар эпипелагикалық аймақта, теңіз деңгейінен төменге дейінгі су қабатының ең жоғарғы бөлігінде тіршілік етеді. Ол сондай-ақ беттік сулар немесе күнге шағылысқан аймақ деп те аталады және фототикалық аймақты қамтиды. Фототикалық аймақ – күн сәулесі беткі қабаттан 1%-ға дейін әлсірейтін тереңдікке дейінгі су бөлігі ретінде анықталады. Бұл тереңдік судың мөлдірлігіне байланысты, бірақ таза суда эпипелагикалық аймаққа сәйкес келіп, ұзарады. Фототикалық аймақ фитопланктонның фотосинтез процесін жүргізуі үшін жеткілікті жарық мөлшерін қамтамасыз етеді. Эпипелагикалық балықтарды екі негізгі топқа бөлуге болады: шағын жемдік балықтар және олармен қоректенетін ірі жыртқыш балықтар. Жемдік балықтар бірігіп жүзіп, планктонды сүзіп қоректенеді. Эпипелагикалық балықтардың көпшілігі көші-қон кезінде ұзаққа созылған жүзуге қабілетті, ағымдық дене құрылымына ие. Жалпы алғанда, жыртқыш және жемдік балықтардың морфологиялық ерекшеліктері ұқсас. Жыртқыш балықтар көбінесе ірі ауыз, тегіс дене және терең тілімделген құйрыққа ие, сопақша келген дене пішінімен ерекшеленеді. Олардың көпшілігі зоопланктон немесе кішірек балықтарды аулау үшін көру қабілетін пайдаланады, ал кейбіреулері планктонды сүзіп қоректенеді. Эпипелагикалық жыртқыш балықтардың көпшілігі және олардың кішірек жемдік балықтары күміс түсті болып, кіріп келетін жарықты шашырату арқылы көрінуді азайтады. Шағын тереңдіктегі эпипелагикалық суларда айналар толқын ұзындығының қоспасын көрсетеді, сондықтан балықтардың кристалл қабаттары әртүрлі арақашықтықта орналасқан. Денесі көлденең қимада дөңгелек келген балықтар үшін тағы бір қиындық – айналар теріге жазық орналастырылған жағдайда тиімді болмайды, себебі олар көлденеңнен жарықты шағылыстыра алмайды. Айна эффектісіне жету үшін көптеген шағын шағылыстырғыштар тік бағытта орналастырылады. Мөлдірлігі жоғары мұхит суларында азық аз болады. Жоғары өнімді аймақтарда планктон гүлдеуінен су көлеңделіп, сүзгімен қоректенетін планктон жегіштерді тартады, ал олар өз кезегінде жоғары сатыдағы жыртқыштарды қызықтырады. Туна балықтарын аулау үшін судың мөлдірлігі, күн ашық күні секи дискісі көрінетін ең тереңдік 15-35 метр аралығында болуы тиімді.

Epipelagic fish inhabit the epipelagic zone, the uppermost layer of the water column, ranging from sea level down to It is also referred to as the surface waters or the sunlit zone, and includes the photic zone. The photic zone is defined as the surface waters down to the depth where the sunlight is attenuated to 1% of the surface value. This depth depends on how turbid the water is, but can extend to in clear water, coinciding with the epipelagic zone. The photic zone allows sufficient light for phytoplankton to photosynthesize. Epipelagic fish can be divided broadly into small forage fish and larger predator fish that feed on them. Forage fish school and filter feed on plankton. Most epipelagic fish have streamlined bodies capable of sustained cruising on migrations. In general, predatory and forage fish share the same morphological features. Predator fish are usually fusiform with large mouths, smooth bodies, and deeply forked tails. Many use vision to prey on zooplankton or smaller fish, while others filter feed on plankton. Most epipelagic predator fish and their smaller prey fish are countershaded with silvery colours that reduce visibility by scattering incoming light. In the shallower epipelagic waters, the mirrors must reflect a mixture of wavelengths, and the fish accordingly, has crystal stacks with a range of different spacings. A further complication for fish with bodies that are rounded in cross section is that the mirrors would be ineffective if laid flat on the skin, as they would fail to reflect horizontally. The overall mirror effect is achieved with many small reflectors, all oriented vertically. Ocean waters that are exceptionally clear contain little food. Areas of high productivity tend to be somewhat turbid from plankton blooms. These attract the filter feeding plankton eaters, which in turn attract the higher predators. Tuna fishing tends to be optimum when water turbidity, measured by the maximum depth a secchi disc can be seen during a sunny day, is 15 to 35 metres.

Ұшып жүретін заттар

Эпипелагикалық балықтар жүзетін заттарға қызығушылық танытады. Олар мұндай заттардың, мысалы, су бетінде қалқып жүрген қиындықтардың, салдардың, медузалардың және жүзіп жүрген теңіз балдырларының маңына көптеп жиналады. Бұл заттар "оптикалық бос кеңістікте визуалды стимул" сияқты әсер етеді. Су бетіндегі заттар жас балықтарға хищниктерден паналауға мүмкіндік береді. Теңізде жүзіп жүрген балдырлар мен медузалардың көп болуы кейбір жас түрлердің тірі қалу көрсеткіштерін айтарлықтай арттырады. Көптеген жағалаудағы жас балықтар балдырларды баспана ретінде, сондай-ақ олармен байланысты омыртқасыздар мен басқа балықтардан алатын тағам үшін пайдаланады. Жүзіп бара жатқан теңіз балдырлары, әсіресе пелагикалық саргассум, өзінің баспанасы мен тағамы бар бірегей тіршілік ортасын қамтамасыз етеді және тіпті саргассум балығы сияқты өзінің ерекше фаунасын қолдайды. Жас балықтар медузаларды баспана және тағам ретінде пайдаланады, бірақ медузалар кішкентай балықтарды жеуі мүмкін. Тунец сияқты жылдам қозғалатын мұхит түрлерін ірі балық аулау кемелерімен ұзақ қашықтыққа жүзу арқылы аулауға болады. Бірақ одан да қарапайым жолы – балықтардың жүзетін заттарға деген қызығушылығын пайдалану. Балықшылар мұндай заттарды қолданғанда, олар балық жинақтау құрылғылары (FAD) деп аталады. FAD – бұл су бетінде немесе оның астында қалқып жүзетін бекітілген салдар немесе кез келген нысандар. Тынық және Үнді мұхиттарындағы балықшылар тропикалық аралдардың маңына түрлі қалдықтардан құрастырылған FAD-терді орналастырады, содан кейін оларға тартылған балықтарды аулау үшін көмкеру торларын қолданады. Ірі балықтар, тіпті үлкен барракуда сияқты хищниктер де, стратегиялық түрде қауіпсіздікті сақтай отырып, олармен бірге жүретін кішкентай балықтардың тобын тартады. Суда ұзақ уақыт болатын су астында жүзушілер де көбінесе балықтардың тобын өздеріне тартады, кішкентай балықтар жақындаса, ал үлкен балықтар алыстан бақылайды. Теңіз тасбақалары кішкентай балықтар үшін жылдам қозғалатын баспана қызметін атқарады, ал оларды ұстауға тырысқан қылыш балық кездейсоқ түрде жарақаттауы мүмкін.

Батипелагикалық балықтар

Мезопелагиялық аймақтың астында толық қараңғылық орналасқан. Бұл 1000 метрден терең судың түбіне дейінгі аралықтағы түн ортасы немесе батипелагикалық аймақ. Егер су ерекше терең болса, төменгі пелагикалық аймақ кейде төменгі түн ортасы немесе терең пелагикалық аймақ деп аталады. Осы аймақтарда жағдай біркелкі, қараңғылық толық, қысым өте зор, температура, қоректік заттар мен еріген оттегі деңгейі төмен. Батипелагикалық балықтардың басым бөлігі – кішкентай қылқалам ауызды және шарап балықтары; тісті балық, жылан балық, пышақ тісті және барракудина да жиі кездеседі. Бұл балықтардың көбі кішкентай, көптегендерінің ұзындығы шамалы, ал одан ұзынырақтары сирек. Олар уақытының көп бөлігін су бағанасында азықтың пайда болуын немесе оларды жарқыраған жарықтарымен тартып алуын шыдамдылықпен күтіп өткізеді. Батипелагикалық аймақтағы аз энергия үстінен қалдықтар, фекальдық материалдар және кейде омыртқасыз жандар немесе мезопелагикалық балықтар түрінде төменге сүзіліп түседі. Батипелагикалық балықтар көшпес, азық-түлік пен энергияның өте аз, тіпті күн сәулесі де жоқ, тек биолюминесценция бар ортада энергияны минимум шығаруға бейімделген. Олардың денелері әлсіз, сулы бұлшық еттерімен және қаңқа құрылысымен созылған. Балықтың дененің көп бөлігі судан тұрғандықтан, олар осы тереңдіктегі зор қысымға ұшырамайды. Көбінесе олардың жақтары кеңейе алады, тістері иіліп, кері қараған. Олардың денесі шырышты, қабыршақтары жоқ. Орталық нерв жүйесі бүйірлік және иіс сезу жүйелерімен шектелген, көздері кішкентай және жұмыс істемеуі мүмкін, ал жабырқақтары, бүйректері мен жүректері және жүзу қуысы кішкентай немесе жоқ. Бұл балықтардың дернәсілдерінде де кездесетін белгілер, батипелагикалық балықтар эволюция барысында осы белгілерді неотения арқылы иеленген деген болжам бар. Дернәсілдер сияқты, бұл ерекшеліктер балықтарға энергияны аз жұмсап, суда сәл қозғалмай тұруға мүмкіндік береді. Қоршаған ортасына қарамастан, терең судың бұл жыртқыштары көбінесе әлсіз бұлшық еттері бар шағын балықтар және адамдарға ешқандай қауіп төндірмейді. Терең теңіз балықтарының жүзу қуыстары болмауы мүмкін немесе олардың жұмыс істеуі қиын, ал батипелагикалық балықтар әдетте тік көшіп жүрмейді. Мұндай зор қысымда жүзу қуысын толтыруға көп энергия жұмсалады. Кейбір терең теңіз балықтарының жүзу қуыстары жас кезінде жұмыс істейді, эпипелагикалық жоғарғы аймақта тұрады, бірақ балық ересек болғанда олар кеуіп кетеді немесе майға толады. Ең маңызды сезім жүйелері әдетте дыбысқа жауап беретін ішкі құлақ және су қысымының өзгеруіне жауап беретін бүйірлік сызық болып табылады. Иіс сезу жүйесі де ұрғашыларды иіс арқылы табатын еркектер үшін маңызды болуы мүмкін. Батипелагикалық балықтар қара немесе кейде қызыл түсті болады, оларда фотофорлар аз. Фотофорлар әдетте азықтың қызығуын ояту немесе жұпты тарту үшін қолданылады. Азық өте аз болғандықтан, батипелагикалық жыртқыштар тамақтану әдеттерінде таңдаулы емес, жеткілікті жақын келген нәрсені ұстайды. Олар мұны үлкен жемді ұстауға арналған тістері бар кең ауыздары және жұтқан ұсақ жемнің қашуына жол бермейтін, бір-біріне жабысып тұрған жабырқақ тістері арқылы іске асырады. Балықтан басқа, батипелагикалық аймақта кальмарлар, үлкен киттер, сегіз аяқтылар, губкалар, брахиоподтар, теңіз жұлдыздары және эхиноидтар сияқты көптеген жануарлар түрлері өмір сүреді, бірақ бұл аймақта балықтарға өмір сүру қиын.

Below the mesopelagic zone it is pitch dark. This is the midnight or bathypelagic zone, extending from 1000 m to the bottom deep water benthic zone. If the water is exceptionally deep, the pelagic zone below sometimes is called the lower midnight or abyssopelagic zone. Conditions are somewhat uniform throughout these zones, the darkness is complete, the pressure is crushing, and temperatures, nutrients, and dissolved oxygen levels are all low. The dominant bathypelagic fishes are small bristlemouth and anglerfish; fangtooth, viperfish, daggertooth, and barracudina are also common. These fishes are small, many about long, and not many longer than They spend most of their time waiting patiently in the water column for prey to appear or to be lured by their phosphors. What little energy is available in the bathypelagic zone filters from above in the form of detritus, faecal material, and the occasional invertebrate or mesopelagic fish. Bathypelagic fish are sedentary, adapted to outputting minimum energy in a habitat with very little food or available energy, not even sunlight, only bioluminescence. Their bodies are elongated with weak, watery muscles and skeletal structures. Since so much of the fish is water, they are not compressed by the great pressures at these depths. They often have extensible, hinged jaws with recurved teeth. They are slimy, without scales. The central nervous system is confined to the lateral line and olfactory systems, the eyes are small and may not function, and gills, kidneys and hearts, and swimbladders are small or missing. These are the same features found in fish larvae, which suggests that during their evolution, bathypelagic fish have acquired these features through neoteny. As with larvae, these features allow the fish to remain suspended in the water with little expenditure of energy. Despite their ferocious appearance, these beasts of the deep are mostly miniature fish with weak muscles, and are too small to represent any threat to humans. The swimbladders of deep sea fish are either absent or scarcely operational, and bathypelagic fish do not normally undertake vertical migrations. Filling bladders at such great pressures incurs huge energy costs. Some deep sea fishes have swimbladders that function while they are young and inhabit the upper epipelagic zone, but they wither or fill with fat when the fish move down to their adult habitat. The most important sensory systems are usually the inner ear, which responds to sound, and the lateral line, which responds to changes in water pressure. The olfactory system also can be important for males who find females by smell. Bathypelagic fish are black, or sometimes red, with few photophores. When photophores are used, it is usually to entice prey or attract a mate. Because food is so scarce, bathypelagic predators are not selective in their feeding habits, but grab whatever comes close enough. They accomplish this by having a large mouth with sharp teeth for grabbing large prey and overlapping gill rakers that prevent small prey that have been swallowed from escaping. Many animal forms other than fish live in the bathypelagic zone, such as squid, large whales, octopuses, sponges, brachiopods, sea stars, and echinoids, but this zone is difficult for fish to live in.

Жер асты балықтары

Демерсалдық балықтар теңіз түбінде немесе оның жанында тіршілік етеді. Демерсалдық балықтар теңіз түбінде, құрлық жағалауларының жағалау аймақтарында кездеседі, ал ашық мұхитта олар құрлықтық беткейдің және құрлықтық көтерілімнің сыртқы құрлық шегінде табалады. Олар әдетте абсиспелагикалық немесе гадопелагикалық тереңдікте немесе абссалдық жазықта кездеспейді. Олар лай, құм, қиыршық тас немесе тас тұрақты теңіз түбін мекендейді. Теңіздің терең қабаттарындағы бентостық балықтарды қатаң бентостық балықтар мен бентопелагикалық балықтарға бөлуге болады. Әдетте, қатаң бентостық балықтар теріс жүзділікке ие, ал бентопелагикалық балықтар бейтарап жүзділікке ие. Қатаң бентостық балықтар су түбімен үнемі байланыста болады. Олар аңшыдай тынығу арқылы күтеді немесе азық іздеп су түбінде белсенді қозғалады. Көптеген демерсалдық балықтар бентопелагикалық болып табылады. Мысалы, Acanthonus armatus – үлкен басы және 90% судан тұратын денесі бар жыртқыш. Бұл балықтың ең үлкен құлақтары (отолиттері) және барлық белгілі омыртқалы жануарлардың ішінде ең кішкентай миы бар. Денесі мықты бентопелагикалық балықтар – бұлшықетті жүзушілер, олар жем іздеп су түбінде белсенді жүзеді. Олар күшті ағымдар бар су асты таулары сияқты нысандардың маңында тіршілік етуі мүмкін.

Бентолық балықтар

Бентостық балықтар пелагикалық балықтар емес, бірақ олар толықтығы үшін және салыстыру үшін қысқаша талқыланады. Кейбір балықтар жоғарыдағы жіктемеге сәйкес келмейді. Мысалы, кең таралған, көзі нашар көрген шатырбалықтар тұқымы бентопелагикалық зоопланктонмен қоректенеді. Дегенмен, олар қатаң түрде бентостық балықтар, себебі олар төменгі қабатпен байланыста болады. Олардың қанаттарында ұзын сәулелері бар, оларды ағымға қарсы тұрып, өтіп бара жатқан зоопланктонды ұстау үшін "тұруға" пайдаланады. Ең тереңде тіршілік ететін балық – қатаң бентостық Abyssobrotula galatheae, ол жолақты және соқыр, бентостық омыртқасыздармен қоректенеді. Үлкен тереңдікте тамақ жетіспеушілігі және экстремалды қысым балықтардың тірі қалу мүмкіндігін шектейді. Мұхиттың ең терең нүктесі шамамен ... Батипелагикалық балықтар әдетте одан төменде табылмайды. Бентостық балық үшін тіркелген ең терең нүкте ... болып табылады. Бұл экстремалды қысым маңызды ферменттік функцияларға кедергі келтіруі мүмкін. Селдянка Солтүстік теңізде және Солтүстік Атлантикада ... тереңдікте кездеседі. Осы аймақтарда ғасырлар бойы маңызды селдянка балық аулау өріс алған. Әртүрлі мөлшердегі және өсу жылдамдығындағы селдянкалар әртүрлі популяцияларға жатады, олардың әрқайсысының өздік көші-қон жолдары бар. Шағылысқан кезде аналық 20 000-дан 50 000-ға дейін жұмыртқа туады. Шағылысқаннан кейін селдянкалар майдан айырылып, планктонға бай жемдеу алаңдарына қайта оралады. Исландия айналасында дәстүрлі түрде селдянканың үш бөлек популяциясы ауланды. Бұл қорлар 1960 жылдардың соңында құлдырап кетті, бірақ содан бері екеуі қалпына келді. Құлдырағаннан кейін Исландия капелинге көшті, ол қазір Исландияның жалпы аулау көлемінің шамамен жартысын құрайды. Көк балық ашық мұхитта және континенттік беткейдің үстінде 100 мен 1000 метр тереңдікте кездеседі. Олар күндіз түбіне және түнде бетке тік көшіп, жеміне жататын зоопланктонды қуалайды. Анчоустар мен сардиналар үшін дәстүрлі балық аулау Тынық мұхитында, Жерорта теңізінде және Атлантиканың оңтүстік-шығысында да жүргізілген. Соңғы жылдары жемдік балықтардың әлемдік жылдық аулау көлемі шамамен 22 миллион тоннаны құрады, бұл әлемдік жалпы аулау көлемінің төрттен бірін құрайды.

Benthic fish are not pelagic fish, but they are discussed here briefly, by way of completeness and contrast. Some fishes do not fit into the above classification. For example, the family of nearly blind spiderfishes, common and widely distributed, feed on benthopelagic zooplankton. Yet they are strictly benthic fish, since they stay in contact with the bottom. Their fins have long rays they use to "stand" on the bottom while they face the current and grab zooplankton as it passes by. The deepest living fish known, the strictly benthic Abyssobrotula galatheae, eel like and blind, feeds on benthic invertebrates. At great depths, food scarcity and extreme pressure works to limit the survivability of fish. The deepest point of the ocean is about Bathypelagic fishes are not normally found below The greatest depth recorded for a benthic fish is It may be that extreme pressures interfere with essential enzyme functions. Herring are found in the North Sea and the North Atlantic at depths to Important herring fisheries have existed in these areas for centuries. Herring of different sizes and growth rates belong to different populations, each of which have their own migration routes. When spawning, a female produces from 20,000 to 50,000 eggs. After spawning, the herrings are depleted of fat, and migrate back to feeding grounds rich in plankton. Around Iceland, three separate populations of herring were fished traditionally. These stocks collapsed in the late 1960s, although two have since recovered. After the collapse, Iceland turned to capelin, which now account for about half of Iceland's total catch. Blue whiting are found in the open ocean and above the continental slope at depths between 100 and 1000 meters They follow vertical migrations of the zooplankton they feed on to the bottom during daytime and to the surface at night time. Traditional fisheries for anchovies and sardines also have operated in the Pacific, the Mediterranean, and the southeast Atlantic. The world annual catch of forage fish in recent years has been approximately 22 million tonnes, or one quarter of the world's total catch.

Жыртқыш балықтар

Орташа мөлшердегі пелагикалық балықтарға тревали, барракуда, ұшу балығы, бонито, махи-махи және жағалау макрелі жатады. Еуропа айналасында жағалау макрелінің үш популяциясы бар. Бір популяция Солтүстік теңізге, екіншісі Ирландия теңізі суларында, ал үшіншісі Шотландия мен Ирландияның батыс жағалауымен оңтүстікке қарай көшіп барады. Макарельдің круиздік жылдамдығы сағатына 10 шақырымды құрайды. Көптеген ірі пелагикалық балықтар мұхиттық көшпелі түрлер болып табылады және ұзақ теңіздік көші-қондар жасайды. Олар шағын пелагикалық жемдік балықтармен, сондай-ақ орташа мөлшердегі пелагикалық балықтармен қоректенеді. Кейде олар өздерінің біріккен жемдерін ұстап жүреді, ал көптеген түрлер өздері мектептер құрайды. Ірі пелагикалық балықтардың мысалдары: тун, бильфиш, король макрелі, акулалар және ірі шағалақайлар. Тун балықтары ерекше коммерциялық балық аулау үшін маңызды. Тун балықтары мұхиттарды кезіп өтуіне қарамастан, оларды табуға тырысу әдеттегі тәсіл емес. Тун балықтары көбінесе жем-шөптің көп болған жерлерінде, ағыстардың шекарасында, аралдардың маңында, теңіз асты тауларының жанында және құрлық беткейлерінің бойындағы кейбір ағын аймақтарында жиналады. Тун балықтары бірнеше әдіспен ауланады: қоршау торлы кемелер арнайы торлармен бүкіл беттік мектепті қоршайды, балық аулау үшін басқа кіші пелагикалық балықтармен әрекет ететін балық аулау таяқтары және балық жинағыш құрылғылары деп аталатын салдар орнатылады, себебі тун балықтары, сондай-ақ басқа да пелагикалық балықтар жүзетін заттардың астында жиналуға бейім. 1960 жылдары Перу анчоусы әлемдегі ең ірі балық шаруашылығы болды. Анчоус популяциясы 1972 жылғы Эль-Ниньо құбылысы кезінде күрт төмендеді, осы кезде жылы су 50 жылдық циклдың бір бөлігі ретінде суық Гумбольдт ағысының үстінен өтіп, термоклиннің тереңдігін төмендетті. Ағын тоқтады, фитопланктон өндірісі және анчоус популяциясы күрт төмендеді, ал анчоуға тәуелді миллиондаған теңіз құстары қырылды. 1980 жылдардың ортасынан бастап ағын қайта жанданды, ал Перу анчоусының аулау деңгейі 1960 жылдарғы деңгейге жетті. Жапония жанындағы Оясио ағысының Куросио ағысымен соқтығысуы қоректік заттарға толы ағындарды тудырады. Бұл ағымдардың циклдық өзгеруі сардина сардинопс меланостикта популяциясының төмендеуіне әкелді. Балық аулау көлемі 1988 жылы 5 миллион тоннадан 1998 жылы 280 мың тоннаға дейін төмендеді. Соның салдарынан Тынық мұхитының көк тунасы аймаққа жем іздеу үшін енуін тоқтатты. Теңіз ағымдары балықтардың таралуын қалыптастырады, оларды шоғырландырады және таратуға мүмкіндік береді. Жақын орналасқан теңіз ағымдары егер олар өзгеріп отырса, ерекше шекараларды анықтай алады. Бұл шекаралар көрінетін болуы мүмкін, бірақ көбінесе олардың болуы тұздылықтың, температураның және тұмандылықтың күрт өзгеруімен белгіленеді. Эпипелагикалық балықтар көбінесе жұмыртқалары мен дернәсілдері ағынның төменгі жағында қолайлы тамақтану аймақтарына қарай, содан кейін ересектердің тамақтану аймақтарына қарай жүретін жерде шағылысады. Банктер мен рифтер терең ағындарды ұстап алады, олар жоғары көтеріледі. Эпипелагикалық балықтар әдетте тамақтану және шағылысу аймақтары арасында немесе мұхиттағы өзгерістерге жауап ретінде ұзақ қашықтыққа жүреді. Шамамен ласось және тун сияқты ірі мұхиттық жыртқыштар мыңдаған шақырымдарды кезіп, мұхиттарды басып өте алады. 2001 жылы жүргізілген зерттеуде Солтүстік Каролина жағалауындағы Атлант мұхитындағы көк тунның қозғалысы арнайы popup тагтардың көмегімен зерттелді. Бұл тагтар тунға бекітілген кезде, оның қозғалысын шамамен бір жыл бойы бақылап, содан кейін бөлініп, бетке шығып, ақпаратын спутниктік байланыс арқылы жіберді. Зерттеуде тунның төрт түрлі көші-қон үлгісі бар екені анықталды. Бір топ бір жыл бойы Атлант мұхитының батысында болды. Басқа топ та негізінен Атлант мұхитының батысында қалды, бірақ шағылысу үшін Мексика шығанағына көшті. Үшінші топ Атлант мұхиты арқылы өтіп, қайта оралды. Төртінші топ Атлант мұхитының шығысына өтіп, содан кейін шағылысу үшін Жерорта теңізіне кірді. Зерттеу көрсеткендей, шағылысу аймақтарында кейбір айырмашылықтар болғанымен, Атлант мұхитының көк тунасының негізінен бір ғана популяциясы бар, олар Атлант мұхитының солтүстігін, Мексика шығанағын және Жерорта теңізін пайдаланады. Жоғары көшіп-қонушы түрлер (ЖКЖ) термині - Біріккен Ұлттар Ұйымының Теңіз құқығы туралы конвенциясының (БҰҰТКК) 64-бабында пайда болған құқықтық термин. Жоғары көшіп-қонушы түрлерге мыналар жатады: тун және тунға ұқсас түрлер (албакор, Атлантикалық көк тун, көзді тун, ұсақ тун, сары тун, қара тун, кішкентай тун, Тынық мұхитының көк туны, оңтүстік көк туны және оқ туны), помфрет, марлин, желкенді балық, қылыш балық, саури және теңізге шығатын акулалар, сондай-ақ дельфиндер және басқа киттер сияқты сүтқоректілер. Негізінен, жоғары көшіп-қонушы түрлер бұрынғы бөлімде талқыланған ірі пелагикалық балықтардың үлкендерімен сәйкес келеді, егер киттер қосылса және күнбалық сияқты коммерциялық маңызы жоқ балықтар алынса. Бұл жоғары трофикалық деңгейдегі түрлер, олар жем іздеу үшін, көбінесе жемдік балықтармен немесе көбею үшін мұхиттарда айтарлықтай, бірақ өзгеріп отыратын қашықтыққа көшіп-қонады және кең географиялық таралуға ие. Осылайша, бұл түрлер эксклюзивті экономикалық аймақтардың ішінде де, осы аймақтардың сыртындағы ашық теңізде де кездеседі. Олар пелагикалық түрлер, яғни олар көбінесе ашық мұхитта өмір сүреді және теңіз түбіне жақын өмір салмайды, бірақ олар өмір циклінің бір бөлігін жағалау суларында өткізе алады.

Medium size pelagic fishes include trevally, barracuda, flying fish, bonito, mahi mahi, and coastal mackerel. Around Europe there are three populations of coastal mackerel. One population migrates to the North Sea, another stays in the waters of the Irish Sea, and the third population migrates southward along the west coast of Scotland and Ireland. The cruise speed of the mackerel is an impressive 10 kilometres per hour. Many large pelagic fish are oceanic nomadic species that undertake long offshore migrations. They feed on small pelagic forage fish, as well as medium sized pelagic fish. At times, they follow their schooling prey, and many species form schools themselves. Examples of larger pelagic fish are tuna, billfish, king mackerel, sharks, and large rays. Tuna in particular are of major importance to commercial fisheries. Although tuna migrate across oceans, trying to find them there is not the usual approach. Tuna tend to congregate in areas where food is abundant, along the boundaries of currents, around islands, near seamounts, and in some areas of upwelling along continental slopes. Tuna are captured by several methods: purse seine vessels enclose an entire surface school with special nets, pole and line vessels that use poles baited with other smaller pelagic fish as baitfish, and rafts called fish aggregating devices are set up, because tuna, as well as some other pelagic fish, tend to congregate under floating objects. In the 1960s the Peruvian anchoveta fishery was the world's largest fishery. The anchoveta population was greatly reduced during the 1972 El Niño event, when warm water drifted over the cold Humboldt Current, as part of a 50 year cycle, lowering the depth of the thermocline. The upwelling stopped and phytoplankton production plummeted, as did the anchoveta population, and millions of seabirds, dependent on the anchoveta, died. Since the mid 1980s, the upwelling has resumed, and the Peruvian anchoveta catch levels have returned to the 1960s levels. Off Japan, the collision of the Oyashio Current with the Kuroshio Current produces nutrient rich upwellings. Cyclic changes in these currents resulted in a decline in the sardine sardinops melanosticta populations. Fisheries catches fell from 5 million tonnes in 1988 to 280 thousand tonnes in 1998. As a further consequence, Pacific bluefin tuna stopped moving into the region to feed. Ocean currents can shape how fish are distributed, both concentrating and dispersing them. Adjacent ocean currents can define distinct, if shifting, boundaries. These boundaries can even be visible, but usually their presence is marked by rapid changes in salinity, temperature, and turbidity. Epipelagic fish often spawn in an area where the eggs and larvae drift downstream into suitable feeding areas, and eventually, drift into adult feeding areas. Banks and reefs can intercept deep currents that upwell.]] Epipelagic fish generally move long distances between feeding and spawning areas, or as a response to changes in the ocean. Large ocean predators, such as salmon and tuna, can migrate thousands of kilometres, crossing oceans. In a 2001 study, the movements of Atlantic bluefin tuna from an area off North Carolina were studied with the help of special popup tags. When attached to a tuna, these tags monitored the movements of the tuna for about a year, then detached and floated to the surface where they transmitted their information to a satellite. The study found that the tuna had four different migration patterns. One group confined itself to the western Atlantic for a year. Another group also stayed mainly in the western Atlantic, but migrated to the Gulf of Mexico for spawning. A third group moved across the Atlantic Ocean and back again. The fourth group crossed to the eastern Atlantic and then moved into the Mediterranean Sea for spawning. The study indicates that, while there is some differentiation by spawning areas, there is essentially only one population of Atlantic bluefin tuna, intermixing groups that between them, use all of the north Atlantic Ocean, the Gulf of Mexico, and the Mediterranean Sea. The term highly migratory species (HMS) is a legal term that has its origins in Article 64 of the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS). The highly migratory species include: tuna and tuna like species (albacore, Atlantic bluefin, bigeye tuna, skipjack, yellowfin, blackfin, little tunny, Pacific bluefin, southern bluefin and bullet), pomfret, marlin, sailfish, swordfish, saury and oceangoing sharks, as well as mammals such as dolphins, and other cetaceans. Essentially, highly migratory species coincide with the larger of the "large pelagic fish", discussed in the previous section, if cetaceans are added and some commercially unimportant fish, such as the sunfish, are excluded. These are high trophic level species that undertake migrations of significant, but variable distances across oceans for feeding, often on forage fish, or reproduction, and also have wide geographic distributions. Thus, these species are found both inside the exclusive economic zones and in the high seas outside these zones. They are pelagic species, which means they mostly live in the open ocean and do not live near the sea floor, although they may spend part of their life cycle in nearshore waters.

Қауіпке ұшыраған түрлер

2009 жылы Халықаралық табиғатты қорғау одағы (IUCN) мұхит акулалары мен шаяндарының қатер астындағы түрлерінің алғашқы қызыл тізімін жариялады. Олардың мәлімдемесіне сәйкес, ашық мұхиттағы акулалар мен шаяндардың шамамен үштен бірі жойылу қаупіне тап болған. Тізімге балғалы акула, алып шайтан шаян және шошқақұйрық акуласы сияқты 64 түр мұхит акулалары мен шаяндары енген. Мұхит акулалары қылыш балық және тунецтің жоғары теңіздегі балық аулау кезінде кездейсоқ ұсталады. Бұрын акулаларға сұраныс аз болды, олар құнды емес қосалқы өнім ретінде қарастырылды. Қазір Азия нарықтарындағы сұраныс артып, акулалар, әсіресе акула қанаттарын (акула қайнатпасында қолданылатын) қамтамасыз ету үшін белсенді түрде ауланады. Солтүстік-батыс Атлантика мұхитындағы акулалар популяциясы 1970 жылдардың басынан бері 50%-ға төмендеген. Мұхит акулалары аз көбейетіндіктен және жас акулалардың жетілуіне ондаған жылдар қажет болғандықтан осал. Әлемнің кейбір аймақтарында қайың балық акуласының саны 1970 жылдардың соңынан бері 99%-ға азайды. Қызыл тізімде оның статусы – бүкіл әлем бойынша жойылу қаупі төнді, яғни жойылуға жақын.