Стоумаркет теміржол стансасының тарихы және құрылысы

Кіріспе

II санаттағы тіркелген теміржол станциясы, Англия, Суффолк графтығы

Стоумаркет теміржол станциясы Шығыс Англиядағы Ұлы Шығыс магистраль желісінде (GEML) орналасқан. Ол Лондон Ливерпуль көшесінен 80 миль (129 км) қашықтықта және оңтүстікке қарай және солтүстікке қарай станциялардың арасында орналасқан. Бұл сонымен қатар Ипсвичтен Элиге дейінгі желінің GEML-ге қосылатын түйіскен жері. Станцияның үш әріптік коды SMK. Қазіргі уақытта станция Abellio Greater Anglia компаниясымен басқарылады, және осы компания станцияға қызмет көрсететін барлық пойызды да басқарады.

Ашылуы (1846-1862)

Станцияны 1846 жылы Ipswich & Bury Railway компаниясы ашып, оның негізгі ғимараттары қызыл кірпіштен Фредерик Барнстың әсем Якобин стилінде салынған. Ипсвичтен Бьюри-Сент-Эдмундсқа дейінгі темір жолды салу қиындық туғызды. 1846 жылы Шығыс Одақ темір жолы Ипсвич Стоук Хилл темір жол станциясына бағыт ашқанда, ол қазіргі туннельдің оңтүстігінде орналасқан. Ipswich және Bury Railway туннелін салдырды, бұл үлкен қиындыққа ұшырады, содан кейін Stowmarket аймағында теміржол инженерлерін тағы бір қиындық күтті, онда жергілікті батпақ көптеген материалды жұтып жіберді, сынақ зондтары батпақтың тереңдігі 80 фут екенін көрсетті! Темір жол Джордж Стивенсонның Чат Мосс батпағы үшін қолданған шешімін (тек 40 фут тереңдікте) пайдаланды және берекені нығайту үшін көптеген бұталар мен талдардан жасалған қабат қолданылды. Жобаға көмектесу үшін Гиппинг өзенінің бағыты да өзгертілді. 1846 жылы 26 қарашада алғашқы сынақ пойзы Бьюри-Сент-Эдмундсқа дейін барды, ол бағыт бойындағы көптеген станцияларда тоқтады, бұл әдеттегідей салтанатты тойлармен бірге болды. Ресми ашылу 1846 жылы 7 желтоқсанда өтті, онда арнайы пойыз Шордичтен (кейін Бішопсгейт темір жол станциясы) Бьюри-Сент-Эдмундсқа дейінгі уақытша станцияға жүрді. Сауда кеңесінің тексеруі 1846 жылы 15 желтоқсанда жүргізілді және желі 24 желтоқсанда жол қозғалысына ашылды. IBR және EUR (олар директорлардың көпшілігін бөлісіп жүрді) 1847 жылдан бастап бірлесіп жұмыс істеді, ал келесі жылы Хаугли түйіскен жерінен (Стоумаркеттен солтүстікке қарай) және Норвичке дейінгі желі кезең-кезеңмен ашылды: 7 маусымда 1848 жылы Хауглиден Финнингэмге дейін (4 миль), 2 шілдеде Финнингэмнен Бурстонға дейін (11 миль) және соңында 1849 жылы 1 желтоқсанда Норвич Викторияға дейін (18½ миль). Стоумаркет енді Бьюри-Сент-Эдмундс және Норвичпен байланысты болды. EUR қаржылық қиындыққа тап болды және Шығыс округтер темір жолы (ECR) одан әрі кеңеюге кедері келтірді. 1853 жылы келіссөздерден кейін, ECR 1 қаңтарда EUR жұмысын (осылайша Stowmarket станциясы) қабылдады, бұл жағдай 1854 жылғы 7 тамыздағы заңмен ресми бекітілді. 1854 жылы Бьюри-Сент-Эдмундстан Кембриджге дейінгі байланыс аяқталды, осылайша Ипсвич пен Стоумаркет Кембриджге қосылды. 1860 жылдары Шығыс Англиядағы темір жолдар қаржылық қиындыққа тап болды, олардың көпшілігі ECR-ге жалға берілді; олар ресми түрде бірігуге ниеттенді, бірақ 1862 жылға дейін үкіметтен келісім ала алмады, сонда Ұлы Шығыс темір жолы бірігу арқылы құрылды. Осылайша Стоумаркет 1862 жылы GER станциясы болды.

The station was opened by the Ipswich & Bury Railway in 1846 with red brick main buildings in a flamboyant Jacobean manner by Frederick Barnes. Building the railway from Ipswich to Bury St Edmunds proved challenging. When the Eastern Union Railway opened the line to Ipswich Stoke Hill railway station in 1846 this was located south of the existing tunnel. The Ipswich and Bury Railway built the tunnel which proved a challenge and then a further challenge awaited the railway's engineers at Stowmarket area where local marsh swallowed up a lot of material with test probes finding the bog was 80 feet deep! The railway employed George Stephenson's solution for the Chat Moss bog (a mere 40 feet deep) and a raft of brushwood and faggots was used to give the embankment a firm footing. The River Gipping was also diverted to aid the project. On 26 November 1846 the first test train ran to Bury St Edmunds with stops at most stations on the route, accompanied by the inevitable lavish celebrations. The official opening followed on 7 December 1846 when a special train ran from Shoreditch (later Bishopsgate railway station) to a temporary station at Bury St Edmunds. The Board of Trade inspection took place on 15 December 1846 and the line opened for traffic on 24 December. The IBR and the EUR (they shared most of the directors anyway) were worked as one concern from 1847 and the following year the line from Haughley Junction (just north of Stowmarket) and Norwich opened in stages: from Haughley to Finningham (4 miles) on 7 June 1848, from Finningham to Burston (11 miles) on 2 July 1849 and finally through to Norwich Victoria (18½ miles) on 1 December 1849. Stowmarket now had links to Bury St Edmunds and Norwich. The EUR was in financial trouble and effectively hemmed in by the Eastern Counties Railway (ECR) making further expansion difficult. Following negotiations in 1853, The ECR took over the working of the EUR (and thus Stowmarket station) on 1 January 1854, a situation formally sanctioned by the Act of 7 August 1854. 1854 also saw the completion of the link from Bury St Edmunds to Cambridge thus linking Ipswich and Stowmarket to Cambridge. By the 1860s the railways in East Anglia were in financial trouble, and most were leased to the ECR; they wished to amalgamate formally, but could not obtain government agreement for this until 1862, when the Great Eastern Railway was formed by amalgamation. Thus Stowmarket became a GER station in 1862.

Ұлы Шығыс темір жолы (1862-1922)

Чиппенхэм торабынан Ньюмаркетке жақын Снайлвелл торабына дейінгі желі 1880 жылдың 1 сәуірінде ашылып, Стоумаркетке Ели және Мидлендс аймақтарына тікелей байланыс жасады. 1883 жылдан бастап "North Country Continental" бұл маршрутты Манчестерге дейін пайдаланды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде жарылғыш заттарға деген сұраныс өскендіктен, қосымша тұйықтар (сидингтер) салынды, сондай-ақ жүктерді тиеу-түсіру үшін төменгі және жоғарғы жақтардағы жабдықтар жаңадан құрылды.

Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолы (1923-1947)

1921 жылғы темір жол заңына сәйкес, 1923 жылдың 1 қаңтарынан бастап Стоумаркет станциясын Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолы басқарды. 1920 жылдардың ортасында LNER екі жолды ағаштан жасалған тауар қоймасын жаңартты, ал станцияның оңтүстігінде, пойыз келетін бағытта бірнеше өнеркәсіптік кәсіпорындар салынды, олардың барлығы теміржолмен қамтамасыз етілді. Осы объектілерге қызмет көрсету үшін 1941 жылы үшінші сигналдық пост ашылды.

Британдық теміржол (1948-1994)

1948 жылы мемлекеттік меншікке алынғаннан кейін Стоумаркет станциясы Ұлыбритания теміржолының Шығыс аймағының бір бөлігіне айналды. 1957 жылдың қазан айында Стоумаркет жұмыстарының сигналдық пост жабылды. 1958 жылға дейін Стоумаркеттегі кейбір вагондарды жылжыту жұмыстары жылқылармен жүзеге асырылды. 1972 жылы II санаттағы мүліктер деп танылған ғимараттар 1987 жылы қайта жаңартылды. 1976 жылдың 2 наурызында бос көмір пойызы рельстен шығып кетті, оның 21 вагонының 16-сы жолдан ауытқыды. Жүк тасымалы 1970 жылдардың ортасына дейін жалғасты, ал аула Норвичке негізделген Ұлыбритания теміржолының 03 класты локомотивтерімен 1977 жылдың қаңтарына дейін жылжытылды. Кейбір ICI жүктемелері бірнеше жылға созылды. Сонымен қатар, 1981 жылдың жазында Батыс өңіріндегі Чард өткелінен басталатын, қысқа ғана мерзімге созылған сүт тасымалы да болды. Станция арқылы өтетін желі 1985 жылы Ұлыбритания теміржолымен 25 кВ айнымалы ток жүйесін пайдалана отырып, электрлендіріліп, жаңа сигналдық жүйеге ие болды. Алғашқы электр поезді 1987 жылдың 6 сәуірінде жүріп өтті, ал толық электрлік қызмет 1987 жылдың 11 мамырында басталды.

Жолаушылар станциясы

Жоғарыда айтылғандай, станция ғимараттары 1972 жылы тізімге енгізіліп, 1987 жылы қалпына келтірілді. Historic England станция ғимараттарын былай сипаттайды:

"Қызыл кірпіштен қаланған, төбелері машинамен жасалған плиткалармен жабылған. 1-3 қабатты, биік жертөледе. Жакоб стиліндегі композиция симметриялық, орталық бір қабатты және мансардалық бөлігін, бір қабатты галереялар арқылы биік 2-3 қабатты қанаттармен байланыстырады. Батысқа, солтүстікке және оңтүстікке қарай голландтық фронтондары бар орталық бөлік, батыс жағы кіреберіске қарап тұр және мансарда терезесі бар. Терезелер әдетте дөңгелек жиекті, айқас жақтаулы, карниздер тісті. Негізгі кіреберістің оң және сол жағында 2 шаршы бір қабатты павильон орналасқан. Шығанақтарды қоршаған қабырғалары мен орталық есіктері бар, бірақ қазір мұндай құрылым тек оңтүстік жағында ғана сақталған. Негізгі сыртқы қанаттарда барлық жағында голландтық фронтондары (солтүстік қанаттың солтүстік жағында екі бөлікті фронтон), және алдыңғы (батыс) жағында көпбұрышты мұнаралар, негізінде есіктер және жоғарғы жағында тесілген парапеттері бар. Шатырлар романтикалық стильде орналасқан 2 және 3 түтікшелі дымқылдағыштарды ұстап тұрады. Платформаның шатырлары C20 соңындағы шаршы қималы дәнекерленген болат тіреулерге тіреледі. Тіреулерде ағаш жақтаулар және олардың ішінде дөңгелек өрнектелген темір кронштейндер орналасқан. Батыс қанаттың ішкі жағында кіреберіс залына оң және сол жақта 4 арка бар". Никлаус Певснер оны "Фредерик Дж. Барнстың 1849 жылғы Елизаветалық архитектурасының әсем туындысы" деп сипаттады. Қызыл және сары кірпіш, симметриялық, пішінді фронтондары және бұрыштық мұнаралары бар". Стоумаркет аймағы екі сигналдық постпен басқарылды – біреуі бүгінде қақпаны басқару посты ретінде сақталған станцияда, екіншісі – оңтүстіктегі Ярд-бокс. 1941–1957 жылдары Стоумаркет жұмыс істеген үшінші пост болды. Екі платформа жаяу өткелімен (1985 жылы жолды электрлендіруге байланысты биік құрылыммен ауыстырылды) байланысқан. Алғашқы жаяу өткелі Солтүстік Норфолк темір жолының Вейборн станциясында сақталған. Ұзақ жылдар бойы төменгі платформада бес вагондан аспайтын пойыз тоқтады, бірақ 1985 жылы электрлендіруге дейін екі платформа да ұзартылды. Бүгінгі күні (2016) 2-ші платформада шағын дүкен орналасқан. Платформалар арасында мүгедектерге қол жеткізу Stowupland Road деңгейлі өткелі арқылы мүмкін. Қазіргі өткелдің орнына лифттері бар жаңа өткел салынуға жоспарлануда, бұл мүгедектердің кіруін жеңілдетеді. Бұрынғы темір жол жерінің көп бөлігі (тауарлық жолдар) қазір станцияның автотұрағы ретінде пайдаланылады.

"Red brick with gault brick dressings under roofs clad in machine tiles. 1 3 storeys on high basements. Composition, in Jacobean style, is symmetrical, comprising a central one storey and attic block linked by single storey ranges to taller 2 3 storey side blocks. Central block with Dutch gables to west, north and south, the west one facing the entrance and with an attic window. Windows generally are ovolo moulded cross casements, cornices are saw toothed. 2 square one storey pavilions flank main entrance right and left. Recessed linking blocks had retaining walls with taller central doorways enclosing forecourt, but this remains now only to south side. Main outer blocks with cross casements, Dutch gables to all faces (north return of north block with twin shaped gables), and frontal (west) polygonal towers with doors at the bases and pierced parapets at the top. Gabled roofs carry romantically placed 2 and 3 flued stacks. Platform canopies supported on square section welded steel piers of late C20. The piers rise to timber braces within which are cast iron scrolled brackets. Inner face of main west range with 4 arches right and left of central entrance to booking hall." Nicklaus Pevsner described it as "an elaborate piece of Elizabethan architecture by Frederick J Barnes, 1849. Red and yellow brick, symmetrical, with shaped gables and angle towers." The Stowmarket area was controlled by two signal boxes – one at the station that exists today as a gate control box and the Yard Box to the south. A third called Stowmarket works existed 1941–1957. There are two platforms linked by a footbridge (which was replaced in 1985 with a taller structure to allow for the electrification of the route). The original footbridge is preserved at Weybourne railway station on the North Norfolk Railway. The down platform was restricted to five coaches for many years but both platforms were lengthened prior to electrification in 1985. Today (2016) there is a small convenience store is located on platform 2. Disabled access between platforms is possible using the Stowupland Road level crossing. The present bridge is set to be replaced with a new one with lifts, improving disabled access. Most of the former railway land (goods sidings) is now given over for car parking for the station.

Тауарлар үшін құрал-жабдықтар

Төменгі ауланың көптеген қақпалары мен екі жолды ағаштан жасалған тауарлар қоймасы болды. Стоумаркеттегі шығарылатын тауарлар айналымы негізінен ауыл шаруашылығы өнімдерімен байланысты болды, ал көмір маңызды кіріс тауары болып табылды. Жоғары жағында да бірнеше қақпалар болды, олардың кейбіреулері жоғары платформаның артында орналасқан. Оқ-дәрі матасын алдымен Prentices, кейін New Explosives Company Limited компаниясы өндірді. Соңғы қақпаға British Acetate Silk Corporation Ltd (1927 жылы, кейін ICI құрамына кірген) төменгі жағындағы қақпалардан және басты жолдың астынан өтетін қысқа туннель арқылы қол жеткізілді. 1915 және 1931 жылдар аралығында осы жерде бірнеше стандартты кеңдіктегі өнеркәсіптік локомотивтер жұмыс істеді, бірақ содан кейін оларды LNER, содан кейін BR локомотивтері ауыстырды. Екі жерде де тар жолды трамвай жолдары болған, бірақ оларда локомотивтер болған-жоғы белгісіз. Стоумаркет Доун Гудс Лопта күз айларында Direct Rail Services компаниясы басқаратын Шығыс Англия теміржол бас станциясының жөндеу пойыздары орналасқан. Жергілікті теміржолмен қызмет көрсететін басқа да кәсіпорындарға сыра зауыты (Sutton & Phillips), ағаш саудагері (W R Hewitt қақпасы 1904 жылы салынған), Coop сүт қоймасы (1934 жылы салынған) және тыңайтқыш зауыты (Prentices 1870 жылы салынған) кірді.

Локомотивтер құрылғылары

1920-ші жылдардың басында тексеру шұңқыры мен көмір тиейтін алаң салынды, олар негізінен жергілікті маневрлік локомотивтермен пайдаланылды. Әдетте, бұл жұмысты GER 0 6 0T локомотиві, мысалы, GER R24 класы (LNER J67 класы) немесе оған ұқсас локомотивтер атқарды. Қазіргі уақытта Marsh Lane-дегі станцияның оңтүстігінде, бұрынғы жүк ауласының орнында Direct Rail Services локомотивтерді тікелей тұрақтап қою үшін пайдаланады. 1-платформада экипаж кеңсесі бар.

1850 жыл

1850 жылдың наурыз айындағы Брэдшоу нұсқаулығының 33-бетінде Шығыс Одақ темір жолының Стоумаркетке қатынайтын пойыздары көрсетілген. Колчестерден (онда олар Шығыс Каунтис темір жолы пойыздарымен байланыс жасайтын) Норвич Викторияға апта ішінде төрт рет пойыз жүргізіліп, Стоумаркетке тоқтаған. Бьюри Сент-Эдмундсқа қатысу үшін Хаугли бұрылысында, солтүстікке қарай байланыс жасалатын. Сол сияқты қызмет кері бағытта да жұмыс істеді және Лондонға (Колчестерде ауысып отырып) сағат 10:05-те жетуге болады.

2016 жыл

Abellio Greater Anglia Стоумаркетке тоқтайтын қызметтерді жүзеге асырады, олардың ішінде Лондон Ливерпуль көшесі немесе Ипсвич пен Норвич арасындағы және Ипсвич пен Элли желісі арқылы (сағат сайын) немесе (екі сағат сайын) басқа пойыздар бар. Бұған қоса, кешкі уақытта кейбір қызметтер Ипсвичтен Колчестерге дейін созылады, ал Кеймбридж және Питербороға бағытталған кейбір пойыздар Бьюри Сент-Эдмундста аяқталады. Жұмыстың қарбалас уақытында Ливерпуль көшесінен/Ливерпуль көшесіне шектеулі қосымша қызметтер Стоумаркетте басталады немесе аяқталады.