Брентвуд вокзалы – Эссекс, Англиядағы маңызды теміржол стансасы. Лондоннан 29 км қашықтықта, Elizabeth желісінде орналасқан. Тарихы 1840 жылға дейін жетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Брентвуд теміржол станциясы Англияның шығысындағы Ұлы Шығыс магистральдық желісінде, Эссекс қаласындағы Брентвуд қаласына қызмет етеді. Лондон Ливерпуль көшесінен 18 миль (29 км) қашықтықта, Гарольд Вуд және Шенфилд станциялары арасында орналасқан. Станцияның үш әріптік коды BRE. Қазіргі таңда станцияны "Елизавета" желісі басқарады және қызмет көрсетеді.
Railway station in Essex, England
Brentwood railway station is on the Great Eastern Main Line in the East of England, serving the town of Brentwood, Essex. It is 18 mile (29 km) down the line from London Liverpool Street and is situated between Harold Wood and Shenfield. Its three letter station code is BRE. The station is currently managed and served by the Elizabeth line.
Шығыс округтері темір жолдары (18401862)
Брентвуд станциясы 1840 жылдың 1 шілдесінде Ұлы Шығыс магистраліне айналатын Шығыс округтері темір жолы (ECR) арқылы уақытша терминал ретінде ашылды, 1843 жылға дейін желі кеңейтілгенге дейін. Ашылғаннан бастап, кішкентай локомотив айналмалы платформа орнатылды, ал 1845 жылға қарай локомотивтердің көлемі ұлғайғандықтан үлкен айналмалы платформа орнатылды. Стаңканың тік төбесінде орналасқандықтан, пойыздардың көтерілуіне көмектесу үшін локомотивтер Брентвудқа бөлінді және 1868 жылы айналмалы платформа кеңейтілді. Үш жолдан тұратын локомотив депосы станцияның Лондон жағында, екі платформалы станцияның Лондонға қарайтын платформасының артында орналасқан. Бастапқыда уақытша ағаш құрылыстармен қамтамасыз етілген, ал 1842 жылы Лондон жағында едәуір кірпіштен тұрғызылған ғимараттар салынды. Олардың ішінде мұнара және пойыздар кеткен кезде дыбыс беретін қоңырау болды. Лондонға қарайтын платформаның артындағы солтүстікке қарайтын қосымша жол жақын жердегі Уорли казармасына жүк тасымалдау үшін салынды. 1860 жылдары Шығыс Англиядағы темір жолдар қаржылық қиындықтарға тап болды, көпшілігі ECR-ге жалға берілді; олар формалды түрде бірігуге ниеттенді, бірақ 1862 жылға дейін үкіметтен келісім ала алмады, содан кейін Ұлы Шығыс темір жолы бірігу арқылы құрылды.
Brentwood station was opened on 1 July 1840 as a temporary terminus by the Eastern Counties Railway (ECR) on what was to become the Great Eastern Main Line, until 1843, when the line was extended towards From opening, a small railway turntable was provided and by 1845 as the size of locomotives grew a larger turntable was provided. As it is located at the bottom of a steep incline locomotives were allocated at Brentwood to assist trains get up the bank and by 1868 the turntable was enlarged. A three track engine shed located at the London end of the station behind the then London bound platform of the two platform station. Initially provided with temporary wooden buildings, substantial brick buildings were provided on the London side in 1842. These included a tower and a bell sounded when trains departed. A north facing siding behind the London bound platform was provided for traffic to the nearby Warley Barracks. By the 1860s the railways in East Anglia were in financial trouble, and most were leased to the ECR; they wished to amalgamate formally, but could not obtain government agreement for this until 1862, when the Great Eastern Railway was formed by amalgamation.
Ұлы Шығыс темір жолы (18621922)
Ұлы Шығыс темір жолы (GER) 1862 жылы станцияны басқаруды қолға алды және 1882 жылы станцияны "Брентвуд және Уорли, Биллерикейге" деп атады, ал 1889 жылы "Брентвуд және Уорли" деп қысқартты. 1870 жылдарға қарай станцияның оңтүстігіндегі теміржолдың бойында орналасқан жүк ауласында көптеген тізбектер мен қосымша жолдар болды. Жүк қоймасын қамтамасыз етумен қатар, қосымша жолдар жергілікті газ зауытына және Робсонс Малтингс-ке де қызмет көрсетті. 1890 жылдары Шығыс Англиялық көмір саудагері Томас Мой басқаратын көмір қоймасы жұмыс істеді. 1893 жылы локомотив депосы қайта жаңартылды.
The Great Eastern Railway (GER) took over operation in 1862 and renamed the station "Brentwood & Warley for Billericay" in 1882, shortened to "Brentwood & Warley" in 1889. By the 1870s the goods yard which was located on the country side of the line south of the station contained a number of loops and sidings. As well as serving a goods shed, spurs served a local gas works and Robsons Maltings. By the 1890s a coal siding operated by East Anglian coal merchant Thomas Moy was in operation. The engine shed was rebuilt in 1893.
Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолы (19231947)
1923 жылы құрастырудан кейін станцияның жұмысын Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолы (LNER) басқарды. LNER 1934 жылдан бастап станция арқылы өтетін жолдар санын екі есеге көбейтіп, төртке жеткізді. Станцияның оңтүстік жағында жаңа екі платформа ашылды, сондай-ақ жаңа кассалық кеңсе де салынды. Қоңырау мұнарасы 1920 жылдары бұзылды. 1930 жылдары Брентвудтен Шенфилдке дейінгі жолды электрлендіру жоспарлары жарияланды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін олар тоқтап қалды. Соғыс кезінде станция бомбаға түсті және жаңа кассалық кеңсе зақымдалды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Брентвуд локомотив депосына қарасты локомотивтердің саны артты, бұл, мүмкін, Стратфордтың үлкен және көзге түсетін нысанынан қашықтату үшін жасалды.
After the grouping of 1923 operation of the station passed to the London and North Eastern Railway (LNER). The LNER doubled the number of tracks passing through to four, from 1934. Two new platforms were opened on the south side of the station, with a new booking office. The bell tower was demolished during the 1920s. Plans to electrify the line through Brentwood to Shenfield were announced during the 1930s but put on hold after World War II broke out. The station was bombed during World War II and the new booking office was damaged. World War II saw an increase of engines allocated to Brentwood engine shed, possibly re sited away from the larger and more obvious target at Stratford.
Британдық темір жол (1948-1996)
1948 жылғы 1 қаңтарда ұлттандырылғаннан кейін Брентвуд Британ темір жолдарының Шығыс аймағының құрамына кірді. 1949 жылы локомотив депосы жабылды, бірақ жүк ауласында жергілікті жерде күтілген шағын бензинмен жұмыс істейтін маневрлік локомотив болды, ол 1956 жылдың қыркүйегінде қолданыстан алынды. Шенфилдке электрленген қызмет 1949 жылғы 26 қыркүйекте іске қосылды, бірақ қызметтер бу локомотивтерінің кестесімен жүргізілді, сонымен қатар бірқатар бу пойыздары да жұмыс істеді. Толық электрленген қызмет ресми түрде 1949 жылғы 7 қарашада басталды (бірақ алдыңғы күні толық сынақ жүргізілді). 1969 жылы стансаның атауы қайтадан "Брентвуд" деп өзгертілді.
After nationalisation on 1 January 1948 Brentwood became part of the Eastern Region of British Railways. The engine shed was closed in 1949 although the goods yard had a small petrol shunter that was maintained locally, being withdrawn in September 1956. The electric service to Shenfield was inaugurated on 26 September 1949 but services were run to steam timings with a number of steam trains still operating. The full electric service officially commenced on 7 November 1949 (although a full dummy run had taken place the previous day). In 1969 the station's name was changed back to "Brentwood".
Жекешелендіру дәуірі (1996 жылдан қазіргі уақытқа дейін)
Станция Шенфилдке қарай шығысқа қарай көтерілетін жартастың төменгі бөлігінде орналасқан. Бұл пойызды кері бағытта жылжыту үшін елеулі қиындық тудырды. 2001 жылға дейін жұмысшылардың теміржолға қол жеткізуі үшін бөгет сатылары болған, бірақ олар теміржол бойындағы жүргіншілерге арналған жолға алмастырылды. 2010 жылы, сол кездегі бағыттық оператор National Express East Anglia стансада жақсарту бағдарламасын бастады, оған кіреберіс және билет залын кеңейту, күту залдарын жаңарту және платформаларға клиенттік лифттерді орнату кірді. 2015 жылдың мамыр айында Шенфилд аялдамасын TfL Rail басқарды, ал 2022 жылдың мамыр айында ол Елизавета желісінің бір бөлігіне айналды.
The station is sited at the bottom of a bank which ascends to the east towards Shenfield. This presented a significant climb to down steam trains. Until 2001, embankment ladders were present to allow workmen to access the tracks but these were replaced with a walkway along the tracks. In 2010, National Express East Anglia, then the operating company for the line, commenced an improvement programme at the station, including the expansion of the entrance and ticket hall, refurbishment of waiting rooms and provision for the installation of customer lifts to the platforms. In May 2015, the Shenfield stopping service was taken over by TfL Rail, and subsequently became part of the Elizabeth line in May 2022.
Апаттар мен оқиғалар
1850 жылдың 19 қыркүйегінде қалың тұман кезінде Брентвуд станциясына жақын жерде пойыздың соққысынан тоғыз жұмысшы қаза тапты. Коронердің қазылар алқасы ЭКР-ді адамдарды тиісті түрде қорғамағаны үшін сынады. 1902 жылдың 20 қарашасында Ливерпуль көшесіндегі қызмет Ливерпуль көшесіндегі пойыз Брентвуд және Уорли станциясында тоқтаған кезде, қызметте болмаған пойыздың соғып түсуінен шамамен 80 жолаушы жарақат алды. Сауда кеңесінің баяндамасында бос пойыздың жылдамдығы соқтығысу кезінде "сағатына төрт-бес шақырымнан аспады", себебі ол Брентвудтан қызметке шығу үшін жаңа ғана баяу жылдамдықпен қозғалған. 1926 жылдың 8 шілдесінде Ливерпуль көшесінен Брентвуд және Уорлиге келе жатқан жолаушылар және почта пойызы пойыздың пилоттық локомотивімен бетпе-бет соқтығысып, 12 адам жарақат алды. Соқтығысу сәтінде жолаушылар пойызының жылдамдығы шамамен 10 шақырым/сағат болды, ал жеңіл локомотив толығымен немесе дерлік тоқтаған еді. Апаттың басты себептері жүргізуші мен маневршінің қателіктері, сондай-ақ артық жылдамдық ретінде тіркелді. 1941 жылдың 10 ақпанында Брентвуд және Уорли арасындағы жолдағы соқтығысуда жеті адам қаза тауып, 19 адам ауыр жарақат алды. Ливерпуль көшесінен Норвич Торпқа бағытталған экспресс пойыз будың жетіспеуіне байланысты бауға көтеріле алмағандықтан негізгі жолда тоқтады, ал сегіз минуттан кейін қауіпті сигналды ескермеген Саутхендке бағытталған пойызбен арт жағынан соқтығысты. Саутхенд пойызының жылдамдығы шамамен 30 шақырым/сағат болды, нәтижесінде қатты соқтығысу орын алды. Саутхенд пойызының жүргізушісі толыққанды жарамды, өте тәжірибелі болған және қызыл сигналды және алдағы тоқтаған пойызды байқауы керек еді. Ол "соқтығысуға өзінің жауапкершілігін толық мойындады" және Соғыс көлігі министрлігінің тергеуіне сәйкес: "Тәжірибелі магистральдық жүргізушінің мұндай ауыр қателігін түсіндіру қиын".
On 19 September 1850, nine workmen were killed when they were struck by a train near Brentwood station in dense fog. The ECR was criticised by the coroner's jury for not adequately protecting the men. On 20 November 1902, approximately 80 passengers were injured on an Liverpool Street service that had stopped at Brentwood & Warley station when it was rear ended by a train that was not in service. A Board of Trade report stated that the empty train's speed "was not more than four or five miles an hour" at the time of the collision as it had only just pulled out of a siding to enter service from Brentwood. On 8 July 1926, 12 people were injured when a passenger and mail train from Liverpool Street was approaching Brentwood & Warley and collided head on with a train pilot engine. At the moment of impact the speed of the passenger train had been about 10 mph, whilst the light engine was almost or completely stationary. The primary causes of the accident were recorded as driver and shunter errors, as well as excessive speed. On 10 February 1941, seven people were killed and 19 seriously injured in a collision on the track between and Brentwood & Warley. An express train travelling from Liverpool Street to Norwich Thorpe came to a stand on the main line, unable to ascend the bank due to a shortage of steam, and about eight minutes later was run into from the rear by a bound stopping service which had passed a signal at danger. The speed of the Southend train was reported to have been around 30 mph, resulting in a violent collision. The driver of the Southend train was fully fit, highly experienced and should have noticed both the red signal and the stopped train ahead. He "fully admitted his responsibility for the collision" and according to a Ministry of War Transport investigation: "Such a grave lapse on the part of an experienced main line driver is difficult to explain."